Ο Νόαμ Τσόμσκι προτείνει να συνασπιστούν οι Νότιοι για να αντιμετωπίσουν τους γερμανούς

Τις απόψεις του Νόαμ Τσόμσκι τις έχουμε φιλοξενήσει κι άλλες φορές σε αυτή τη γωνιά. Δεν οφείλεται μόνο στο γεγονός ότι πρόκειται για τον μόνο εν ζωή διανοούμενο, του οποίου η γνώμη είναι σεβαστή από όλους, ανεξάρτητα από τυχόν διαφορετικές πεποιθήσεις τους (πολιτικές θρησκευτικές κλπ), αλλά και επειδή δείχνει να έχει σαφή και σωστή γνώση των τεκταινομένων στη χώρα μας, τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια.
Παρακάτω, αναδημοσιεύω από το χθεσινό ΒΗΜΑ της 7/4/2013, συνέντευξη που παραχώρησε ο Νόαμ Τσόμσκι στον Μάκη Προβατά για δεύτερη φορά σε 18 μήνες (την προηγούμενη μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ)

Συνασπισμός των Νοτίων μέσα στο ευρώ

Πριν από ενάμιση χρόνο που είχαμε ξανασυναντηθεί μας είχατε πει ότι «η πολιτική της τρόικας θα σας καταστρέψει». Αυτό πλέον έχει σχεδόν συμβεί. Από εδώ και πέρα τι;

«Δεν υπάρχουν πολλές εναλλακτικές. Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε εύκολα να αφήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση και να αποκτήσει το δικό της νόμισμα, ώστε να βγει έξω από την κρίση με έναν "κανονικό τρόπο”, υποτιμώντας τη δραχμή κτλ. Αυτό το έχουν κάνει άλλα κράτη και ακούγεται πολύ εύκολο να το προτείνει κάποιος, όμως για την Ελλάδα θα είχε "κόστος”. Ταυτόχρονα η ΕΕ προσφέρει αρκετά πλεονεκτήματα και άρα μια τέτοια απόφαση θα ήταν "απρόσεκτη”. Ωστόσο υπάρχει η πρόταση που λέει "η ΕΕ να κάνει με την Ελλάδα ό,τι έγινε με την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας το 1953”. Τότε που η Δύση αποφάσισε να βοηθήσει τη Δυτική Γερμανία που κατέρρεε να ανοικοδομηθεί, με αποτέλεσμα τώρα να είναι η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης. Αυτή η πρόταση είναι καλή, όμως νομίζω ότι είναι δύσκολο να πραγματοποιηθεί».

Εννοείτε ότι δεν θα τη δεχθούν οι Γερμανοί;

«Ναι, και όταν μιλάμε για την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην ουσία μιλάμε για τους Γερμανούς».

Επομένως βλέπετε κάποιο άμεσο φως για την Ελλάδα;

«Ναι. Αυτή η πιθανή συμπόρευση των χωρών της Νότιας Ευρώπης - Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία και Ελλάδα -, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει και κάποια περιφερειακή χώρα όπως η Ιρλανδία, είναι μια σοβαρή ελπίδα από την οποία μπορεί να ωφεληθεί και η Ελλάδα.

Μπορεί να υπάρχουν ιδιαιτερότητες στην κάθε χώρα, αλλά στην ουσία τα προβλήματα είναι κοινά».

Όλα αυτά να γίνουν μέσα στο ευρώ;

«Φυσικά. Το ευρώ παρέχει ως κοινό νόμισμα αρκετά πλεονεκτήματα».

Βλέπετε να αναπτύσσεται άμεσα ένας μαζικός αντιγερμανισμός στη Νότια Ευρώπη; 

«Φυσικά. Η Ελλάδα πρέπει να το εκμεταλλευθεί αυτό και να γίνει μέρος ενός συνασπισμού των χωρών της Νότιας Ευρώπης, οι οποίες θα είναι μέσα στο ευρώ και θα μπορέσουν ενωμένες να αντιδράσουν απέναντι στη Γερμανία. Κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι και η πιο καλή λύση για την Ελλάδα». 

