Μήπως και η Ελλάδα είναι θύμα οικονομικών δολοφόνων;

Έχω αναδημοσιεύσει ξανά κείμενα από το βιβλίο του John Perkins "Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου" (δείτε εδώ). Ο λόγος είναι ότι πολλά από αυτά που διαβάζω σε αυτό το βιβλίο, μου θυμίζουν μεθόδους και πολιτικές που εφαρμόζονται απέναντι στη χώρα μας τα τελευταία πέντε χρόνια. Στο κείμενο που παραθέτω στη συνέχεια, περιγράφει ο συγγραφέας τον τρόπο που λειτουργούν οι οικονομικοί δολοφόνοι. Σας θυμίζει κάτι;

Αυτή είναι η ειδικότητα των Οικονομικών Δολοφόνων: βοηθάμε στην ανέγερση της παγκόσμιας αυτοκρατορίας. Είμαστε μια επίλεκτη ομάδα ανδρών και γυναικών που χρησιμοποιεί διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς με τρόπους τέτοιους ώστε να δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για την υποδούλωση ξένων κρατών στην εταιρειοκρατία που διευθύνει τις μεγάλες εταιρείες μας, την κυβέρνησή μας και τις τράπεζές μας. Όπως ακριβώς και οι συνάδελφοί μας της Μαφίας, έτσι κι εμείς παρέχουμε εξυπηρετήσεις. Οι εξυπηρετήσεις αυτές γίνονται υπό τη μορφή δανείων για την ανάπτυξη της υποδομής των χωρών αυτών — την κατασκευή εργοστασίων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, αυτοκινητόδρομων, λιμανιών, αεροδρομίων ή βιομηχανικών πάρκων. Ένας από τους όρους των δανείων είναι ότι όλα αυτά τα έργα πρέπει να γίνουν από τεχνικές και κατασκευαστικές εταιρείες της δικής μας χώρας. Στην ουσία, το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων δεν φεύγει ποτέ από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Απλά μεταβιβάζεται από τα τραπεζικά γραφεία της Ουάσιγκτον στα τεχνικά γραφεία της Νέας Υόρκης, του Χιούστον ή του Σαν Φρανσίσκο.

Μήπως γύρω μας μαίνεται μάχη για το παγκόσμιο νόμισμα;

Παρακολουθούμε τις εξελίξεις και θεωρούμε κάθε γεγονός αποκομμένο από τα γενικότερα συμβαίνοντα στον πλανήτη. Μετά διαβάζεις κάτι που φαινομενικά δεν έχει σχέση με όσα μας αφορούν άμεσα και καταλαβαίνεις ότι μπορείς να βγάλεις αποκαλυπτικά συμπεράσματα. 
Τα προηγούμενα τα γράφω, επειδή, ξεφυλλίζοντας για μια ακόμα φορά το βιβλίο του John Perkins* "Εξομολόγηση ενός Οικονομικού Δολοφόνου" (έχω ξαναδημοσιεύσει κομμάτι από αυτό εδώ), στάθηκα στο κείμενο που αναδημοσιεύω πιο κάτω και μου δημιούργησε συνειρμικές σκέψεις γι'αυτά που επιβάλλουν στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια οι γερμανοί (μόνο αυτοί άραγε;). Μήπως οι έλληνες είμαστε παράπλευρες απώλειες μια γενικευμένης οικονομικής σύρραξης;
Διαβάστε το να δούμε ποιες σκέψεις θα γεννηθούν και σε σας.
(Να σημειώσω μόνο πως το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 2005)

...Σε τελική ανάλυση, η παγκόσμια αυτοκρατορία (Σημ.Πυθ.Σάμ.: Εννοεί τις ΗΠΑ ως κυρίαρχη οικονομική δύναμη παγκοσμίως) εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το γεγονός ότι το δολάριο λειτουργεί ως επί­σημο παγκόσμιο νόμισμα, το οποίο όμως τυπώνεται αποκλει­στικά από το Νομισματοκοπείο των Ηνωμένων Πολιτειών. Δί­νουμε δάνεια σε χώρες όπως το Εκουαδόρ εν πλήρη γνώσει ότι δεν πρόκειται ποτέ να εξοφληθούν. Μάλιστα, δεν θέλουμε να εξοφληθούν, αφού έτσι αποκτούμε εξουσία πάνω στις χώρες αυτές, αφού έτσι μας δίνεται η δυνατότητα να απαιτήσουμε το αντίτιμό μας. Με την τακτική αυτή, σε κανονικές συνθήκες, θα κινδυνεύαμε να αποδεκατίσουμε τα ίδια μας τα κεφάλαια. Στο κάτω-κάτω, κανένας δανειστής δεν μπορεί να δίνει συνεχώς δά­νεια που παραμένουν ανεξόφλητα. Όμως οι δικές μας συνθήκες κάθε άλλο παρά κανονικές είναι. Οι Ηνωμένες Πολιτείες τυπώνουν ένα νόμισμα που δεν υποστηρίζεται από τα αποθέματα χρυσού του κράτους. Το μόνο από το οποίο υποστηρίζεται εί­ναι μια γενική και παγκόσμια πίστη στην οικονομία μας και στην ικανότητά μας να διευθύνουμε τις δυνάμεις και τους πό­ρους της αυτοκρατορίας που έχουμε δημιουργήσει για να μας στηρίζει.

