Ψάχνοντας να βρω συμπληρωματικά στοιχεία σχετικά με κάποιο θέμα που διάβαζα και ξεφυλλίζοντας παλαιότερα τεύχη του περιοδικού ΑΒΑΤΟΝ, έπεσα πάνω στο άρθρο-σχόλιο του Γιώργου Στάμκου που αναδημοσιεύω σ'αυτό το post, γραμμένο 10 χρόνια πριν, τέτοια εποχή το 2003.
Μου έκανε εντύπωση η - σε πολύ μεγάλο βαθμό - ακριβής περιγραφή της ελληνικής πραγματικότητας, η οποία δεν έχει αλλάξει και πολύ - αφού εξαρτάται βασικά από την ελληνική νοοτροπία - αλλά και η πρόβλεψη για την θέση που θα βρισκόταν η χώρα μας, αν συνέχιζε να ακολουθεί αταλάντευτα την ίδια πορεία.
Αποφεύγω, βέβαια, να ρίχνω το βάρος για την άσχημη θέση που έχουμε βρεθεί στους πολίτες, αφού η συμπεριφορά τους εξαρτάται από τους κατέχοντες την εξουσία, εφόσον αυτοί ορίζουν τους νόμους και τους κανόνες με βάση τους οποίους ενεργούμε.
Το συγκεκριμένο άρθρο το αναδημοσιεύω για να δείξω, ότι η τωρινή μας θέση έχει προβλεφτεί από κάποιους (που όμως τότε ποιός τους έδινε σημασία;), όπως και τώρα, από κάποιους θα προβλέπεται η μελλοντική μας θέση, αλλά ποιός ξέρει ποιοί είναι αυτοί; (όχι πως θα τους δίναμε σημασία...).
Η Ανατομία του Ελληνικού Συνδρόμου (του Γιώργου Στάμκου - Αύγ. 2003)
Στις αρχές του 21ου αιώνα, σ' έναν κόσμο αβεβαιότητας και μεταβατικότητας, η Ελλάδα μεταμορφώνεται σταδιακά σε μια χώρα που θυσιάζει το μέλλον της για χάρη του παρόντος. Μια ολόκληρη κοινωνία προτιμά την προσωπική κατανάλωση, παρά την επένδυση σε κοινωνικά αγαθά από τα οποία μπορούν να ωφεληθούν και οι μελλοντικές γενιές. Η κατανάλωση κερδίζει συνεχώς έδαφος έναντι της αποταμίευσης. Το συλλογικό συμφέρον υποχωρεί προς όφελος του ατομικού. Η ούτως ή άλλως έμφυτη τάση των Ελλήνων προς τον ατομισμό ενισχύεται, καθώς η ηγεμονία της αγοράς και του καταναλωτισμού γίνεται ολοένα και πιο αδιαμφισβήτητη. Η «προσωπική ελευθερία» γίνεται σημαία σε βάρος των κοινών αξιών και του συλλογικού συμφέροντος. Όλο και περισσότεροι Έλληνες ενεργούν με γνώμονα την προσωπική τους ικανοποίηση, βυθιζόμενοι σταδιακά σε μια ηδονιστική κουλτούρα, που λατρεύει το εφήμερο περιφρονώντας το διαχρονικό.
Η Ανατομία του Ελληνικού Συνδρόμου (του Γιώργου Στάμκου - Αύγ. 2003)
Στις αρχές του 21ου αιώνα, σ' έναν κόσμο αβεβαιότητας και μεταβατικότητας, η Ελλάδα μεταμορφώνεται σταδιακά σε μια χώρα που θυσιάζει το μέλλον της για χάρη του παρόντος. Μια ολόκληρη κοινωνία προτιμά την προσωπική κατανάλωση, παρά την επένδυση σε κοινωνικά αγαθά από τα οποία μπορούν να ωφεληθούν και οι μελλοντικές γενιές. Η κατανάλωση κερδίζει συνεχώς έδαφος έναντι της αποταμίευσης. Το συλλογικό συμφέρον υποχωρεί προς όφελος του ατομικού. Η ούτως ή άλλως έμφυτη τάση των Ελλήνων προς τον ατομισμό ενισχύεται, καθώς η ηγεμονία της αγοράς και του καταναλωτισμού γίνεται ολοένα και πιο αδιαμφισβήτητη. Η «προσωπική ελευθερία» γίνεται σημαία σε βάρος των κοινών αξιών και του συλλογικού συμφέροντος. Όλο και περισσότεροι Έλληνες ενεργούν με γνώμονα την προσωπική τους ικανοποίηση, βυθιζόμενοι σταδιακά σε μια ηδονιστική κουλτούρα, που λατρεύει το εφήμερο περιφρονώντας το διαχρονικό.