Στεφάν Εσέλ: Μερικές σκέψεις του

O Στεφάν Εσέλ, ο βετεράνος γάλλος διπλωμάτης και αντιστασιακός που προκάλεσε αίσθηση το 2010 με το βιβλίο του "Αγανακτήστε!", απεβίωσε σε ηλικία 95 ετών «στη διάρκεια της νύχτας» όπως ανακοίνωσε η σύζυγός του. Ξημέρωνε η 27^η Φεβρουαρίου 2013. 

Γεννήθηκε στο Βερολίνο το 1917. Σπούδασε στη Γαλλία όπου και έλαβε την γαλλική ιθαγένεια πριν παρουσιαστεί στον στρατό. Συνελήφθη από τη Γκεστάπο. Επέζησε από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης του Μπούχενβαλντ και του Ντόρα Μίτελμπαου και υπήρξε ο νεότερος συντελεστής της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου το 1948. 

«Το βασικό κίνητρο της αντίστασης είναι η αγανάκτηση» έγραφε το 2010.

 Ο Στεφάν Εσέλ οραματιζόταν «μια κοινωνία για την οποία θα είμαστε περήφανοι, όπου δεν θα θίγονται οι συντάξεις, οι κατακτήσεις της Κοινωνικής Ασφάλισης, όπου τα ΜΜΕ θα είναι στην υπηρεσία των αδυνάτων»

Ας θυμηθούμε μερικές σκέψεις του, όπως αποτυπώθηκαν σε κάποιες συνεντεύξεις του.

«Η νομιμότητα των αξιών είναι πολύ πιο σημαντική από τους νόμους του κράτους. Έχουμε το καθήκον, ως πολίτες, να αμφισβητήσουμε τη νομιμότητα της κυβέρνησης. Οφείλουμε να σεβόμαστε τη δημοκρατία, όταν, όμως, κάτι είναι νόμιμο αλλά χωρίς νομιμότητα, πρέπει να διαμαρτυρόμαστε, να αντιστεκόμαστε και να δείχνουμε ανυπακοή».

« Η κινητήριος δύναμη της αντίστασης είναι η αγανάκτηση. Ψάξτε και θα βρείτε: την τεράστια απόσταση που χωρίζει τους πολύ φτωχούς με τους πολύ πλούσιους, τις διακρίσεις απέναντι στους μετανάστες χωρίς χαρτιά και τους Ρομά, την άθλια κατάσταση του πλανήτη, τη δικτατορία των χρηματοπιστωτικών αγορών. Πρέπει να πάψουμε να είμαστε απαθείς. Το συναίσθημα που επικρατεί σήμερα είναι ότι “δεν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε” επειδή τα πράγματα δεν αλλάζουν και επειδή οι πολιτικές αποφάσεις παίρνονται από τους έχοντες. Το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να νίψουμε τας χείρας μας. Όπως λέει και ο Σατρ “ο αδιάφορος άνθρωπος δεν είναι άνθρωπος”. Πρέπει να γίνουμε υπεύθυνοι πολίτες. Όταν λέμε “δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα” παραιτούμαστε, μας αφαιρούμε το νόημα της ύπαρξής μας». 

Η Ελλάδα θα βρεθεί πάλι στο στόχαστρο μετά τις γερμανικές εκλογές

Ο κ.Χαράλαμπος Γκότσης είναι καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στη Χριστίνα Κοραή απαντά σε ερωτήματα που συζητούμε όλοι αυτόν τον καιρό. Οι απαντήσεις του δεν διαφέρουν από αυτές που θα έδινε οποιοσδήποτε προσγειωμένος άνθρωπος που έχει επαφή με την πραγματικότητα, όσο κι αν αυτό μοιάζει να σπανίζει τώρα τελευταία.
Ας δούμε όμως τις απαντήσεις του καθηγητή.

