Charlie Hebdo, λίγος Βενιζέλος και ΣΥΡΙΖΑ εναντίον(;) ΑΕΚ

Τη βδομάδα που πέρασε, μια ασθένεια με κράτησε 3-4 μέρες στο σπίτι. Είναι κρίμα που δεν μπορεί κάποιος να εκμεταλλευτεί αυτές τις περιπτώσεις για να ολοκληρώσει την ανάγνωση κάποιου βιβλίου που έχει ξεκινήσει ή κάποιου κειμένου που έχει κατά νου, αφού ο πυρετός, έστω και χαμηλός, αποτελεί τροχοπέδη.

Θλιβερό αποτέλεσμα είναι ότι η μόνη κατάλληλη παρέα είναι η τηλεόραση (και το ραδιόφωνο βέβαια, που έχει γίνει κι αυτό μια απ'τα ίδια).

Το θέμα της εβδομάδας ήταν οπωσδήποτε η τρομοκρατική επίθεση στα γραφεία του Charlie Hebdo. Σήμερα, δεν θα γράψω για θέματα τρομοκρατίας με αφορμή αυτό το γεγονός. Ίσως σε κάποιο προσεχές post. Θα ανατρέξω στις μνήμες των φοιτητικών μου χρόνων, τότε που γνώρισα για πρώτη φορά το εν λόγω περιοδικό. Ήταν τη δεκαετία του 70, κατά την πρώτη περίοδο κυκλοφορίας του. Δεν θυμάμαι αν κυκλοφορούσε στα αθηναϊκά περίπτερα. Στην παρέα μας όμως είχαμε μια συμφοιτήτρια που ο φίλος της σπούδαζε στη Γαλλία κι εκείνος ήταν που έφερνε μαζί του όταν ερχόταν στην Ελλάδα τεύχη του Charlie Hebdo. Τεύχη του έφερνε και η φίλη μας όταν γυρνούσε από το Παρίσι, όπου πήγαινε να τον επισκεφτεί. Μας είχε τραβήξει το ενδιαφέρον το γεγονός ότι ένα περιοδικό μπορούσε να είναι τόσο επιθετικά κριτικό σε θέματα που τότε μας φαινόταν αδιανόητα. Μην ξεχνάμε ότι είχαμε μπει στη σχολή επί χούντας, οπότε η λογοκρισία ήταν σημείο αναφοράς και η μόνη κριτική που ακουγόταν ήταν κατά «του κομμουνιστικού κινδύνου». Για να έχετε σημείο σύγκρισης, όπως ακούμε σήμερα τους πολιτικούς της συγκυβέρνησης (αλλά και –όλως παραδόξως- του στοχοποιημένου τότε ΚΚΕ) κατά του κινδύνου του ΣΥΡΙΖΑ. Το μόνο καλό τότε ήταν ότι είχαμε μόνο μια ΥΕΝΕΔ, ενώ τώρα έχουμε πολλές. Όμως ξέφυγα από το θέμα της γνωριμίας μου με το Charlie Hebdo. Δεν πειράζει, θα περάσω σε κάτι άλλο.

ΠΑΣΟΚ, εις τα εξ ων συνετέθη (του Στ.Λυγερού)

Αυτή την περίοδο ο Σαμαράς με την ομάδα του έχει εντείνει τις προσπάθειές του να αποδυναμώσει τα όμορα με τη ΝΔ δεξιά, κεντροδεξιά και ακροδεξιά κόμματα ώστε, είτε να αυξήσει τον αριθμό των βουλευτών που θα στηρίξουν την όποια επιλογή του για πρόεδρο δημοκρατίας, είτε να προσελκύσει όσους περισσότερους ψηφοφόρους αυτών των κομμάτων μπορέσει στη μεγάλη δεξιά δεξαμενή.
Έτσι έχουν αφήσει σε δεύτερη μοίρα τον πόλεμο που μαίνεται στο εσωτερικό του συνεταίρου τους. Στο ΠΑΣΟΚ έχουν βγει τα μαχαίρια και ο κ.Σταύρος Λυγερός ασχολείται με τα τεκτενόμενα σε αυτό το πάλαι ποτέ κραταιό κόμμα στο άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.

Γιώργος εντός, εκτός και επί τα αυτά

Πριν από μερικά χρόνια μία εσωκομματική ρήξη στο ΠΑΣΟΚ θα αποτελούσε ζήτημα για την πολιτική σταθερότητα στη χώρα. Σήμερα, δεν είναι τίποτα περισσότερο από θύελλα σε μελανοδοχείο. Με δεδομένο ότι -όπως επιβεβαιώθηκε από την επιστολή του- ο Γιώργος Παπανδρέου δεν προτίθεται να αποσύρει την εμπιστοσύνη του από την κυβέρνηση Σαμαρά, η σύγκρουσή του με τον Βενιζέλο αφορά αποκλειστικά και μόνο το ποιος από τους δύο θα είναι το αφεντικό στα ερείπια του άλλοτε κραταιού Κινήματος.
Είναι αξιοσημείωτο ότι οι δύο πρωταγωνιστές της εσωκομματικής σύγκρουσης δικαιούνται εξίσου τον τίτλο του μεγάλου κατεδαφιστή. Ο μεν Γιώργος Παπανδρέου άρχισε και προώθησε με εντυπωσιακό ρυθμό την πολιτικο-εκλογική αποδόμηση του ΠΑΣΟΚ. Ο δε διάδοχός του στην αρχηγία Βενιζέλος την ολοκληρώνει με τον ίδιο ζήλο και την ίδια αποτελεσματικότητα. Μία αποδόμηση εξίσου εντυπωσιακή με τη θυελλώδη επέλαση του ΠΑΣΟΚ προς την εξουσία (1974-81) και την εδραίωσή του ως ηγεμονικής πολιτικής δύναμης στις δεκαετίες που ακολούθησαν. Η διαδικασία ιδεολογικοπολιτικής μετάλλαξης του ΠΑΣΟΚ είχε αρχίσει πριν από χρόνια. Η διάρρηξη των δεσμών του με την παραδοσιακή εκλογική πελατεία του, όμως, άρχισε τον Μάιο 2010, όταν ο υιός του γενάρχη διέβη τον Ρουβίκωνα εγκλωβίζοντας την Ελλάδα στη μέγγενη των μνημονίων. 

