Ο Ταλαντούχος Οικονομικός Σύμβουλος της Eurobank (του Γ.Βαρουφάκη)

Έχει γίνει πια εμφανές ότι το προσόν που πρέπει να έχει το στέλεχος που θα επιλεγεί για τη θέση του υπουργού οικονομικών δεν είναι η επιτυχημένη καριέρα του αλλά η διάθεση συμμόρφωσης προς τις εντολές των δανειστών. Έτσι, κατά τα μνημονιακά χρόνια ευτυχήσαμε να χαρούμε τις υπηρεσίες των μη εκλεγμένων Γ.Παπακωνσταντίνου, Παπαδήμου, Στουρνάρα και λίαν προσφάτως μας προέκυψε Χαρδούβελης. Όλοι αυτοί έχουν κάτι κοινό. Όλοι το ξέρετε, ας μην το επαναλαμβάνω.
Ο Γ.Βαρουφάκης μας συστήνει το νέο υπουργό οικονομικών μέσα από τα πεπραγμένα του και θέτει κάποια ερωτήματα, τα οποία, πάντως, θεωρώ εκτός πραγματικότητας, εφόσον αναφέρονται στο πώς συμβιβάζονται οι ενέργειες που ο Χαρδούβελης έκανε είτε ως σύμβουλος της Eurobank, είτε ως σύμβουλος του Παπαδήμου, είτε (που καλείται να κάνει) τώρα ως υπουργός. Μα πού έγκειται η απορία του αρθρογράφου; Αφού και στις τρεις περιπτώσεις τα ίδια αφεντικά υπηρετούσε και υπηρετεί.

Ο ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΤΗΣ EUROBANK*

«Όλοι πρέπει να κρινόμαστε από το έργο μας και την αποτελεσματικότητά μας». Αυτή δεν είναι η βασική αρχή της αξιολόγησης που με ενθουσιασμό προωθούν οι θιασώτες των μεταρρυθμίσεων στην χώρα μας; Η αρχή αυτή δεν πρέπει να ισχύει για τους άρτι διορισθέντες υπουργούς, ιδίως για τους «τεχνοκράτες» που χειρίζονται τα πιο λεπτά και καίρια ζητήματα - όπως, π.χ., την διαπραγμάτευση για το δημόσιο χρέος;

Στον πρόσφατο ανασχηματισμό, υπουργός οικονομικών ανέλαβε ο κ. Γκίκας Χαρδούβελης. Από όλες του τις ιδιότητες επιτρέψτε μου να εστιάσω σε δύο:
(Α) Εκείνη του Οικονομικού Σύμβουλου και επικεφαλής του τμήματος Οικονομικών Μελετών της τράπεζας Eurobank, την οποία κατείχε συνεχώς από το 2000 έως το 2014 - μια μακρά περίοδο που καλύπτει όλες της φάσεις της ελληνικής τραγωδίας: από την είσοδό μας στην Ευρωζώνη έως και την τετραετή εθνική μας μνημονιακή περιπέτεια.
(Β) Του συμβούλου του κ. Παπαδήμου κατά την διάρκεια της πρωθυπουργίας τού τελευταίου, τότε που σχεδιαζόταν το PSI και δη, η ανακεφαλαιοποίηση της Eurobank και των υπόλοιπων τραπεζών.
Στο άρθρο που ακολουθεί δεν θα ασχοληθώ καθόλου με την ακολουθία των μακρο-οικονομικών αστοχιών του κ.Χαρδούβελη σε όλη αυτή την περίοδο.