Ένας οικονομικός δολοφόνος μιλάει για τους τρόπους εκβιασμού των κρατών

Πολλοί απορούμε για ποιό λόγο οι κυβερνήσεις των κρατών, στα οποία επιβάλλονται αυτά τα απάνθρωπα μέσα δεν αντιδρούν. Απαντήσεις ακούμε διάφορες, όπως "είναι πουλημένοι", "είναι προδότες", "είναι ανίκανοι", "τους κρατάνε στο χέρι"...
Κάποια από αυτές τις απαντήσεις μπορεί να είναι σωστή. Μπορεί να υπάρχουν κι άλλες απαντήσεις. Το σίγουρο είναι ότι κάποια εξήγηση θα υπάρχει.
Σήμερα, αντιγράφω κάποια κομμάτια από την εισαγωγή και τα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου του John Perkins "Εξομολόγηση ενός Οικονομικού Δολοφόνου" (έχει γίνει και ταινία με ντοκυμαντερίστικο στυλ από το Στέλιο Κούλογλου). Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, θα ξέρετε περί τίνος πρόκειται. Ο John Perkins ήταν πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ και ταξίδευε σε χώρες, στις οποίες η πατρίδα του είχε συμφέροντα, προκειμένου να "πείσει" τις κυβερνήσεις τους, με αθέμιτα μέσα, να συγκατατεθούν σε αυτά που επιθυμούσαν οι ΗΠΑ. 
Είναι ένα στυλ στρατηγικής που θεωρώ ότι θα μπορούσαν να εφαρμόσουν και άλλες "δυνατές" χώρες, προκειμένου να επιτύχουν τους σκοπούς τους. 

"Εξομολόγηση ενός Οικονομικού Δολοφόνου"

(του John Perkins) αποσπάσματα

Οι Οικονομικοί Δολοφόνοι (Economic Hit men) είναι υψηλόμισθοι επαγγελματίες που δουλειά τους είναι να εξαπατούν χώρες σε όλο τον κόσμο, αποσπώντας τους ποσά που ανέρχο­νται σε τρισεκατομμύρια δολάρια. Διοχετεύουν χρήματα της Παγκόσμιας Τράπεζας, της Αμερικανικής Υπηρεσίας Διεθνούς Ανάπτυξης [USAID], και άλλων οργανισμών «βοήθειας» των Ηνωμένων Πολιτειών προς άλλες χώρες, στα θησαυροφυλά­κια των μεγάλων εταιρειών και στις τσέπες των λιγοστών πλού­σιων οικογενειών που ελέγχουν τις φυσικές πλουτοπαραγωγικές πηγές του πλανήτη. Τα μέσα που χρησιμοποιούν για την επίτευξη του σκοπού αυτού είναι, μεταξύ άλλων, οι οικονομι­κές εκθέσεις με πλασματικά στοιχεία, οι νοθευμένες εκλογές, η εξαγορά, ο εκβιασμός, το σεξ και οι δολοφονίες. Το παιχνίδι που παίζουν είναι παλιό όσο και οι αυτοκρατορίες, αλλά στην εποχή της παγκοσμιοποίησης που διανύουμε, έχει πάρει νέες, τρομακτικές διαστάσεις.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Η δουλειά μου ήταν να ενθαρρύνω «ηγέτες κρατών να γίνουν κομμάτια ενός πελώριου δικτύου που προάγει τα εμπορικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Τελικά, οι ηγέτες αυτοί παγιδεύονται σ’ έναν ιστό από χρέη. Με τον τρόπο αυτό διασφαλίζεται η πίστη και η αφο­σίωσή τους. Τους εκμεταλλευόμαστε όποτε το επιθυμούμε - όποτε θέλουμε να ικανοποιήσουμε τις πολιτικές, οικονομικές ή στρατιωτικές μας ανάγκες. Εκείνοι με τη σειρά τους ενισχύουν την πολιτική τους θέση παρέχοντας στο λαό τους βιομηχανικά πάρκα, εργοστάσια παραγωγής ενέργειας και αεροδρόμια. Και οι ιδιοκτήτες των αμερικανικών τεχνικών-κατασκευαστικών εταιρειών γίνονται πάμπλουτοι».