Περιμένοντας την τρόικα (του Στ. Λυγερού)

Είναι φανερό ότι οι προσπάθειες των κυβερνητικών εταίρων έχουν δυο άξονες, αλληλοσχετιζόμενους όμως. Πρώτον, να μεταθέσουν όλα τα νέα επώδυνα μέτρα για μερικούς μήνες, δηλαδή για μετά τις πιθανολογούμενες εκλογές λόγω μη εκλογής νέου προέδρου δημοκρατίας, ελπίζοντας να τις κερδίσουν. Και δεύτερον, να μπορέσουν να βρουν τους 25 πρόθυμους που τους λείπουν για να συμπληρώσουν τον αριθμό βουλευτών που χρειάζονται για να ολοκληρώσουν το έργο που τους έχει ανατεθεί από τις ντόπιες και ξένες δυνάμεις που τους στηρίζουν, αποφεύγοντας έτσι τις εκλογές.
Σε αυτά τα πλαίσια κυμαίνονται και οι διαπιστώσεις του κ.Σταύρου Λυγερού στο άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια και στο οποίο περιγράφει την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στη χώρα μας μετά τα αποτελέσματα των stress tests των τραπεζών και εν αναμονή της τρόικας.

Περιμένοντας την τρόικα, ξορκίζουν το ασφαλιστικό

Σαμαράς και Βενιζέλος επιδιώκουν να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση της τρόικας επειδή είναι προϋπόθεση όχι μόνο να εκταμιευτεί η δόση, αλλά και για να ανοίξει η συζήτηση σχετικά με την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.
Αν και έχουμε πλέον εισέλθει στην τελική ευθεία προς την κρίσιμη καμπή της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, το πολιτικό τοπίο παραμένει θολό. Η φιλόδοξη στρατηγική των Σαμαρά και Βενιζέλου να καλλιεργήσουν την εντύπωση στην κοινή γνώμη ότι η χώρα γυρίζει σελίδα έπεσε στο κενό λόγω της πίεσης του ευρωιερατείου και της αντίδρασης των αγορών.
Η πολιτικά καμένη λέξη «μνημόνιο», βεβαίως, θα εξοριστεί. Θα την αντικαταστήσει η λεγόμενη «προληπτική γραμμή στήριξης». Η ουσία όμως δεν θα αλλάξει ποιοτικά. Κι αυτό επειδή το νέο καθεστώς θα περιλαμβάνει και εποπτεία και δεσμεύσεις. Μπορεί ούτε το ένα ούτε το άλλο να έχουν προς το παρόν καθοριστεί, αλλά είναι από τώρα σαφές ότι η Ελλάδα θα παραμείνει «καλωδιωμένη», έστω και με πιο χαλαρό τρόπο.

Οι εξαγγελίες Τσίπρα ...και το κόλπο του Βενιζέλου (του Στ.Λυγερού)

Στο πρώτο μέρος του τακτικού εβδομαδιαίου άρθρου του, που αναδημοσιεύω από τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ, ο κ.Σταύρος Λυγερός σχολιάζει το θέμα των ημερών, δηλαδή τις εξαγγελίες του Αλ.Τσίπρα κατά τη διάρκεια της ΔΕΘ.
Στο δεύτερο μέρος αναφέρεται στις προσπάθειες της κυβέρνησης να παραμείνει στην εξουσία με κάθε τρόπο, κρίνοντας - σε αυτή τη φάση - πως ο προσφορότερος είναι η αλλαγή του εκλογικού νόμου, ένα έργο που έχει αναλάβει ο "ειδικός" στην κατάρτιση "περίεργων" νόμων Ευ.Βενιζέλος. Και αυτές οι ενέργειες επιβεβαιώνουν αυτό που αρκετές φορές έχω υποστηρίξει σε προηγούμενα posts, ότι δηλαδή οι δυνάμεις που έχουν επιβάλλει στους έλληνες πολίτες τα μνημόνια δεν πρόκειται να παραχωρήσουν την εξουσία έτσι εύκολα σε χέρια μη ελεγχόμενα πλήρως.

