Η αναλγησία των Ελλήνων πολιτικών δεν έχει προηγούμενο

   Βιώνοντας τις επιπτώσεις του 3ου συνεχόμενου μνημονίου, το οποίο έρχεται να γκρεμίσει ό,τι γλύτωσε από τα δυο προηγούμενα, δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε ποιος είναι ο λόγος που οι Έλληνες πολιτικοί επιμένουν να ισοπεδώσουν τη χώρα, υπακούοντας τις εντολές των "δανειστών" που αποδεδειγμένα πλέον - όπως έχει καταγραφεί από τις πένες των κορυφαίων οικονομολόγων διεθνώς - στόχο έχουν να καταστρέψουν κάθε τομέα της οικονομίας μας που θα μπορούσε να γίνει στυλοβάτης μιας ενδεχόμενης ανάκαμψης της χώρας (τραπεζικό σύστημα, φαρμακοβιομηχανίες, τουρισμός κ.ά.).
   Εκτός αυτού έχουν επιτεθεί στην κοινωνία με βασικά όπλα την υψηλή - και συνεχώς αυξανόμενη - φορολογία, αλλά και τις περικοπές όχι μόνο των μισθών, αλλά με μεγαλύτερη ένταση των συντάξεων, στοχοποιώντας μια τάξη Ελλήνων που - λόγω ηλικίας, αλλά και με δεδομένο ότι δεν εργάζονται πλέον - δεν μπορεί να αντιδράσει τουλάχιστον απεργώντας.
Αυτή η θρασύδειλη επίθεση μπορεί να χαρακτηριστεί με μια λέξη: αναλγησία. Ίσως μάλιστα αυτός ο χαρακτηρισμός να είναι και ο πλέον ήπιος που μπορεί να τους αποδοθεί.
   Στην πολιτική αναλγησία αναφέρεται και το άρθρο του Γιάννη Μάρκοβιτς* που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.  

Πολιτική αναλγησία: Η κατάρα

Αναλγησία είναι η απουσία αίσθησης του πόνου, ενόσω ο άνθρωπος διατηρεί τις αισθήσεις του. Είναι η απονιά, η έλλειψη συμπόνιας, η επίδειξη σκληρότητας. Η απανθρωπιά είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του ανάλγητου. Δεν αντιλαμβάνεται τον άλλον, ούτε μπορεί να κατανοήσει τις ανάγκες του, αλλά εξ ιδίων κρίνει τα αλλότρια. Η δική του ασπλαχνία, ο εκβαρβαρισμός του είναι κριτήρια αντιμετώπισης των ανθρώπων. Ο ανάλγητος αντιμετωπίζει τους άλλους ως υπανθρώπους, ως όντα χωρίς δικαιώματα και υπόσταση, τους θεωρεί κατώτερούς του. Είναι μισάνθρωπος και υπερφίαλος. Αλλά αυτός δεν είναι ανώτερος, γιατί ο ανώτερος είναι σκληρός με τον εαυτό του, ενώ ο κατώτερος άνθρωπος είναι σκληρός με τους άλλους (Κομφούκιος).