Ολοταχώς προς εθνικές εκλογές πηγαίνει η χώρα

Ο Γ.Δελαστίκ αναλύει στο άρθρο του, που αναδημοσιεύω από το σημερινό ΕΘΝΟΣ, την πολιτική κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί μετά τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών, την επίσπευση, δηλαδή, της προεδρικής εκλογής και την πρόταση για την Προεδρία της Δημοκρατίας του Σταύρου Δήμα.
Αυτή την ώρα (παρά την άποψη που έχω διατυπώσει στο παρελθόν, ότι θα βρεθούν πρόθυμοι βουλευτές που θα ψηφίσουν τον όποιο υποψήφιο, ώστε να συμπληρωθεί ο επιθυμητός αριθμός των 180) φαίνεται ότι τα κουκιά δεν βγαίνουν. Έχουμε όμως αρκετές μέρες μπροστά μας και δεν θα παραξενευτώ αν βρεθούν όσοι χρειάζονται που, βάζοντας το προσωπικό τους συμφέρον πάνω από αυτό των πολιτών που τους ψήφισαν,  θα επιτρέψουν στην υποτελή στους ξένους συγκυβέρνηση να ολοκληρώσει το καταστρεπτικό για τους έλληνες έργο της.

Ολοταχώς προς εθνικές εκλογές πηγαίνει η χώρα 

Ξεκαθαρίζει το πολιτικό τοπίο. Σωστά έκανε η κυβέρνηση που έφερε σχεδόν δύο μήνες νωρίτερα τις ψηφοφορίες για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Όσο για το πρόσωπο του Σταύρου Δήμα που επέλεξε ως υποψήφιο, εμάς δεν μας πέφτει λόγος να κρίνουμε την επιλογή της. Αυτόν ήθελε ο Αντώνης Σαμαράς, αυτόν επέλεξε. Φυσικά και ο πρωθυπουργός γνωρίζει πολύ καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον, ποιον δεξιό πολιτικό θα προτείνει ως υποψήφιο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, γιατί αυτός γνωρίζει ποιους στόχους θέλει να πετύχει εντός της δεξιάς παράταξης. Το μόνο που μπορούμε να πούμε εμείς ως πολιτικοί αναλυτές είναι πως η επιλογή Δήμα, κατά κανέναν τρόπο, δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως απόπειρα διεύρυνσης προς τα αριστερά του πολιτικού φάσματος. Δεν γνωρίζουμε αν η κυβέρνηση εκτιμά πως έχει ούτως ή άλλως συσπειρώσει πάνω από 180 βουλευτές σε εντελώς άλλη βάση από την ιδεολογικοπολιτική, οπότε όποιον και να πρότεινε ως υποψήφιο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, οι πρόθυμοι και συσπειρωμένοι 180 θα τον ψήφιζαν οπωσδήποτε, όποιος και αν ήταν.

Έσχατο όπλο άμυνας η ψήφος εμπιστοσύνης (του Γ.Δελαστίκ)

Είναι αλήθεια ότι με ξενίζει η έκταση που δίνεται από τα ΜΜΕ στο θέμα της ψήφου εμπιστοσύνης που ζήτησε η κυβέρνηση. Ιδιαίτερα όταν είναι βέβαιο ότι αυτός είναι ο ένας από τους δυο σπουδαιότερους λόγους που ο πονηρός Βενιζέλος πρότεινε αυτή τη διαδικασία (και ο Σαμαράς, ως συνήθως, συμφώνησε με την πρότασή του). Δηλαδή ο ένας λόγος είναι να ασχολούνται τα ΜΜΕ με αυτό το άνευ οποιασδήποτε σημασίας θέμα, αφού είναι βέβαιο ότι όποια κυβέρνηση έχει ζητήσει (μεταπολιτευτικά τουλάχιστον) ψήφο εμπιστοσύνης, την έλαβε, αντί να ασχολούνται με την αναμενόμενη χιλιοστή ήττα της κυβέρνησης από την τρόικα. Κι ερχόμαστε στο δεύτερο λόγο, που είναι η συσπείρωση των κυβερνητικών βουλευτών και η αποδυνάμωση των δήθεν ανταρτών που για λόγους πολιτικής επιβίωσής τους, προσποιούνται ότι ενδιαφέρονται για το λαό που έχουν καταστρέψει με τους νόμους που έχουν ψηφίσει. Αυτή είναι η δική μου άποψη που δεν διαφέρει και πολύ από αυτή του Γ.Δελαστίκ που αναδημοσιεύω στη συνέχεια από το ΕΘΝΟΣ.

Έσχατο όπλο άμυνας κάθε κυβέρνησης η ψήφος εμπιστοσύνης

Ουδέποτε η παροχή ψήφου εμπιστοσύνης προς μια οποιαδήποτε κυβέρνηση από το κοινοβούλιο τη βγάζει πιο ισχυρή από πλευράς λαϊκής απήχησης. Αν θέλουμε να είμαστε ψυχροί αναλυτές, οφείλουμε να ομολογήσουμε ευθέως ότι η διαδικασία της παροχής ψήφου εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση που έχει ήδη συγκροτηθεί, συνιστά ανέκαθεν επιχείρηση εκβιασμού των βουλευτών των κομμάτων που... κυβερνούν! Εξαναγκασμού τους, δηλαδή, να ταχθούν εκόντες - άκοντες υπέρ της κυβέρνησης που οπωσδήποτε παίρνει αντιλαϊκά μέτρα - γιατί μόνο τότε οι κυβερνήσεις επιζητούν να «αναβαπτιστούν» στην εμπιστοσύνη των βουλευτών των κομμάτων τους! Καμιά επίδειξη ισχύος απέναντι στους πολιτικούς αντιπάλους της κυβέρνησης δεν εμπεριέχει η αναζήτηση και η σχεδόν βέβαιη πάντοτε παροχή ψήφου εμπιστοσύνης. Σε σπανιότατες περιπτώσεις αποτυγχάνει αυτός ο συστημικός πολιτικός εκβιασμός. Θεμελιώδης κανόνας είναι ότι η παροχή ψήφου εμπιστοσύνης απαξιώνει ή και εξευτελίζει τους βουλευτές της κάθε εσωκομματικής αντιπολίτευσης, οι οποίοι υποχρεώνονται να «γλείψουν εκεί που έφτυναν», αφού σχεδόν όλοι δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση των κομμάτων τους, την πολιτική της οποίας όμως κατέκριναν δημοσίως!