Η επόμενη μέρα της ΔΕΘ

Είναι ενδεικτικό του κράματος πολιτικού αυτισμού και κραυγαλέας πολιτικής σκοπιμότητας το γεγονός ότι η δημόσια συζήτηση για την ομιλία Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη εστιάστηκε στο εάν οι εξαγγελίες του ήταν σωστά κοστολογημένες και εάν μπορεί να βρει τους πόρους για να τις χρηματοδοτήσει. Τα όσα εξήγγειλε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι το ελάχιστο που χρειάζεται όχι μόνο για να αμβλυνθεί η κλιμακούμενη κοινωνική εξαθλίωση, αλλά και για να σταθεί στα πόδια της η οικονομία.
Μεγάλες άμεσες ξένες επενδύσεις που θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας και θα παραγάγουν πλούτο δεν φαίνονται στον ορίζοντα. Το νεοφιλελεύθερο ιδεολόγημα ότι η Ελλάδα θα γινόταν ελκυστική για τους ξένους επενδυτές με την κατακρήμνιση του κόστους εργασίας και με τη μαζική κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων διαψεύδεται στην πράξη.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει ελκυστική επειδή υπάρχει υπερφορολόγηση, επειδή οι κανόνες του παιχνιδιού αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη, επειδή οι μνημονιακές κυβερνήσεις ελάχιστα έκαναν για να ανασυγκροτήσουν παραγωγικά τον δημόσιο τομέα, επειδή η εγχώρια οικονομική ολιγαρχία έχει συνηθίσει να ελέγχει και να απομυζά ποικιλοτρόπως το κράτος, επειδή το μιντιακό σύστημα λειτουργεί εξόφθαλμα σαν στυλοβάτης και μακρύ χέρι της «παράταξης του Μνημονίου», επειδή το πολιτικό κατεστημένο τώρα πλέον αθροιστικά εκφράζει μια μειοψηφία και, βεβαίως, επειδή η εξαθλίωση της κοινωνίας τροφοδοτεί αυτό που οι επενδυτές αποκαλούν «πολιτικό κίνδυνο».

Πώς ο Βενιζέλος μεταβίβασε τις ζημιές των τραπεζών στους πολίτες (του Γ.Βαρουφάκη)

Η πολιτική πρακτική του Β.Βενιζέλου είναι γεμάτη από κινήσεις που ευνοούν τους πολιτικούς και την οικονομική ολιγαρχία (σχετικά posts με συγκεκριμένα στοιχεία εδώ κι εδώ). Παρακολουθώντας τα πεπραγμένα του βγάζει κανείς το συμπέρασμα ότι οι έλληνες πολίτες υπήρξαν παράπλευρες απώλειες κατά την πορεία εκτέλεσης του ...θεάρεστου έργου του.
Στους νόμους εξαμβλώματα που έχει υπογράψει, έχουμε αναφερθεί σε προηγούμενα posts. Στο μεγάλο του οικονομικό κατόρθωμα, το PSI, αναφέρεται το άρθρο του Γ.Βαρουφάκη που αναδημοσιεύω πιο κάτω από το τελευταίο ΗΟΤ DOC.
Και μένω να αναρωτιέμαι, για πόσο καιρό ακόμα θα βρίσκεται αυτός ο άνθρωπος σε ανώτερα κυβερνητικά αξιώματα για να συνεχίζει να καταστρέφει ό,τι έχει απομείνει στην κατεστραμένη μας χώρα;
(Φαντάζεστε να γίνει - όσο βρίσκεται αυτή η κυβέρνηση στην εξουσία - συνταγματική αναθεώρηση με συμμετοχή του Βενιζέλου;)

ΕΝΙΣΧΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΝΙΚΟ 
(του Γιάννη Βαρουφάκη)

Προ ημερών έλαβα το εξής email: «Γιάννη γεια χαρά! Με λένε Νίκο, είμαι 28 χρονών και τα πράγματα είναι απλά για μένα. Δεν καταλαβαίνω! Διαβάζω ανελλιπώς το Hot Doc από την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του και δυσκολεύομαι πάρα πολύ να κατανοήσω τα άρθρα σου. Πες ότι είμαι στο δρόμο και συνταντώ τον Βενιζέλο (κάτι που συμβαίνει πολύ συχνά) και του λέω: “Εσύ και η παρέα σου καταστρέφετε την Ελλάδα” και μου απαντάει: “Γιατί;” Τότε σκαλώνω και προσπαθώ να του περιγράψω με απλά λόγια και οικονομικούς όρους τι εννοώ. Δεν μπορώ να το κάνω, θα με τυλίξει σε μια κόλλα χαρτί».

Πύρρειες νίκες που οδηγούν σε στρατηγική ήττα (του Σταύρου Λυγερού)

Ακόμα μια ρεαλιστική εικόνα της παρούσας ελληνικής πραγματικότητας μάς παρουσιάζει ο κ.Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του που αναδημοσιεύω από τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ αυτής της εβδομάδας.
Αντί άλλου σχολίου θα ήθελα να τονίσω δυο από τις φράσεις του κειμένου του, που νομίζω ότι χρήζουν δεύτερης και τρίτης σκέψης:
"Η ητ­τοπαθής αυτή συμπεριφορά διευκολύνεται και από το ότι στα χρόνια της σχετικής ευ­ημερίας ο ατομικισμός είχε εδραιωθεί σε βάρος της συλλογικότητας με αποτέλεσμα τον κατακερματισμό των κοινωνικών υπο­κειμένων."
(οι μικρομεσαίοι ανεξαρτήτως ιδεολο­γικοπολιτικής τοποθέτησης...) "Σταδιακά συνειδητοποιούν ότι η εξάρτηση των Σαμαρά - Βενιζέλου από το ευρωιερατείο τούς καθιστά ανίκανους να εγγυηθούν την έξοδο της χώρας από το φαύλο κύκλο."

