Το διακύβευμα των εκλογών

Η ερώτηση «γιατί έπρεπε να πάμε πάλι σε εκλογές;» ακούγεται κατά κόρον τις μέρες που ακολούθησαν την προκήρυξή τους. Ειδικά, εφόσον αυτό έγινε μετά την ψήφιση του 3ου «αριστερού» μνημονίου, ενώ θα είχε κάποια λογική εάν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ απευθυνόταν στους πολίτες ζητώντας την αποδοχή του, πριν αυτό ψηφιστεί. Όμως, μετά την εμπειρία του δημοψηφίσματος, δεν ήταν καθόλου βέβαιο ότι το αποτέλεσμα εκλογών με αυτό το διακύβευμα θα ήταν το επιθυμητό, έτσι κρίθηκε προτιμότερο να ζητηθεί η γνώμη μας για κάτι που αποτελεί τετελεσμένο γεγονός, άρα, ουσιαστικά άνευ ουσίας.
Μπορεί όμως να θεωρηθεί και ότι η προσφυγή στις κάλπες γίνεται εκ του πονηρού, αφού είναι βέβαιο ότι τα μνημονιακά κόμματα θα έχουν την πλειοψηφία των εδρών και της νέας Βουλής. Αντίθετα τα αντιμνημονιακά κόμματα (τρία, κατά τα φαινόμενα) βαδίζουν το καθένα το δικό του δρόμο, οπότε, ακόμα και στην –αδύνατη- περίπτωση που θα άθροιζαν πάνω από 150 έδρες δεν θα μπορούσαν να σχηματίσουν αντιμνημονιακή κυβέρνηση. Ευνόητο είναι, αφού κανένα κόμμα δεν θα μπορούσε να συμπράξει με τη Χρυσή Αυγή, ενώ και το ΚΚΕ δεν επιθυμεί να συμπράξει με κανένα άλλο κόμμα, δεξιό ή αριστερό. 
Από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι μετά τις εκλογές θα έχουμε μια ακόμα κυβέρνηση (με κορμό το πρώτο κόμμα) που θα εφαρμόσει το ψηφισμένο μνημόνιο, κάτω από τις οδηγίες του ολλανδού κομισάριου Μάαρτεν Φερβέι, επικεφαλής της Task Force, της ουσιαστικής κυβερνητικής εξουσίας στη χώρα πλέον.
Τότε, ποιο είναι το διακύβευμα των επικείμενων εκλογών; Ίσως το άρθρο της Βασιλικής Σιούτη ρίξει λίγο φως σε αυτό το ερώτημα.

Το διακύβευμα των εκλογών 
(της Βασιλικής Σιούτη)

«Ήμασταν υποχρεωμένοι να απευθυνθούμε στον ελληνικό λαό μετά τη συμφωνία, για να ζητήσουμε την έγκρισή του», αναφέρουν όλο και πιο συχνά υπουργοί της κυβέρνησης όταν ρωτιούνται για τον λόγο που οδήγησαν τη χώρα τόσο σύντομα ξανά σε κάλπες. Όλοι τους παραδέχονται ότι οι ψηφοφόροι στις εκλογές του περασμένου Ιανουάριου δεν τους έδωσαν εντολή για νέο Μνημόνιο, αλλά για την κατάργησή του, άρα έμμεσα αναγνωρίζουν κι ότι δεν είχαν την πολιτική νομιμοποίηση για ένα τρίτο πρόγραμμα, επαναλαμβάνουν όμως διαρκώς ότι δεν είχαν τη λαϊκή νομιμοποίηση ούτε για άτακτη χρεοκοπία και δραχμή, «δεν υπήρχε εναλλακτική λύση. Τη στιγμή εκείνη η άλλη επιλογή ήταν η καταστροφή», επιμένουν.

Ποιο θα είναι όμως το διακύβευμα των εκλογών; «Το νέο Μνημόνιο ήταν αναπόφευκτο για όποιον και να ήταν στην εξουσία. Εμείς όμως μπορούμε να απαλύνουμε τις συνέπειές του», έλεγε πριν από λίγες μέρες υπουργός πρώτης γραμμής, από αυτούς που έλαβαν μέρος και στη διαπραγμάτευση. «Μπορούμε να πάρουμε φιλολαϊκά μέτρα υπέρ των τάξεων που πλήττονται και να το εφαρμόσουμε με εντελώς διαφορετικό τρόπο από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ».

