Η Τραπεζική Ενοποίηση, όπως την προτείνει ο Γ. Βαρουφάκης

Στο προχθεσινό post, στο οποίο είχα αναδημοσιεύσει από το περιοδικό HOT DOC το άρθρο του Γ.Βαρουφάκη για την Τραπεζική Ενοποίηση, είχα εκφράσει τη δυσπιστία μου για το εγχείρημα αυτό, γεγονός που θεώρησα ότι το συγκεκριμένο άρθρο το απεδείκνυε, έστω και αν βασιζόταν σε διαφορετικά επιχειρήματα.
Ο Γ.Βαρουφάκης απαντώντας μου σε εκείνο το σχόλιο, επισημαίνει ότι θεωρεί καταστροφική την πολιτική που χρησιμοποιούν σήμερα για να την εφαρμόσουν, ενώ εκείνος υποστηρίζει μια πραγματική ενοποίηση και με παραπέμπει στην πρότασή του για την επίλυση της κρίσης της Ευρωζώνης και πιο συγκεκριμένα στο κεφάλαιο Policy 1, το οποίο και αναδημοσιεύω στη συνέχεια, προκειμένου να έχουμε για το εν λόγω θέμα μια όσο το δυνατόν πληρέστερη ενημέρωση.
Το κεφάλαιο αυτό περιέχεται στην πιο πρόσφατη πρόταση που έχει καταθέσει μαζί με τους Stuart Holland και James K. Galbraith με τίτλο "A Modest Proposal for Resolving the Eurozone Crisis, Version 4.0" (July 2013) οπωσδήποτε βελτιωμένη και επικαιροποιημένη συγκριτικά με την αρχική πρότασή τους. 
(Ολόκληρη την εν λόγω πρόταση μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ)

Policy 1 - Case-by-Case Bank Programme (CCBP)

For the time being, we propose that banks in need of recapitalisation from the ESM be turned over to the ESM directly - instead of having the national government borrow on the bank’s behalf. Banks from Cyprus, Greece and Spain would likely fall under this proposal. The ESM, and not the national government, would then restructure, recapitalize and resolve the failing banks dedicating the bulk of its funding capacity to this purpose.

The Eurozone must eventually become a single banking area with a single banking authority. But this final goal has become the enemy of good current policy. At the June 2012 European Summit direct bank recapitalisation was agreed upon in principle, but was made conditional on the formation of a Banking Union. Since then, the difficulties of legislating, designing and implementing a Banking Union have meant delay and dithering. A year after that sensible decision, the deadly embrace between insolvent national banking systems and insolvent member-states continues.

Τραπεζική Ενοποίηση (του Γιάννη Βαρουφάκη)

Με τις απόψεις του Γ.Βαρουφάκη συμφωνώ τις περισσότερες φορές. Κάποιες φορές όχι. Μια από τις περιπτώσεις που δεν συμφωνώ μαζί του είναι η θέση του υπέρ της τραπεζικής ενοποίησης. Στους λόγους της διαφωνίας μου αυτής θα αναφερθώ άλλη φορά, πάντως βασικά έγκειται στην μη πίστη μου στη βιωσιμότητα της ευρωζώνης εξαιτίας των προσώπων που λαμβάνουν τις αποφάσεις σήμερα, καθώς και του τρόπου που διαχειρίζονται την κρίση.
Τότε, γιατί αναδημοσιεύω άρθρο του γνωστού καθηγητή που αναφέρεται στην τραπεζική ενοποίηση; Επειδή με αυτά που γράφει, δικαιώνει τις απόψεις μου (κάτι που ωστόσο δεν επιθυμούσα) ότι με τις υπάρχουσες συνθήκες η τραπεζική ενοποίηση δεν είναι ωφέλιμη για τη χώρα μας.
Διαβάστε όμως κι εσείς το άρθρο του, που δημοσιεύτηκε στο τελευταίο HOT DOC.

Τραπεζική Ενοποίηση
Η πανούργα στρατηγική του Σόιμπλε και η θλιβερή στάση της Ελληνικής Κυβέρνησης

Στα τέσσερα χρόνια που πέρασαν από τότε που ξέσπασε π κρίση του ευρώ, είχαμε πάνω από σαράντα ευρωπαϊκές συνόδους κορυφής. Μόνο σε μία εξ αυτών έγινε κάτι άξιο λόγου. Κάτι για το οποίο μπορούσαμε, ως ευρωπαίοι πολίτες, να νιώσουμε κάτι που θύμιζε ανακούφιση και περηφάνεια. Στη σύνοδο κορυφής του Ιουνίου του 2012.
Ήταν μια σύνοδος που θύμιζε όλες τις άλλες: κοινοτυπίες επί κοινοτυπιών, συζήτηση άνευ ουσίας, πλήρη επιβολή από τη γερμανική αντιπροσωπία της συνολικής σιωπής για τα ζητήματα που απειλούσαν να τινάξουν στον αέρα την ευρωζώνη. Λίγο πριν κλείσει η σύνοδος, εκεί που η κα Μέρκελ και ο κ. Σόιμπλε κοιτούσαν το ρολόι τους και ετοιμάζονταν να μαζέψουν τα χαρτιά τους και να φύγουν, δέχθηκαν ένα εντελώς απρόσμενο χτύπημα από έναν δικό τους άνθρωπο, τον δοτό πρωθυπουργό της Ιταλίας κ. Μάριο Μόντι, που έξι μήνες πριν είχε διοριστεί αντικαταστάτης του ανεκδιήγητου (αλλά εκλεγμένου) Μπερλουσκόνι από την κα Μέρκελ και τον κ. Σόιμπλε, σε αγαστή συνεργασία με το ιταλικό τραπεζικό και οικονομικό κατεστημένο.