Τα αποτελέσματα της επίσκεψης του Ολάντ στην Ελλάδα (του Στ.Λυγερού)

Παρά το θετικό κλίμα που προσπάθησαν να καλλιεργήσουν τα ελληνικά ΜΜΕ για τα αποτελέσματα της επίσκεψης του Γάλλου προέδρου στην Ελλάδα, οι πολίτες είναι πλέον υποψιασμένοι και δεν πιστεύουν ότι μπορεί να προκύψει τίποτε καλό για εμάς από τους δανειστές. Έτσι οι περισσότεροι είμαστε σίγουροι ότι αυτή η επίσκεψη είχε στόχο να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των Γάλλων στην προσπάθειά τους να προλάβουν να πάρουν και αυτοί κάτι από την ελληνική περιουσία που ξεπουλιέται - με βάση τα συμφωνηθέντα με τα μνημόνια, τα οποία εφαρμόζουν οι ιθαγενείς κυβερνήτες τα τελευταία πέντε χρόνια - πριν προλάβουν οι γερμανοί και οι Κινέζοι να σκουπίσουν και τα τελευταία ψίχουλα που έχουν απομείνει.

Περισσότερες λεπτομέρειες για τα περιλαμβανόμενα στην επίσκεψη του Ολάντ στη χώρα μας αναφέρει ο κ.Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του*, που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.

 

Ρεφάρουμε το ελληνικό χρέος με εταιρείες και ακίνητα

Πρόταση για μετατροπή του διακρατικού χρέους της Ελλάδας προς τη Γαλλία (από την πρώτη δανειακή σύμβαση του 2010), ύψους πάνω από 10 δισ. ευρώ, σε μετοχές ελληνικών δημόσιων επιχειρήσεων και περιουσιακών στοιχείων εξετάστηκε, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, στις συνομιλίες του Ελληνα πρωθυπουργού με τον Γάλλο πρόεδρο.
Οι δύο πλευρές αντιμετωπίζουν καταρχήν με θετικό τρόπο το ενδεχόμενο σύστασης μιας ελληνογαλλικής εταιρείας επενδύσεων με αυτό τον σκοπό, αλλά για να δρομολογηθεί η υλοποίηση του σχεδίου πρέπει προηγουμένως να δοθεί λύση σε μια σειρά από δύσκολα προβλήματα.
Είναι προφανές ότι δεν πρέπει να δημιουργηθεί προηγούμενο ευνοϊκής μεταχείρισης της Γαλλίας έναντι των άλλων χωρών-μελών της Ευρωζώνης, ιδιαιτέρως όταν και οι δύο πλευρές συμφωνούν στην ανάγκη αναδιάρθρωσης του συνολικού ελληνικού χρέους. Επίσης, θα πρέπει να μην εγερθεί ζήτημα ανταγωνιστικότητας σε ό,τι αφορά το ειδικό ταμείο που προορίζεται για την αποπληρωμή του χρέους. Γι’ αυτό και η πρόταση παραπέμφθηκε να μελετηθεί και να εξειδικευτεί από τους αρμόδιους υπουργούς.

Ο πραγματικός λόγος της αδιαλλαξίας των γερμανών

Πολλές αντιδράσεις των δανειστών μάς έχουν φανεί περίεργες κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, τόσο με την παρούσα κυβέρνηση όσο και με τις προηγούμενες. Αρκετοί είναι οι αναλυτές που θεωρούν ότι υπάρχουν άλλοι λόγοι για αυτή την ακαμψία τους. Μπορεί δηλαδή, να μην είναι μόνο η ατολμία, η έλλειψη αξιόλογου πολιτικού προσωπικού, αλλά ούτε οι λάθος υπολογισμοί που μας αντιμετωπίζουν τόσο άτεγκτα.
Το παρακάτω άρθρο του Μιχ.Γιαννεσκή μπορεί να εξηγήσει, ίσως, κάποιες πτυχές της αδιαλλαξίας των "εταίρων" μας.

 Ο Βόλφκανγκ Σόιμπλε και η γερμανική ηγεσία της Ευρωζώνης έχουν σοβαρούς λόγους να ανησυχούν και να διατηρούν μία αδιάλλακτη στάση στις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα. Όμως η αποπληρωμή του ελληνικού χρέους που ανέρχεται σε 317 δισεκατομμύρια ευρώ  δεν είναι ένας από τους πιο σημαντικούς. Το ελληνικό χρέος είναι αμελητέας σημασίας, σε σύγκριση με το χρηματοπιστωτικό δυναμίτη των γερμανικών (και άλλων) τραπεζών, ο οποίος τους τελευταίους μήνες δίνει καθημερινά περισσότερα σημάδια ανάφλεξης.

Όσα έμαθε ο Αλέξης σε πέντε μήνες (του Στ.Λυγερού)

Περίμενε ο Αλέξης Τσίπρας ότι θα συναντούσε τόση σφοδρή αντίδραση κατά τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την πλευρά των δανειστών; Αν κρίνουμε από αυτά που έλεγε προεκλογικά, θα πρέπει να απαντήσουμε αρνητικά. Τώρα όμως πρέπει να έχει αντιληφθεί κι εκείνος, όπως και όλοι μας άλλωστε, ότι οι γερμανοί και οι συνοδοιπόροι τους, αλλά κυρίως τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από τις συγκεκριμένες κυβερνήσεις, έχουν επενδύσει πολλά πάνω στην πολιτική της λιτότητας, που έχει ως σκοπό τη μεταφορά χρήματος από τα πολυπληθή μικρομεσαία στρώματα σ'εκείνα που βρίσκονται στην κορυφή της οικονομικής πυραμίδας, ώστε να εγκαταλείψουν το σχέδιό τους με το πρώτο "στραβό" εκλογικό αποτέλεσμα σε χώρα της ευρωζώνης.
Το σίγουρο είναι ότι αυτούς τους πέντε μήνες ο Αλ.Τσίπρας αποκόμισε χρήσιμα μαθήματα, το ζήτημα είναι αν και πόσο μπορούν να ωφελήσουν αυτά τον ίδιο αλλά και τους έλληνες πολίτες.
Πιο αναλυτικά αντιμετωπίζει αυτά τα θέματα ο κ.Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του που αναδημοσιεύω από το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ της Κυριακής που πέρασε.


