Η ισλαμική τρομοκρατία στην Ευρώπη (του Στ.Λυγερού)

Ήταν αναμενόμενο ότι μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα στο Παρίσι θα υπήρχε συνέχεια σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, με τις Βρυξέλλες να θεωρούνται φαβορί. Παρόλα αυτά όμως και παρά την θεωρητική εγρήγορση των βελγικών αρχών, τα πολύνεκρα τρομοκρατικά χτυπήματα της περασμένης εβδομάδας δεν αποτράπηκαν.
Θεωρείται βέβαιο ότι τα χτυπήματα θα συνεχιστούν, αφού οι ευρωπαϊκές ηγεσίες είναι ανίκανες να αντιμετωπίσουν και αυτό το πρόβλημα, όπως και τόσα άλλα τα προηγούμενα χρόνια. Τα ανοιχτά σύνορα θεωρούν οι "εταίροι" μας ότι διευκολύνουν την κυκλοφορία των τρομοκρατών και γι'αυτό προκρίνουν ως εύκολη λύση το κλείσιμό τους, γεγονός που θα οδηγήσει τη χώρα μας να γεμίσει από εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες/πρόσφυγες και να γίνει για μια ακόμα φορά το θύμα και σε αυτό το ευρωπαϊκό πρόβλημα, όπως και στο θέμα της οικονομικής κρίσης. Αντίδραση από τις πολιτικές ηγεσίες της χώρας μας, βέβαια, δεν περιμένει κανείς λογικός άνθρωπος , αφού το μόνο που έχουν δείξει αυτά τα τελευταία χρόνια (και ίσως όχι μόνο) ότι είναι ικανοί να κάνουν είναι να υπακούουν. Αποτέλεσμα είναι οι Έλληνες πολίτες να έχουν γίνει μοιρολάτρες και να ελπίζουν μόνο στον από μηχανής θεό (όπως έκαναν άλλωστε από αρχαιοτάτων χρόνων).
Είναι αλήθεια ότι το πρόβλημα της ισλαμικής τρομοκρατίας δεν είναι εύκολο να αντιμετωπιστεί, γιατί περιέχει πολλές σύνθετες παραμέτρους, τις οποίες διαφωτίζει σε μεγάλο βαθμό με το παρακάτω άρθρο του ο κ.Σταύρος Λυγερός. 
 

...Η διπλή επίθεση στις Βρυξέλλες, τέσσερις και κάτι μήνες μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι ήλθε με δραματικό τρόπο να υπογραμμίσει ότι οι δυτικές κοινωνίες δεν είναι αντιμέτωπες με μεμονωμένα πλήγματα, τα οποία αραιά και που ταράζουν την καθημερινότητα στις μεγαλουπόλεις της Ευρώπης. Πρόθεση της ισλαμικής τρομοκρατίας είναι όχι απλώς να την διαταράξει, αλλά με όπλο τη διάχυση του φόβου να την αλλοιώσει και εάν είναι δυνατόν να καταλύσει το μοντέλο της “ανοικτής κοινωνίας”.

Σε αντίθεση με άλλες κατηγορίες τρομοκρατών, που διατηρούν κάποιου είδους ηθικούς φραγμούς, η ισλαμική τρομοκρατία δεν έχει την παραμικρή αναστολή. Δεν έχει ενδοιασμούς για τις απώλειες αθώων. Από τη στιγμή που οι ίδιοι οι δράστες θεωρούν ότι θυσιάζονται για έναν ιερό σκοπό δεν διστάζουν να συμπαρασύρουν στον θάνατο αμάχους, ακόμα και μικρά παιδιά. Στα μάτια τους, άλλωστε, ο δυτικός άνθρωπος είναι όχι μόνο «άπιστος», αλλά και εχθρός παρότι μπορεί να είναι γείτονας ή συμμαθητής τους.