Το παιχνίδι με τη λίστα μεταρρυθμίσεων και τα καψώνια των δανειστών

Όχι πως δεν ήταν αναμενόμενο, ακόμα και πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου, ότι οι επιεικώς αποκαλούμενοι ως "δανειστές" θα προσπαθούσαν να κερδίσουν χρόνο από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αποφεύγοντας να της δώσουν χρήματα και καταφεύγοντας σε διαρκείς κωλυσιεργίες, μέχρι να στερέψουν τα ταμεία του ελληνικού κράτους και να αναγκαστεί ο Τσίπρας σε συνθηκολόγηση. Η όλη διαδικασία των διαπραγματεύσεων αυτό φανερώνει και δείχνει ότι ο στόχος του Σόιμπλε (αφού αυτός διατάζει και τα τσιράκια του των υπόλοιπων χωρών της ευρωζώνης απλά σιγοντάρουν) είναι να εγκαταλείψει η νέα ελληνική κυβέρνηση και την τελευταία προεκλογική υπόσχεσή της. Αυτά - και μερικά άλλα - διαφαίνονται και στα γραφόμενα της Βασιλικής Σιούτη στο άρθρο της που αναδημοσιεύω στη συνέχεια. 

Στην τελική ευθεία για την «υποταγή» της ελληνικής κυβέρνησης βρίσκεται ο σχεδιασμός της γερμανικής πλευράς, που καθορίζει και την στάση των υπολοίπων εταίρων, ενώ σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, τις επόμενες ώρες θα εντείνουν ακόμα περισσότερο τις πιέσεις τους για να το πετύχουν. Θα τα καταφέρουν; Η ελληνική κυβέρνηση τρεις μήνες τώρα, παρά τα λάθη που έχει παραδεχθεί, μάχεται για να μην το πετύχουν.

Τις τελευταίες μέρες ωστόσο, οι δανειστές υπό τη μπαγκέτα του μαέστρου Β.Σόιμπλε κατάφεραν να απομονώσουν τον έλληνα υπουργό Οικονομικών και να αντιστρέψουν σε μεγάλο βαθμό την πραγματικότητα. Ποια είναι αυτή; Η πραγματικότητα είναι ότι παρά την απειρία και την έλλειψη προετοιμασίας με την οποία όντως εμφανιζόταν αρχικά η ελληνική κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις, είτε με τους τρεις θεσμούς , είτε στο Eurogroup, είτε στο Euroworking group, στη συνέχεια κατέβαλε σκληρές προσπάθειες για να το αλλάξει αυτό και να προσαρμοστεί σε ό,τι της ζητούσαν.

Η κυβέρνηση ας μας πει την αλήθεια κι ας πονάει (της Βασιλικής Σιούτη)

Έχουμε χορτάσει από ψέμματα τις προηγούμενες δεκαετίες, όταν κυβερνούσαν τα δυο γνωστά κόμματα, ώστε τώρα που βρεθήκαμε με μια διαφορετική κυβέρνηση να έχουμε την ελπίδα ότι θα μας φερθεί διαφορετικά. Τουλάχιστον όσον αφορά την αντιμετώπισή μας σε διάφορα θέματα, όπως αυτό της παραπλάνησης, στην οποία μας είχαν συνηθίσει οι προηγούμενοι.
Αυτό το θέμα - με έμφαση στη δημιουργία επιτροπής ελέγχου του χρέους - θίγει στο παρακάτω άρθρο της η Βασιλική Σιούτη, προτρέποντας την νέα κυβέρνηση να είναι -αν μη τι άλλο- ειλικρινής απέναντί μας.

Ας μας πει την αλήθεια κι ας πονάει
 
Η εντιμότητα στην πολιτική είναι αποτέλεσμα της δύναμης, ενώ η υποκρισία αποτέλεσμα της αδυναμίας, έλεγε ο Λένιν. Οι ώρες είναι εξαιρετικά κρίσιμες και η κυβέρνηση έχει μπροστά της μια πολύ δύσκολη μάχη που μόλις ξεκίνησε. Οι δυσκολίες προβλέπεται να διαρκέσουν πολύ και να ενταθούν, εάν η κυβέρνηση δεν σκοπεύει να υποχωρήσει. Άρα η συμμετοχή και η υποστήριξη του λαού είναι απαραίτητη. Ο λαός όμως έχει δικαίωμα να γνωρίζει. Έχει δικαίωμα στην ενημέρωση, ειδικά όταν του ζητείται είτε να στηρίξει μία κυβέρνηση όπως τώρα, είτε να κάνει θυσίες όπως πριν.