Μπορεί ο Τσίπρας να φιλοδόξησε με το ελληνικό παράδειγμα να αλλάξει την Ευρώπη, αλλά τα γεγονότα απέδειξαν πως δεν κατανοεί επαρκώς τις δυναμικές και τις ισορροπίες στο επίπεδο τόσο των αρχουσών ελίτ της Γηραιάς Ηπείρου, όσο και του ευρωιερατείου. Αυτό είχε φανεί πολύ καθαρά από το 2012, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε με μικρή διαφορά δεύτερο κόμμα.
Από τότε και καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κάποιοι εκ των συνομιλητών του έθεταν τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ αντιμέτωπο με την εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση που θα αντιμετώπιζε όταν θα κέρδιζε τις εκλογές. Ήταν από τότε προφανές πως οι δανειστές όχι μόνο δεν θα έκαναν πίσω από τις απαιτήσεις τους επειδή οι Έλληνες θα είχαν ψηφίσει εναντίον του Μνημονίου, αλλά αντιθέτως θα επιδίωκαν να “ξεβρακώσουν” πολιτικά τη νέα κυβέρνηση. Πρώτον, για να μη ρηγματωθεί το δόγμα της λιτότητας. Δεύτερον για να στείλουν ένα αποτρεπτικό μήνυμα στα άλλα κινήματα που αμφισβητούν τη νεοφιλελεύθερη οικονομική ορθοδοξία.
Ο Τσίπρας, όμως, είχε αγκιστρωθεί στο επιχείρημα πως η Ελλάδα είναι συστημικός κίνδυνος. Ως εκ τούτου, πίστευε ότι τα αφεντικά της Ευρωζώνης θα αναγκάζονταν να διαπραγματευθούν με την αποφασισμένη κυβέρνησή του έναν έντιμο συμβιβασμό για να αποτρέψουν ανεπιθύμητους κλυδωνισμούς.

Το σκωτζέζικο ντους της διαπραγμάτευσης

Σε σκωτζέζικο ντους έχει εξελιχθεί αυτή η παρατεινόμενη

διαπραγμάτευση ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και την πλευρά των "εξουσιαστών". Τη μια μέρα πληροφορίες μάς λένε ότι "είμαστε κοντά σε συμφωνία", την άλλη μέρα οι ειδήσεις δείχνουν ότι υπάρχει χάσμα ανάμεσα στις δυο πλευρές. Κάποιες φορές, μόλις δεχτούμε μια απαίτηση των "εταίρων", εκείνοι μας θέτουν μια νέα σκληρότερη απαίτηση, γεγονός που - στα δικά μου μάτια πάντως - δείχνει ότι δεν επιθυμούν μια λύση, τουλάχιστον αυτή τη χρονική στιγμή. Η προφανής απάντηση σε αυτό το συλλογισμό είναι ότι περιμένουν να στερέψουμε εντελώς από ρευστό, ώστε να υποκύψουμε σε κάθε εξωφρενική απαίτηση που θα μας θέσουν, εφόσον διαφορετικά δεν θα έχουμε τη δυνατότητα να εξυπηρετήσουμε τις δανειακές μας υποχρεώσεις, οι οποίες είναι μεγάλες το τρίμηνο Ιουνίου-Ιουλίου-Αυγούστου. Όλη η αντιπαράθεση βασίζεται στο αν θα αντέξουμε ως χώρα αυτές τις 90 μέρες. 
Η πλευρά των δανειστών εντείνοντας το στραγγαλισμό μας αρνείται να μας δώσει ακόμα και χρήματα δικά μας (το γνωστό 3,1 δισ. ευρώ), ενώ η ελληνική κυβέρνηση προέβη σε μια σοβαρή στρατηγική κίνηση, όπως είναι η ομαδοποίηση των δόσεων αυτού του μήνα προς το ΔΝΤ, η οποία περιέχει πολλαπλά μηνύματα, όσο και αν οι εγχώριοι υποστηρικτές των ξένων "εξουσιαστών" θέλουν να υποβαθμίσουν γελοιοποιώντας την, συγκρίνοντας αυτή την κίνηση με προηγούμενα άλλων χωρών - κυρίως τριτοκοσμικών - που όμως οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έγιναν εκείνες δεν μπορούν να συγκριθούν σε καμιά περίπτωση με τις παρούσες που αντιμετωπίζει η χώρα μας.

Το άρθρο του Αλέξη Τσίπρα στην Le Monde

Αν και αποφεύγω, όσο είναι δυνατόν, την ανάρτηση άρθρων εν ενεργεία πολιτικών, αυτή τη φορά θα αναδημοσιεύσω το άρθρο του πρωθυπουργού στη Le Monde, το οποίο φαίνεται πως αναζητούν οι αναγνώστες αυτού του blog, αφού άλλωστε αναφέρεται σε θέματα και γεγονότα που περιλαμβάνονται συχνά σε άρθρα που έχουν αναρτηθεί κατά το πρόσφατο παρελθόν σε αυτό το χώρο.

Η Ευρώπη βρίσκεται σε σταυροδρόμι

Στις 25 του περασμένου Γενάρη ο ελληνικός λαός πήρε μια γενναία απόφαση. Τόλμησε να αμφισβητήσει το μονόδρομο της σκληρής λιτότητας του μνημονίου και να επιδιώξει μια νέα συμφωνία. Μια νέα συμφωνία που επιτρέπει στην Ελλάδα να επιστρέψει στην ανάπτυξη εντός του ευρώ με ένα οικονομικό πρόγραμμα βιώσιμο, χωρίς τα λάθη του παρελθόντος.
Αυτά τα λάθη, άλλωστε, τα πλήρωσε ακριβά ο ελληνικός λαός, αφού μέσα σε πέντε χρόνια η ανεργία σκαρφάλωσε στο 28% (60% για τους νέους), το μέσο εισόδημα μειώθηκε κατά 40%, ενώ η Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, έγινε η χώρα της Ε.Ε. με τον υψηλότερο δείκτη κοινωνικής ανισότητας.
Και το χειρότερο: Το πρόγραμμα αυτό, παρά τα βαρύτατα πλήγματα στον κοινωνικό ιστό, δεν πέτυχε την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε από το 124% στο 180% του ΑΕΠ, η ελληνική οικονομία -παρά τις βαριές θυσίες του λαού της- παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα κλίμα διαρκούς αβεβαιότητας, που γεννούν οι ανέφικτοι στόχοι δημοσιονομικής εξισορρόπησης που την υποχρεώνουν να πορεύεται σε έναν φαύλο κύκλο λιτότητας και ύφεσης.

Όταν ο κόμπος φθάνει στο χτένι… (του Στ.Λυγερού)

Φαίνεται ότι τελικά η μέρα που θα κριθούν σε μεγάλο βαθμό οι εξελίξεις, τόσον όσον αφορά τις διαπραγματεύσεις, όσο και τη σχέση της χώρας μας με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, θα είναι η 5η Ιουνίου. Προβλέψεις, αυτή τη στιγμή, δύσκολα μπορούν να γίνουν, αφού και το μέτωπο των "δανειστών" δεν εμφανίζεται αρραγές.
Πιο κάτω παραθέτω την προσπάθεια του κ.Σταύρου Λυγερού να ξεμπερδέψει το κουβάρι των αντικρουόμενων πληροφοριών που λαμβάνουμε, τόσο από το εσωτερικό όσο και από το εξωτερικό της χώρας.

