Δυο περήφανα κείμενα του Έλληνα Μίκη Θεοδωράκη

Συχνά τα τελευταία χρόνια, τα μνημονιακά, ακούμε παράπονα για τη σιωπή και αδιαφορία των πνευματικών ανθρώπων της χώρας μας απέναντι στα δεινά του ελληνικού λαού, εξαιτίας της ξένης επικυριαρχίας που της έχει επιβληθεί.

Πιθανόν αυτός να είναι ο κανόνας, αλλά όπως πάντα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Μια από αυτές (αν και στο μυαλό μου δεν έρχεται άλλη) και πολύ λαμπερή είναι αυτή του Μίκη Θεοδωράκη, του Μεγάλου αυτού Έλληνα, του τελευταίου ίσως μεγάλου Έλληνα. Από την αρχή της επιβολής των μνημονίων δεν έχει σταματήσει να καταγγέλλει τις δυσμενείς επιδράσεις που έχουν αυτά, όχι μόνο στην οικονομία, αλλά και –το βασικότερο- στη ζωή των πολιτών. Προχώρησε μάλιστα και στη δημιουργία μιας κίνησης, «πολιτικού τύπου», η οποία δεν έτυχε ευρείας αποδοχής, λόγω της μη προβολής της –όπως ήταν αναμενόμενο- από τα υποτελή ΜΜΕ.

Πρόκειται για μια προσωπικότητα καθολικής αποδοχής (εξαιρουμένων μόνο των φανατικών οπαδών κομμάτων) που κουβαλάει όλη την ελληνική υπερηφάνεια και την απέδειξε για μια ακόμα φορά με την απάντηση που έδωσε στην –ανεπίσημη έστω- πρόταση ενός εκ των δυο επικεφαλής του "προσωπικού της υποτέλειας» να προταθεί ως ο επόμενος πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Την απάντηση αυτή σίγουρα θα την έχετε διαβάσει κάπου αλλού. Ο λόγος που την αναρτώ και σε αυτό το blog είναι ότι το θεωρώ τιμή να μπορεί να διαβάσει κανείς την ανακοίνωση του Μεγάλου Έλληνα και από αυτή τη γωνιά. Κάθε λέξη της μοιάζει σαν σφαίρα στα κουφάρια αυτών που μας επιβάλουν εκείνα που τους υπαγορεύουν τα όργανα των ξένων συμφερόντων.
Κι εδώ θα επαναλάβω αυτό που λέω συχνά σε συζητήσεις που παίρνω μέρος: " Η Ελλάδα είναι άτυχη επειδή ο Μίκης δεν είναι 2-3 δεκαετίες νεώτερος".

Ξαναδιαβάστε την απάντησή του λοιπόν, καθώς και την ομιλία του κατά την τελετή αναγόρευσής του σε επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στις 3 Δεκεμβρίου 2013.

- Η απάντησή του στο "προσωπικό της υποτέλειας" :

«Στο επίκεντρο της εθνικής μας κρίσης βρίσκεται και η διαρκώς οξυνόμενη κρίση του προσωπικού της υποτέλειας λόγω της φθοράς που υφίστανται τα μέλη του, καθώς είναι υποχρεωμένα να εφαρμόζουν τα αντιλαϊκά μέτρα των ξένων Καγκελαριών που από το 2011 κατέχουν τη χώρα, μεταξύ των οποίων μέτρων ήταν και το να καταδικάσουν σε σιγή όσους και όποιους συνεχίζουν να σκέφτονται και να μάχονται αντιμνημονιακά και αντισυστημικά. Ένας απ' αυτούς υπήρξα και είμαι κι εγώ, γεγονός που το γνωρίζουν όλοι. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να με εμπλέκουν στα παιχνίδια τους οι παντός είδους εκπρόσωποι του προσωπικού της υποτέλειας και μάλιστα ως παράγοντα λύσης στο πρόβλημά τους; Άλλωστε μόλις προχθές ανέπτυξα στην Ακαδημία Αθηνών την άποψή μου υπογραμμίζοντας ότι η “Μόνη Λύση” είναι η κατάκτηση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας. Μπροστά σ' αυτό τον Στόχο, ας μου επιτραπεί να θεωρώ τα πολιτικά παιχνίδια που απασχολούν το υπάρχον πολιτικό δυναμικό σαν ένα τμήμα της βαθιάς κρίσης ενός πολιτικού χώρου ο οποίος εγκατέλειψε προ πολλού τον ελληνικό λαό τυφλωμένος από πολιτικές φιλοδοξίες και απέναντι στον οποίο η δική μου θέση είναι η κάθετη αντίθεση και η ανθρώπινη θλίψη».

………………………………………………………………..

- Η ομιλία του στην Ακαδημία Αθηνών

 (Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013)

κ. Πρόεδρε της Ακαδημίας Αθηνών,

κ. Γενικέ Γραμματέα της Ακαδημίας Αθηνών,

Κυρίες και κύριοι Ακαδημαϊκοί,

Κυρίες και κύριοι,

Κατ' αρχήν θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμότατα τον κ. Πρόεδρο και τον κ. Γενικό Γραμματέα για όσα είπαν προηγουμένως αλλά και όλα τα μέλη της Ακαδημίας, για την μεγάλη τιμή που μου έκαναν να μου προσφέρουν τη δυνατότητα να ομιλώ αυτή τη στιγμή από το βήμα του Ανώτατου Πνευματικού Ιδρύματος της χώρας μας, της Ακαδημίας Αθηνών...