ΠΥΡΡΕΙΕΣ ΝΙΚΕΣ που οδηγούν σε ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΗΤΤΑ

Έστω και με κοι­νοβουλευτικές α­πώλειες η κυβέρνηση πέρασε και τα δύο επί­μαχα νομοθετήματα, τον ενιαίο φόρο ακινήτων και τους πλειστηριασμούς. Το γεγονός τής εξασφαλίζει κάποιο πολιτικό χρόνο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν της λύνει το πολιτικό πρόβλημα. Αντιθέ­τως τη φέρνει σε μετωπική σύγκρουση με την κοινωνία. Κι αυτό επειδή οι νέοι νόμοι δεν συνιστούν μόνο περαιτέρω επιδείνωση της ήδη δραματικής κατάστασηςž πλήττουν καίρια τα θεμέλια και τις σταθερές του βίου εκατομμυρίων Ελλήνων.

Αυτός είναι ο λόγος που, παρά τις φι­λότιμες προσπάθειες των καθεστωτικών ΜΜΕ να διαμορφώσουν την ατζέντα της δημοσιότητας κατά τρόπο που να ευνοεί την «παράταξη του Μνημονίου» ή τουλά­χιστον να πλήττει τον ΣΥΡΙΖΑ, η εκλογική ζυγαριά έχει αρχίσει να γέρνει. Η εικόνα του εκλογικού ντέρμπι, που έστω και διαφο­ροποιημένη συνεχίζουν να εμφανίζουν οι περισσότερες δημοσιευμένες δημοσκοπή­σεις, αντανακλά το χθες και όχι το σήμερα. Αν και ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να μην πείθει, η ανάγκη να δοθεί τέλος στην καταστροφική πολιτική του Μνημονίου ωθεί πλέον τους ψηφοφόρους προς το κόμμα του Τσίπρα και προς τη Χρυσή Αυγή.

Η «Ελιά» και ο... δάκος! (του Ν.Χατζηνικολάου)

Το άρθρο του Ν.Χατζηνικολάου, που δημοσιεύτηκε στη Real News της Κυριακής, ασχολείται με την προσπάθεια της "Κίνησης των 58" να κατοχυρώσουν την παρουσία τους στη μελλοντική πολιτική σκηνή της χώρας μας. Οι επισημάνσεις του είναι ως επί το πλείστον εξαιρετικά επιτυχημένες, αλλά δεν μπορώ να αποφύγω 2-3 σχόλια.
Πρώτα, πιστεύω ότι η επανεμφάνιση του Σημίτη στο προσκήνιο, περισσότερο από τη δική του επιθυμία, προωθείται από τους γερμανούς (με τους οποίους -ως γνωστόν- διατηρεί αγαστές σχέσεις) λόγω της επιθυμίας τους να εξακολουθήσουν να κυριαρχούν στα ελληνικά πράγματα. Οι προσεχείς βλέψεις τους είναι να βρεθεί στην εξουσία το ντουέτο Σαμαρά-Σημίτη (SS, κάτι που ξέρουν να διαχειρίζονται καλά).
Δεύτερον, διαφωνώ κάθετα με την προτροπή του να συνεχίσουν να βρίσκονται στα πράγματα οι Βενιζέλος (κυρίως) και Κουβέλης. Ο Βενιζέλος;;; Αν στο άρθρο αναφέρονται καμιά δεκαριά σκάνδαλα του Σημίτη, εκείνα του Βενιζέλου είναι πολλαπλάσια (ψάξτε στο blog παρελθόντα σχετικά posts). Όσο για τον Κουβέλη, αποδείχτηκε λίγος στις κρίσιμες περιστάσεις του τελευταίου 18μήνου. Εκτός αν η προτροπή του Ν.Χ. για συμμετοχή των δυο αυτών προσώπων στην «Κίνηση των 58» γίνεται εκ του πονηρού, για να χαντακωθεί δηλαδή αυτή εν τη γενέσει της.
Τέλος, αν προκύψει συνεργασία Ν.Δ.-ΣΥΡΙΖΑ όπως (αστειευόμενος ελπίζω) καταλήγει στο άρθρο του, τότε ας γίνει ένας σεισμός να καταπιεί τη χώρα από τώρα, αφού, έτσι κι αλλιώς, δεν θα έχει καμιά ελπίδα επιβίωσης!  

Η «Ελιά» και ο... δάκος!

Η «Κίνηση των 58» για την ανασύσταση και την επανίδρυση του πολιτικού χώρου της Κεντροαριστεράς έρχεται σε μια στιγμή που τα παραδοσιακά αστικά κόμματα, αυτά δηλαδή που κυβέρνησαν τη χώρα από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, δοκιμάζουν τα όρια της αντοχής τους. Η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ συγκεντρώνουν πλέον αθροιστικά δύναμη πολύ μικρότερη από όση είχε παλαιότερα ο ένας από τους δύο πολιτικούς σχηματισμούς μόνος του. Οι πολίτες τούς έχουν «χρεώσει» την ευθύνη της χρεωκοπίας και του εγκλωβισμού της χώρας στην αδιέξοδη πολιτική της τρόικας και των μνημονίων. Ο βαθμός της ευθύνης βέβαια παραλλάσσει. Το ΠΑΣΟΚ δέχεται την αυστηρότερη κριτική, έχει καταρρεύσει δημοσκοπικά και εμφανίζει εικόνα πλήρους παρακμής και διάλυσης. Η Ν.Δ., παρά τις μεγάλες και οδυνηρές απώλειές της, συγκρατεί ακόμη ένα σημαντικό ποσοστό των παλαιών ψηφοφόρων της και παραμένει μεγάλο κόμμα, για τα δεδομένα της εποχής. Το προφανές όμως συμπέρασμα είναι ότι ο κυβερνητικός συνασπισμός που σήμερα βρίσκεται στην εξουσία εμφανίζει έντονα σημάδια κόπωσης και φθοράς. Δείχνει εμφανώς αποσταθεροποιημένος. Και, κατά συνέπεια, η πιθανότητα να παραμείνει στο τιμόνι της χώρας μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές φαντάζει ασήμαντη, αν εν τω μεταξύ δεν υπάρξει κάποια σημαντική ανατροπή δεδομένων...