Στην πραγματικότητα, η ισλαμική τρομοκρατία αντιπροσωπεύει μία ασύμμετρη απειλή που παραπέμπει σε πόλεμο πολιτισμών. Εξ ου και το φαινόμενο δεν αποτελεί πτυχή του παραδοσιακού γεωπολιτικού ανταγωνισμού. Μπορεί ορισμένες φορές να διασυνδέεται με αυτόν, αλλά τακτικά και όχι στρατηγικά.

Η τρομοκρατία στην ψυχανάλυση

Κύριο θέμα της ειδησεογραφίας των τελευταίων ημερών είναι η τρομοκρατία σε παγκόσμια κλίμακα. Το πολύνεκρο κτύπημα στο Παρίσι ταρακούνησε τον δυτικό κόσμο και τον έθεσε αντιμέτωπο με την αναζήτηση ενός πολύ σοβαρού προβλήματος, στη δημιουργία του οποίου κάθε άλλο παρά αμέτοχος υπήρξε κι ο ίδιος.
Το θέμα είναι αρκετά περίπλοκο και ξεφεύγει από τους συνηθισμένους αφορισμούς στους οποίους επιδίδονται οι εκπρόσωποι του πολιτικού και του δημοσιογραφικού κόσμου, αλλά και οι απλοί πολίτες. 
Στο παρακάτω κείμενο προστρέχω στις γνώσεις του Γάλλου καθηγητή και ψυχαναλυτή Roger Dadoun, προκειμένου να έχουμε μια εξειδικευμένη ανάλυση του φαινομένου της τρομοκρατίας από ψυχολογικής - αλλά όχι μόνο - πλευράς.

Εξαιτίας των πολυάριθμων ενσαρκώσεων της τρομοκρατίας, τόσο ιστορικών όσο και πολιτικών και ιδεολογικών, είναι δύσκολο να δώσουμε έναν αυστηρό ορισμό της. Γνωρίζουμε όμως πως την διαπερνά από άκρου εις άκρο, στα διαφορετικά της επίπεδα και στις πολύμορφες προβολές της, η βία, της οποίας μάλιστα συνιστά θεμελιώδες στοιχείο σύμφωνα με τους τρόπους που της προσιδιάζουν. Την χαρακτηρίζει μια διπλή δυναμική βίας: η πρώτη, στραμμένη προς το εσωτερικό τής τρομοκρατικής ομάδας, ορίζει την εσωτερική βία που συγκροτεί την ομάδα και την τυλίγει γύρω από τον εαυτό της. Πρόκειται για μια βία πυκνή, οζώδη, την οποία θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε συγκεραστική και βρίσκει το σκοπό της, την αιτιολόγηση και το λόγο ύπαρξής της στην εκθαμβωτική λάμψη της πράξης. Η άλλη βίαιη δυναμική στρέφεται προς το εξωτερικό της ομάδας και ξεκινά από τη συντελεσμένη πράξη, απλώνοντας τα κύματά της σε όλη την κοινωνία, ακτινοβολώντας τον «πληθυσμό», το «κοινό», με δόσεις μιας νεφελώδους, βουβής και διάχυτης βίας.

O πόλεμος κατά της ισλαμιστικής τρομοκρατίας και η Ελλάδα

Η συμμετοχή της χώρας μας τόσο στις πολιτικο-οικονομικές ενώσεις (Ε.Ε. και ευρωζώνη), όσο και στο ΝΑΤΟ ενδέχεται να μας αναγκάσουν να συνδράμουμε τις δυνάμεις που θα αναλάβουν το έργο εκκαθάρισης του κράτους των τρομοκρατών που έσπειρε τρόμο και θάνατο στο Παρίσι. Την πιθανή εμπλοκή της χώρας μας στις πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον του ισλαμικού κράτους που έχει εξαγγείλει ο γάλλος πρόεδρος διερευνά ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος* στο άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.