Κριτική διπλής όψεως στις εξαγγελίες του κ.Τσίπρα στη ΔΕΘ

Οι εξαγγελίες του κ.Τσίπρα στη διάρκεια της ΔΕΘ έχουν προκαλέσει πολλές συζητήσεις, όπως ήταν αναμενόμενο. Η κριτική από την πλευρά της φιλοκυβερνητικής πλευράς ήταν από πανικόβλητη έως αστεία, οπότε δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε.
Προσπαθώντας από αυτή τη γωνιά να προβάλλω μια ολοκληρωμένη άποψη για τα θέματα της επικαιρότητας διάβασα διάφορα άρθρα ψύχραιμων σχολιαστών και αναδημοσιεύω στη συνέχεια δυο από αυτά, ένα που αντιμετωπίζει θετικά και ένα που αντιμετωπίζει κριτικά τις εν λόγω εξαγγελίες.
Πρώτα το άρθρο του Γ.Δελαστίκ στο ΕΘΝΟΣ και μετά εκείνο του Ν.Μπογιόπουλου στο enikos.gr



Ο Αλέξης Τσίπρας ανέλαβε δεσμεύσεις πολύ συγκεκριμένες
(του Γ.Δελαστίκ) 

Απολύτως συγκεκριμένες και πλήρως ελέγξιμες ανά πάσα στιγμή είναι οι δεσμεύσεις που ανέλαβε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας με την ομιλία του στη Θεσσαλονίκη το Σάββατο. Ακούγοντας τι είπε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καταλάβαμε καλύτερα γιατί η κυβέρνηση απαγόρευσε στο θλιβερό όργανο προπαγάνδας της, την κρατική τηλεόραση, να μεταδώσει την ομιλία Τσίπρα με το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Η σύγκριση των δεσμευτικών εξαγγελιών Τσίπρα με την ασκούμενη πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου λειτουργεί καταλυτικά εις βάρος των ηγετών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Τι δεσμεύτηκε, λοιπόν, ότι θα κάνει ο Αλέξης Τσίπρας, αν ο ΣΥΡΙΖΑ σχηματίσει κυβέρνηση; Εχουμε επιλέξει από όσα είπε εκείνα που ο καθένας μπορεί να ελέγξει αν τα υλοποίησε, μέσα σε έναν... μήνα (!) το πολύ από τότε που θα αναλάβει πρωθυπουργός. 

Το μνημόνιο σκοτώνει τη δημοκρατία (του Γ.Δελαστίκ)

Έχουμε ασχοληθεί αρκετές φορές από αυτή την ιντερνετική γωνιά με το θέμα του ελλείμματος δημοκρατίας στη χώρα μας τα τελευταία ιδίως χρόνια και δεν περιμέναμε την επισήμανση του Προέδρου της Δημοκρατίας των Μνημονίων για να το κάνουμε, άσχετα αν λάβαμε το έναυσμα για να σχολιάσουμε, σε προηγούμενα posts, τις δηλώσεις που έκανε με την ευκαιρία του εορτασμού της 40ής επετείου της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Θα επανέλθουμε στο θέμα κι άλλες φορές αφού η τάση είναι αρνητική για την ποιότητα του πολιτεύματός μας. Και θα προσπαθούμε να κάνουμε προτάσεις για την αναστύλωση της δημοκρατίας στη χώρα μας, αφού -μέχρι τώρα- δεν έχει βρεθεί άλλο καλύτερο πολίτευμα.
Βασικότατο, βέβαια, εχθρό για τη δημοκρατία αποτελεί η γερμανική συνταγή της πολιτικής της λιτότητας που εφαρμόζεται, και αυτό το αντιλαμβάνονται όλο και περισσότεροι ευρωπαίοι πολίτες - και ιδιαίτερα έλληνες - γεγονός που αποτυπώνεται στα αποτελέσματα του πιο πρόσφατου ευρωβαρόμετρου, στα βασικότερα σημεία του οποίου στέκεται με το παρακάτω άρθρο* του ο Γ.Δελαστίκ, αναλύοντας τα συμπεράσματα που προκύπτουν από αυτά.

Το μνημόνιο σκοτώνει τη δημοκρατία

Βιαιότατο πολιτικό σοκ, που υπό ομαλές συνθήκες θα προκαλούσε συναγερμό, συνιστούν τα ευρήματα για την Ελλάδα του εαρινού Ευρωβαρόμετρου, της δημοσκόπησης που διενεργείται για λογαριασμό της Κομισιόν δύο φορές τον χρόνο σε όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ. Θανάσιμη απειλή για τη δημοκρατία στην Ελλάδα και σε μικρότερο βαθμό σε όλες σχεδόν τις χώρες της ΕΕ αποτελούν η λιτότητα και τα Μνημόνια, όπως επαναβεβαιώνουν οι απαντήσεις των Ελλήνων και των υπόλοιπων Ευρωπαίων στη σφυγμομέτρηση που έγινε τον Ιούνιο.
Το... 91% (!) των ερωτηθέντων Ελλήνων απάντησε ότι δεν έχει εμπιστοσύνη στα πολιτικά κόμματα. Το 84% των Ελλήνων απάντησε επίσης ότι δεν έχει εμπιστοσύνη στη Βουλή! Το ίδιο ποσοστό, το 84%, δήλωσε ότι δεν εμπιστεύεται την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου. Επιπλέον, το 80% των ερωτηθέντων συμπατριωτών μας δήλωσε ανοιχτά ότι είναι δυσαρεστημένο από τον τρόπο λειτουργίας της δημοκρατίας στην Ελλάδα.
Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Με βάση αυτά τα ευρήματα, η κοινοβουλευτική δημοκρατία με τον τρόπο που λειτουργεί στην Ελλάδα αυτά τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε πλήρη δυσαρμονία με τις διαθέσεις του ελληνικού λαού!