Η προσπάθεια του πρωθυπουργού να υπερβεί τα εμπόδια στις διαπραγματεύσεις μέσω μίας άτυπης πολιτικής συμφωνίας με τη Μέρκελ και τον Ολάντ δεν έφερε το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Το ομολογεί κυβερνητική πηγή, έστω κι αν προσθέτει πως το μήνυμα που εξέπεμψε αυτή η συνάντηση θα επηρεάσει θετικά το κλίμα στις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται στο Brussels group.
Ο δημόσιος λόγος της ελληνικής κυβέρνησης συνεχίζει να αποπνέει αισιοδοξία, αλλά όταν κάποιος ξύσει την επιφάνεια διαπιστώνει πως μέχρι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει τίποτα οριστικό όσον αφορά την επίτευξη συμφωνίας. Οι μεγάλες διαφωνίες που αφορούν τις συντάξεις και τα εργασιακά παραμένουν. Ακόμα όμως και τα ζητήματα, στα οποία έχει επέλθει σύγκλιση, δεν πρόκειται να κλείσουν μέχρι να κλείσει ολόκληρο το πακέτο. Αυτό σημαίνει –όπως χαρακτηριστικά αναφέρει πηγή που γνωρίζει καλά το περιεχόμενο των διαπραγματεύσεων– ότι «συνεχίζουμε να βρισκόμαστε σε κινούμενη άμμο».

Tο διπλό μέτωπο του Τσίπρα (του Στ.Λυγερού)

Οι εξελίξεις τρέχουν μέρα με τη μέρα κι όμως μας φαίνεται ότι βρισκόμαστε συνεχώς στο ίδιο σημείο εδώ και κάποιους μήνες. Διαπραγματεύσεις γίνονται από την επομένη των εκλογών του Ιανουαρίου, η νέα κυβέρνηση έχει κάνει υποχωρήσεις κι έχει αναβάλει (;) τις περισσότερες από τις εξαγγελίες που της χάρισαν τη νίκη, αλλά οι υποχωρήσεις της δεν βρίσκουν ανταπόκριση από την πλευρά των αντιπάλων, δηλαδή των "δανειστών", οι οποίοι μετά από κάθε υποχώρησή της προβάλλουν νέες απαιτήσεις με προφανή στόχο την μη επίτευξη τελικής συμφωνίας μέχρι να στερέψουν τα δημόσια ταμεία από ρευστό και να αναγκαστεί η χώρα να παραδοθεί άνευ όρων στους ..."εταίρους".

Ο κ.Σταύρος Λυγερός στην τακτική εβδομαδιαία του ανάλυση στο "Πρώτο Θέμα" - που αναδημοσιεύω πιο κάτω - παρουσιάζει τις τελευταίες εξελίξεις, καθώς και τις προβλέψεις του για τις επόμενες κινήσεις κυβέρνησης και δανειστών.

 

Η εναλλαγή του κλίματος ήταν ομολογουμένως εντυπωσιακή. Ενώ το γνωστό non paper του Μαξίμου και τα μηνύματα για τις απαιτήσεις των δανειστών προϊδέαζαν για δραματικές εξελίξεις, το κλίμα άλλαξε αιφνιδιαστικά και η επίτευξη συμφωνίας φαίνεται περίπου σαν δεδομένη. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, ρόλο καταλύτη έπαιξε ο Γιούνκερ, σε συνεννόηση με την Μέρκελ και τον Ολάντ.

Κοινοτική πηγή υπογραμμίζει τη σημασία που είχε η αλλαγή της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας, η οποία και αντανακλά τη μετατόπιση του κέντρου βάρους στο οικονομικό επιτελείο από τον Βαρουφάκη στον Δραγασάκη. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, η εν λόγω αλλαγή είχε τριπλή σημασία:

• Πρώτον, δημιούργησε μία εποικοδομητική ατμόσφαιρα στο Brussels group, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι για την προηγούμενη αρνητική ατμόσφαιρα έφταιγε μόνο ο Βαρουφάκης.
• Δεύτερον, με την παρέμβαση και του πρωθυπουργού άνοιξε ο δρόμος για να μπουν στο τραπέζι και ζητήματα, όπως το ασφαλιστικό και τα εργασιακά, που μέχρι τώρα η Αθήνα δήλωνε πως σ’ αυτή τη φάση δεν τα αγγίζει. Ενδεικτική η κοινή δήλωση Τσίπρα-Γιούνκερ, η οποία διευκόλυνε την υπέρβαση του εμποδίου που αντιπροσωπεύουν οι σχετικές απαιτήσεις του ΔΝΤ. Η κυβέρνηση εμφανίζεται διατεθειμένη να κάνει και άλλα βήματα πίσω, με την έννοια ότι οι κόκκινες γραμμές της έχουν γίνει –τουλάχιστον διαπραγματευτικά– περισσότερο ευέλικτες.
• Τρίτον, πρόσφερε στον Σόιμπλε και στον σκληρό πυρήνα του Eurogroup μία νίκη στο επίπεδο του πολιτικού συμβολισμού.

Τελευταίο χαρτί και ύστατη κίνηση το δημοψήφισμα (του Στ. Λυγερού)

Η ρευστή πολιτικο-οικονομική κατάσταση συνεχίζεται (και ποιος ξέρει για πόσο καιρό ακόμα θα συνεχίζεται). Και ως συνήθως, θα προσφύγουμε στην αναλυτική ματιά τού κ.Σταύρου Λυγερού για να πάρουμε μια γεύση των εξελίξεων και των προοπτικών που υπάρχουν με δεδομένη την υπάρχουσα εμπλοκή στις συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις.

Η πρακτική που ακολουθείται από τον περασμένο Αύγουστο να πληρώνονται οι δανειακές υποχρεώσεις, απορροφώντας τη ρευστότητα από την οικονομία έχει φθάσει στα όριά της. Ακόμα και εάν η Αθήνα συγκεντρώσει μέχρι τις 12 Μαΐου τα 750 περίπου εκατ. για να πληρώσει το ΔΝΤ, δεν θα έχει καταφέρει τίποτα περισσότερο από το να αγοράσει ακριβά λίγο χρόνο, για την ακρίβεια μερικές ημέρες. Και μάλιστα κατά τρόπο που σπαταλάει τα κάθε είδους διαθέσιμα, χωρίς να διαλύει το κλίμα αβεβαιότητας που σκοτώνει την οικονομία.

Είναι δεδομένο πως ο κόμπος φθάνει στο χτένι. Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση Τσίπρα θα πρέπει να λάβει κρίσιμες αποφάσεις. Προς το παρόν εκφράζει την αισιοδοξία της πως τις αμέσως επόμενες ημέρες θα προκύψει συμφωνία με τους δανειστές. Τα μηνύματα, όμως, από την άλλη πλευρά είναι σε άλλο μήκος κύματος. Αν και κάνουν λόγο για βελτίωση του κλίματος στις διαπραγματεύσεις, δεν βλέπουν τουλάχιστον άμεσα συμφωνία.

