Ο Tarantino και η κρίση του Νότου (του Γ.Βαρουφάκη)

Όταν έβλεπα την τελευταία ταινία του Quentin Tarantino "Django Unchained", το τελευταίο πράγμα που σκεπτόμουν ήταν να συνδέσω την πλοκή της, με την κρίση που μαστίζει την Ελλάδα και γενικότερα τον ευρωπαϊκό νότο. Όμως κάποιος άλλος το είχε κάνει: Ο Γιάννης Βαρουφάκης!
Επειδή θεώρησα τη σύγκριση ενδιαφέρουσα, αποφάσισα να αναδημοσιεύσω το συγκεκριμένο άρθρο του και στο δικό μου blog. Διαβάστε, να δούμε αν συμφωνείτε κι εσείς με τις συγκρίσεις και ομοιότητες των δύο εποχών: Της δεκαετίας του 1850 και της δεκαετίας του 2010.

Ο αμερικανικός Νότος του 1837 είχε περισσότερες ομοιότητες με την Ευρώπη του σήμερα απ’ ό,τι νομίζουμε.

Όταν δείτε το Django Unchained, τη νέα ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο (την οποία, παρεμπιπτόντως, συνιστώ ανεπιφύλακτα), ίσως να μη διακρίνετε τη σχέση της με την κρίση μας. Τι σχέση, θα αναρωτηθείτε, έχει η δραματική ιστορία ενός σκλάβου στον αμερικανικό Νότο με την τραγωδία του δικού μας ευρωπαϊκού Νότου; Κι όμως, έχει. Όταν δείτε το Django Unchained, τη νέα ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο (την οποία, παρεμπιπτόντως, συνιστώ ανεπιφύλακτα), ίσως να μη διακρίνετε τη σχέση της με την κρίση μας. Τι σχέση, θα αναρωτηθείτε, έχει η δραματική ιστορία ενός σκλάβου στον αμερικανικό Νότο με την τραγωδία του δικού μας ευρωπαϊκού Νότου; Κι όμως, έχει. Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα ο Νότος ήταν πιο πλούσιος από τον Βορρά, που δεν είχε ακόμη εκβιομηχανιστεί. Ο λόγος συνοψίζεται σε δύο λέξεις: βαμβάκι και σκλάβοι. Στη βάση του πλούτου των Νοτίων, επιχειρηματίες από τη Βόρεια Αγγλία, η οποία τότε ήταν πολύ πλουσιότερη από τον αγγλικό Νότο (καθώς η βιομηχανική επανάσταση έλαβε χώρα στα Midlands και βορειότερα), αποφάσισαν να επενδύσουν τα συσσωρευόμενα κέρδη τους δανείζοντας τις τράπεζες του αμερικανικού Νότου. Ως εχέγγυα γι' αυτά τα δάνεια έπαιρναν τα λεγόμενα cotton-credits, βαμβακο-ομόλογα επί το ελληνικότερον.