Η αδιάκοπη γερμανοκρατία στην Ελλάδα

Με πολλά παραμύθια μας γεμίζουν κάθε μέρα όλη μέρα οι εκπρόσωποι των γερμανικών συμφερόντων που παριστάνουν την ...ελληνική κυβέρνηση μέσω των εξαρτημένων και συγγενικών συμφερόντων ΜΜΕ.
Σε αυτή τη γωνιά προσπαθώ να αναδημοσιεύω άρθρα που βασισμένα σε αδιαμφισβήτητα στοιχεία από επίσημες πηγές φανερώνουν αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Δυστυχώς, τόσο μέσα από συζητήσεις με συμπολίτες μας, όσο και παρακολουθώντας ανταλλαγή απόψεων σε κανάλια ανάμεσα σε άτομα καλών προθέσεων (υπάρχουν και τέτοια) διαπιστώνω ότι η τροϊκανή/κυβερνητική προπαγάνδα επηρεάζει και άτομα πληροφορημένα σε ικανοποιητικό βαθμό. Γι'αυτό θα συνεχίζω να αναρτώ κείμενα που βασιζόμενα σε στοιχεία θα φανερώνουν την πραγματικότητα, με την ελπίδα να τα διαβάζουν και να ενημερώνονται όλο και περισσότερα καλοπροαίρετα άτομα.
Όπως το παρακάτω κείμενο του Γιώργου Δελαστίκ, που δανείζομαι από τον πρόλογό του στο βιβλίο του Μιχάλη Ψύλου "Από τον Ράιχενμπαχ του Όθωνα στον Ράιχενμπαχ της Μέρκελ", ένα βιβλίο που παρουσιάζει τη συνεχή επί 180 χρόνια υποταγή της Ελλάδας σε ξένα συμφέροντα από την απελευθέρωση από τους Τούρκους μέχρι σήμερα.

Καμιά χώρα της νότιας Ευρώπης δεν «εξαπάτησε» τους Γερμανούς μέσω του δανεισμού της με χαμηλά επιτόκια του ευρώ, σπαταλώντας τα χρήματα που δανειζόταν. Απολύτως συνειδητά το Βερολίνο ενθάρρυνε το δανεισμό και την επακόλουθη ιλιγγιώδη αύξηση των τιμών σε όλες σχεδόν τις υπόλοιπες χώρες-μέλη της Ευρωζώνης με στόχο να φτάσουν όλες οι τιμές των προϊόντων σε όλα τα κράτη του ευρώ σε επίπεδα εφάμιλλα των γερμανικών, όπως και έγινε. Αποτέλεσμα αυτού είναι από εκεί που η Γερμανία εξήγε στις ευρωπαϊκές χώρες πρωτίστως αυτοκίνητα, οικιακές συσκευές, εργαλεία και εν γένει προϊόντα τεχνολογίας, τώρα να μας εξάγει τα πάντα: από χαρτί υγείας έως... φασόλια Πακιστάν που αγοράζουν μερικοί Γερμανοί «σούπερ-χονδρέμποροι» και προμηθεύουν τους χονδρεμπόρους όλης της Ευρώπης. Μέχρι αγροτικά προϊόντα δηλαδή πουλάνε οι Γερμανοί σε όλη την Ευρώπη!
 
Η γερμανική πολιτική πέτυχε. Μία μία οι χώρες-μέλη της Ευρωζώνης υποτάσσονται στο Βερολίνο. Τα Μνημόνια που υπογράφουν σήμερα οι κυβερνήσεις είναι το οικονομικό ισοδύναμο των συνθηκών παράδοσης που υπέγραφαν τα διάφορα κράτη κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μετά την ήττα τους από τα ναζιστικά στρατεύματα.

Και με το νόμο οι έλληνες πολιτικοί στο απυρόβλητο

Είχα αναφερθεί και πριν 5 μέρες στην ανησυχία που προκαλεί η απαγόρευση της παρουσίασης αποδεικτικών στοιχείων για ύποπτες συναλλαγές πολιτικών προσώπων. Γιατί, ουσιαστικά, σε αυτό αποσκοπεί η εισαγγελική εντολή για κίνηση αυτόφωρης διαδικασίας σε περίπτωση παρουσίασης/χρήσης παρανόμως κτηθέντος οπτικοακουστικού υλικού. Δηλαδή, ενώ, όταν κατηγορούνται πολιτικά πρόσωπα για χρηματισμό ή άλλες ύποπτες συνδιαλλαγές, απαιτούν την προσκόμιση στοιχείων, όταν αυτά θα προσκομίζονται, αφού θα έχουν ληφθεί με τον μοναδικό εφικτό/ρεαλιστικό τρόπο, τα στοιχεία θα χαρακτηρίζονται παράνομα. Έτσι, κανείς πολιτικός ποτέ δεν θα μπορεί να κατηγορηθεί για το παραμικρό με προσκόμιση στοιχείων. Αυτή είναι η Ελλάδα των ελλήνων πολιτικών!
Το ίδιο θέμα παρουσιάζει στο άρθρο που αναδημοσιεύω πιο κάτω ο Γ.Δελαστίκ με το δικό του γνωστό αναλυτικό τρόπο.