Σαμαράς - Βενιζέλος: Οι δύο δραπέτες (του Στέλιου Κούλογλου)

Όταν διάβασα το άρθρο του Στ.Κούλογλου που αναδημοσιεύω σήμερα, μου άρεσε, εφόσον συμφωνώ στα περισσότερα σημεία. Θα αναφερθώ μόνο σε δυο σημεία που έχω άλλη άποψη.
Πρώτον: Γράφει κάπου στο κείμενο ότι το πρώτο εξάμηνο του 2014 θα έχει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης η χώρα μας. Κάνει λάθος. Η Γερμανία θα έχει την προεδρία ! (...και ο νοών νοείτω).
Και δεύτερον: Θεωρεί δύσκολο να περάσουν νέα πακέτα λιτότητας από τη σημερινή βουλή. Δηλαδή πιστεύει ότι θα έχουν αντίρρηση οι βουλευτές του "ναι σε όλα", που ελέω κομματικής πειθαρχίας δεν χρειάζεται να χαλάνε φαιά ουσία για να διαβάσουν τα νομοσχέδια που καλούνται να ψηφίσουν, απλά κάνουν αυτό που τους προστάζει ο αρχηγός κι έτσι διατηρούν τη θέση και τα προνόμιά τους, τη στιγμή που είναι η μοναδική συντεχνία που τα χρόνια της λιτότητας, όχι μόνο δεν έχει χάσει, αλλά αντίθετα έχει αυξήσει τα προνόμιά της; Εξάλλου είναι χαρακτηριστικό ότι πολλές φορές κυβερνητικοί βουλευτές καλεσμένοι σε τηλεοπτικές συζητήσεις εμφανίζονται να μη γνωρίζουν τί περιλαμβάνουν τα μνημόνια που έχουν ψηφίσει!

(Για να μη βάζουμε όλους τους βουλευτές στο ίδιο τσουβάλι, θα πρέπει να εξαιρέσουμε κυβερνητικούς βουλευτές που αρνήθηκαν να ψηφίσουν μέτρα εναντίον του λαού που τους ψήφισε, όπως τους Δημαρά, Σακοράφα, Οικονόμου (μνημόνιο 1) και Κουρουμπλή (μνημόνιο 2) που διαγράφηκαν από το ΠΑΣΟΚ και τους βουλευτές της ΝΔ που έμειναν πιστοί στην αντιμνημονιακή τους θέση και κατόπιν σχημάτισαν τους Ανεξάρτητους Έλληνες (και πάλι θα πρέπει να εξαιρέσουμε όσους γύρισαν στο μαντρί). 

Σαμαράς - Βενιζέλος: Οι δύο δραπέτες 
Θα θυμάστε, ίσως, τον Απρίλιο που μας πέρασε, τα ταρατατζούμ με την επανέναρξη των εργασιών για την εθνική οδό Κορίνθου-Πάτρας. Το μακαρίτικο το success story ήταν ακόμα τότε στα ντουζένια του και Σαμαράς - Βενιζέλος είχαν ταξιδέψει μέχρι το Ζευγολατιό για το πανηγύρι. Στην πραγματικότητα, τα έργα δεν ξεκίνησαν ποτέ, επρόκειτο για στημένη παράσταση: οι οργανωτές είχαν επιστρατεύσει κάποιους Ρομά με τα Ντάτσουν τους, που παρίσταναν τους υποεργολάβους!

Ούτε φύλλο δεν κουνιέται σήμερα στην –ο Θεός φυλάξοι– εθνική. Όταν φυσάει πολύ, τα μπάζα και οι σκόνες από τα παρατημένα εργοτάξια σχεδόν τυφλώνουν τους οδηγούς, που εξακολουθούν φυσικά να πληρώνουν 3 ευρώ και 10 λεπτά για διόδια ενός δρόμου που για να τον διασχίσεις, καλό είναι να έχεις 3 ζωές, όπως στα PlayStation.

Μήπως πράγματι οι υπουργοί είναι εξωγήινοι; (ξαναρωτάω...)