Όχι μόνο η Γαλλία αλλά όλη η Ευρώπη, όλη η Δύση θα λέγαμε ξύπνησε το Σάββατο το πρωί σε ένα νέο περιβάλλον ασφαλείας. Από το διάγγελμα του Γάλλου Προέδρου κ. Ολάντ κρατάμε δύο πολύ κρίσιμες αναφορές, ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις συνιστούν πράξη πολέμου και ότι αυτές προήλθαν από το εξωτερικό. Πιστεύουμε αυτά ότι θα είναι τα βασικά επιχειρήματα για την «νομιμοποίηση» της μάχης τιμωρίας και εξάλειψης που θα δοθεί εναντίον της ισλαμιστικής τρομοκρατίας που όπως πλέον φαίνεται, ξεπηδάει από το λεγόμενο χαλιφάτο του ISIS.
Ο «στρατηγικός αιφνιδιασμός» που δυστυχώς επιτεύχθηκε από τους ισλαμιστές τρομοκράτες, αν και αναμένονταν τρομοκρατικές δράσεις, λόγω του χρόνου και του τρόπου (πολλαπλές συγχρονισμένες επιθέσεις) αλλά και του σημαντικού αριθμό απωλειών, προκάλεσε μία διάχυτη αμηχανία τόσο σε κυβερνήσεις όσο και στους πληθυσμούς των Χωρών μας.

Συνακόλουθα αποτελέσματα της τρομοκρατικής επίθεσης στο Παρίσι

Μια πρώτη αποτίμηση της τρομοκρατικής επίθεσης στο Παρίσι, καθώς και ποιες είναι οι συνέπειες αλλά και οι αλλαγές που πιθανόν θα προκύψουν για τις ζωές όλων μας, παραθέτει στο παρακάτω άρθρο του ο διεθνολόγος Κων.Φίλης*.

Ευρωπαϊκές και περιφερειακές προκλήσεις στον απόηχο της τρομοκρατικής επίθεσης στο Παρίσι

Τα τυφλά τρομοκρατικά χτυπήματα στο Παρίσι εύλογα θα επιφέρουν ανακατατάξεις στον ευρωπαϊκό χάρτη. Σε ένα σύνθετο πρόβλημα, όπως αυτό της ασύμμετρης τρομοκρατίας, υπάρχουν πολλές αναγνώσεις, εντούτοις, θα επιχειρήσουμε να το αξιολογήσουμε σε τρία επίπεδα.   

Το πρώτο σχετίζεται με τις δυναμικές που θα αναπτυχθούν εντός των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Το δεύτερο είναι πώς αυτές θα επηρεάσουν τις αποφάσεις που θα ληφθούν από τις πολιτικές ηγεσίες και το τρίτο, τι απάντηση θα δοθεί απέναντι στο Ισλαμικό Κράτος.

Ως προς το πρώτο, αυτό που αναμένεται -ευελπιστώ προσωρινά- είναι μία ενίσχυση των συντηρητικών αντανακλαστικών ενός μέρους της ευρωπαϊκής κοινωνίας, κάτι που συνδυαστικά με την, έτσι και αλλιώς, παρατηρούμενη, ενδυνάμωση ξενοφοβικών, ρατσιστικών και εθνικιστικών σχηματισμών στους κόλπους της Ευρώπης, μπορεί να οδηγήσει την Γηραιά Ήπειρο σε μία κατεύθυνση αντίθετη προς τα κεκτημένα δεκαετιών. Ειδικότερα στα ζητήματα που μέχρι πρότινος θεωρούσαμε δεδομένα, αν όχι λυμένα για εμάς. Προφανώς, το θέμα της ασφάλειας αναδεικνύεται, τουλάχιστον για το αμέσως επόμενο διάστημα, σε μία μείζονα πρόκληση για την Ευρώπη και τους πολίτες της και οι κατακτήσεις γύρω από την ελεύθερη μετακίνηση πολιτών αλλά και την ανάπτυξη των δημοκρατικών ελευθεριών μπορεί να τεθούν εν αμφιβόλω.

