Οι πρώτες αναδιαρθρώσεις των ελληνικών χρεών (1832-1878)

Τώρα πια, όλοι ξέρουμε ότι η χρεοκοπία δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Όλα τα κράτη έχουν ή θα μπορούσαν να έχουν χρεοκοπήσει. Για τους δικούς τους λόγους τα συστημικά ΜΜΕ παρουσιάζουν την ελληνική χρεοκοπία του 2010 (αν και δεν την ονομάζουν χρεοκοπία, έτσι ώστε να μπορούν να την επισείουν ως ...επερχόμενο κίνδυνο) ως κάτι πρωτοφανές! Όμως η Ελλάδα ξεκίνησε να χρεοκοπεί πριν ακόμα γίνει κράτος.
Το παρακάτω άρθρο* παρουσιάζει τις πρώτες χρεοκοπίες της χώρας μας, κατά τα πρώτα 50 χρόνια της νεότερης ιστορίας της, μετά την απελευθέρωσή της από τον οθωμανικό ζυγό.
 
Από το 1826 έως το 2015, η Ελλάδα έχει χρεωκοπήσει 6 φορές, δηλαδή λιγότερες από τις 7 φορές της Γερμανίας (χρεωκοπίες κρατιδίων του 1807, 1812, 1813, 1814, 1850, χρεωκοπίες ομοσπονδιακού κράτους του 1932 και του 1939 με στάση πληρωμών λόγω πολέμου), με συνέπεια η νέα της χρεοκοπία το 2010 να μην αποτελεί παράδοξο φαινόμενο για τους ανθρώπους που μελετούν προσεκτικά την οικονομική εξέλιξη των διαφόρων χωρών. Κατά την διάρκεια αυτών των 190 ετών η Ελλάδα αφιερώνει συνολικά σχεδόν έναν αιώνα, αναδιαρθρώνοντας και αποπληρώνοντας τα εξωτερικά της χρέη, εφαρμόζοντας οικονομικές πολιτικές ανασυγκρότησης και αναδιοργάνωσης και εκσυγχρονίζοντας χωρίς θεαματικά αποτελέσματα το κράτος.
 

Πρώτη Αναδιάρθρωση

Η μεγάλη επανάσταση του 1821 χρηματοδοτείται από τους τραπεζίτες του Λονδίνου, χάρη στις πιέσεις που ασκούν ο Λόρδος Βύρων και το Φιλελληνικό Κομιτάτο, σε συνδυασμό με τις παρασκηνιακές ενέργειες του τότε φιλελεύθερου Υπουργού Εξωτερικών George Canning. To 1824 οι επαναστάτες δέχονται το πρώτο δάνειο των £800.000, με επιτόκιο 8,5%, το οποίο προσφέρεται στο επενδυτικό κοινό με δημόσια εγγραφή στο 59% της ονομαστικής αξίας, αφενός μεν λόγω υψηλού κινδύνου και αφετέρου για να δελεάσει τους ριψοκίνδυνους επενδυτές. Το 1825 εκδίδεται το δεύτερο ύψους £2.000.000, το οποίο προσφέρεται στο 55,5% για τους ίδιους λόγους, ενώ στους υποψήφιους αγοραστές των ελληνικών ομολόγων δίδονται εξασφαλίσεις με ενέχυρο τα έσοδα του ελληνικού κράτους και ολόκληρη την δημόσια περιουσία, όπως και υποσχέσεις για μεγάλα περαιτέρω κέρδη από τις παρακρατήσεις.

Ουσιαστικά, Κατοχή

Μου αρέσει να διαβάζω, συχνά, άρθρα που έχουν γραφεί πριν από καιρό (μήνες ή και χρόνια) ώστε να διαπιστώσω κατά πόσον ο αρθρογράφος έχει κάνει σωστές επισημάνσεις ή σχόλια, αφού μόνο όταν έχει περάσει αρκετός καιρός, είμαστε σε θέση να διαπιστώσουμε την εγκυρότητα των άρθρων που έχουμε διαβάσει.

