Είναι γεγονός αναμφισβήτητο πως - ειδικά τα τελευταία χρόνια - μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση η ποιότητα των βουλευτών που στελεχώνει τη Βουλή είναι κατά πολύ χαμηλότερη της προηγηθείσας.
Δεν είναι λίγες οι φορές που σε διάφορες συζητήσεις τίθεται το ερώτημα: "πού είναι οι διανοούμενοι; πού είναι οι ηθικοί παιδαγωγοί;"
Είναι αδύνατο στη χώρα μας με την τεράστια πνευματική και πολιτιστική κληρονομιά να μην υπάρχουν σήμερα άνθρωποι ικανοί να οδηγήσουν τους πολίτες στο δρόμο - αν όχι της σοφίας - τουλάχιστον της λογικής. Ίσως όμως το πρόβλημα να είναι τελικά πρακτικό. Αυτοί οι άνθρωποι (που υποθέτουμε ότι υπάρχουν) πού θα βρουν βήμα φιλόξενο που θα τους φέρει σε επαφή με πλατιές μάζες πολιτών; Γιατί, είναι πλέον εμφανές ότι οι πνευματικοί άνθρωποι είναι αποκλεισμένοι τόσο από τις τηλεοπτικές οθόνες (αφού οι λόγοι τους δεν προσελκύουν διαφημίσεις), όσο και από τους κομματικούς οργανισμούς (αφού εκεί αποτελούν ξένα σώματα). Και ανέφερα αυτές τις δυο επιλογές, επειδή είναι αυτές που προσελκύουν τα πιο πολυπληθή ακροατήρια.
Αποτέλεσμα, λοιπόν, του αποκλεισμού των ηθικών παιδαγωγών από την επαφή με μεγάλο πλήθος πολιτών, είναι να έχει χαμηλώσει τόσο πολύ το επίπεδο των δυνητικών επιλογών μας στις εκλογές, που ο κατηφορικός δρόμος που ακολουθεί η χώρα μας να μοιάζει ατελείωτος.
Τους ίδιους περίπου προβληματισμούς αναπτύσσει - με το δικό του όμως τρόπο - και ο Χάρης Φεραίος, στο άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.
Δεν είναι λίγες οι φορές που σε διάφορες συζητήσεις τίθεται το ερώτημα: "πού είναι οι διανοούμενοι; πού είναι οι ηθικοί παιδαγωγοί;"
Είναι αδύνατο στη χώρα μας με την τεράστια πνευματική και πολιτιστική κληρονομιά να μην υπάρχουν σήμερα άνθρωποι ικανοί να οδηγήσουν τους πολίτες στο δρόμο - αν όχι της σοφίας - τουλάχιστον της λογικής. Ίσως όμως το πρόβλημα να είναι τελικά πρακτικό. Αυτοί οι άνθρωποι (που υποθέτουμε ότι υπάρχουν) πού θα βρουν βήμα φιλόξενο που θα τους φέρει σε επαφή με πλατιές μάζες πολιτών; Γιατί, είναι πλέον εμφανές ότι οι πνευματικοί άνθρωποι είναι αποκλεισμένοι τόσο από τις τηλεοπτικές οθόνες (αφού οι λόγοι τους δεν προσελκύουν διαφημίσεις), όσο και από τους κομματικούς οργανισμούς (αφού εκεί αποτελούν ξένα σώματα). Και ανέφερα αυτές τις δυο επιλογές, επειδή είναι αυτές που προσελκύουν τα πιο πολυπληθή ακροατήρια.
Αποτέλεσμα, λοιπόν, του αποκλεισμού των ηθικών παιδαγωγών από την επαφή με μεγάλο πλήθος πολιτών, είναι να έχει χαμηλώσει τόσο πολύ το επίπεδο των δυνητικών επιλογών μας στις εκλογές, που ο κατηφορικός δρόμος που ακολουθεί η χώρα μας να μοιάζει ατελείωτος.
Τους ίδιους περίπου προβληματισμούς αναπτύσσει - με το δικό του όμως τρόπο - και ο Χάρης Φεραίος, στο άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.
Η πιο τραγική προσωπικότητα του 19ου αιώνα, ο μεγάλος φιλόσοφος Φρειδερίκος Νίτσε, «βλέποντας», όπως ο ίδιος λέει, «πως πρέπει, μετά από λίγο, να φέρει την ανθρωπότητα αντιμέτωπη με την πιο δύσκολη απαίτηση απ’ όσες της υποβλήθηκαν ποτέ»
θεώρησε απαραίτητο να καταθέσει σε βιβλίο, μιαν (όντως σαρκαστική)
ανασκόπηση της ζωής και των έργων του, με τίτλο του, «Ίδε ο άνθρωπος»
(Ecce homo). Ήταν μόλις 44 χρόνων! (Λίγες βδομάδες αργότερα προσβλήθηκε
από ανίατη ψυχική ασθένεια, η οποία 12 χρόνια μετά, το 1900, τον οδήγησε
στον θάνατο…). Είναι προφανές ότι ο, και προφητικός, εκείνος φιλόσοφος,
θεώρησε χρέος του να προειδοποιήσει, για ό,τι καταστροφικό θα έφερνε με
το τέλος του ο αιώνας του διαφωτισμού. Και το έκανε με τον, θυελλώδη σε
ύφος, δυναμικό λόγο του.