Ισλαμική τρομοκρατία και πόλεμος πολιτισμών (του Στ.Λυγερού)

Πολλοί ενημερωμένοι αναλυτές έχουν παραθέσει τα τελευταία χρόνια την άποψη ότι ο "ιερός πόλεμος" θα μεταφερθεί σε ευρωπαϊκό έδαφος. Έχουν προηγηθεί και άλλες πολύνεκρες τρομοκρατικές ενέργειες στο κοντινό παρελθόν στην ήπειρό μας, όμως η πρόσφατη στη γαλλική πρωτεύουσα περιέχει ένα πολυδιάστατο μήνυμα που ξεφεύγει από το στενά θρησκευτικό πλαίσιο, ενώ γεννάει το φόβο μήπως αποτελεί προμήνυμα πύκνωσης τέτοιων κτυπημάτων επαληθεύοντας τους φόβους εκείνων που πιστεύουν ότι ο "ιερός πόλεμος" είναι προ των πυλών της Ευρώπης.
Ο κ.Σταύρος Λυγερός, στο άρθρο του που αναδημοσιεύω από το Πρώτο Θέμα της προχθεσινής Κυριακής, προχωράει σε μια πολύπλευρη διεισδυτική ανάλυση του τρομοκρατικού κτυπήματος στο γαλλικό σατυρικό περιοδικό Charlie Hebdo.

 
Η αιματηρή επίθεση εναντίον του γαλλικού σατυρικού περιοδικού Charlie Hebdo δεν συγκρίνεται από την άποψη του αριθμού των θυμάτων με παλαιότερες τυφλές και πολύνεκρες βομβιστικές επιθέσεις, όπως αυτή στη Μαδρίτη το 2003 και στο Λονδίνο το 2005. Εμπεριέχει, ωστόσο, με πιο καθαρό τρόπο το μήνυμα του “ιερού πολέμου” που η ισλαμική τρομοκρατία έχει κηρύξει εναντίον όχι κάποιων δυτικών κυβερνήσεων, αλλά εναντίον των αξιών του δυτικού πολιτισμού.
Οι εξελίξεις κατέδειξαν, άλλωστε, ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Οι αιματηρές επιθέσεις-ομηρίες που ακολούθησαν επιβεβαιώνουν ότι πρόκειται για αλυσίδα επιθέσεων, η οποία έχει σκοπό να προκαλέσει πανικό και φόβο. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, μάλιστα, φοβούνται ότι η αλυσίδα δεν θα περιορισθεί στη Γαλλία.

Μάννα εξ "ουρανού" για τη Χρυσή Αυγή το αίμα των μελών της (του Σταύρου Λυγερού)

Το επίκαιρο σχόλιο του κ.Σταύρου Λυγερού σχετικά με τη δολοφονία των δυο νεαρών μελών της Χρυσής Αυγής, αναδημοσιεύω στη συνέχεια από τα σημερινά ΕΠΙΚΑΙΡΑ.
Με την ψύχραιμη ματιά που τον χαρακτηρίζει, περιγράφει τη δράση της "νέας τρομοκρατίας", όπως την ονομάζει, και σχολιάζει την απροσδόκητη χείρα βοηθείας που προσέφερε με τη συγκεκριμένη δολοφονία στη Χρυσή Αυγή. 

ΜΑΝΝΑ ΕΞ «ΟΥΡΑΝΟΥ» για τη Χρυσή Αυγή ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ THΣ

Το καινοφανές στοιχείο της επίθεσης πριν από μία εβδομάδα στο Νέο Ηράκλειο είναι ότι δεν στράφηκε ενα­ντίον κάποιων εκπρο­σώπων της εξουσίας ή του κράτους. Έπληξε μέλη της Χρυσής Αυ­γής. Αν και την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν υπήρχε προκήρυξη, κατά πάσα πιθανότητα οι δράστες θα δώσουν στην πράξη τους το νόημα της εκδίκησης για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Αυτά σε πρώτο επίπεδο, επειδή στο σκο­τεινό κόσμο της τρομοκρατίας υπάρχουν πολλά επίπεδα.