Έτσι, σήμερα διάβασα αυτό το άρθρο του οικονομολόγου Βασίλη Βιλιάρδου, που πρωτοδημοσιεύτηκε στις 29 Νοεμβρίου του 2014. Δεν θα προκαταλάβω την άποψή σας. Σας αφήνω να το διαβάσετε και να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα. 

Όταν μία μικρή χώρα βρεθεί σε δύσκολη οικονομική θέση, αδυνατώντας να εξοφλήσει τις οφειλές της, έχει δύο μόνο δυνατότητες στη διάθεση της: (α)  να ζητήσει τη βοήθεια των δολοφόνων των λαών, του ΔΝΤ δηλαδή ή (β) να χρεοκοπήσει επίσημα, διαπραγματευόμενη αμέσως μετά με τους οφειλέτες της.

Στην περίπτωση που επιλέγει την πρώτη λύση, η οποία είναι μάλλον μονόδρομος όταν έχει υπερχρεωθεί ο ιδιωτικός της τομέας, όπως συνέβη με την Ιρλανδία, τότε δεν πρέπει μόνο να εφαρμόσει απαρέγκλιτα τα μνημόνια που υπογράφει, αλλά να κάνει πολύ περισσότερα από αυτά που της ζητούνται – όπως ακριβώς η Πορτογαλία, από την οποία απαιτήθηκαν αποκρατικοποιήσεις 5,5 δις € και τις αύξησε στα 9 δις €.
Κάτι ανάλογο έκανε και η Ιρλανδία, οι πολίτες της οποίας ανέλαβαν, εκβιαζόμενοι βέβαια, τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών τους – σε πλήρη αντίθεση με την Ισλανδία, η οποία προτίμησε να τις αφήσει να χρεοκοπήσουν, αναλαμβάνοντας το ρίσκο (Σημ.Π.Σ.: Στέλνοντας αργότερα και 26 τραπεζίτες στη φυλακή).

Τι θα μπορούσε να κάνει μια ελληνική κυβέρνηση για το χρέος

Μια σύντομη ανασκόπηση της πορείας προς τη σημερινή καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, καθώς και κάποιες εναλλακτικές κατευθυντήριες γραμμές για έξοδο από την μέγγενη του χρέους περιλαμβάνονται στο άρθρο του Ιάκωβου Ιωάννου, που αναδημοσιεύω* στη συνέχεια.

Η κυβέρνηση, έχοντας συμβιβαστεί με όλα όσα της

ζητήθηκαν, χρησιμοποιεί με μία απίστευτη μαεστρία τον αριστερό μανδύα, για να «συνετίσει» τους Έλληνες – ενώ είναι ανόητος όποιος τη συγκρίνει με αυτήν της δύστυχης Βενεζουέλας
Είναι καλά να μην ξεχνάει κανείς τα γεγονότα που μεσολάβησαν μετά το 2009, έτσι ώστε να κατανοεί πώς έφτασε στα σημερινά αδιέξοδα, πάντοτε μέσα από σκόπιμα ενδιάμεσα αδιέξοδα και συνεχώς με την πλάτη στον τοίχο, μία χώρα που δεν είχε κανέναν απολύτως λόγο να χρεοκοπήσει σε αυτόν τον απελπιστικό βαθμό – παρά τα λάθη που ασφαλώς είχε κάνει στο παρελθόν. Επιγραμματικά τα εξής:

(α) Γεγονός νούμερο ένα είναι πως το κόμμα που κέρδισε τις εκλογές το 2009 βρήκε μεγάλα ελλείμματα στον προϋπολογισμό, δεν πήρε καθόλου μέτρα (το αντίθετο μάλιστα, αφού αύξησε τις δαπάνες!), διόγκωσε σκόπιμα τα ελλείμματα, διέσυρε την Ελλάδα διεθνώς με αποτέλεσμα να απομονωθεί από τις αγορές, εκβίασε τη Γερμανία φέρνοντας το ΔΝΤ στη Ευρωζώνη, οδήγησε την Ελλάδα στη νεοσυσταθείσα Τρόικα και ψήφισε μόνο του το πρώτο μνημόνιο, χωρίς καν να επιτρέψει ένα δημοψήφισμα – με αποτέλεσμα να καταδικάσει την Ελλάδα σε θάνατο, καθώς επίσης να μεταφέρει τα χρέη της από τους ιδιώτες επενδυτές στα κράτη εταίρους της.

Όταν ο κόμπος φθάνει στο χτένι… (του Στ.Λυγερού)

Φαίνεται ότι τελικά η μέρα που θα κριθούν σε μεγάλο βαθμό οι εξελίξεις, τόσον όσον αφορά τις διαπραγματεύσεις, όσο και τη σχέση της χώρας μας με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, θα είναι η 5η Ιουνίου. Προβλέψεις, αυτή τη στιγμή, δύσκολα μπορούν να γίνουν, αφού και το μέτωπο των "δανειστών" δεν εμφανίζεται αρραγές.
Πιο κάτω παραθέτω την προσπάθεια του κ.Σταύρου Λυγερού να ξεμπερδέψει το κουβάρι των αντικρουόμενων πληροφοριών που λαμβάνουμε, τόσο από το εσωτερικό όσο και από το εξωτερικό της χώρας.

Η προσπάθεια του πρωθυπουργού να υπερβεί τα εμπόδια στις διαπραγματεύσεις μέσω μίας άτυπης πολιτικής συμφωνίας με τη Μέρκελ και τον Ολάντ δεν έφερε το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Το ομολογεί κυβερνητική πηγή, έστω κι αν προσθέτει πως το μήνυμα που εξέπεμψε αυτή η συνάντηση θα επηρεάσει θετικά το κλίμα στις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται στο Brussels group.
Ο δημόσιος λόγος της ελληνικής κυβέρνησης συνεχίζει να αποπνέει αισιοδοξία, αλλά όταν κάποιος ξύσει την επιφάνεια διαπιστώνει πως μέχρι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει τίποτα οριστικό όσον αφορά την επίτευξη συμφωνίας. Οι μεγάλες διαφωνίες που αφορούν τις συντάξεις και τα εργασιακά παραμένουν. Ακόμα όμως και τα ζητήματα, στα οποία έχει επέλθει σύγκλιση, δεν πρόκειται να κλείσουν μέχρι να κλείσει ολόκληρο το πακέτο. Αυτό σημαίνει –όπως χαρακτηριστικά αναφέρει πηγή που γνωρίζει καλά το περιεχόμενο των διαπραγματεύσεων– ότι «συνεχίζουμε να βρισκόμαστε σε κινούμενη άμμο».

Η διελκυστίνδα Ελλάδας-Γερμανοευρώπης όπως την αναλύει ο Στ.Λυγερός

Όσο και να μην το παραδέχονται όλες οι πλευρές, μια πιθανή έξοδος της χώρας μας από την ευρωζώνη θα έδειχνε το δρόμο και σε άλλες χώρες, στις οποίες ο ευρωσκεπτικισμός φουντώνει. Η νέα κυβέρνηση δείχνει να το έχει υπόψη της και να ποντάρει σε αυτό το χαρτί, με έμμεσο τρόπο. Θα καταφέρει να κερδίσει την παρτίδα; Αυτό δεν μπορεί κανείς να το ξέρει αυτή την ώρα.
Αυτό που φαίνεται να έχει καταφέρει όμως η ελληνική πλευρά είναι το συνεχές αποδυνάμωμα της δημόσιας εικόνας του Σόιμπλε, με την αντιπαράθεση μεταξύ εκείνου και, κυρίως, του Βαρουφάκη να βαίνει εις βάρος του γερμανού υπουργού.
Πάντως, το μπρα ντε φερ είναι σκληρό και συνεχίζεται. Και δεν διαδραματίζεται μόνο στον οικονομικό, αλλά και στο γεωπολιτικό τομέα. 
Η ανάλυση του κ. Σταύρου Λυγερού που αναδημοσιεύω στη συνέχεια περιγράφει τις κινήσεις που έγιναν τις τελευταίες δέκα μέρες και από τις δυο πλευρές, καθώς και τις πιθανές εξελίξεις.