Η «Ελιά» και ο... δάκος! (του Ν.Χατζηνικολάου)

Το άρθρο του Ν.Χατζηνικολάου, που δημοσιεύτηκε στη Real News της Κυριακής, ασχολείται με την προσπάθεια της "Κίνησης των 58" να κατοχυρώσουν την παρουσία τους στη μελλοντική πολιτική σκηνή της χώρας μας. Οι επισημάνσεις του είναι ως επί το πλείστον εξαιρετικά επιτυχημένες, αλλά δεν μπορώ να αποφύγω 2-3 σχόλια.
Πρώτα, πιστεύω ότι η επανεμφάνιση του Σημίτη στο προσκήνιο, περισσότερο από τη δική του επιθυμία, προωθείται από τους γερμανούς (με τους οποίους -ως γνωστόν- διατηρεί αγαστές σχέσεις) λόγω της επιθυμίας τους να εξακολουθήσουν να κυριαρχούν στα ελληνικά πράγματα. Οι προσεχείς βλέψεις τους είναι να βρεθεί στην εξουσία το ντουέτο Σαμαρά-Σημίτη (SS, κάτι που ξέρουν να διαχειρίζονται καλά).
Δεύτερον, διαφωνώ κάθετα με την προτροπή του να συνεχίσουν να βρίσκονται στα πράγματα οι Βενιζέλος (κυρίως) και Κουβέλης. Ο Βενιζέλος;;; Αν στο άρθρο αναφέρονται καμιά δεκαριά σκάνδαλα του Σημίτη, εκείνα του Βενιζέλου είναι πολλαπλάσια (ψάξτε στο blog παρελθόντα σχετικά posts). Όσο για τον Κουβέλη, αποδείχτηκε λίγος στις κρίσιμες περιστάσεις του τελευταίου 18μήνου. Εκτός αν η προτροπή του Ν.Χ. για συμμετοχή των δυο αυτών προσώπων στην «Κίνηση των 58» γίνεται εκ του πονηρού, για να χαντακωθεί δηλαδή αυτή εν τη γενέσει της.
Τέλος, αν προκύψει συνεργασία Ν.Δ.-ΣΥΡΙΖΑ όπως (αστειευόμενος ελπίζω) καταλήγει στο άρθρο του, τότε ας γίνει ένας σεισμός να καταπιεί τη χώρα από τώρα, αφού, έτσι κι αλλιώς, δεν θα έχει καμιά ελπίδα επιβίωσης!  

Η «Ελιά» και ο... δάκος!

Η «Κίνηση των 58» για την ανασύσταση και την επανίδρυση του πολιτικού χώρου της Κεντροαριστεράς έρχεται σε μια στιγμή που τα παραδοσιακά αστικά κόμματα, αυτά δηλαδή που κυβέρνησαν τη χώρα από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, δοκιμάζουν τα όρια της αντοχής τους. Η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ συγκεντρώνουν πλέον αθροιστικά δύναμη πολύ μικρότερη από όση είχε παλαιότερα ο ένας από τους δύο πολιτικούς σχηματισμούς μόνος του. Οι πολίτες τούς έχουν «χρεώσει» την ευθύνη της χρεωκοπίας και του εγκλωβισμού της χώρας στην αδιέξοδη πολιτική της τρόικας και των μνημονίων. Ο βαθμός της ευθύνης βέβαια παραλλάσσει. Το ΠΑΣΟΚ δέχεται την αυστηρότερη κριτική, έχει καταρρεύσει δημοσκοπικά και εμφανίζει εικόνα πλήρους παρακμής και διάλυσης. Η Ν.Δ., παρά τις μεγάλες και οδυνηρές απώλειές της, συγκρατεί ακόμη ένα σημαντικό ποσοστό των παλαιών ψηφοφόρων της και παραμένει μεγάλο κόμμα, για τα δεδομένα της εποχής. Το προφανές όμως συμπέρασμα είναι ότι ο κυβερνητικός συνασπισμός που σήμερα βρίσκεται στην εξουσία εμφανίζει έντονα σημάδια κόπωσης και φθοράς. Δείχνει εμφανώς αποσταθεροποιημένος. Και, κατά συνέπεια, η πιθανότητα να παραμείνει στο τιμόνι της χώρας μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές φαντάζει ασήμαντη, αν εν τω μεταξύ δεν υπάρξει κάποια σημαντική ανατροπή δεδομένων...