Το παιχνίδι με τη λίστα μεταρρυθμίσεων και τα καψώνια των δανειστών

Όχι πως δεν ήταν αναμενόμενο, ακόμα και πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου, ότι οι επιεικώς αποκαλούμενοι ως "δανειστές" θα προσπαθούσαν να κερδίσουν χρόνο από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αποφεύγοντας να της δώσουν χρήματα και καταφεύγοντας σε διαρκείς κωλυσιεργίες, μέχρι να στερέψουν τα ταμεία του ελληνικού κράτους και να αναγκαστεί ο Τσίπρας σε συνθηκολόγηση. Η όλη διαδικασία των διαπραγματεύσεων αυτό φανερώνει και δείχνει ότι ο στόχος του Σόιμπλε (αφού αυτός διατάζει και τα τσιράκια του των υπόλοιπων χωρών της ευρωζώνης απλά σιγοντάρουν) είναι να εγκαταλείψει η νέα ελληνική κυβέρνηση και την τελευταία προεκλογική υπόσχεσή της. Αυτά - και μερικά άλλα - διαφαίνονται και στα γραφόμενα της Βασιλικής Σιούτη στο άρθρο της που αναδημοσιεύω στη συνέχεια. 

Στην τελική ευθεία για την «υποταγή» της ελληνικής κυβέρνησης βρίσκεται ο σχεδιασμός της γερμανικής πλευράς, που καθορίζει και την στάση των υπολοίπων εταίρων, ενώ σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, τις επόμενες ώρες θα εντείνουν ακόμα περισσότερο τις πιέσεις τους για να το πετύχουν. Θα τα καταφέρουν; Η ελληνική κυβέρνηση τρεις μήνες τώρα, παρά τα λάθη που έχει παραδεχθεί, μάχεται για να μην το πετύχουν.

Τις τελευταίες μέρες ωστόσο, οι δανειστές υπό τη μπαγκέτα του μαέστρου Β.Σόιμπλε κατάφεραν να απομονώσουν τον έλληνα υπουργό Οικονομικών και να αντιστρέψουν σε μεγάλο βαθμό την πραγματικότητα. Ποια είναι αυτή; Η πραγματικότητα είναι ότι παρά την απειρία και την έλλειψη προετοιμασίας με την οποία όντως εμφανιζόταν αρχικά η ελληνική κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις, είτε με τους τρεις θεσμούς , είτε στο Eurogroup, είτε στο Euroworking group, στη συνέχεια κατέβαλε σκληρές προσπάθειες για να το αλλάξει αυτό και να προσαρμοστεί σε ό,τι της ζητούσαν.

Ζητούν την κεφαλή του Βαρουφάκη επί πίνακι (του Στ.Λυγερού)

Μέχρι αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε να βγάλουμε συμπέρασμα για το μέλλον του Γ.Βαρουφάκη στη θέση του Υπουργού Οικονομικών, ούτε βέβαια και για τη θέση του στην ομάδα διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης. Γύρω από το πρόσωπό του διαδραματίζονται πολλά σενάρια και ακούγονται πολλές συζητήσεις. Μόνο ο χρόνος θα λύσει τις όποιες απορίες μας.
Πάντως, κάποια σημεία από αυτά που έχουν διαμειφθεί μεταξύ της κυβέρνησης και των δανειστών σε σχέση με το Γ.Βαρουφάκη, αναφέρονται στο τμήμα που αναδημοσιεύω στη συνέχεια από το άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού που διαβάσαμε την περασμένη Κυριακή στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ.

...Στο σημείο που έχουν φθάσει οι διαπραγματεύσεις, είναι προφανές πως οι διαφωνίες είναι αμιγώς πολιτικές. Γι’ αυτό και ο Τσίπρας επιδίωξε να τις υπερβεί με πολιτική συνεννόηση. Αυτό τον σκοπό είχαν οι συναντήσεις του με την Μέρκελ, τον Ολάντ και τον Γιούνκερ. Αν και δεν υπάρχουν αξιόπιστες πληροφορίες για τα περιεχόμενο των συνομιλιών, το πολιτικό μπούλινγκ που υπέστη ο Βαρουφάκης στο Eurogroup αποδεικνύει πως η προσπάθεια του πρωθυπουργού δεν είχε –τουλάχιστον άμεσο– αποτέλεσμα.

Σύμφωνα με κυβερνητικό παράγοντα, οι δανειστές ακολουθούν εδώ και καιρό παρελκυστική τακτική, παρότι κατηγορούν την ελληνική πλευρά ότι καθυστερεί. Τα όσα όλο αυτό το διάστημα δηλώνουν έχουν νόημα μόνο εάν σαν καθυστέρηση εννοούν την άρνηση της Αθήνας να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις τους!

Το κρυφό plan B της κυβέρνησης μέχρι τον Ιούνιο (του Στ.Λυγερού)

Αυτούς τους μετεκλογικούς μήνες, παρακολουθώντας  τις διαπραγματεύσεις μεταξύ της νέας κυβέρνησης και των "δανειστών", αναρωτιέται κανείς αν μπορούν να συμβιώσουν οι ευρωπαϊκοί κανόνες με τη δημοκρατία σε μια χώρα.
Παρατηρούμε ότι η επιλογή των πολιτών μετά από εκλογές για αλλαγή πολιτικής δεν αντιμετωπίζεται με "κατανόηση" από τα ευρωπαϊκά όργανα, τα οποία δεν ξεχωρίζουν δεξιές και αριστερές κυβερνήσεις, αλλά βλέπουν μόνο υποταγμένες κυβερνήσεις.

Το γεγονός αυτό αποτυπώνεται ανάγλυφα και στην ανάλυση του κ.Σταύρου Λυγερού που αναδημοσιεύω από το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ της Κυριακής, που περιγράφει την κατάσταση που διαμορφώνεται με τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων μεταξύ της ελληνικής πλευράς και των ευρωπαϊκών θεσμών.