Αυτοί μετράνε την "τρύπα" και εμείς την υπομονή μας

 

Χωρίς ψευδαισθήσεις πλέον για τις προθέσεις των γερακιών του ευρωιερατείου σχεδιάζει τις περαιτέρω κινήσεις της η ελληνική κυβέρνηση. Οι επαφές του Τσίπρα με τον επικεφαλής του ΟΟΣΑ Γκουρία στο Παρίσι και με τους προέδρους του Ευρωκοινοβουλίου Σουλτς και της Κομισιόν Γιούνκερ είχαν ως στόχο να επανενεργοποιήσουν δυνάμεις, οι οποίες υποστηρίζουν μία συμβιβαστική λύση στη δύσκολη σχέση της Ελλάδας με την Ευρωζώνη.
Η έναρξη των διαπραγματεύσεων στο επίπεδο των τεχνικών κλιμακίων διευκολύνει την προσπάθεια και η ανάμιξη του ΟΟΣΑ είναι μία έμμεση εγγύηση ότι η ελληνική κυβέρνηση εννοεί όσα λέει για μεταρρυθμίσεις.
Κι αυτό παρότι οι επτά μεταρρυθμίσεις που ο Βαρουφάκης έφερε προς συζήτηση στην πρόσφατη σύνοδο του Eurogroup ήταν μάλλον κατώτερες των περιστάσεων.

Γιατί απέτυχε η Ελλάδα εκεί όπου πέτυχαν Πορτογαλία και Ιρλανδία

Το ερώτημα της επικεφαλίδας επανέρχεται συχνά, ιδιαίτερα τις τελευταίες ημέρες, οπότε μάθαμε ότι οι δυο πρώην μνημονιακές χώρες εξοφλούν τις δανειακές υποχρεώσεις τους νωρίτερα και βγαίνουν στις αγορές.
Πού οφείλεται λοιπόν η αποτυχία της χώρας μας; Στην ανικανότητα των ελλήνων πολιτικών; Σίγουρα, αλλά και τα άλλα κράτη δεν έχουν και πολύ καλύτερους. Υπάρχουν και άλλοι λόγοι.
Ο Λεωνίδας Στεργίου, στο άρθρο του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ που αναδημοσιεύω στη συνέχεια, παραθέτει τους λόγους που ευθύνονται, κατά τη γνώμη του. 

Γιατί απέτυχε η Ελλάδα εκεί όπου πέτυχαν Πορτογαλία και Ιρλανδία

Την ώρα που ελληνική κυβέρνηση μετράει τα… ψιλά στα δημόσια ταμεία για να βγάλει τον μήνα, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία έχουν ήδη ξεκινήσει να αποπληρώνουν τα δάνεια προς το ΔΝΤ και μάλιστα νωρίτερα απ’ ό,τι ήταν προγραμματισμένο. Αυτές οι αντίθετες πορείες κάνουν αρκετούς να αναρωτιούνται: Γιατί το Μνημόνιο πέτυχε στις άλλες χώρες και όχι στην Ελλάδα;

Οι απαντήσεις στην ερώτηση αυτή διίστανται.