Όταν κύριε Πρόεδρε, πριν από χρόνια, στη συνεργασία μας στις Χοηφόρες προσπαθούσαμε να αποδώσουμε τον ζόφο των στίχων του Αισχύλου για «της γενιάς το βαθύριζο κακό», για τα «πολυστέναχτα κι αβάσταχτα δεινά», την «αιματόεσσαν πλαγάν», τον «πόνο που τελειωμό δεν έχει», «τη μια συμφορά» που έρχεται «κατά πάνω στην άλλη», δεν φανταζόμασταν ότι σήμερα, τόσα χρόνια μετά, οι στίχοι αυτοί θα ήταν τόσο τραγικά επίκαιροι.

Ίσως όμως ακριβώς γι' αυτό δεν μπορούμε να μοιρολογούμε διαπιστώνοντας την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε αλλά ως κληρονόμοι ενός μοναδικού Πολιτισμού, είμαστε υποχρεωμένοι πάντα να αναζητούμε την προοπτική, το Όραμα.

Δεν επαιτούμε, απαιτούμε

Με ξένισε ένα σχόλιο που διάβασα στη χθεσινή Real News, που έγραφε "Ο Β.Σόιμπλε δεν ζήτησε συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Θυμάται ακόμα, προφανώς, τη δημόσια επίπληξη από τον Κ.Παπούλια το 2012".
Ίσως κάνω λάθος, μια και δεν είμαι ειδικός στις προσταγές του πρωτοκόλλου, αλλά δεν προβλέπεται η συνάντηση όποιου ξένου υπουργού Οικονομικών επισκέπτεται τη χώρα μας με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Κανονικά το πρόγραμμα επίσκεψης ξένου υπουργού πρέπει να προβλέπει συνάντηση με τον Έλληνα ομόλογό του. Ούτε καν με τον πρωθυπουργό!
Ακόμα και αν είχε τεθεί αίτημα συνάντησης του γερμανού υπουργού με τον Έλληνα Πρόεδρο, θα ήταν στην ευχέρεια του τελευταίου, αν θα έκανε δεκτό το αίτημα. 
Θα μου πείτε τι λέω, όταν έχουμε μια κυβέρνηση που έχει χάσει κάθε ίχνος υπερηφάνειας, που φέρεται σαν υποχείριο των γερμανών επικυρίαρχων, ...και ίσως υπάρχει λόγος γι'αυτό.
Όσον αφορά τη συγκεκριμένη δημόσια επίπληξη του Προέδρου το 2012, αφορά τη μόνη στιγμή - απ'όσο θυμάμαι τουλάχιστον - που ο Κ.Παπούλιας συμπεριφέρθηκε ως Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, δηλαδή ως εκπρόσωπος των Ελλήνων πολιτών!

Στην ίδια σελίδα με το παραπάνω σχόλιο δημοσιεύεται ανοιχτή επιστολή του Μανώλη Γλέζου απευθυνόμενη στον γερμανό υπουργό οικονομικών.
Αν και αποφεύγω να φιλοξενώ δηλώσεις πολιτικών, θα κάνω μια εξαίρεση, αφού τον Μαν.Γλέζο τον θεωρώ ιστορικό πρόσωπο, που "συμπτωματικά" εκλέχτηκε υπό τη σημαία κάποιου κόμματος, χωρίς αυτό απαραίτητα να τον χρωματίζει κομματικά (εδώ θα θυμίσω τη σύμπραξη του Μίκη Θεοδωράκη με τη ΝΔ το 1990, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο μεγάλος συνθέτης μας είναι δεξιάς τοποθέτησης).
Αυτή την ανοιχτή επιστολή ελπίζω να την προσυπογράφουν όλοι οι αναγνώστες αυτού του blog.

Η ανοιχτή επιστολή ξεκινάει έτσι:
"Κύριε Σόιμπλε, θα θέλαμε να σας καλωσορίσουμε στην Ελλάδα, αν ερχόσασταν ως φιλοξενούμενος. Αλλά έρχεστε σαν επικυρίαρχος. Και δεν το δικαιούστε..."

Το Άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη στο ΒΗΜΑ

Στο χθεσινό ΒΗΜΑ δημοσιεύτηκε άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη σχετικό με το κοίτασμα του φυσικού αερίου και την ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ.

Όταν γράφει μια προσωπικότητα τέτοιου μεγέθους, δεν μπορούμε παρά να λάβουμε υπόψη μας τα γραφόμενα και να σκεφτούμε σοβαρά τις πληροφορίες και τη σχετική επιχειρηματολογία. 

«Ή τώρα ή ποτέ» για τα ελληνικά κοιτάσματα

Διάβασα πρόσφατα άρθρο του καθηγητή Μ. Μελετόπουλου με τίτλο «Στο βάθος το φυσικό αέριο», που πιστεύω ότι μας βοηθάει να τοποθετήσουμε τη σημερινή κρίση μέσα στον διεθνή χώρο, δεδομένου ότι «η διεθνής οικονομία διαπλέκεται με τη γεωπολιτική».

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ειδικά στις ανεπτυγμένες χώρες του καπιταλιστικού συστήματος η ενέργεια αποτελεί τον βασικό τροφοδότη για τη λειτουργία και την επιβίωσή του. Και αυτή η ενέργεια σήμερα, όπως και χθες και αύριο, έχει όνομα. Δηλαδή, πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

Ο κ. Μελετόπουλος επιβεβαιώνει την άποψη ότι από την Αδριατική ως τις ακτές τις Συρίας υπάρχει «τεράστιο κοίτασμα φυσικού αερίου και πετρελαίου». Στο μέσον αυτής της περιοχής βρίσκεται η χώρα μας, της οποίας η ΑΟΖ (Ανεξάρτητη Οικονομική Ζώνη) φαίνεται ότι περιέχει το μεγαλύτερο ποσοστό αυτού του «τεράστιου» κοιτάσματος.