Πριν καλά καλά πάρουμε την πρώ­τη δόση, αρχίζει το μαρτύριο της επόμενης δόσης, του Ιανουαρίου, και μετά του Φεβρουαρίου και πάει λέγοντας... Κύριε καθηγητά, οι «εξε­τάσεις» συνεχίζονται και θα είναι ακόμη πιο αυστηρές;

Το πρόγραμμα που εφαρμόζει η Ελλά­δα, με βάση το Μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση το Φεβρουάριο, στηρίζεται σε δυο άξονες. Πρώτον, αυστηρή δημοσιο­νομική προσαρμογή, δηλαδή μια πολιτική σκληρής λιτότητας και, δεύτερον, στο δόγ­μα της κυρίας Μέρκελ, που λέει απλά ότι «δεν δίνουμε λεφτά χωρίς ανταλλάγματα». Έτσι, και για τη δόση του Ιανουαρίου των 9,2 δις ευρώ, η τρόικα έχει θέσει ως προαπαιτούμενα την ψήφιση του φορολογικού νομοσχεδίου, τις αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ καθώς και τον ορισμό του μόνι­μου γραμματέα Φορολογικής Διοίκησης. Δυστυχώς, σε θέματα που θα έπρεπε να έχουμε αντιμετωπίσει από μόνοι μας εδώ και χρόνια μάς επιβάλλεται η λύση τους με τον πιο σκληρό και άκομψο τρόπο.

Πιστεύετε ότι μπορεί να ζήσει κάποιος με 500-600 ευρώ το μήνα ή με τα 359 που είναι το επίδομα ανεργίας;

Τζο Τρίπι: Η Ελλάδα δεν μπορεί να πάει πιο χαμηλά.

Στο σημερινό ΒΗΜΑ δημοσιεύεται συνέντευξη του Τζό Τρίπι*, σπεσιαλίστα στη στρατηγική και πολιτική επικοινωνία και γνώστη των ελληνικών πολιτικών πραγμάτων.
Θεωρώ ότι παρουσιάζει ενδιαφέρον να πληροφορηθούμε πως βλέπει ένας ξένος "ειδικός" τη σημερινή πολιτική κατάσταση στη χώρα μας, γι'αυτό αναδημοσιεύω ορισμένα τμήματα της εν λόγω συνέντευξης.  

ΕΡΩΤΗΣΗ: Πιστεύετε ότι το πολιτικό σύστημα θα μετασχηματιστεί βίαια;

«Οι άνθρωποι σε όλον τον κόσμο συνειδητοποιούν ότι αρκεί ένας για να προκαλέσει μια μεγάλη καταστροφή που θα συγκεντρώσει πολλή προσοχή. Η βια μπορεί να αυξηθεί, ειδικά όταν όλοι οι άλλοι αρνούνται ότι χρειάζονται αλλαγές. Στην Ελλάδα έχετε δύο κόμματα “ζόμπι” και δύο “τρελά” κόμματα. Αν είσαι νέος, άνεργος και τα κόμματα που θεωρείς υπεύθυνα για την κατάστασή σου βρίσκονται στην κυβέρνηση, ο πιο εύκολος τρόπος να τους πεις "άντε να χαθείτε” είναι τα "τρελά” κόμματα γιατί αυτά θα τους τρομάξουν. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να είναι ο μπαμπούλας, θα ψάξουν για κάτι ακόμη πιο τρομακτικό. Γι’ αυτό ανεβαίνει η Χρυσή Αυγή και αυξάνεται η πολιτική βία. Αν δεν υπάρξει μια θετική διέξοδος για τη χώρα, τότε το εργαλείο για να κατεδαφιστεί το παλαιό σύστημα θα είναι η Χρυσή Αυγή. Ή κάτι ακόμη πιο ακραίο».