Δεν παρακολούθησα χθες την εκπομπή του Ν.Χατζηνικολάου, επειδή αρνούμαι από πολύ καιρό να ακούσω αυτά που λέει ο επαγγελματίας τηλεπωλητής, πολιτικός κι εσχάτως υπουργός (για 2^η φορά μάλιστα), ιδιαίτερα από τότε που εντασσόμενος στη Ν.Δ. επιδεικνύει μια συμπεριφορά αυταρχική του ύφους «εγώ τα ξέρω όλα, εσείς μη μιλάτε γιατί δεν ξέρετε». Είναι παράδοξο, που όταν ήταν στο ΛΑΟΣ δεν είχε τόσο επιθετική συμπεριφορά! Εξάλλου, ούτε σε αυτό το blog, ούτε στα twits μου θα βρείτε να αναφέρω κάπου το όνομά του. Κι αυτό, επειδή πιστεύω ότι θα πρέπει να αρχίσουμε κάποια στιγμή να είμαστε επιλεκτικοί σε πολλά πράγματα, αν και θα χρειαστεί κάποιες φορές για λόγους απαραίτητης πληροφόρησης να παραβαίνουμε αυτόν τον κανόνα. Για χθες, δεν έκρινα ότι χρειαζόταν. Θα μου πείτε, ασχολούμαι με Βενιζέλο, Βορίδη και άλλους παρόμοιους… Σωστά, θα κοιτάξω να το διορθώσω! Με τον πρώτο, πάντως, ασχολούμαι επειδή τον θεωρώ ιδιαίτερα επικίνδυνο, εξαιτίας των νόμων που έχει κάνει και με φοβίζει το γεγονός ότι μπορεί να είναι ανάμεσα σε αυτούς που θα ασχοληθούν με την επικείμενη αναθεώρηση του Συντάγματος, κάτι που θεωρώ – λαμβανομένων υπόψη των πεπραγμένων του – ότι θα έχει ολέθριες συνέπειες για το δημοκρατικό μας πολίτευμα.

Τα νομικά κατορθώματα του Βενιζέλου (μέρος Β΄)

Πριν από αρκετό καιρό είχα αναδημοσιεύσει από το περιοδικό ΗΟΤ DOC ένα άρθρο με τα νομικά κατορθώματα του Ευ.Βενιζέλου. Λίγα τεύχη μετά, στο ίδιο περιοδικό, δημοσιεύτηκε ένα ακόμα άρθρο με τα επιτεύγματα του "απόλυτου συνταγματολόγου" επικαιροποιημένο. Για να διατηρήσουμε, λοιπόν, κι εμείς το αρχείο αυτού του blog ενημερωμένο, αναδημοσιεύω σήμερα και αυτό το δεύτερο άρθρο. 
Όσο για το ερώτημα, γιατί ασχολούμαι με τον συγκεκριμένο πολιτικό πάλι, η απάντηση είναι, επειδή τον θεωρώ βασικό - αν όχι τον βασικότερο - υπαίτιο για την απαξίωση των πολιτικών στα μάτια των πολιτών. Έστω και αν δεν είχε κάνει όλους αυτούς τους "περίεργους" νόμους, που αναφέρονται σε αυτά τα δυο άρθρα, αλλά μόνο τον "Νόμο περί (μη) ευθύνης υπουργών, πάλι την ίδια γνώμη θα είχα γι΄αυτόν. Και όσο θα υπάρχει αυτός ο συγκεκριμένος νόμος, με τις εξωφρενικές διατάξεις παραγραφής που περιλαμβάνει, όλοι οι πολιτικοί να ξέρουν ότι θα θεωρούνται ύποπτοι στα μάτια των πολιτών, εφόσον νιώθουν την ανάγκη να διατηρούν τέτοιον προστατευτικό γι΄αυτούς νόμο σε ισχύ.

Επιτεύγματα Πολιτικού Ανδρός

(της Εύας Μανωλαράκη)

Στο βιογραφικό του ο Ευάγγελος Βενιζέλος εμφανίζε­ται ως ένας πολιτικός με γρήγορη εξέλιξη και σημαντικό έργο. Η αλήθεια είναι πως ο Βενιζέλος έχει πραγμα­τικά μια εντυπωσιακή επαγγελματική και πολιτική εξέλιξη, που μάλλον είναι ασυνήθιστη για πολλούς λόγους. Πέρα από την αστραπιαία εξέλιξή του στις πανεπιστημιακές βαθμίδες, το ίδιο το νομικό του έργο σε όσα πόστα υπηρέτησε ως υπουργός είναι εντυπω­σιακό. 0 Βενιζέλος θα μείνει πραγματικά αξέχαστος για νομοθετήματα που τον συνδέουν με τις πιο εκτρωματικές αλλαγές στην ελληνική νομική και πολιτική πραγματικότητα. Πίσω από όλα -ξεκινώντας από τον αντισυνταγματικό νόμο του Συντάγματος για την ατι­μωρησία των υπουργών μέχρι και το αντισυνταγματικό χαράτσι που βάφτισε ασφάλιστρο κινήτρου- υπάρχει ένας Βενιζέλος. Τελικά, μάλλον είχε δίκιο ο «πρύτανης» των συνταγματολόγων, Αριστόβουλος Μάνεσης, όταν έγραφε για τον κ. Βενιζέλο: «Το γεγονός ότι υπήρξε μαθητής μου με έκανε να ελπίζω ότι θα μπορούσα να αναμείνω εκ μέρους του περισσότερο μέτρο στην προ­πέτεια και ολιγότερη μετριότητα στα νομικά του». Ιδού μερικά από τα πιο ευφάνταστα επιτεύγματά του.