Τεχνοκράτες, εντός κι εκτός Ελλάδος, αλλά και αξιωματούχοι, επισημαίνουν ότι το Μνημόνιο ή αλλιώς το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής πέτυχε και στη χώρα μας, παρά το μεγάλο κοινωνικό και οικονομικό κόστος. Από την άλλη πλευρά, όμως, υπάρχουν και τεχνοκράτες, αξιωματούχοι –ακόμη και στελέχη της τρόικας– που παραδέχονται ότι το πρόγραμμα απέτυχε στην Ελλάδα και μάλιστα για πολύ συγκεκριμένους λόγους, πολιτικούς και τεχνικούς:

Η αναξιοπιστία των οίκων αξιολόγησης (του Σταύρου Λυγερού)

Έχει γίνει πια ορατό σε όλους ότι ο ρόλος των οίκων αξιολόγησης (των γνωστών πλέον Moody's, Fitch και Standard and Poor's) έχει ξεφύγει από την αιτία που τους δημιούργησε. Ο λόγος ύπαρξής τους έχει αμφισβητηθεί από πολλές πλευρές τον τελευταίο καιρό μετά από τις αρκετές αποτυχίες τους, που είτε οφείλονται σε ανικανότητα, είτε (όπως πλέον πιστεύουν οι περισσότεροι) σε παιχνίδια που εξυπηρετούν κάποιους κύκλους.
Σε αυτό το θέμα αναφέρεται το απόσπασμα που αναδημοσιεύω παρακάτω από το βιβλίο του κ.Στ.Λυγερού "Από την Κλεπτοκρατία στη Χρεοκοπία".

 

Το σύνδρομο τnς αγέλης

Μπορεί η διεθνής οικονομική κρίση να προκάλεσε μεγάλα προ­βλήματα και ακόμα μεγαλύτερη ανασφάλεια, αλλά πρόσφερε και ξε­χωριστά μαθήματα. Κατέδειξε πόσο γυμνοί είναι τελικά κάποιοι βα­σιλιάδες των διεθνών Αγορών. Ο λόγος για τους περιβόητους οίκους αξιολόγησης. Οι εκθέσεις των τριών οίκων, που κυριαρχούν απολύτως σ’ αυτόν τον τομέα, αποτελούν το ευαγγέλιο των επενδυ­τών. Μεγάλες εταιρείες, αλλά και κυβερνήσεις τούς φοβούνται και τους κανακεύουν ποικιλοτρόπως, για να αποσπάσουν μια ευνοϊκή κρίση. Όχι χωρίς αιτία, αν αναλογιστούμε ότι η πιστοληπτική τους ικανότητα και κατ’ επέκταση το κόστος των δανείων καθορίζεται απ’ αυτές τις εκθέσεις.

Η Κύπρος και η Ρωσία δεν «τα έσπασαν» έτσι απλά (του Yuri M. Zhukov)

Όπως και πολύς άλλος κόσμος, έτσι κι εγώ είχα διατυπώσει την απορία (και μεσω twitter), πώς άφησαν οι Ρώσοι να τους ξεφύγει η ευκαιρία να πατήσουν για τα καλά το πόδι τους στην Κύπρο και μέσω αυτής στην ανατολική Μεσόγειο, κάτι που είναι γενικά παραδεκτό ότι είναι βασική επιδίωξή τους. 
Στο άρθρο που αναδημοσιεύω από το Foreign Affairs, ο Yuri M. Zhukov (συνεργάτης στο Πρόγραμμα Διεθνών Σχέσεων για την Παγκόσμια Κοινωνία και Ασφάλεια του Κέντρου Weatherhead και συνεργάτης του Ινστιτούτου Ποσοτικών Κοινωνικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Harvard) δίνει τις απαντήσεις του στο παραπάνω ερώτημα.