Με την πλάτη στον τοίχο είναι πλέον η κυβέρνηση, αφού οι ελπίδες της για μια συμφωνία στη σύνοδο του Eurogroup της 24ης Απριλίου διαψεύδονται. Το Μέγαρο Μαξίμου συνεχίζει να εκφράζει την αισιοδοξία του ότι τελικά θα επιτευχθεί συμφωνία, αλλά η ρητορική του αυτή υπαγορεύεται κυρίως από τη σκοπιμότητα να μην προκληθεί περαιτέρω ανησυχία και ενταθούν η αιμορραγία του τραπεζικού συστήματος και το πάγωμα της αγοράς.
Στην πραγματικότητα, οι εν εξελίξει διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς είναι σε μεγάλο βαθμό προσχηματικές. Οι ελληνικές προτάσεις έχουν ελλείμματα όσον αφορά την επεξεργασία και την κοστολόγηση. Δεν είναι, όμως, αυτή η αιτία που εμποδίζει τη συμφωνία. Η αιτία είναι η άρνηση της Αθήνας να υποκύψει στις απαιτήσεις των δανειστών στα τέσσερα ζητήματα, τα οποία ανέφερε ο πρωθυπουργός στο Reuters:
■ Πρώτον, να αλλάξει το Ασφαλιστικό, κυρίως μειώνοντας συντάξεις (με τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος) και αυξάνοντας τα όρια συνταξιοδότησης.
■ Δεύτερον, να καταργήσει και τις εναπομείνασες διατάξεις που προστατεύουν τους εργαζομένους, κυρίως επιτρέποντας τις ομαδικές απολύσεις.
■ Τρίτον, να αυξήσει τον ΦΠΑ στα νησιά.
■ Τέταρτον, να ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία και τα όποια έσοδα να πάνε στους δανειστές.

Η διελκυστίνδα Ελλάδας-Γερμανοευρώπης όπως την αναλύει ο Στ.Λυγερός

Όσο και να μην το παραδέχονται όλες οι πλευρές, μια πιθανή έξοδος της χώρας μας από την ευρωζώνη θα έδειχνε το δρόμο και σε άλλες χώρες, στις οποίες ο ευρωσκεπτικισμός φουντώνει. Η νέα κυβέρνηση δείχνει να το έχει υπόψη της και να ποντάρει σε αυτό το χαρτί, με έμμεσο τρόπο. Θα καταφέρει να κερδίσει την παρτίδα; Αυτό δεν μπορεί κανείς να το ξέρει αυτή την ώρα.
Αυτό που φαίνεται να έχει καταφέρει όμως η ελληνική πλευρά είναι το συνεχές αποδυνάμωμα της δημόσιας εικόνας του Σόιμπλε, με την αντιπαράθεση μεταξύ εκείνου και, κυρίως, του Βαρουφάκη να βαίνει εις βάρος του γερμανού υπουργού.
Πάντως, το μπρα ντε φερ είναι σκληρό και συνεχίζεται. Και δεν διαδραματίζεται μόνο στον οικονομικό, αλλά και στο γεωπολιτικό τομέα. 
Η ανάλυση του κ. Σταύρου Λυγερού που αναδημοσιεύω στη συνέχεια περιγράφει τις κινήσεις που έγιναν τις τελευταίες δέκα μέρες και από τις δυο πλευρές, καθώς και τις πιθανές εξελίξεις.

Αυτοί μετράνε την "τρύπα" και εμείς την υπομονή μας

 

Χωρίς ψευδαισθήσεις πλέον για τις προθέσεις των γερακιών του ευρωιερατείου σχεδιάζει τις περαιτέρω κινήσεις της η ελληνική κυβέρνηση. Οι επαφές του Τσίπρα με τον επικεφαλής του ΟΟΣΑ Γκουρία στο Παρίσι και με τους προέδρους του Ευρωκοινοβουλίου Σουλτς και της Κομισιόν Γιούνκερ είχαν ως στόχο να επανενεργοποιήσουν δυνάμεις, οι οποίες υποστηρίζουν μία συμβιβαστική λύση στη δύσκολη σχέση της Ελλάδας με την Ευρωζώνη.
Η έναρξη των διαπραγματεύσεων στο επίπεδο των τεχνικών κλιμακίων διευκολύνει την προσπάθεια και η ανάμιξη του ΟΟΣΑ είναι μία έμμεση εγγύηση ότι η ελληνική κυβέρνηση εννοεί όσα λέει για μεταρρυθμίσεις.
Κι αυτό παρότι οι επτά μεταρρυθμίσεις που ο Βαρουφάκης έφερε προς συζήτηση στην πρόσφατη σύνοδο του Eurogroup ήταν μάλλον κατώτερες των περιστάσεων.

Ο Στ.Λυγερός διατυπώνει τις ανησυχίες του

Δεν δείχνει και πολύ αισιόδοξος ο κ.Σταύρος Λυγερός στην ανάλυση των εξελίξεων των τελευταίων ημερών, που αναδημοσιεύω στη συνέχεια από το τελευταίο Πρώτο Θέμα.
Είναι σωστές οι μέχρι τώρα κινήσεις της νέας ελληνικής κυβέρνησης; Ποιες είναι οι προθέσεις του "ευρωϊερατείου"; όπως εύστοχα αποκαλεί τους ευρωπαίους δυνάστες ο αρθρογράφος. Σε αυτές και άλλες ερωτήσεις προσπαθεί να δώσει απαντήσεις παρόλο που η κατάσταση είναι ακόμα εξαιρετικά ρευστή και όπως φαίνεται θα εξακολουθήσει να είναι για καιρό ακόμα.

Η ώρα του Τσίπρα

(του Στ.Λυγερού)

Τα μαύρα σύννεφα που συσσωρεύονται την τελευταία εβδομάδα στις σχέσεις της Αθήνας με το ευρωιερατείο έχουν υποχρεώσει τον Τσίπρα να βγάλει από το συρτάρι τα σενάρια για την περίπτωση που η ρήξη καταστεί αναπόφευκτη.
Είναι ενδεικτική η δήλωσή του στο γερμανικό Σπήγκελ ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) έχει περάσει θηλιά στον λαιμό της Ελλάδας και εάν δεν ανεβάσει το όριο για τα έντοκα γραμμάτια θα αναλάβει την ευθύνη για τις συνέπειες. «Θα επιστρέψουμε στο θρίλερ που είδαμε πριν την 20^η Φεβρουαρίου».
Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και η δήλωση του υπουργού Εσωτερικών Βούτση στη Βουλή. Είπε ωμά ότι η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο με τους δανειστές, προσθέτοντας ότι «σ’ αυτό τον πόλεμο δεν θα πάμε σαν χαρούμενοι πρόσκοποι με πρόθεση να συνεχίσουμε τις μνημονιακές πολιτικές». Και οι δύο αυτές δηλώσεις είναι μία έμμεση πλην σαφής αναφορά στο σχέδιοΒ.