Άρθρο του Ραμόν Λόμπο στο HOT DOC

Στο τελευταίο τεύχος του ΗΟΤ DOC φιλοξενείται άρθρο του Ραμόν Λόμπο για την κρίση της δημοσιογραφίας του σήμερα. Λιτά και περιεκτικά αναλύει το πρόβλημα. Αξίζει να το διαβάσουμε.

«Χανόμαστε γιατί δεν απαντάμε στην ανάγκη των πολιτών»

Aυτό που ζούμε δεν είναι κρίση της Δημοσιογραφίας και των αξιών της. Είναι κρίση της βιομη­χανίας των media. Οι επικεφαλής των επιχειρήσεων άλλαξαν προτε­ραιότητες και έβαλαν τα κέρδη πάνω από τις ειδήσεις. Κέρδισαν χρήματα, αλλά έχασαν αναγνώ­στες και τηλεθεατές.

Για να αυξήσουν τα κέρδη, περιόρισαν τα έξοδα, απέλυσαν βετεράνους δημοσιογράφους και σταμάτησαν να στέλνουν αποστο­λές εκεί που υπάρχουν γεγονότα. Ο στόχος τους δεν είναι πια να μεταδώσουν και να κατανοή­σουν αυτό που συμβαίνει, αλλά να περικόψουν, να κερδίσουν και να γίνουν εκατομμυριούχοι. Οι πρωτογενείς ειδήσεις αντικαταστάθηκαν από ειδήσεις κοινής λήψης, ένα μαζικό copy/paste που πλημμυρίζει το χαρτί, τις ιστοσελίδες, τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις. Είναι η δικτατορία της μετριότητας και του φόβου. Πρόκειται για μια δημοσιογραφία περιττή, που συσκευάζει δηλώ­σεις πολιτικών, επιχειρηματιών, τραπεζιτών κτλ. Ελάχιστοι δημο­σιογράφοι καταγγέλλουν και οι περισσότεροι σιωπούν.

Ανήκουμε πλέον στην ίδια κατηγορία με αυτούς που προκάλεσαν την οικονομική κρίση: Κερδοσκόποι, κλέφτες, διεφθαρ­μένοι. Και όντως είμαστε, γιατί απομακρυνθήκαμε από την ουσία του επαγγέλματος: Να καταγγέλ­λουμε, να αποκαλύπτουμε, να πληροφορούμε, να καλλιεργούμε την κριτική ικανότητα των πολι­τών. Βολευτήκαμε στην αγκαλιά της εξουσίας και ξεχάσαμε τη γλώσσα του δρόμου. Ο κόσμος δεν μας σέβεται πια, μας βλέπει ως μέρος του προβλήματος.

Η πτώση των πωλήσεων των εφη­μερίδων δεν οφείλεται μόνο στην οικονομική κρίση, την καταβα­ράθρωση της διαφήμισης και την στροφή των αναγνωστών στο ίντερνετ. Η κρίση της βιομηχα­νίας των media οφείλεται στην ανικανότητά της να απαντήσει στις ανάγκες των αναγνωστών. Χωρίς μια δημοσιογραφία που να ασχολείται με πραγματικά προ­βλήματα και να καταγγέλλει, είναι αδύνατο να συνεχίσουμε να πλη­ρωνόμαστε για τη δουλειά μας. Είμαι σίγουρος όμως ότι αυτή η δημοσιογραφία δεν έχει πεθάνει και, παρά τις δυσκολίες, ασκεί­ται ακόμη στην Ισπανία, στην Ελλάδα, στη Λατινική Αμερική και αλλού. Η Δημοσιογραφία χρειάζεται περιεχόμενο, υπομονή, ιεράρχηση και πάνω απ' όλα δημο­σιογράφους. Πάντα θα υπάρχουν αναγνώστες που θα θέλουν να δια­βάσουν ένα έξυπνο κείμενο, ένα μεγάλο ρεπορτάζ, μια ανάλυση, μια είδηση αληθινή χωρίς προ­καταλήψεις. Πάντα θα υπάρχουν ρεπόρτερ που θα καταγράφουν αυτό που συμβαίνει. Έτσι ήταν από την εποχή του Ηρόδοτου κι έτσι θα συνεχιστεί. 