Η Κύπρος και η Ρωσία δεν «τα έσπασαν» έτσι απλά

Γιατί η Μόσχα παίζει μακροπρόθεσμο παιχνίδι στο νησί         

Στις 19 Μαρτίου, ο Μιχάλης Σαρρής, ο υπουργός Οικονομικών της Κύπρου, πήγε στη Μόσχα για επείγουσες συνομιλίες με στόχο την διάσωση του υπερμεγέθους τραπεζικού τομέα της Κύπρου από την κατάρρευση. Σε αντάλλαγμα για μια παράταση σε υφιστάμενα δάνεια και για μια νέα οικονομική βοήθεια, όπως λέει η ιστορία, ο Σαρρής προσέφερε στην Ρωσία εμπορικές διευκολύνσεις στον τομέα της ενέργειας, δικαιώματα εκμετάλλευσης φυσικού αερίου, καθώς και τον έλεγχο στο μετοχικό κεφάλαιο κυπριακών τραπεζών. Δύο ημέρες αργότερα έφυγε από τη Μόσχα με άδεια χέρια. Αντιμέτωπη με έναν τοίχο, στις 25 Μαρτίου, η Κύπρος συμφώνησε με την ΕΕ σε ένα πακέτο διάσωσης που θα βοηθήσει να πληρωθούν οι λογαριασμοί της χώρας, αλλά και που θα αφαιρέσει δισεκατομμύρια ευρώ από τους καταθετικούς λογαριασμούς πλούσιων Ρώσων και θα αφήσει ακόμα περισσότερα δισεκατομμύρια ρωσικών περιουσιακών στοιχείων «παγωμένα» σε κυπριακές τράπεζες.

Για πολλούς δυτικούς παρατηρητές, η απροθυμία της Μόσχας να αποδεχθεί την αρχική προσφορά του Σαρρή φαίνεται να αποτελεί μια τεράστια στρατηγική γκάφα. Φαίνεται ανεξήγητο ότι ο πιο μεγάλος επενδυτικός οικονομικός εταίρος της Κύπρου - και η μεγαλύτερη πηγή ξένων καταθέσεων για τις τράπεζες του νησιού - αρνήθηκε μια συμφωνία με φαινομενικά τόσο ευνοϊκούς όρους. Σύγχυση δημιουργεί ακόμη περισσότερο η προφανής απόφαση της Μόσχας να παραιτηθεί από την ευκαιρία να σταθεροποιήσει την στρατηγική πρόσβασή της στο νησί, δεδομένων των γεωπολιτικών φιλοδοξιών της Ρωσίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Υπάρχουν τρεις πιθανές εξηγήσεις για τη συμπεριφορά της Ρωσίας.

Πού το πάει η τρόικα; (του Νίκου Χατζηνικολάου)

Στο χθεσινό του άρθρο στη Real News ο Νίκος Χατζηνικολάου εκφράζει την απορία που έχουμε οι περισσότεροι από εμάς, βλέποντας τις παράλογες απαιτήσεις των υπαλλήλων της τρόικας, που πιέζουν για μέτρα που είναι πασιφανές ότι οδηγούν σε αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που υποτίθεται ότι θέλουν να πετύχουν. Και καλεί την κυβέρνηση για μια ακόμα φορά να φωνάξει "όχι". Κι εδώ θα τονίσω αυτό που γράφει προς το τέλος του άρθρου, ότι δηλαδή λέγοντας "όχι" η κυβέρνηση "Θα εκπλαγεί από τη δύναμή της".