Συμφωνία - Ρήγμα στη "γερμανική Ευρώπη" (του Στ.Λυγερού)

Έχει τελικά η χώρα μας τη δύναμη να αντισταθεί στις γερμανικές ορδές που έχουν κυριεύσει την ευρωζώνη χάρη στον βαρύ οπλισμό του ευρώ; Τα αποτελέσματα από τις πρώτες αψιμαχίες χαροποίησαν μεν τους έλληνες πολίτες επειδή είδαν τη διάθεση της νέας κυβέρνησης να πολεμήσει, τους δυσαρέστησε όμως η συμφωνία παράτασης του τρέχοντος προγράμματος. Πάντως, είναι νωρίς ακόμα να βγάλουμε σοβαρά συμπεράσματα για τα αποτελέσματα των κυβερνητικών προθέσεων, αφού οι νομοθετικές κινήσεις, που θα δώσουν ένα σαφέστερο στίγμα, αναμένονται την ερχόμενη βδομάδα. 
Ιδιαίτερα αναλυτικός σχετικά με τις γερμανοελληνικές, βασικά, αψιμαχίες είναι ο κ.Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του που αναδημοσιεύω σήμερα από τα τελευταία ΕΠΙΚΑΙΡΑ.

Συμφωνία - Ρήγμα στη "γερμανική Ευρώπη"

Mε την αποδοχή του ελληνικού καταλόγου μεταρρυθμίσεων, αλλά και δεσμεύσεων, λήγει τουλάχιστον για τους επόμενους δύο μήνες η κατάσταση αβεβαιότητας η οποία είχε φέρει το τραπεζικό σύστημα στα όρια της κατάρρευσης. Η κυβέρνηση Τσίπρα αγόρασε αρκετά ακριβά τον χρόνο που ήθελε για να μπορέσει να κινηθεί στο εσωτερικό και να δώσει δείγματα γραφής για την ικανότητά της να λύσει προβλήματα και να ξαναστήσει την οικονομία στα πόδια της. Η συμφωνία της περασμένης Παρασκευής θα μπορούσε να είναι καλύτερη, αλλά όχι πολύ καλύτερη. Η Αθήνα ήταν ουσιαστικά με την πλάτη στον τοίχο και μοναδικό διαπραγματευτικό όπλο της ήταν η αιωρούμενη απειλή να το κάνει «Κούγκι».
Ο κίνδυνος των ανεξέλεγκτων επιπτώσεων ενός ναυαγίου υποχρέωσε και τις δύο πλευρές στις 20 Φεβρουάριου να γεφυρώσουν το χάσμα που τις χώριζε και να καταλήξουν στη γνωστή κοινή ανακοίνωση. Με την έγκριση του καταλόγου από το ευρωιερατείο και το ΔΝΤ η αρχική συμφωνία ενεργοποιήθηκε, αποκαθιστώντας το κλίμα ομαλότητας.

Ο Αλέξης, οι πιστωτές και ο “συμβιβασμός-γέφυρα” (του Στ. Λυγερού)

Είναι πολλά αυτά που συνέβησαν τις τελευταίες μέρες. Ο κ.Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του που αναδημοσιεύω σήμερα από το κυριακάτικο Πρώτο Θέμα ανακεφαλαιώνει αυτά τα γεγονότα και αναλύει την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στις σχέσεις της χώρας μας με τη γερμανική ευρωζώνη.

Ο Αλέξης, οι πιστωτές και ο “συμβιβασμός-γέφυρα”

Αντιμέτωποι με το φάσμα των ανεξέλεγκτων επιπτώσεων ενός ναυαγίου τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και το ευρωιερατείο, υποχρεώθηκαν να κάνουν τις αναγκαίες υποχωρήσεις ώστε το Eurogroup της Παρασκευής να καταλήξει σε μία αρχική συμφωνία, η οποία αποτυπώθηκε στην κοινή ανακοίνωση. Η αρχική αυτή συμφωνία κατέστη λειτουργική, όταν χθες Δευτέρα η Αθήνα κατέθεσε έναν κατάλογο με τις μεταρρυθμίσεις, τις οποίες προτίθεται να εφαρμόσει κατά τη διάρκεια του τετραμήνου της παράτασης.
Ο ελληνικός κατάλογος περιλαμβάνει όλες τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες είναι επιθυμητές και από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Παρά τις διαφωνίες που έχουν μαζί της, τα αφεντικά της ΕΕ έχουν συνειδητοποιήσει ότι μόνο αυτή, λόγω της απουσίας εξαρτήσεων, έχει την πολιτική βούληση και ως εκ τούτου πιθανότητες να καθαρίσει την κόπρο του Αυγείου σε κρίσιμους τομείς, όπως είναι η καταπολέμηση της διαπλοκής, της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής.

Η γερμανική παράνοια δυσκολεύει τη δυνατότητα διαπραγμάτευσης

Υπάρχουν λαοί και λαοί στην Ευρώπη. Υπάρχουν λαοί όπως οι Έλληνες και οι Ιταλοί που έχουν παρελθόν χιλιετιών γεμάτο πολιτισμό και επιστήμες, υπάρχουν και λαοί όπως οι γερμανοί που έχουν παρελθόν λίγων εκαντοετιών (και αυτό που μας έχουν χαρίσει κυρίως είναι πόλεμοι και εκατόμβες), γεγονός που έχει επιδράσει και στη νοοτροπία τους, καθώς και στη στάση που κρατάνε απέναντι στους άλλους λαούς.
Η μοίρα μας το έφερε να πρέπει να συνεννοηθούμε με την κυβέρνηση αυτού του λαού, που δεν φημίζεται για την ευελιξία του ούτε για την ευρύτητα πνεύματος (αν και αυτό το τελευταίο το μετέτρεψε σε πλεονέκτημα δίνοντας έμφαση στην πειθαρχία, που βασίζεται σε αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό που τους λείπει).
 Στο παρακάτω άρθρο ο δρ Κων.Γρίβας* εξηγεί αυτά τα ατελή χαρακτηριστικά των γερμανών που κάνουν δύσκολη τη διαπραγμάτευση μαζί τους.

«Furor Teutonicus» ή «Tευτονικό παραλήρημα»
Οι πενήντα αποχρώσεις της γερμανικής παράνοιας

Ίσως το πιο ουσιαστικό επιχείρημα όσων υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να πάμε «με τα νερά» των δανειστών μας και να αποδεχτούμε αδιαμαρτύρητα το όποιο πρόγραμμα «σωτηρίας» της ελληνικής οικονομίας έχουν ετοιμάσει για εμάς είναι, ότι τα οικονομικά ζητήματα είναι αποκλειστικώς αυτά που τους ενδιαφέρουν και συνεπακόλουθα ό,τι άλλο και να τους πούμε δεν πρόκειται καν να το ακούσουν. Θέματα, δηλαδή, γεωστρατηγικών ισορροπιών και του ρόλου της Ελλάδας στην αρχιτεκτονική ασφάλειας της Δύσης, που θα μπορούσαν να προβληθούν έτσι ώστε να περάσει η συζήτηση στο ευρύτερο γεωπολιτικό επίπεδο, δεν γίνεται να χρησιμοποιηθούν γιατί πολύ απλά δεν τους νοιάζουν. Τις τελευταίες μέρες ωστόσο, έχουμε αρχίσει να υποψιαζόμαστε ότι τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Οι Γερμανοί και οι δορυφόροι τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για γεωπολιτικά ζητήματα αλλά έχουν τόσο στρεβλωμένες απόψεις γι' αυτά, που αγγίζουν τα όρια της παράνοιας.