Γιατί η Γερμανία επιμένει ότι η Ελλάδα είναι «ειδική περίπτωση»

Μετά το χθεσινό Eurogroup επιβεβαιώθηκε για μια ακόμα φορά ότι δεν είναι ορατή η ημερομηνία που θα γλυτώσουμε από τη στενή εποπτεία των ξένων και τη σκληρή λιτότητα. Όχι τουλάχιστον όσο στην κυβέρνηση της χώρας βρίσκονται τα δυο κόμματα που ευθύνονται για την κατάσταση που έχει βρεθεί η χώρα τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Χωρίς βέβαια, να είναι δεδομένο ότι και μια άλλη κυβέρνηση θα μπορέσει να αντιδράσει ουσιαστικά.
Το κείμενο της Βασιλικής Σιούτη που αναδημοσιεύω στη συνέχεια από το Press Project το είχα διαβάσει 6-7 μέρες πριν, αλλά πιστεύω ότι αποκτάει μια πιο ολοκληρωμένη διάσταση κάτω από το φως των τελευταίων εξελίξεων.

Είναι ίσως ενδεικτικό της κατάστασης, ότι οι δύο χώρες της Ευρωζώνης που έχουν ως στόχο τους το περίφημο  «μαύρο μηδέν» (στα γερμανικά  «Schwarze Null», δηλαδή ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός που περιλαμβάνει και την εξυπηρέτηση του χρέους) είναι η πιο δυνατή  (Γερμανία) και η πιο αδύναμη (Ελλάδα).  

Ο Σόιμπλε πάντως, δέχεται έντονη κριτική από αρκετούς στη Γερμανία για το «μαύρο μηδέν» που επιδιώκει  με τον προϋπολογισμό του 2015.  Ακόμα και «σοφοί» σύμβουλοι της γερμανικής κυβέρνησης,  όπως  ο οικονομολόγος Πέτερ Μπόφινγκερ,  δηλώνουν ότι το «μαύρο μηδέν» είναι η απόδειξη ότι ο Σόιμπλε δεν έχει ιδέα από οικονομικά. Αλλά αυτό  δεν πτοεί τον έλληνα πρωθυπουργό που θέλει κι αυτός να το πετύχει στο επόμενο στάδιο. Στόχος που  επιτυγχάνεται μόνο με ακραία λιτότητα και δημοσιονομική πειθαρχία.

Το μόνο χρέος (της Βασιλική Σιούτη)

Σήμερα αναδημοσιεύω ένα άρθρο της Βασιλικής Σιούτη*, στο οποίο παρουσιάζει με τον τρόπο της μια ακόμα καταγραφή τής σημερινής νεοελληνικής πραγματικότητας.  
Αυτή τη φορά, αντί για εισαγωγικό σχόλιο, έχω τοποθετήσει τα σχόλιά μου εμβόλημα σε παρένθεση με πλαγιαστά έντονα γαλάζια γράμματα.

Το μόνο χρέος
(της Βασιλική Σιούτη)

Τέσσερα χρόνια τώρα οι έλληνες μισθωτοί και συνταξιούχοι καλούνται να κάνουν αιματηρές θυσίες -και τις κάνουν- (παρά τη θέλησή τους) για να μειωθεί το τεράστιο δημόσιο χρέος και για να πεισθούν οι αγορές να μας δανείσουν ξανά με χαμηλά επιτόκια. «Για να ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη των αγορών» όπως λένε οι κυβερνώντες.

Φυσικά, παρά τη λαϊκή απαίτηση των εξεγερμένων της πλατείας Συντάγματος του 2010 και του 2011, ποτέ δεν έδωσαν καμία εξήγηση για το πώς και από ποιους δημιουργήθηκε αυτό το χρέος. Ούτε και στη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την οικονομία και για το πώς φτάσαμε στο ΔΝΤ, που υποσχέθηκε προεκλογικά ο Αντώνης Σαμαράς, προχώρησε. (μακάρι να ήταν η μόνη υπόσχεση που δεν τήρησε)