Πού το πάει η τρόικα;

Η άρνηση της τρόικας να δεχθεί προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης, που και στοιχειώδη αναπτυξιακή λογική έχουν και την κοινωνική συνοχή και γαλήνη ενισχύουν, αλλά και τον στόχο της αύξησης των εσόδων υπηρετούν, προκαλεί εύλογα μεγάλη απορία και γεννά σοβαρά ερωτήματα για τις προθέσεις και τα σχέδια των δανειστών μας. Και αυτό γιατί έρχεται σε μια στιγμή που η ρητορεία των Βρυξελλών όχι μόνο δεν τη δικαιολογεί, αλλά αντίθετα μάλιστα την καθιστά περίεργη και ύποπτη. Πώς γίνεται την ίδια στιγμή που ο Μπαρόζο εκθειάζει την Ελλάδα, για την τεράστια προσπάθεια που καταβάλλει και ουσιαστικά προαναγγέλλει χαλάρωση της λιτότητας, ο Τόμσεν και η παρέα του στην Αθήνα να λέει όχι σε όλα και να πιέζει για την εφαρμογή σκληρών, άδικων και αναποτελεσματικών μέτρων, που είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσουν την κοινωνία σε έκρηξη και την πολιτική μας ζωή σε περιπέτειες; Kαι ποια λογική εξήγηση μπορεί να υπάρχει για το γεγονός ότι την ίδια ώρα που το think tank των Βρυξελλών Lisbon Council βαθμολογεί με άριστα την Ελλάδα και την κατατάσσει πρώτη μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης, ως προς την ταχεία προώθηση των μεταρρυθμίσεων και την υλοποίηση των διαρθρωτικών αλλαγών, η τρόικα στην Αθήνα εμφανίζεται για άλλη μια φορά αδιάλλακτη και επικριτική, απειλώντας μάλιστα με «μπλοκάρισμα» της επόμενης δόσης του δανείου μας;

Η Δικτατορία των Ελίτ στην Ελλάδα (του Θάνου Δημάδη)

Στο άρθρο που ακολουθεί ο γνωστός δημοσιογράφος Θάνος Δημάδης καταθέτει την απαισιοδοξία του για το μέλλον της Ελλάδος, απαισιοδοξία που πηγάζει από το γεγονός ότι στην Ελλάδα υπάρχει μια ελίτ που κυβερνάει ελέγχοντας καίριους τομείς της οικονομίας, τους πολιτικούς και τα MME. Πρόκειται για μια ελίτ που, ενώ επιβάλλει στον ελληνικό λαό απάνθρωπες περικοπές, διατηρεί τα προνόμια και τα κέρδη της στο ακέραιο και μάλιστα συμπορευόμενη με τις επιταγές της τρόικας ενδυναμώνει τόσο τη θέση της όσο και τα οφέλη της. Τα παραπάνω είναι ο βασικός λόγος της αντίδρασης των ελλήνων πολιτών, καθώς και της πηγής του φαινομένου μια ευάριθμη μερίδα τους να στρέφεται προς τον εξτρεμισμό, κυρίως τον ακροδεξιό.

(Ζητώ συγνώμη που λόγω έλλειψης χρόνου δεν το μετέφρασα από τα αγγλικά, αν και νομίζω ότι ελάχιστοι αναγνώστες αυτού του blog θα έχουν πρόβλημα να το διαβάσουν).

The "Dictatorship of the Elites" in Greece      

One of the major mistakes that international and European observers often make in their analyses about Greece is that they focus way too much on the problem rather than the roots of it. The nature of these roots is much more political rather than an economic one. For example we have heard many a time about the necessity for Greece to go forward with the structural reforms, put its fiscal house in order and correct the imbalances of its completely dysfunctional economic system. As many of these recommendations, though, have to do about what must be changed in the field of the economy, a most significant matter is neglected that all seem not to want to speak about. And "it's not about the economy, stupid." But it is about the "dictatorship of the elites" that Greece has been suffering from for the last three decades or more. In my view, this is the core reason of the very difficult situation that the country is in today. Moreover, this is also the reason of why I am rather pessimistic that there is space for Greece to get back on track sometime in the near future as long as these elites keep ruling the country.