Διαπραγματεύσεις εφ'όλης της ύλης (του Στ. Λυγερού)

 
Όσο συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις της νέας κυβέρνησης με τους "εταίρους" μας στην ευρωζώνη, δεν είναι δυνατόν να βγάλουμε συγκεκριμένα συμπεράσματα για τα αποτελέσματά τους. Μπορούμε βέβαια να κάνουμε υποθέσεις ή υπολογισμούς και να ελπίζουμε για μια ευτυχή κατάληξη.

Στο παρακάτω άρθρο του ο κ.Σταύρος Λυγερός περιγράφει την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα και μας βοηθάει να καταλάβουμε τις συνθήκες καθώς και πιθανές συμμαχίες που διαμορφώνονται.





ΠΡΟΣ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΚΑΙ ΕΦ' ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ

Όλα δείχνουν ότι, μετά τα δημόσια πολιτικά τζαρτζαρίσματα, το «ελληνικό ζήτημα» εισέρχεται στην οδό των διαπραγματεύσεων. Το Βερολίνο αξιώνει ακόμα να ολοκληρωθεί η εκκρεμούσα αξιολόγηση από το προηγούμενο μνημονιακό πρόγραμμα, που σημαίνει ότι η κυβέρνηση Τσίπρα πρέπει να ικανοποιήσει τα δεκαοκτώ επώδυνα προαπαιτούμενα. Προαπαιτούμενα που ούτε η κυβέρνηση Σαμαρά είχε τολμήσει να εφαρμόσει. Η κατηγορηματική άρνηση της Αθήνας να συζητήσει αυτό το ενδεχόμενο πρακτικά σημαίνει ότι η εμμονή στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης ισοδυναμεί με ρήξη. Και ρήξη δεν επιθυμούν ούτε οι Αμερικανοί ούτε και άλλοι παράγοντες του ευρωιερατείου. Αυτός είναι ο λόγος που ο Γιούνκερ, με τη συνεργασία της αυστριακής και της βελγικής κυβέρνησης και με τις ευλογίες της γαλλικής και της ιταλικής αναζητά μια συμβιβαστική φόρμουλα, η οποία να μην εκθέτει ούτε την κυβέρνηση Τσίπρα ούτε το δίδυμο Μέρκελ -Σόιμπλε.

Η παρανόηση των εταίρων για τις προθέσεις της Ελλάδας (του P.Krugman)

Υπάρχουν τόσες φωνές σε όλον τον κόσμο που περιγράφουν την πραγματικότητα, ώστε είναι να απορεί κανείς πώς επιμένουν κάποιοι πολιτικοί να εφαρμόζουν καθολικά παραδεγμένα αποτυχημένες συνταγές. Φυσικά, εννοώ τη γερμανική πολιτική λιτότητας που επιβάλλουν στη χώρα μας πιο εντατικά, αλλά και σε άλλες αδύναμες οικονομικά χώρες σε πιο ήπιο βαθμό. Υπάρχει βέβαια και η άποψη ότι στόχος των γερμανών δεν είναι η αναδιάταξη της ελληνικής οικονομίας, αλλά μέσω της κρίσης να ωφεληθούν οικονομικά οι ίδιοι, είτε από τους τόκους των δανείων που μας φορτώνουν, είτε/και από τα κεφάλαια που αντλούν οι ίδιοι από τις αγορές με μηδενικό - τουλάχιστον - επιτόκιο (αλλά και σε συνδυασμό αυτών των δυο, ενώ έχουν και άλλα οφέλη, που έχουν σχέση με τις εξαγωγές προϊόντων τους κλπ κλπ).

Η νέα ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να αρχίσει μια εκστρατεία πληροφόρησης των βορειοευρωπαϊκών, αρχικά, λαών και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών λαών στη συνέχεια, με πληρωμένες καταχωρήσεις σε ευρείας κυκλοφορίας έντυπα των χωρών τους, ώστε να ξεσκεπάσει το παιχνίδι που παίζουν οι δήθεν αδιάφθοροι γερμανοί (Siemens, προβληματικοί εξοπλισμοί, κλπ., ενώ δεν είναι τυχαίο ότι η Γερμανία [μαζί με το Σουδάν, τη Συρία και τη Β.Κορέα] δεν έχει δεχτεί να επικυρώσει το Σύμφωνο των Ηνωμένων Εθνών ενάντια στη διαφθορά στο δημόσιο τομέα!)
Τα κείμενα που θα δίναμε για καταχώρηση θα μπορούσαν να είναι άρθρα παγκοσμίως γνωστών και βραβευμένων οικονομολόγων, όπως του Paul Krugman, του οποίου το χθεσινό άρθρο από το blog που διατηρεί στους New York Times αναδημοσιεύω μεταφρασμένο στη συνέχεια.

Greece: The Tie That Doesn’t Bind

Ελλάδα: Η γραβάτα που δεν δένεται Πηγή: www.lifo.gr

Ελλάδα: Η γραβάτα που δεν δένεται Πηγή: www.lifo.gr

Ελλάδα: Η γραβάτα που δεν δένεται

 Ελλάδα: Η γραβάτα που δεν δένεται

 

Οι σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και των δανειστών της δεν βελτιώνονται. Φταίει γι' αυτό η κακή διπλωματία από την πλευρά των Τσίπρα/Βαρουφάκη; Ίσως, αλλά γνώμη μου είναι ότι δεν υπήρχε τίποτα που θα μπορούσαν να κάνουν για να αποφύγουν μια σκληρή αντιπαράθεση ώστε να μην προδώσουν αμέσως τους ψηφοφόρους που τους ανέβασαν στην εξουσία. Και οι δανειστές/κυβερνήσεις φέρονται σαν να περιμένουν να συμβεί το ίδιο που συνέβαινε ξανά και ξανά τα τελευταία πέντε χρόνια. 