Ανατριχιαστική η συνειδητοποίηση της λογοκρισίας 

Απολύτως αντιληπτό είναι το να προσπαθεί ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας να προφυλάξει τους υπουργούς της κυβέρνησης Σαμαρά από πρόσθετες αποκαλύψεις για τις στενές σχέσεις ορισμένων από αυτούς με βουλευτές της Χρυσής Αυγής, στέλνοντας τη γνωστή επιστολή στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Ο υπουργός έχει άλλωστε ιδία πείρα για την πολιτική ζημιά που μπορεί να υποστεί κυβερνητικό στέλεχος από τη δημοσιοποίηση συνομιλιών νεοδημοκρατικών στελεχών με χρυσαυγίτες, όπως έγινε με το διαβόητο βίντεο του διαλόγου Μπαλτάκου - Κασιδιάρη. Λογικό είναι να θέλει ένας υπουργός να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να διασώσει την κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει.

Φόβοι για αναζήτηση ακροδεξιάς στέγης από τους στοχοποιημένους ευρωπαίους πολίτες

Με το χαρακτηρισμό του ως "λαϊκιστή" προσπαθούν να αποδυναμώσουν τα επιχειρήματα που προβάλλει κάποιος εναντίον της πολιτικής της λιτότητας, τα προπαγανδιστικά μέσα όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και των περισσοτέρων χωρών της Ευρώπης.
Έχει όμως μέλλον η Ενωμένη Ευρώπη με τον τρόπο που επιβάλλουν την πολιτική τους τα ισχυρά και κυρίαρχα κράτη (δηλαδή η Γερμανία);
Οι πολίτες των χωρών που πλήττονται από τα μέτρα λιτότητας προσπαθούν να βρουν τρόπους αντίδρασης, προσπαθούν να βρουν στέγη σε κόμματα που τους υπόσχονται την απελευθέρωση από το ζυγό, κάτω από τον οποίο έχουν βρεθεί. Ο ευρωσκεπτικισμός αυξάνεται διαρκώς, αλλά τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα δεν υπάρχει περίπτωση να συγκινηθούν, ούτε να ακούσουν σώφρονες φωνές που ακούγονται απο παντού, ακόμα και μέσα από τη Γερμανία, όπως αυτή του πρώην υπουργού εξωτερικών, τόσο της Δυτικής όσο και -μετέπειτα- της ενωμένης Γερμανίας Hans-Dietrich Genscher, ο οποίος - σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Handelsblatt της περασμένης Πέμπτης - χαρακτηρίζει το 2014, ως το μοιραίο έτος για την Ευρώπη, κατά το οποίο θεωρεί ότι αυτή θα βρεθεί σε ένα σταυροδρόμι, όπου θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στη "νεοεθνικιστική αποπλάνηση" και στην Ευρώπη της Ειρήνης, της σταθερότητας και της αλληλεγγύης. Επίσης απαντάει στην "ανησυχία" του Jean-Claude Juncker που δήλωσε ότι «Θα πρέπει να προσέξουμε ώστε η προέλαση των λαϊκιστών να μην εξελιχθεί σε επέλασή τους»!
Διαβάστε όμως τον προβληματισμό του Hans-Dietrich Genscher για την πορεία που ακολουθεί η Ευρώπη και το σχετικό σχολιασμό του Γ.Δελαστίκ.

 Genscher warnt vor „neonationalistischer Verführung“

(Ο Γκένσερ προειδοποιεί για μια ''νεοεθνικιστική αποπλάνηση'')

"Αυτά τα περί «λαϊκιστών» του Γιούνκερ είναι δυσφημιστικοί χαρακτηρισμοί των αντι-ΕΕ πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων εκ μέρους των πολιτικών εκπροσώπων του κατεστημένου που υπηρετούν σκοπιμότητες: αφενός να μειώσουν την εκλογική απήχηση των αντιπάλων της ΕΕ και αφετέρου να τους απαξιώσουν στα μάτια των ψηφοφόρων κατά το δυνατόν. Είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί αντιλαμβάνονται πλήρως ότι το πρόβλημα δεν είναι ο «λαϊκισμός».

Δυο άρθρα του Γ.Δελαστίκ για την αλληλεγγύη των εταίρων μας

Όλο και πιο συχνά ακούμε φωνές από το εξωτερικό που αμφιβάλλουν, αν πρόθεση των ευρωπαίων εταίρων μας ήταν να σώσουν με τα μνημόνια την Ελλάδα ή τους εαυτούς τους (και τις τράπεζές τους).
Παρακάτω αναδημοσιεύω από το ΕΘΝΟΣ δυο σχετικά άρθρα του Γ.Δελαστίκ. Θα ήθελα να τα αφιερώσω στους "έλληνες" βουλευτές που ψήφισαν τα καταστρεπτικά για τους συμπολίτες μας μνημόνια, αλλά νομίζω ότι θα είναι χαμένος κόπος. Επειδή πιστεύω, όπως και οι περισσότεροι Έλληνες πλέον (και όχι μόνο), ότι τα ψήφισαν είτε λόγω άγνοιας (η ηπιότερη έκφραση που μπορώ να χρησιμοποιήσω), είτε λόγω συμφέροντος. Δεν θα αναφέρω μια τρίτη άποψη που τους παρουσιάζει ως θύματα, γιατί αυτό παραπέμπει σε άλλου είδους θέματα και με άλλα επακόλουθα.
Τα δυο αυτά άρθρα δίνουν μια εικόνα της γνώμης που έχουν και κάποιοι από το εξωτερικό για τις "ενέργειες" που έχουν γίνει από τους εταίρους μας με σκοπό τη "σωτηρία" της χώρας μας (με τη βοήθεια πάντα, των ιθαγενών οργάνων τους, πρωθ-υπουργούς και -οπωσδήποτε- βουλευτές).

 

Ολι Ρεν: Θυσιάσαμε την Ελλάδα για να σωθούν οι υπόλοιποι!

Ωμή, κυνική, σοκαριστική η ομολογία του επιτρόπου Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων και αντιπροέδρου της Κομισιόν Ολι Ρεν, αργά το βράδυ της Δευτέρας. Απευθυνόμενος στους ευρωβουλευτές που απαρτίζουν τη διερευνητική επιτροπή του ευρωκοινοβουλίου για τον ρόλο της τρόικας στις χώρες που έχουν τεθεί υπό μνημονιακό καθεστώς, ο Φινλανδός κομισάριος τους είπε ουσιαστικά ότι η ΕΕ προτίμησε να θυσιάσει την Ελλάδα για να σώσει άλλα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης και πάνω απ' όλα για να διασώσει τις ευρωπαϊκές τράπεζες! Τι ακριβώς είπε ο Ολι Ρεν; «Στο ξεκίνημα της κρίσης, την άνοιξη του 2010 και κάποιο διάστημα μετά, αν είχε άμεσα αναδιαρθρωθεί το ελληνικό χρέος, θα είχατε αντιμετωπίσει δραματικές συνέπειες μετάδοσης τόσο σε άλλα κράτη - μέλη όσο και μέσω του τραπεζικού διαύλου στην Ευρώπη» δήλωσε επί λέξει. Θα υπήρχαν λοιπόν «δραματικές συνέπειες μετάδοσης», λέει ο Ρεν, αν γινόταν «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους την άνοιξη του 2010. Χρησιμοποιεί, πέρα από τις επιπτώσεις «σε άλλα κράτη - μέλη» και μια έκφραση κατ' ουσίαν ακατάληπτη από τον μη επαΐοντα αναγνώστη: «μέσω του τραπεζικού διαύλου στην Ευρώπη». Τι ακριβώς εννοεί ο επίτροπος Οικονομικών της Κομισιόν;

Ο Σταύρος Λυγερός και ο Γιώργος Δελαστίκ για τις εξελίξεις στην Τουρκία

Η κατάσταση στη γείτονα Τουρκία εμφανίζεται ιδιαίτερα ρευστή τις τελευταίες μέρες. Ο Ερντογάν είχε ανοίξει πολλά μέτωπα τα τελευταία χρόνια - τόσο στο εσωτερικό της χώρας του, όσο και στο εξωτερικό - και τώρα έχει φτάσει η ώρα να δρέψει τους καρπούς των ενεργειών του. 
Οι εξελίξεις στην Τουρκία δεν είναι δυνατόν παρά να επηρεάσουν τη χώρα μας κι αυτό είναι ανησυχητικό, αφού έχουμε το γνωστό έλλειμμα πολιτικού προσωπικού, το οποίο γίνεται ανύπαρκτο όταν μιλάμε για εξωτερική πολιτική.
Προκειμένου να ενημερωθούμε για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στα ανατολικά μας, διάλεξα τα άρθρα δυο σχολιαστών/αρθρογράφων των οποίων τη γνώμη εκτιμά αυτό το blog. Ο καθένας τους μάλιστα πιάνει το θέμα από διαφορετική σκοπιά, οπότε η ενημέρωσή μας καθίσταται πλατύτερη.  

Η επιχείρηση αποσταθεροποίησης του Ερντογάν

(του Σταύρου Λυγερού)

Αν και κανείς δεν μπορεί με βεβαι­ότητα να προβλέψει την τύχη του Ερντο­γάν, είναι σαφές ότι κλυδωνίζεται και, εάν τελικώς καταφέρει να επιβιώσει, θα είναι βα­ριά τραυματισμένος. Η εμπλοκή τεσσάρων υπουργών του και κατά πάσα πιθανότητα του ίδιου του υιού του Μπιλάλ Ερντογάν σε γιγαντιαίο σκάνδαλο διαφθοράς έχει στερήσει από τον Τούρκο πρωθυπουργό το ηθικό πλεονέκτημα και τον έχει φέρει σε πολύ δυσμενή θέση.

Δεν είναι μόνο οι πέντε βουλευτές του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανά­πτυξης που έχουν ήδη παραιτηθεί. Είναι και αρκετοί άλλοι που περισσότερο ή λιγότερο αμφισβητούν τον αρχηγό τους. Οι χειρι­σμοί του Ερντογάν, άλλωστε, τροφοδοτούν την αμφισβήτηση. Δήλωσε πως «όσοι μιλά­νε για διαφθορά είναι οι ίδιοι διεφθαρμέ­νοι». Έσπευσε να αφαιρέσει το φάκελο του σκανδάλου από τους αρμόδιους εισαγγε­λείς και να απομακρύνει εκατοντάδες δικα­στικούς και αστυνομικούς. Και ανέθεσε τα κρίσιμα χαρτοφυλάκια της Δικαιοσύνης και των Εσωτερικών (ελέγχει τα σώματα ασφα­λείας) σε δύο εξωκοινοβουλευτικά στελέχη της απολύτου εμπιστοσύνης του.

Η γνώμη των ευρωπαίων για το ευρώ

Πληθαίνουν οι απαισιόδοξοι για το μέλλον του ευρώ, λόγω της οικονομικής πολιτικής που ασκεί η Γερμανία, η οποία -κατά τα φαινόμενα- θα το χρησιμοποιήσει όσο της προσπορίζει κέρδη και όταν θα της είναι άχρηστο, θα το εγκαταλείψει, αφήνοντας να σβήσει και το "όραμα" της ευρωπαϊκής οικονομικής ένωσης. Αποτέλεσμα, φυσικά, θα είναι να βρεθεί η χώρα αυτή με ένα μάρκο ισχυρότερο από αυτό που είχε όταν δημιουργήθηκε η ευρωζώνη. 
Πώς αντιμετωπίζουν αυτή την κατάσταση τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη, το ζούμε κάθε μέρα. Κυβερνώνται από πολιτικούς που παίρνουν αποφάσεις, ως να τους ενδιαφέρουν περισσότερο τα οφέλη των γερμανών, παρά των πολιτών που τους εξέλεξαν. Γιατί συμβαίνει αυτό; Οι αποκαλύψεις που βγαίνουν συνεχώς για τον τρόπο που προωθούν τα συμφέροντά τους οι γερμανοί, μπορούν ίσως να μας δώσουν απαντήσεις.
Ο αυξανόμενος σκεπτικισμός για τα οφέλη του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος αποκαλύπτεται και από τα αποτελέσματα του πρόσφατου Ευρωβαρόμετρου, της εξαμηνιαίας ευρωπαϊκής δημοσκόπησης. Μερικά από τα συμπεράσματά του παρουσιάζει και σχολιάζει στο άρθρο του που αναδημοσιεύω πιο κάτω από το ΕΘΝΟΣ, ο Γ.Δελαστίκ

Το ευρώ έσχατο όπλο της ΕΕ για ηγεμονία ή... αποσύνθεσή της!

(του Γιώργου Δελαστίκ)

Το ευρώ, το ενιαίο νόμισμα που ο τρόπος με τον οποίον το υπερασπίζεται η ΕΕ προκαλεί βαθύτατη αποξένωση των πολιτών της Ευρώπης από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, αποδεικνύεται τελικά -σε δημοσκοπικό τουλάχιστον επίπεδο- ότι είναι το ανθεκτικότερο όπλο που έχει στα χέρια της η ΕΕ, στα μάτια των πολιτών της. Αυτό τουλάχιστον συνάγεται από τα ευρήματα του Ευρωβαρόμετρου - αυτής της δημοσκόπησης που διεξάγεται κάθε χρόνο τον Μάιο και τον Νοέμβριο ταυτόχρονα σε όλες τις χώρες της ΕΕ κατ' εντολήν της Κομισιόν και συντονίζεται από την Κομισιόν.

Το Ευρωβαρόμετρο δεν είναι παρά μια μεγάλη δημοσκόπηση, με όλα τα μειονεκτήματα που εμπεριέχει κάθε διερεύνηση των διαθέσεων των πολιτών: έκφραση γνώμης χωρίς καμία συνέπεια, στιγμιαία αποτύπωση του τι πιστεύει τη δεδομένη στιγμή ο κόσμος, θεαματική αλλαγή άποψης όταν αλλάζουν οι συνθήκες ή το οικονομικοπολιτικό κλίμα κ.λπ. Εχοντας όλα αυτά κατά νου και πρωτίστως ότι πρόκειται για απόψεις και όχι για αποφάσεις, το γεγονός ότι η δημοσκόπηση του Ευρωβαρόμετρου γίνεται σταθερά κάθε χρόνο σε όλη την ΕΕ, επιτρέπει την εξαγωγή ορισμένων συμπερασμάτων ως προς τις επικρατούσες τάσεις στη διάθεση των Ευρωπαίων πολιτών. Τίποτα περισσότερο ή βαθύτερο. 

Με χρέος 129% του ΑΕΠ χρεοκοπήσαμε, με χρέος 175% του ΑΕΠ σωθήκαμε!

Οποιαδήποτε μελέτη γίνει για την πορεία της ελληνικής οικονομίας από οποιοδήποτε αρμόδιο γραφείο, οργανισμό κλπ, καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα: Το μνημόνιο δεν βγαίνει και με την ίδια πολιτική να συνεχίζεται, δεν πρόκειται να βγούμε στις αγορές, όχι το 2014, όπως προσπαθούν να μας πείσουν η κυβέρνηση και οι παπαγάλοι της, αλλά ούτε στο ορατό μέλλον.
Πριν λίγες μέρες δημοσιοποιήθηκε έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους, που καταλήγει στα ίδια παραπάνω συμπεράσματα.
Στη συνέχεια αναδημοσιεύω άρθρο/σχόλιο του Γ.Δελαστίκ που αναφέρεται σε αυτή την έκθεση.

Κανείς δεν πιστεύει πια την κυβέρνηση για την οικονομία

(του Γιώργου Δελαστίκ)

Ούτε καν το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους, που έχει συσταθεί στη... Βουλή (!), δεν μπορούν πλέον να πείσουν οι εκτιμήσεις της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου για τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας βάσει της μνημονιακής πολιτικής που εφαρμόζεται. Καταπέλτης είναι η έκθεση του Γραφείου αυτού.

Τινάζει στον αέρα τις κυβερνητικές εκτιμήσεις. «Είναι ψευδαίσθηση να αναμένουμε ότι η χώρα θα επιστρέψει στις αγορές μετά το 2014 για να καλύψει με λογικούς όρους τις ανάγκες αναχρηματοδότησης του χρέους», τονίζει χωρίς περιστροφές. «Η χώρα είναι σε χειρότερη θέση να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του δημόσιου χρέους της, αφού έχει καταρρεύσει η παραγωγική της βάση», υπογραμμίζει η έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους του Κοινοβουλίου.