Ο μηχανισμόs δημιουργίας του χρέους (του Σταύρου Λυγερού)

Όσο πιο πολύ βαθαίνουμε στην ύφεση εξαιτίας της ακολουθούμενης (υπαγορευόμενης από την ...αλάνθαστη τρόικα) κυβερνητικής πολιτικής, τόσο περισσότερο γυρίζουμε πίσω στο χρόνο προσπαθώντας να βρούμε τις αιτίες που φθάσαμε ως εδώ και αν υπήρχε η δυνατότητα να ακολουθηθεί ένας άλλος δρόμος.
Το κείμενο του κ.Σταύρου Λυγερού (από το βιβλίο του "Από την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία") που ακολουθεί, πιστεύω ότι διευκολύνει όσους απασχολεί το παραπάνω ερώτημα, ώστε να βάλουν σε μια σειρά τις σκέψεις τους και να αποκτήσουν μια -κατά το δυνατόν- πιο ολοκληρωμένη εικόνα για την οικονομική πραγματικότητα που βιώνουμε. 
Όσον αφορά τις λύσεις... Θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε, αφού το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν αποτελεί λύση η εφαρμοζόμενη πολιτική.

Ο μηχανισμόs δημιουργίας του χρέους

…. Οι πολιτικές ελίτ στις μεγάλες δυτικές χώρες είναι τό­σο διαπλεκόμενες με τιs μεγάλες εταιρείες των χωρών τους, που έχουν την τάση να ταυτίζουν τα συμφέροντα αυτών των εταιρειών με τα συμφέροντα των κρατών. Αυτό, ωστόσο, δεν ισχύει. Για λόγους χαμηλότερου κόστους εργασίας, οι "δυτικές” πολυεθνικές έχουν σε μεγάλο βαθμό μεταφέρει τις παραγωγικές δραστηριότητές τους εκτός Δύσης. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι έχουν στερήσει θέσεις εργασίας και τα αντίστοιχα εισοδήματα από τις δυτικές κοινωνίες και κατ’ επέκταση από τα δυτικά κράτη. Το γεγονός ότι κατά κανόνα οι μεγαλομέτοχοι των πολυεθνικών είναι Αμερικανοί και Ευ­ρωπαίοι δεν καλύπτει, βεβαίως, το κενό. Τα υψηλά κέρδη των πο­λυεθνικών μόνο εν μέρει επιστρέφουν στη Δύση και σε κάθε περί­πτωση δεν μπορούν να συντηρήσουν το βιοτικό επίπεδο των δυτι­κών κοινωνιών.

Ορισμένοι αναλυτές στη Δύση προβλέπουν ότι λόγω του αυταρ­χικού μονοκομματικού καθεστώτος της και των οξυμένων οικονομικοκοινωνικών αντιθέσεών της η Κίνα θα αντιμετωπίσει τα επόμενα χρόνια κρίση κατάρρευσης. Το ενδεχόμενο αυτό φοβίζει για τις επιπτώσεις που θα έχει στη διεθνή οικονομία και ως εκ τούτου στην αμερικανική και στις ευρωπαϊκές οικονομίες. Από την άλλη πλευρά, όμως, η αποδυνάμωση ενός πανίσχυρου εμπορικού ανταγωνιστή θα ήταν επωφελής με στρατηγικούς όρους.

Οι επισημάνσεις για τις αντιφάσεις της Kίνας δεν είναι λάθος, αλ­λά το συμπέρασμα ότι θα αντιμετωπίσει κρίση κατάρρευσης δεν εί­ναι καθόλου δεδομένο. Δεν αποκλείονται κοινωνικές εντάσεις και ενδεχομένως αναταραχές. Προς το παρόν, όμως, το καθεστώς φαί­νεται όχι μόνο να διατηρεί τον έλεγχο της κατάστασης, αλλά και να υποστηρίζεται από τη νεοπαγή οικονομική ελίτ και από τμήματα του πληθυσμού που λόγω της εκρηκτικής ανάπτυξης έχουν δει το βιοτι­κό τους επίπεδο να αναβαθμίζεται σημαντικά.