Διαφαινόμενη επιτυχία στην πρώτη κρίσιμη μάχη (του Στ.Λυγερού)

Από την επομένη των εκλογών και μετά τον άμεσο σχηματισμό κυβέρνησης άρχισαν οι κινήσεις της ελληνικής πλευράς για αναζήτηση συμμάχων με σκοπό την επαναδιαπραγμάτευση των δεσμεύσεων που είχε αναλάβει η προηγούμενη κυβέρνηση απέναντι στους αυτοαποκαλούμενους εταίρους μας, ουσιαστικά στα αφεντικά της Ευρώπης, τους γερμανούς.
Αρχικά, φάνηκε ότι βρίσκαμε "ευήκοα ώτα" στις πρώτες επαφές των στελεχών της κυβέρνησης. Στη συνέχεια όμως, και μόλις δραστηριοποιήθηκε η γερμανική πλευρά ασκώντας -άγνωστο μέχρι αυτή τη στιγμή- ποιές πιέσεις, οι πρώτοι συνομιλητές μας φάνηκαν να αλλάζουν στάση και να επαναλαμβάνουν εν χορώ το γερμανικό ρεφραίν "πρέπει να τηρήσετε τις δεσμεύσεις σας". Το ίδιο αυτό τροπάριο επανέλαβε και η αμερικανική αντιπροσωπεία που επισκέφτηκε τις προηγούμενες μέρες τη χώρα μας, επίσκεψη που ακολούθησε μια πρώτη ευνοϊκή για την Ελλάδα παρότρυνση του προέδρου των ΗΠΑ Ομπάμα προς τα αφεντικά της Ευρώπης, που γρήγορα φάνηκε να ξεχνιέται.
Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και καθημερινές, γι' αυτό και το άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού που αναδημοσιεύω πιο κάτω από τα τελευταία ΕΠΙΚΑΙΡΑ -και που λογικά γράφτηκε στις αρχές της εβδομάδας- σε κάποια σημεία του, και συγκεκριμένα σε αυτά που αναφέρεται στις θετικές αρχικά αντιδράσεις των ξένων συνομιλητών, που διαφοροποιήθηκαν στη συνέχεια, φαίνονται να έχουν ξεπεραστεί. Όμως, οι διαπιστώσεις και επισημάνσεις του για το περιβάλλον που διαμορφώνεται λόγω της σθεναρής και σταθερής μέχρι τώρα στάσης της κυβέρνησης, στάσης που μπορεί να προκαλέσει -λόγω της άτεγκτης και κοντόφθαλμης αντιμετώπισης της κατάστασης από τους γερμανούς και τα τσιράκια τους- παρενέργειες τόσο στον οικονομικό όσο και στον γεωπολιτικό τομέα, είναι όπως πάντα ιδιαίτερα εύστοχες.   

Η μεγάλη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και ο γρήγορος σχηματισμός κυβέρνησης με τους αντιμνημονιακούς ΑΝΕΛ έκλεισαν τον δρόμο στο σενάριο που ήθελε τον Τσίπρα πολιτικά όμηρο του Ποταμιού και ως εκ τούτου διαπραγματευτικά γυμνό έναντι του ευρωιερατείου. Έχοντας εξασφαλίσει τα νώτα της, η νέα ελληνική κυβέρνηση έκανε αυτό που είχαμε εδώ και καιρό προαναγγείλει από αυτή εδώ τη στήλη: ενταφίασε το προηγούμενο μνημονιακό πρόγραμμα και την τρόικα ως μηχανισμό ελέγχου, ζητώντας διαπραγματεύσεις από μηδενική βάση με σκοπό μια νέα συμφωνία-πακέτο.
Όλα δείχνουν ότι η Αθήνα είναι πολύ κοντά στο να κερδίσει την πρώτη, αλλά κρίσιμη αυτή μάχη. Το δίδυμο Μέρκελ - Σόιμπλε έδειξε ότι είχε πρόθεση να περάσει τη θηλιά στον λαιμό της κυβέρνησης Τσίπρα, αλλά η σκληρή γραμμή του Βερολίνου προσκρούει σε εμπόδια. Η γαλλική και η ιταλική κυβέρνηση εξέφρασαν αρχικά την πρόθεσή τους να ωθήσουν τα πράγματα προς την κατεύθυνση των διαπραγματεύσεων και του συμβιβασμού. 

Το παιχνίδι μόλις τώρα αρχίζει (του Σταύρου Λυγερού)

Το άρθρο που αναδημοσιεύω σήμερα το έχει γράψει ο κ.Στ.Λυγερός στις αρχές της εβδομάδας, μετά, εννοείται, από τη γνωστοποίηση των αποτελεσμάτων των εθνικών εκλογών. Όμως, σήμερα, και μετά τις επισκέψεις των Σουλτς και Ντάισελμπλουμ δεν αλλοιώνονται τα συμπεράσματά του.
Αρχικά, ομολογώ ότι με ξένισε ο τίτλος που αναφερόταν στην επιλογή του συμβιβασμού, νομίζοντας ότι εννοούσε συμβιβασμό της νεοεκλεγείσας κυβέρνησης. Όμως έκανα λάθος. Ο συμβιβασμός αναφέρεται στην πλευρά των δανειστών. Ακόμα με ξένισαν ένα δυο σημεία στα οποία θεωρεί πιθανή την υποχώρηση της νέας κυβέρνησης σε θέματα ελέγχου. Όμως αυτά ίσως τα σημεία είναι που κάνουν την ανάλυση του έγκριτου σχολιαστή περισσότερο ρεαλιστική και αυτός άλλωστε είναι ένας λόγος που τον φιλοξενώ τόσο συχνά.

Κερδίζει έδαφος η επιλογή του συμβιβασμού...
...αλλά το παιχνίδι μόλις τώρα αρχίζει
(του Στ.Λυγερού)

Διαθέτοντας μια άνετη πλειοψηφία στη Βουλή, η νέα κυβέρνηση καλείται από τα πρώτα βήματά της να διαχειριστεί τη δύσκολη σχέση με τα αφεντικά της Ευρωζώνης. Η συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ήταν η χειρότερη εξέλιξη για το Βερολίνο και τα υπόλοιπα μέλη της. Το κόμμα του Καμμένου έχει άλλες ιδεολογικές αφετηρίες από το κόμμα του Τσίπρα και διαφορετικές θέσεις κυρίως για θέματα εξωτερικής πολιτικής και παράνομης μετανάστευσης. Από την άλλη πλευρά όμως είναι κατηγορηματικά αντιμνημονιακό, γεγονός που το καθιστά σταθερό κυβερνητικό εταίρο ενόψει της διαπραγμάτευσης - αντιπαράθεσης με τους δανειστές.
Από τη στιγμή που κατέστη σαφές πως η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αναπόφευκτη, είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους στον σχηματισμό κυβέρνησης με το Ποτάμι, ώστε ο Τσίπρας να είναι ουσιαστικά όμηρος στη διαπραγμάτευση - αντιπαράθεση με το ευρωιερατείο. Ήταν από πριν προφανές ότι θα αντιμετώπιζαν με διαφορετικό τρόπο τη νέα κυβέρνηση εάν πατούσε σε σταθερό αντιμνημονιακό έδαφος και διαφορετικά εάν εξαρτιόταν από την υποστήριξη φιλομνημονιακού κόμματος. Είναι ενδεικτικό ότι οι πρώτες αντιδράσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων προϊδεάζουν ότι το ευρωιερατείο τελικώς θα επιλέξει την οδό των εποικοδομητικών διαπραγματεύσεων και του συμβιβασμού.