Ένα κείμενο της Αριστέας Μπουγάτσου

Πως να τιμήσεις μια δημοσιογράφο που ξεχώριζε θετικά στον κόσμο των ελληνικών ΜΜΕ, σε μια εποχή που προβάλλεται ό,τι χειρότερο υπάρχει στον κλάδο τους; μια δημοσιογράφο που έγραφε σαν να φώναζε "δεν είμαστε όλοι πουλημένοι, υπάρχουμε κι εμείς, οι δημοσιογράφοι που τιμούμε και υπηρετούμε αυτό που κάνουμε, γιατί πρέπει η δημοσιογραφία να είναι λειτούργημα";
Ποιός άλλος τρόπος υπάρχει από το να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα γραπτά της στην εφημερίδα που υπηρέτησε τόσα χρόνια, ίσως και γιατί αυτή η εφημερίδα είχε όνομα αυτό το οποίο είχε ορκιστεί να υπηρετεί, την ελευθεροτυπία.
Διάλεξα λοιπόν ένα κείμενο. Δεν το επεδίωξα, αλλά αναφέρεται στο συνήθη ύποπτο, στον πολιτικό που όποιος δημοσιογράφος ψάχνει για κάτι ύποπτο πέφτει επάνω του. Σύμπτωση;
Οι νέοι δημοσιογράφοι που ξεκινάνε με αγνές προθέσεις ας έχουν για παράδειγμα, για οδηγό, εκείνη που θαύμαζαν όλοι οι έντιμοι συνάδελφοί της την ΑΡΙΣΤΕΑ ΜΠΟΥΓΑΤΣΟΥ.

Τέσσερα ζητήματα από μια πλάγια απάντηση
(δημοσιεύτηκε στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ στις 8/12/2011)
Ο «μελλοντικός πρωθυπουργός» προτίμησε να υποδυθεί το λογιστή, τον ελεγκτή, τον τραπεζίτη, το σύμβουλο έκδοσης, το δικολάβο κ.ά., αντί να απαντήσει στο ερώτημα που έθεσε προχθές στη Βουλή ο Απόστολος Κακλαμάνης σχετικά με το ποιος θα ωφεληθεί αν κλείσει η «Ελευθεροτυπία».
Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, αναφερόμενος στο χθεσινό δημοσίευμα της «Ε», με τίτλο «Οι τράπεζες αποφασίζουν ποια ΜΜΕ θα μείνουν», διέθεσε σαράντα γραμμές για μια ανακοίνωση στην οποία:

ΠΡΩΤΟΝ: Ενώ αναφέρει ότι η εποπτεία των τραπεζών ασκείται από την ΤτΕ και όχι από την κυβέρνηση, σχεδόν μέμφεται την «Ελευθεροτυπία» γιατί δεν πέρασε από τον «πάγκο του» να του ζητήσει «να ασκήσει οποιαδήποτε αρμοδιότητα σε σχέση με συγκεκριμένες τράπεζες». Δηλαδή να γίνει τραπεζονόμος ο κ. Βενιζέλος; Και μάλιστα παρά το νόμο;

Εξ όσων γνωρίζουμε, η πολιτική ασκεί την υψηλή εποπτεία στο τραπεζικό σύστημα, νομοθετεί, μεριμνά για τη συστημική ευστάθεια του τραπεζικού συστήματος. Η μόνη περίπτωση άμεσης εμπλοκής στη διοίκηση και διαχείριση τραπεζών αφορά τις κρατικές τράπεζες.

Ας μας ενημερώσει επακριβώς ο κ. Βενιζέλος πόσα κρατικά κεφάλαια έχουν διοχετευθεί στις τράπεζες, για να ξεκαθαριστεί αν αυτές ανήκουν σε ιδιώτες ή στο λαό και ποιοι κάνουν τελικά παιχνίδι... στις πλάτες εργαζομένων και επιχειρήσεων.

Κ. Βαξεβάνης: Δεν σε ρώτησα αυτό, Κατερίνα

Στο editorial του τελευταίου τεύχους του HOT DOC, ο Κώστας Βαξεβάνης καυτηριάζει για μια ακόμα φορά το βίο και την πολιτεία του Βενιζέλου, αλλά με ένα πνευματώδη τρόπο που αρχίζει να χαρακτηρίζει τον τρόπο γραψίματός του τον τελευταίο καιρό. 
Προσωπικά θεωρώ επιβεβλημένη την επιμονή του δημοσιογράφου στην ανακάλυψη περισσότερων στοιχείων για τα "έργα και τις ημέρες" του Βενιζέλου αυτή τη χρονική στιγμή, κάποιου άλλου αργότερα, εφόσον αυτά τεκμηριώνονται επαρκώς. Αν σκεφτούμε μάλιστα, ότι τέτοιες έρευνες δεν πρόκειται να δούμε ούτε από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, ούτε από το μεγαλύτερο μέρος του έντυπου τύπου.

Δεν σε ρώτησα αυτό, Κατερίνα
Ένα από τα πιο πετυχημένα ανέκδοτα που κυκλοφορεί το τελευταίο διάστημα είναι αυτό με την Κατερίνα. Κάποιος τύπος πάει σε ένα μπαρ, βλέπει μια κοπέλα στην μπάρα και κάθεται δίπλα της. Παραγγέλνει ποτό και γυρνάει με ύφος προς το μέρος της. «Τι θα γίνει, Κατερίνα, θα κάνουμε σεξ σήμερα;» τη ρωτάει. Αυτή γουρλώνει τα μάτια και όλο απορία του απαντάει: «Μα δεν με λένε Κατερίνα». Αυτός με φυσικότητα της ανταπαντάει: «Δεν σε ρώτησα αυτό».
Δεν θέλω να υπονοήσω τίποτα για τον Ευάγγελο Βενιζέλο, αλλά οφείλω να ομολογήσω την αμαρτία μου. Όταν τον άκουγα στη Βουλή να παραληρεί για το πόσα πρόσφερε στη χώρα, και πόσο κακός και εμμονικός είμαι απέναντί του, την ώρα που έπρεπε να απαντήσει απλά και ξεκάθαρα για όσα τον κατηγορούσαν, μου ερχό­ταν να του πω: «Δεν σε ρώτησα αυτό, Κατερίνα».