Όταν το εξεγερσιακό κύμα του Δεκεμ­βρίου του 2008 υποχώρησε, η φαντα­σίωση μιας δυναμικής συνέχειας με άλλα μέσα τροφοδότησε τη δεξαμενή απ'όπου αντλούν σε πρώτο επίπεδο οι οργανωμέ­νες ομάδες των κουκουλοφόρων και σε δεύτερο επίπεδο οι οργανώσεις ένοπλης δράσης Η «νέα τρομοκρατία» έχει δια­φορετική ρητορική και διαφορετικό τρό­πο δράσης από οργανώσεις όπως ο ΕΛΑ και η 17 Νοέμβρη. Οι επιθέσεις της είναι πιο συχνές, είναι μάλλον πρόχειρες αλλά έχουν ποικιλία και αρκετές απ' αυτές είναι «τυφλές».

Ένας οικονομικός δολοφόνος μιλάει για τους τρόπους εκβιασμού των κρατών

Πολλοί απορούμε για ποιό λόγο οι κυβερνήσεις των κρατών, στα οποία επιβάλλονται αυτά τα απάνθρωπα μέσα δεν αντιδρούν. Απαντήσεις ακούμε διάφορες, όπως "είναι πουλημένοι", "είναι προδότες", "είναι ανίκανοι", "τους κρατάνε στο χέρι"...
Κάποια από αυτές τις απαντήσεις μπορεί να είναι σωστή. Μπορεί να υπάρχουν κι άλλες απαντήσεις. Το σίγουρο είναι ότι κάποια εξήγηση θα υπάρχει.
Σήμερα, αντιγράφω κάποια κομμάτια από την εισαγωγή και τα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου του John Perkins "Εξομολόγηση ενός Οικονομικού Δολοφόνου" (έχει γίνει και ταινία με ντοκυμαντερίστικο στυλ από το Στέλιο Κούλογλου). Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, θα ξέρετε περί τίνος πρόκειται. Ο John Perkins ήταν πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ και ταξίδευε σε χώρες, στις οποίες η πατρίδα του είχε συμφέροντα, προκειμένου να "πείσει" τις κυβερνήσεις τους, με αθέμιτα μέσα, να συγκατατεθούν σε αυτά που επιθυμούσαν οι ΗΠΑ. 
Είναι ένα στυλ στρατηγικής που θεωρώ ότι θα μπορούσαν να εφαρμόσουν και άλλες "δυνατές" χώρες, προκειμένου να επιτύχουν τους σκοπούς τους. 

"Εξομολόγηση ενός Οικονομικού Δολοφόνου"

