Μόνο έναντι ανταλλαγμάτων παρέχεται η ..."ευρωπαϊκή αλληλεγγύη"

Λόγω μιας συζήτησης που συμμετείχα, θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει στο πολύ ενδιαφέρον και αποκαλυπτικό βιβλίο του κ.Μιχ.Ιγνατίου "Τρόικα, ο δρόμος προς την καταστροφή".
Είναι ένα σημείο, στο οποίο αναφέρεται στις επαφές που είχε ο τότε πρωθυπουργός Γ.Παπανδρέου, στις αρχές Φεβρουαρίου 2010, λίγες μέρες πριν από εκείνη την αποφράδα του Καστελόριζου. Σε εκείνη την περίοδο αφορά και το απόσπασμα που αντιγράφω από το εν λόγω βιβλίο.  

Από τα αναγραφόμενα από τον έγκυρο δημοσιογράφο σχετικά με εκείνη την περίοδο, μπορεί κάποιος να βγάλει το συμπέρασμα ότι η συμπεριφορά του Έλληνα πρωθυπουργού ήταν ιδιαίτερα αφελής, μην έχοντας καταλάβει ότι είχε μπλέξει με αδηφάγους λύκους. Και ότι η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη είναι ένα παραμύθι για (πολύ) μικρά παιδιά!

Άραγε - για να θυμηθούμε και τα πιο πρόσφατα -  ποιο σκοπό είχε η επίσκεψη του Ολάντ στη χώρα μας πριν από κάποιους μήνες; 

 

…Η σύνοδος κορυφής ήταν ένα «Βατερλώ» για τον Έλληνα πρωθυπουργό, αφού η κα Μέρκελ σε συνεργασία με τον κ. Σαρκοζί, τον κ. Τρισέ και τους «δοτούς» των Βρυξελλών Ρομπάι και Μπαρόζο, τον είχαν στήσει στο απόσπασμα. Ο κ. Παπανδρέου ελέγχεται διότι ενώ είδε με τα ίδια του τα μάτια τη «συνωμοσία κορυφής» και ενώ είχε ενδείξεις πριν αναχωρήσει για το Παρίσι, συνέχισε να παίζει τον... Κινέζο και να ελπίζει στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, που ήταν ανύπαρκτη. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν άκουσε έναν καλό λόγο μέσα στη σύνοδο -εκτός του προέδρου της Κύπρου- και βρέθηκε ενώπιον μιας δυσάρεστης κατάστασης, να επιστρέψει στην Ελλάδα και να ανακοινώσει νέα μέτρα.
Για την αθέτηση της υπόσχεσης του Σαρκοζί να βοηθήσει, ο Γιώργος Παπαχρήστος έγραψε στα Νέα μια φοβερή κατηγορία:
«Δηλώθηκε για πρώτη φορά μετά τη συνάντηση του κ. Παπανδρέου με το Γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί, την Τετάρτη το μεσημέρι, όταν στη διάρκεια των συνομιλιών στα Ηλύσια Πεδία από γαλλικής πλευράς ζητήθηκαν ευθέως ανταλλάγματα για τη στήριξη: ξεμπλοκάρισμα των εξοπλιστικών προγραμμάτων του ελληνικού Πολεμι­κού Ναυτικού, γαλλικές επενδύσεις στην Ελλάδα στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, επενδύσεις στον τομέα της πληροφορικής».
Και πρόσθεσε ένα ακόμη κατηγορώ για την κα Μέρκελ:

To νέο τείχος της Μέρκελ και η Ελλάδα (του Στ.Κούλογλου)

O λόγος που αναδημοσιεύω αυτό το άρθρο του Στέλιου Κούλογλου είναι επειδή περιγράφει τόσο χαρακτηριστικά (και αναλυτικά θα έλεγα, παρά το σχετικά συνοπτικό περιεχόμενό του) το χαρακτήρα και τη νοοτροπία της κυρίαρχης πολιτικής φυσιογνωμίας της Ευρώπης, την πολιτικό που μέσω των υπάκουων Σαμαρά και Βενιζέλου (και των άβουλων βουλευτών των κομμάτων τους φυσικά) καθορίζει τις τύχες της χώρας μας.
Θλίψη θα γεμίσει τον αναγνώστη που θα κάνει σύγκριση του σημερινού αφεντικού της Ευρώπης με σημαντικές προσωπικότητες της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής κατά το όχι και πολύ μακρινό παρελθόν.

Η Γερμανία γιόρτασε πανηγυρικά την 25η επέτειο της πτώσης του τείχους και με το δίκιο της: η επανένωση τής έδωσε την ευκαιρία να ξαναγίνει η κυρίαρχη δύναμη στην Ευρώπη. Ένα πρόσφατο άρθρο της γαλλικής Liberation που είχε τίτλο "Bερολίνο, νέα πρωτεύουσα της Ευρώπης" ξεκινούσε με την διαπίστωση ότι, όταν πρόκειται να ζητήσουν επιείκεια για τις πολιτικές λιτότητας που καλούνται να εφαρμόσουν, ο Γάλλος πρωθυπουργός και ο υπουργός του των Οικονομικών δεν ταξιδεύουν πλέον στις Βρυξέλλες, αλλά στο Βερολίνο. (Σημ.Π.Σ.: Σχετικά είχα ασχοληθεί σε αυτό το post)

Η παλιά ισορροπία ανάμεσα στην Γαλλία και την Γερμανία έχει πλήρως ανατραπεί. Από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή μέχρι την Ευρωβουλή, όλα τα βασικά πόστα έχουν καταληφθεί από τους Γερμανούς, με καθοριστικό ρόλο στις αποφάσεις για όλα τα κρίσιμα θέματα. "Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει γίνει σχεδόν η τρίτη Βουλή της Γερμανίας", ήταν το μελαγχολικό συμπέρασμα του άρθρου.
Η Άνγκελα Μέρκελ ήταν ευτυχισμένη στους εορτασμούς για την πτώση, επίσης με το δίκιο της: μια άσημη φυσικός από την Ανατολική Γερμανία που δεν είχε καμία ανάμιξη στο δημοκρατικό κίνημα, ενώ την μέρα που οι συμπατριώτες της έριχναν το τείχος προτίμησε να πάει στη σάουνα, είναι σήμερα η ισχυρότερη γυναίκα του πλανήτη. Ο καιροσκοπισμός της, η τάση της να αναβάλλει τις αποφάσεις μέχρι να δει προς τα που γέρνουν τα πράγματα, μετατράπηκε σε στρατηγικό πλεονέκτημα όταν, με το ξέσπασμα της κρίσης το 2008, η Γερμανία βρέθηκε να έχει τα περισσότερα χρήματα και η επιβίωση κρατών, όπως η Ελλάδα το 2009-10, να εξαρτάται από ένα νεύμα της.

Το πρώτο τεστ του Γιούνκερ (του Γ.Βαρουφάκη)

Το ερώτημα που θέτει ουσιαστικά ο Γ.Βαρουφάκης στο παρακάτω άρθρο είναι αν ο Γιούνκερ θα λειτουργήσει ως πρόεδρος της κομισιόν εφαρμόζοντας όσα έχουν συμφωνηθεί και υπογραφεί από τα ευρωπαϊκά κράτη εκκινώντας διαδικασίες πειθάρχησης (όλων ανεξαιρέτως) των κρατών που τα παραβαίνουν ή θα αποδειχτεί ένα ακόμα υποχείριο του αυταρχικού διδύμου Μέρκελ-Σόιμπλε.
Βέβαια, δεν υπάρχει αμφιβολία για την απάντηση που θα δώσουμε όλοι μας. (Εκτός αν κάποιοι πιστεύουν ότι η Μέρκελ τον δέχτηκε ως πρόεδρο της κομισιόν, παρά τις αρχικές αντιρρήσεις της, χωρίς να λάβει διαβεβαιώσεις για ανταλλάγματα).

Το πρώτο τεστ του Γιούνκερ

Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ πέρασε από σαράντα κύματα έως ότου, εν τέλει, πειστεί η Άνγκελα Μέρκελ να τον προτείνει για την θέση του προέδρου της Κομισιόν. Οι σχέσεις τους τα τέσσερα χρόνια της κρίσης του ευρώ δεν ήταν ποτέ καλές καθώς ο τ. πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου και πρόεδρος του Eurogroup, παρά το γεγονός ότι ήταν και παραμένει ομοϊδεάτης της καγκελαρίου, που και που δεν άντεχε και ψέλλιζε την αλήθεια. (*)

Αναζητείται πατριωτική ευθιξία (του Χρήστου Πασαλάρη)

Μια περίεργη εβδομάδα διανύουμε. Ο απόηχος της υπόθεσης Μπαλτάκου, όπως είναι φυσικό, δεν κοπάζει. Το προεκλογικό πυροτέχνημα της "εξόδου στις αγορές" με εφάπαξ έκδοση ομολόγου πυροδοτεί αντιπαραθέσεις. Και την Παρασκευή έρχεται το αφεντικό της κυβέρνησης, που φιλοδοξεί να γίνει και αφεντικό όλης της Ευρώπης.
Το κείμενο του Χρήστου Πασαλάρη που αναδημοσιεύω περιγράφει - κάνοντας ενδιαφέροντες ιστορικούς συνειρμούς - την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί αυτές τις μέρες σε μια χώρα, που παραδίδεται σε αυτούς που την επιβουλεύονται, επειδή δεν γεννάει πλέον ήρωες!

ΤΗΝ ΕΡΧΟΜΕΝΗ Παρασκευή, 11 Απριλίου (με την ανεξιχνίαστη προβοκάτσια Μπαλτάκου να πλανάται, παραμονές εξόδου της Ελλάδας στις αγορές), επελαύνει για δεύτερη φορά στην Αθήνα η καγκελάριος Μέρκελ, σαν για να μας υπενθυμίσει ότι είναι το αυταρχικό αλλά και… πονόψυχο αφεντικό μας! Ποιος, όμως, αφελής επέλεξε αυτή την ημερομηνία; Αμείλικτη η ιστορία μας θυμίζει ότι σαν σήμερα, στις 6 Απριλίου του 1941, κάπου 200.000 χιτλερικοί, με 500 άρματα μάχης και 1.000 αεροπλάνα, εισέβαλαν στη ματωμένη Ελλάδα, τη μόνη σύμμαχο της Αγγλίας, αφού η τότε Ευρώπη (σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση) είχε υποκύψει σχεδόν αμαχητί στα νύχια του Χίτλερ...
Η «ΑΜΕΙΛΙΚΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ» μάς θυμίζει επίσης ότι στις 11 Απριλίου εκείνου του έτους οι Γερμανοί αξιωματικοί χαιρετούσαν ευλαβικά στο Ρούπελ τους πεσόντες γενναίους Έλληνες πολεμιστές. Και ότι λίγες μέρες αργότερα ο ίδιος ο Χίτλερ δήλωνε επί λέξει στο Ράιχσταγκ ότι «μόνον οι Έλληνες εξ όλων των αντιπάλων μου πολέμησαν με παράτολμο θάρρος και ύψιστη περιφρόνηση προς τον θάνατο»! Τις ίδιες ημέρες, ο έτερος πολέμαρχος της εποχής, ο Βρετανός πρωθυπουργός Τσώρτσιλ, δήλωνε επί λέξει: «Από εδώ και πέρα δεν θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες»!..