Θα ολοκληρωθεί η συγκυβέρνηση των δυο μεγάλων κομμάτων στη Γερμανία;

Έτσι όπως μας κατάντησαν, μεγαλύτερη σημασία για τη χώρα μας έχει το αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών, παρά των ελληνικών.
Σε όλη την Ευρώπη - και όχι μόνο - παρακολουθούν με ενδιαφέρον και (γιατί όχι;) με αγωνία τις διεργασίες που γίνονται για να σχηματιστεί κυβέρνηση σ'αυτή τη χώρα.
Ο Γ.Δελαστίκ με δυο αξιοπρόσεκτα άρθρα στο ΕΘΝΟΣ χθες και προχθές παρουσιάζει αναλυτικά την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μετά το αποτέλεσμα των εκλογών, ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η αναδρομή που κάνει σε προηγούμενες περιπτώσεις συνεργασίας των δυο μεγάλων γερμανικών κομμάτων.
Παρακάτω αναδημοσιεύω και τα δυο αυτά άρθρα, ώστε η εικόνα που προκύπτει να είναι κατά το δυνατόν ολοκληρωμένη.

Η Γερμανία οδεύει πάλι προς «μεγάλο συνασπισμό»

Αν κάποιος είχε την παραμικρή αμφιβολία για το πόσο ελεγχόμενοι είναι από το σύστημα οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες, αρκεί να κοιτάξει την κατανομή εδρών στο Κοινοβούλιο της ηγεμονικής χώρας της Ευρώπης που προέκυψε από τις προχθεσινές βουλευτικές εκλογές και θα καταλάβει αμέσως τα πάντα. Οι δεξιοί χριστιανοδημοκράτες της καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ πήραν τελικά 311 έδρες. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης πήραν περισσότερες - 192 οι Σοσιαλδημοκράτες, 64 οι Αριστεροί και 63 οι Πράσινοι, άρα συνολικά 319 έδρες!

Με δεδομένο ότι αυτή τη φορά το σύνολο των εδρών της ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας διαμορφώθηκε τελικά στις 630, ένας κεντροαριστερός συνασπισμός από τα τρία κοινοβουλευτικά κόμματα της αντιπολίτευσης όχι απλώς ξεπερνά τις έδρες της Δεξιάς, αλλά έχει και... κοινοβουλευτική αυτοδυναμία, αφού ξεπερνά το κατώφλι των 316 εδρών που δίνει την αυτοδυναμία! Με άλλα λόγια, ο Σοσιαλδημοκράτης υποψήφιος για την καγκελαρία Πέερ Στάινμπρουκ θα μπορούσε αυτή τη στιγμή να αναδειχθεί καγκελάριος, διώχνοντας δημοκρατικότατα τη Μέρκελ από την εξουσία. Αυτό θα γινόταν σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Στη Γερμανία όμως ούτε καν συζητούν, έστω υπαινικτικά, το ενδεχόμενο οι Σοσιαλδημοκράτες να σχηματίσουν κυβέρνηση στην οποία να συμμετέχει και το κόμμα της Αριστεράς! Μιλάμε δε ότι η Αριστερά στη Γερμανία είναι ένα κόμμα τόσο δεξιό στις θέσεις του συγκριτικά με τα κόμματα της ελληνικής, της γαλλικής ή άλλης ευρωπαϊκής Αριστεράς, ώστε ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ να φαντάζει ως... αριστερίστικη οργάνωση μπροστά στην Αριστερά της Γερμανίας!

Αποδοκιμάζουν Γερμανία και ΕΕ Ούγγροι και Ισλανδοί! (του Γ.Δελαστίκ)

Μπορεί οι μνημονιακοί υπουργοί και βουλευτές να τονίζουν σε κάθε ευκαιρία το παράδειγμα της Κύπρου, για να δικαιολογήσουν τη δουλικότητα που δείχνουν απέναντι στους ξένους εντολοδότες τους, αλλά αυτό δεν αποτρέπει εμάς τους Έλληνες πολίτες να χαιρόμαστε και να ζηλεύουμε τους λαούς που έχουν πολιτικούς που ορθώνουν το ανάστημά τους απέναντι σε κάθε ξένη επιβουλή, βάζοντας σε πρώτο πλάνο την ανεξαρτησία και τη δημοκρατική νομιμότητα του κράτους τους, έστω και αν αυτό μπορεί να έχει κόστος σε κάποιο άλλο τομέα.
Άλλωστε ο δικός μας λαός λίγες φορές στην ιστορία του έχει κάνει θυσίες κι έχει πληρώσει με αίμα τη διατήρηση της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας και της δημοκρατίας της χώρας μας; Ήταν τις εποχές που είχε ηγέτες αντάξιους της μακραίωνης ιστορίας του.
Τώρα που την Ελλάδα κυβερνούν "άλλου είδους" πολιτικοί έχουμε απομείνει να θαυμάζουμε λαούς που τις τύχες τους διαφεντεύουν ηγέτες σαν κι αυτούς που θα θέλαμε να έχουμε, όπως οι Ούγγροι και οι Ισλανδοί. Όχι πως πρόκειται για αμόλυντους και άφθαρτους, ούτε είναι σίγουρο πως η "αντίστασή" τους δεν θα έχει κάποιο κόστος, είναι όμως έτοιμοι να πάρουν δικές αποφάσεις και όχι να περιμένουν ξένους να τους υπαγορεύσουν εντολές. Και αυτά που σιχαίνονταν πάντα οι Έλληνες είναι η δουλικότητα και η υποτακτικότητα.
Το άρθρο του κ.Γ.Δελαστίκ που ακολουθεί είναι που μου προκάλεσε τα παραπάνω ζηλόφθονα σχόλια.

