Π.Ρουμελιώτης: Οι πρώτες συζητήσεις στο ΔΝΤ για την Ελλάδα το 2010

Πολλές φορές έχει γίνει αναφορά στο βιβλίο του Παναγιώτη Ρουμελιώτη "Το Άγνωστο Παρασκήνιο της Προσφυγής στο ΔΝΤ". Αυτό είναι φυσιολογικό εφόσον ο συγγραφέας του, λόγω της θέσης του στο ΔΝΤ εκείνη την περίοδο, είναι ο πλέον αρμόδιος να μας δώσει την πληρέστερη δυνατή καταγραφή των γεγονότων που προηγήθηκαν της υπαγωγής της χώρας μας σε καθεστώς υποτέλειας και της εκχώρησης κάθε δικαιώματός της στους ξένους "δανειστές".
Από αυτό το βιβλίο διάλεξα ένα άκρως διαφωτιστικό απόσπασμα, στο οποίο περιλαμβάνονται οι πρώτες συζητήσεις που έγιναν στο Ταμείο για το θέμα της Ελλάδας. 
Γνωρίζοντας πλέον τα αποτελέσματα των ενεργειών εκείνων που βασίστηκαν στο καταγεγραμμένο αυτό σκεπτικό των "εμπειρογνωμόνων" του, μπορούμε να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας τόσο για την ικανότητα αυτών που τα αποφάσισαν, όσο και για τον πατριωτισμό αυτών που δέχτηκαν να τα εφαρμόσουν!
(Τα bold στο κείμενο δικά μου)


ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΝΤ
 (ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010)

Την 1η Απριλίου 2010, το ΔΣ του Ταμείου συνεδρίασε στις 11 π.μ. με θέμα την Ελλάδα. Ο Ντομινίκ Στρος Καν με είχε ενημερώσει για τις επαφές του τόσο με την ελληνική κυβέρνηση όσο και με τους ηγέτες της Ευρωζώνης. Υπογράμμισε ότι δεν έπρεπε να γίνουν λάθη από την πλευρά των τελευταίων. Και επανέλαβε τη θέση του ότι, αν η Ελλάδα ζητούσε τη χρηματοδοτική στήριξη του ΔΝΤ, η διάρκεια του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη από 3 χρόνια, σε αντίθεση με ό,τι είχε προβλέψει η ΕΕ. Η χρηματοδοτική στήριξη του ΔΝΤ προς την Ελλάδα θα καθοριζόταν ανάλογα με την αντίστοιχη χρηματοδοτική συνδρομή της Ευρωζώνης, αλλά και ανάλογα με τη δυνατότητα της Ελλάδας να αντλήσει κεφάλαια από τις αγορές. Παράλληλα, επισήμανε ότι οι κανόνες του ΔΝΤ θα έπρεπε να γίνουν σεβαστοί από τους Ευρωπαίους και προειδοποίησε ότι μια ενδεχόμενη διαφωνία ανάμεσα στο ΔΝΤ και την Ευρωζώνη σχετικά με το ελληνικό πρόγραμμα θα είχε καταστρεπτικές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία. Τέλος, επέμεινε ότι, με καταληκτική ημερομηνία την 8η Απριλίου 2010, η Ελλάδα θα έπρεπε να ζητήσει προληπτικά τη συνδρομή του ΔΝΤ, δηλαδή τη δέσμευση κάποιων χρηματοδοτικών πόρων του Ταμείου, ανεξάρτητα αν τελικά θα τους χρησιμοποιούσε ή όχι. Έτσι θα καθησυχάζονταν οι αγορές και το ελληνικό spread θα μπορούσε να αποκλιμακωθεί.
Οι θέσεις αυτές του Ντομινίκ Στρος Καν ήταν γνωστές στους Ευρωπαίους εταίρους και τις ελληνικές Αρχές.

Οι γερμανικές πολεμικές οφειλές και το ελληνικό χρέος

Όσο και αν προσπαθεί η γερμανική πλευρά να υποβαθμίσει το ελληνικό αίτημα για την - επιτέλους - καταβολή στη χώρα μας των πολεμικών αποζημιώσεων και την εξόφληση του κατοχικού δανείου, φαίνεται ότι - επειδή αντιλαμβάνονται πως δεν θα καταφέρουν να αποφύγουν τις συγκεκριμένες υποχρεώσεις τους μέχρι τέλους - ψάχνουν να βρουν τον πλέον ανώδυνο γι'αυτούς τρόπο να ξεμπερδεύουν οριστικά με το συγκεκριμένο αγκάθι. Και, μάλλον, θα προσπαθήσουν να το κάνουν αυτό σύντομα, όσο βρίσκονται στην ελληνική κυβέρνηση άτομα, τα οποία αισθάνονται/ξέρουν ότι είναι του χεριού τους.
Στο παρακάτω άρθρο του ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης κάνει μια ιστορική αναδρομή στις διευθετήσεις των πολεμικών χρεών των γερμανών, που βρέθηκαν να οφείλουν όσες φορές αυτοί στον 20ό αιώνα αιματοκύλησαν τον πλανήτη, αιχμάλωτοι του υπερφίαλου κι επεκτατικού DNA τους, και προτείνει διαπραγματευτικά όπλα που μπορεί να προβάλλει η ελληνική πλευρά, προκειμένου να επιτύχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Τα γερμανικά πολεμικά χρέη και το νέο "κούρεμα" του ελληνικού χρέους

(του Παναγιώτη Ρουμελιώτη)

Πρόσφατα (7/6/2013) πραγματοποιήθηκε στο Γραφείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Βερολίνο μια πολύ εν­διαφέρουσα συζήτηση μεταξύ Γερμανών ευ­ρωβουλευτών, ακαδημαϊκών και πολιτικών επιστημόνων σχετικά με τις γερμανικές πολε­μικές αποζημιώσεις και το «κούρεμα» του ελ­ληνικού χρέους. Σύμφωνα με σχετικό άρθρο της Deutsche Welle, το βασικό συμπέρασμα από τη συζήτηση αυτή ήταν ότι το σενάριο άμεσης πληρωμής από τη Γερμανία στην Ελλάδα πολεμικών αποζημιώσεων πρέπει ν' αποκλειστεί. Αλλά υπάρχουν εναλλακτικοί τρόποι διευθέτησης του θέματος. Συγκεκρι­μένα, θα πρέπει να διερευνηθεί η δυνατότητα ενός είδους σιωπηρής αναγνώρισης των γερ­μανικών οφειλών (στις οποίες θα περιλαμβά­νονται τόσο οι πολεμικές επανορθώσεις όσο και οι γερμανικές οφειλές από το κατοχικό δάνειο), σε συνδυασμό με μια απομείωση του ελληνικού χρέους. Επίσης η Γερμανία οφείλει να καταβάλει στην Ελλάδα, ενδεχομένως μέσα από ένα Ταμείο Επενδύσεων, και χρήματα.

Η λύση αυτή φαίνεται αναγκαία και εφικτή, παρά τα προβλήματα που θα προκύψουν στην πορεία των διαπραγματεύσεων - κυ­ρίως όσον αφορά στο ύψος των αποζημιώ­σεων και του έντοκου κατοχικού δανείου.

Πριν αναπτύξω τα επιχειρήματα που θα μπορούσαν θα χρησιμοποιηθούν σε μια τέτοια διαπραγμάτευση, είναι σκόπιμο ν' αναφέρω το ιστορικό των ρυθμίσεων και διαγραφών των γερμανικών χρεών που σχε­τίζονται με τις πολεμικές επανορθώσεις.