Ο Ramόn Lobo είναι ισπανός δημοσιογράφος και συγγραφέας. Έχει συνεργαστεί με αρκετά έντυπα, ενώ από το 1992 εργάζεται στην El Paίs. Ως πολεμικός ανταποκριτής έχει καλύψει πολέμους και συρράξεις σε όλες τις ηπείρους. 

Είναι συγγραφέας των βιβλίων El héroe inexistente (Ο ανύπαρκτος ήρωας -1999) και Isla Άfrica (Νήσος Αφρική -2001).

Συνέντευξη του Εδουάρδου Γκαλεάνο στο ΒΗΜΑ

Στο σημερινό ΒΗΜΑ υπάρχει μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τον Εδουάρδο Γκαλεάνο τον μεγάλο αυτό Ουρουγουανό συγγραφέα, δημοσιογράφο και (αν κι ο ίδιος το αρνείται) ιστορικό, με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του νέου του βιβλίου με τίτλο "Οι Μέρες Αφηγούνται" (εκδόσεις Πάπυρος).
Τον Γκαλεάνο είχαμε γνωρίσει (και αγαπήσει) από την τριλογία του "Μνήμες Φωτιάς" και "Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής".
Πιο κάτω παραθέτω τη συνέντευξη αυτή στο ΒΗΜΑ (την οποία πρέπει να διαβάσουμε αργά για να κατανοήσουμε το συμπυκνωμένο του λόγο)  και ελπίζω ότι όποιος δεν έχει διαβάσει ακόμα βιβλίο του σύντομα ...να επανορθώσει.

Η συνέντευξη:

- Στο βιβλίο σας αναδεικνύεται το μεγαλείο των μικρών καθημερινών γεγονότων και των ανώνυμων ανθρώπων που κάνουν σπουδαίες πράξεις. Η Ιστορία όμως σχεδιάζεται από τους μεγάλους, τους πολιτικούς, τους επιχειρηματίες. Πότε και πώς μπορεί να ανατραπεί αυτή η ιεραρχία;

«Σε όλα μου τα έργα δεν έπαψα να διεκδικώ το μεγαλείο που κρύβεται στα μικρά πράγματα και στους ανώνυμους ανθρώπους, καθώς και να καταγγέλλω το απατηλό μεγαλείο σε καθετί υπερμέγεθες».

- Σας τρομάζει η σημερινή κρίση που εξαπλώνεται παντού;

«Η μακρά ιστορική εμπειρία μάς διδάσκει ότι οι κρίσεις είναι πολύ επικίνδυνες διότι συνήθως οδηγούν στον κατατρεγμό κάποιων δήθεν υπευθύνων, εξιλαστήριων θυμάτων που το σύστημα επινοεί για να μη φανεί ότι είναι υπαίτιο».

- Λέτε κάπου ότι «η Αριστερά είναι το πανεπιστήμιο της Δεξιάς». Τι έχει μάθει η Δεξιά από την Αριστερά;

«Η Αριστερά είναι το πανεπιστήμιο της Δεξιάς σε περιπτώσεις όπως αυτή του Μέρντοκ, ο οποίος διάβασε To Κεφάλαιο στα νιάτα του και στη συνέχεια, στον αγώνα δρόμου προς την εξουσία, επωφελήθηκε των καπιταλιστών αντιπάλων του, οι οποίοι δεν είχαν διαβάσει παρά μόνο τις Επιλογές του "Reader’s Digest”».