Greece's Rotten Oligarchy: Το άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη στους New York Times (μεταφρασμένο στα ελληνικά)

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη, που δημοσιεύτηκε στους New York Times στη στήλη The Opinion Pages. Ανεξάρτητα αν συμφωνεί κάποιος εξ ολοκλήρου με τα γραφόμενά του ή αν τον ξενίζει η αναφορά του προσωπικού του θέματος σε κάποιο σημείο, το άρθρο σκιαγραφεί με ακρίβεια κάποια σημεία της παρούσας ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας.
Στους αγγλομαθείς προτείνω να διαβάσουν το κείμενο όπως δημοσιεύτηκε στα αγγλικά: http://www.nytimes.com/2013/01/07/opinion/greeces-rotten-oligarchy.html?_r=0

Greece's Rotten Oligarchy

Η Δημοκρατία είναι σαν το ποδήλατο. Αν δεν κάνεις συνέχεια πεντάλ, πέφτεις. Δυστυχώς το ποδήλατο της Ελληνικής Δημοκρατίας, έχει εδώ και καιρό τσακιστεί. Η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία, δυστυχώς αμέσως μετά την πτώση της ελληνικής Χούντας το 1974,δημιούργησε ένα υβρίδιο Δημοκρατίας. Μπορείς να ψηφίζεις, να ανήκεις σε κόμματα, ακόμη και να διαμαρτύρεσαι. Στην ουσία όμως, την πολιτική ασκεί μια κλειστή κλίκα ανθρώπων.

HOT DOC: Βενιζέλος, Νονός των Νόμων...

Θα γυρίσω λίγο πίσω, σε κάποιο προηγούμενο τεύχος του HOT DOC, για να αναρτήσω το μεγαλύτερο κομμάτι από ένα άρθρο, το οποίο βρήκα ως το πιο εντυπωσιακό από τα πολλά ενδιαφέροντα αποκαλυπτικά άρθρα που περιέχουν τα τεύχη αυτού του περιοδικού.
Αναφέρομαι στο άρθρο του τεύχους νο 15, με τίτλο "Νονοί των νόμων, προαγωγοί της διαπλοκής" του Κώστα Βαξεβάνη. Αυτό που με εντυπωσίασε είναι ότι, με βάση αυτό το άρθρο, όλοι αυτοί οι νόμοι, που θεωρούνται πυλώνες της διαπλοκής και της διαφθοράς στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, φέρουν την υπογραφή του Β.Βενιζέλου.
Και νομίζω ότι είναι χρήσιμο να είμαστε πληροφορημένοι όλοι οι πολίτες για τα πεπραγμένα αυτών που μας ζητούν την ψήφο μας.

(Update: Υπάρχει και δεύτερο μέρος εδώ)

«Όσο πιo διεφθαρμένο είναι ένα κράτος, τόσο πιο πολλούς νόμους έχει», έγραφε ο ρωμαίος ιστορικός Τάκιτος. Στην Ελλάδα, όπως είναι γνωστό, δεν λείπουν οι νόμοι. Ούτε οι διεφθαρμένοι. Οι διεφθαρμένοι βεβαίως δεν μπορούν να νομοθετήσουν αν δεν έχουν οι ίδιοι την εξουσία. Εν ολίγοις, χρειάζονται διεφθαρμένοι πολιτικοί για να υπάρξουν νόμοι που κάνουν τη διαφθορά κοινωνική, οικονομική και πολιτική πραγματικότητα.

Για να χτίσεις ένα σπίτι, τέσσερις τοίχους δηλαδή και μία σκεπή, υπάρχουν 20.000 σελίδες νόμων. Να αγνοούν τόσες κυβερνήσεις δεκαετιών πως αυτό είναι ένας παραλογισμός; Μάλλον όχι. Οι χιλιάδες σελίδες και οι εκατοντάδες πολεοδομικές ρυθ­μίσεις γίνονται για να εξυπηρετηθούν συμφέροντα. Περιγράφουν τα διάφορα παράθυρα, όχι της οικοδομής, αλλά αυτά από τα οποία η παρανομία περνά στο οικόπεδο της νομιμότητας. Αν ανοίξετε ένα Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβέρνησης (ΦΕΚ), σπάνια θα βρείτε διατυπωμένο νόμο με σαφήνεια και ακρίβεια χωρίς παρερμηνείες. Οι νόμοι είναι λαβύρινθοι, στους οποίους ανακοινώνεται πως κάποια νούμερα και άρθρα αντικαθιστούν άλλα άρθρα, άλλες παραγράφους και άλλους νόμους. Αυτοί που συνήθως ξέρουν τι σημαίνει αυτό είναι εκείνοι που έφτιαξαν τον νόμο και όσοι εξυπηρετούνται, τις περισσότε­ρες φορές ακόμη και οι βουλευτές που τους ψηφίζουν αγνοούν τι ψήφισαν και εμπιστεύονται ό,τι τους έχουν πει οι εισηγητές των κομμάτων.

Σε μια πρόσφατη περίπτωση, όταν νόμος Παπακωνσταντίνου νομιμοποιούσε πολεοδομικές παραβάσεις στα «Mall», απευθυνθήκαμε σε 20 βουλευτές που ψήφισαν τον νόμο. Στο σύνολό τους μας δήλωσαν πως ψήφισαν κάτι άλλο από αυτό που τελικά ρύθμιζε ο νόμος.