Αποδοκιμάζουν Γερμανία και ΕΕ Ούγγροι και Ισλανδοί! (του Γιώργου Δελαστίκ)

Διέκοψε επ' αόριστον -ίσως και για πάντα!- με μονομερή της απόφαση τις διαπραγματεύσεις ένταξης στην ΕΕ η νέα δεξιά κυβέρνηση της Ισλανδίας. Πριν καν λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από το κοινοβούλιο η κυβέρνησή τους, τα δύο κόμματα που θα τη συγκροτήσουν συμφώνησαν στο κυβερνητικό τους πρόγραμμα ότι σταματούν τις ενταξιακές συνομιλίες που είχε αρχίσει το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα που κυβερνούσε τη χώρα μέχρι τα τέλη Απριλίου σε συνεργασία με την Αριστερά και τους Πράσινους.

Ο κεντροαριστερός συνασπισμός συνετρίβη στις εκλογές λόγω της ενδοτικής του στάσης απέναντι στην ΕΕ και τη Βρετανία και έτσι πρωθυπουργός θα είναι τώρα ο Σίγκμουντουρ Νταβίδ Γκουνλόιγκσον του κεντροδεξιού Προοδευτικού Κόμματος, υποστηριζόμενος και από το δεξιό Κόμμα της Ανεξαρτησίας. Ο Γκουνλόιγκσον θα είναι ο νεότερος πρωθυπουργός στην ιστορία της Ισλανδίας, ηλικίας μόλις 38 ετών. Ο αρχηγός του δεξιού κόμματος Μπγιάρνι Μπενεντίκτσον θα αναλάβει υπουργός Οικονομικών. Τα δύο κυβερνητικά κόμματα δεν έκαναν καν τον κόπο να διαβουλευθούν με την ΕΕ για τη διακοπή των διαπραγματεύσεων. Ούτε καν ενημέρωσαν επίσημα τις Βρυξέλλες, που πληροφορήθηκαν την είδηση από τα... τηλεοπτικά δελτία!

3 χρόνια στην κόλαση του μνημονίου (του Γιώργου Δελαστίκ)

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης τριών χρόνων από τη μέρα που ο λαοπρόβλητος πρωθυπουργός ΓΑΠ ανακοίνωσε την υπαγωγή της χώρας μας στην προστασία των ...εθνοσωτήριων μνημονίων, γράφτηκαν αυτές τις μέρες αρκετά αφιερώματα για τη σωτηρία της χώρας μας από τη μέγγενη του δημοσίου χρέους, το οποίο κατά την περίοδο της άφιξης της τρόικας ήταν γύρω στο 125-130% του ΑΕΠ (συζητήσιμο, αφού για να εμφανιστεί σε αυτό το ύψος έγιναν διάφορες αλχημείες, όπως έχει φανεί) και με τη βοήθεια των "ειδικών" έχει φτάσει σήμερα στο εξαιρετικά ...χαμηλό ύψος του 180-190% του ΑΕΠ (ούτε δηλαδή 200% - μέχρι τη στιγμή αυτή τουλάχιστον).
Από τα αφιερώματα σε αυτή την αποφράδα επέτειο διαλέγω να αναρτήσω το άρθρο του Γ.Δελαστίκ, που περιγράφει τα επιτεύγματα των κυβερνήσεων αυτών των τριών χρόνων, με το δικό του χαρακτηριστικό τρόπο.

3 χρόνια στην κόλαση του μνημονίου

Σαν προχτές ήταν, τρία χρόνια πριν: 23 Απριλίου 2010. Τρία χρόνια που έχουν φανεί στους Έλληνες σαν τρεις αιώνες. Από το ακριτικό Καστελόριζο, που είχε πάει βόλτα για να έχει όμορφο ντεκόρ, ο κατάπτυστος Γιώργος Παπανδρέου, πρωθυπουργός τότε της χώρας, αναγγέλλει περιχαρής την ολοκλήρωση του πολιτικού του έργου - την υπαγωγή της Ελ­λάδας σε καθεστώς υποτέλειας προς τη Γερμανία, την ΕΕ και το ΔΝΤ μέσω Μνημονίου.

Σύντομα η ζωή θα αποδείξει ότι το Μνη­μόνιο που υπογράφει ο Γ. Παπανδρέου ανή­μερα της ονομαστικής του εορτής είναι το σύγχρονο ισοδύναμο των συνθηκών παρά­δοσης των χωρών στα νικηφόρα γερμανικά ναζιστικά στρατεύματα κατά το Β' Παγκό­σμιο Πόλεμο.

Ξυπνούν οι πιο απαίσιες αναμνήσεις. Στην πολιτική ζωή της χώρας εισβάλλει ένας άλ­λος προδότης από το παρελθόν, ο στρατη­γός Γεώργιος Τσολάκογλου, ο οποίος και αυτός την ημέρα της γιορτής του, στις 23 Απριλίου του 1941, υπέγραφε στη Θεσσα­λονίκη την παράδοση της Ελλάδας στους Γερμανούς ναζί.

Ο Γιωργάκης γίνεται ο νέος «Τσολάκογλου». Το ίδιο και η κυβέρνησή του, που αποκαλείται πλέον «κυβέρνηση Τσολάκογλου», όπως ως «Τσολάκογλου» καθιερώ­νονται στη συνείδηση των Ελλήνων και οι επόμενοι πρωθυπουργοί Λουκάς Παπαδήμος και Αντώνης Σαμαράς. Πολιτικοί δωσί­λογοι θεωρούνται και οι υπουργοί τους από όσους δεν τους ψηφίζουν.

Αυτό, βέβαια, δεν τους προκαλεί φόβο, ούτε καν ντροπή. Ο λόγος είναι απλούστα­τος: γνωρίζουν ότι οι δωσίλογοι της ναζιστικής Κατοχής έγιναν εξουσία στην Ελλάδα - και φυσικά δεν βρίσκουν κανένα λόγο να μην επαναληφθεί αυτό και τούτη τη φορά! Δεν έχουν άδικο...