(του John Perkins) αποσπάσματα

Οι Οικονομικοί Δολοφόνοι (Economic Hit men) είναι υψηλόμισθοι επαγγελματίες που δουλειά τους είναι να εξαπατούν χώρες σε όλο τον κόσμο, αποσπώντας τους ποσά που ανέρχο­νται σε τρισεκατομμύρια δολάρια. Διοχετεύουν χρήματα της Παγκόσμιας Τράπεζας, της Αμερικανικής Υπηρεσίας Διεθνούς Ανάπτυξης [USAID], και άλλων οργανισμών «βοήθειας» των Ηνωμένων Πολιτειών προς άλλες χώρες, στα θησαυροφυλά­κια των μεγάλων εταιρειών και στις τσέπες των λιγοστών πλού­σιων οικογενειών που ελέγχουν τις φυσικές πλουτοπαραγωγικές πηγές του πλανήτη. Τα μέσα που χρησιμοποιούν για την επίτευξη του σκοπού αυτού είναι, μεταξύ άλλων, οι οικονομι­κές εκθέσεις με πλασματικά στοιχεία, οι νοθευμένες εκλογές, η εξαγορά, ο εκβιασμός, το σεξ και οι δολοφονίες. Το παιχνίδι που παίζουν είναι παλιό όσο και οι αυτοκρατορίες, αλλά στην εποχή της παγκοσμιοποίησης που διανύουμε, έχει πάρει νέες, τρομακτικές διαστάσεις.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Η δουλειά μου ήταν να ενθαρρύνω «ηγέτες κρατών να γίνουν κομμάτια ενός πελώριου δικτύου που προάγει τα εμπορικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Τελικά, οι ηγέτες αυτοί παγιδεύονται σ’ έναν ιστό από χρέη. Με τον τρόπο αυτό διασφαλίζεται η πίστη και η αφο­σίωσή τους. Τους εκμεταλλευόμαστε όποτε το επιθυμούμε - όποτε θέλουμε να ικανοποιήσουμε τις πολιτικές, οικονομικές ή στρατιωτικές μας ανάγκες. Εκείνοι με τη σειρά τους ενισχύουν την πολιτική τους θέση παρέχοντας στο λαό τους βιομηχανικά πάρκα, εργοστάσια παραγωγής ενέργειας και αεροδρόμια. Και οι ιδιοκτήτες των αμερικανικών τεχνικών-κατασκευαστικών εταιρειών γίνονται πάμπλουτοι».

Η επανάληψη μιας παλιάς συνταγής (του Σταύρου Λυγερού)

Το θέμα της τρομοκρατίας χρήζει προσεκτικής αντιμετώπισης. Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών (γκαζάκια, πυροβολισμοί,...) το έφεραν πάλι στην "εκρηκτική" επικαιρότητα. Ο κ.Σταύρος Λυγερός το αντιμετωπίζει συνετά (αντίθετα από τους πολιτικούς μας), όπως πάντα χωρίς κορώνες. Αξίζει, λοιπόν, να διαβάσουμε για μια ακόμα φορά άρθρο του, που δημοσιεύεται στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ που κυκλοφορούν.

Η επανάληψη μιας παλιάς συνταγής

Oι πυροβολισμοί εναντίον των γρα­φείων της Νέας Δημο­κρατίας έδωσαν την ευ­καιρία στον επικοινωνιακό μηχανισμό της «παράταξης του Μνη­μονίου» να κλιμακώσει την προπαγανδιστική επίθεσή της κατά του ΣΥΡΙΖΑ. Για την ακρίβεια, δεν τον συνδέει πια μόνο με καταλήψεις τύπου Οικονομικού Πανεπιστημίου και «Βίλας Αμαλίας», αλλά και εμμέσως πλην σαφώς με την τρομοκρα­τία. Το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας έσπευσε από τη Γερμανία να καταδικάσει απολύτως την επίθεση στη Λεωφόρο Συγγρού δεν ανέσχεσε την ασκούμενη πίεση. Όπως είχε συμβεί και με την κατάληψη των γραφείων της ΔΗΜΑΡ, η καταδίκη δεν κρίθηκε επαρ­κής!

Το κλίμα φορτίστηκε όταν ο Μανώλης Γλέζος κατήγγειλε στη Βουλή την ενοχοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ και ζήτησε από τη ΝΔ να ερευ­νήσει μήπως οι δράστες είναι παρακρατικοί από το δικό της χώρο. Το επιχείρημά του ήταν ότι οι τρομοκρατικές ενέργειες των τελευταίων ημερών εξυπηρετούν την κυ­βέρνηση, επειδή μετατοπίζουν το κέντρο βάρους της δημόσιας συζήτησης από τα φλέγοντα κοινωνικοοικονομικά ζητήματα και, ως εκ τούτου, αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη.