Η συνέντευξη του Γ.Βαρουφάκη στο (επανακυκλοφορήσαν) Charlie Hebdo

Σήμερα επανακυκλοφόρησε το γνωστό γαλλικό σατυρικό περιοδικό Charlie Hebdo, στο οποίο δημοσιεύεται (μια ακόμα) συνέντευξη του Γιάννη Βαρουφάκη.
Όσοι γνωρίζετε γαλλικά μπορείτε να τη διαβάσετε στην παρακάτω φωτοτυπία της αντίστοιχης σελίδας του περιοδικού.

Ισλαμική τρομοκρατία και πόλεμος πολιτισμών (του Στ.Λυγερού)

Πολλοί ενημερωμένοι αναλυτές έχουν παραθέσει τα τελευταία χρόνια την άποψη ότι ο "ιερός πόλεμος" θα μεταφερθεί σε ευρωπαϊκό έδαφος. Έχουν προηγηθεί και άλλες πολύνεκρες τρομοκρατικές ενέργειες στο κοντινό παρελθόν στην ήπειρό μας, όμως η πρόσφατη στη γαλλική πρωτεύουσα περιέχει ένα πολυδιάστατο μήνυμα που ξεφεύγει από το στενά θρησκευτικό πλαίσιο, ενώ γεννάει το φόβο μήπως αποτελεί προμήνυμα πύκνωσης τέτοιων κτυπημάτων επαληθεύοντας τους φόβους εκείνων που πιστεύουν ότι ο "ιερός πόλεμος" είναι προ των πυλών της Ευρώπης.
Ο κ.Σταύρος Λυγερός, στο άρθρο του που αναδημοσιεύω από το Πρώτο Θέμα της προχθεσινής Κυριακής, προχωράει σε μια πολύπλευρη διεισδυτική ανάλυση του τρομοκρατικού κτυπήματος στο γαλλικό σατυρικό περιοδικό Charlie Hebdo.

 
Η αιματηρή επίθεση εναντίον του γαλλικού σατυρικού περιοδικού Charlie Hebdo δεν συγκρίνεται από την άποψη του αριθμού των θυμάτων με παλαιότερες τυφλές και πολύνεκρες βομβιστικές επιθέσεις, όπως αυτή στη Μαδρίτη το 2003 και στο Λονδίνο το 2005. Εμπεριέχει, ωστόσο, με πιο καθαρό τρόπο το μήνυμα του “ιερού πολέμου” που η ισλαμική τρομοκρατία έχει κηρύξει εναντίον όχι κάποιων δυτικών κυβερνήσεων, αλλά εναντίον των αξιών του δυτικού πολιτισμού.
Οι εξελίξεις κατέδειξαν, άλλωστε, ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Οι αιματηρές επιθέσεις-ομηρίες που ακολούθησαν επιβεβαιώνουν ότι πρόκειται για αλυσίδα επιθέσεων, η οποία έχει σκοπό να προκαλέσει πανικό και φόβο. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, μάλιστα, φοβούνται ότι η αλυσίδα δεν θα περιορισθεί στη Γαλλία.

Charlie Hebdo, λίγος Βενιζέλος και ΣΥΡΙΖΑ εναντίον(;) ΑΕΚ

Τη βδομάδα που πέρασε, μια ασθένεια με κράτησε 3-4 μέρες στο σπίτι. Είναι κρίμα που δεν μπορεί κάποιος να εκμεταλλευτεί αυτές τις περιπτώσεις για να ολοκληρώσει την ανάγνωση κάποιου βιβλίου που έχει ξεκινήσει ή κάποιου κειμένου που έχει κατά νου, αφού ο πυρετός, έστω και χαμηλός, αποτελεί τροχοπέδη.

Θλιβερό αποτέλεσμα είναι ότι η μόνη κατάλληλη παρέα είναι η τηλεόραση (και το ραδιόφωνο βέβαια, που έχει γίνει κι αυτό μια απ'τα ίδια).

Το θέμα της εβδομάδας ήταν οπωσδήποτε η τρομοκρατική επίθεση στα γραφεία του Charlie Hebdo. Σήμερα, δεν θα γράψω για θέματα τρομοκρατίας με αφορμή αυτό το γεγονός. Ίσως σε κάποιο προσεχές post. Θα ανατρέξω στις μνήμες των φοιτητικών μου χρόνων, τότε που γνώρισα για πρώτη φορά το εν λόγω περιοδικό. Ήταν τη δεκαετία του 70, κατά την πρώτη περίοδο κυκλοφορίας του. Δεν θυμάμαι αν κυκλοφορούσε στα αθηναϊκά περίπτερα. Στην παρέα μας όμως είχαμε μια συμφοιτήτρια που ο φίλος της σπούδαζε στη Γαλλία κι εκείνος ήταν που έφερνε μαζί του όταν ερχόταν στην Ελλάδα τεύχη του Charlie Hebdo. Τεύχη του έφερνε και η φίλη μας όταν γυρνούσε από το Παρίσι, όπου πήγαινε να τον επισκεφτεί. Μας είχε τραβήξει το ενδιαφέρον το γεγονός ότι ένα περιοδικό μπορούσε να είναι τόσο επιθετικά κριτικό σε θέματα που τότε μας φαινόταν αδιανόητα. Μην ξεχνάμε ότι είχαμε μπει στη σχολή επί χούντας, οπότε η λογοκρισία ήταν σημείο αναφοράς και η μόνη κριτική που ακουγόταν ήταν κατά «του κομμουνιστικού κινδύνου». Για να έχετε σημείο σύγκρισης, όπως ακούμε σήμερα τους πολιτικούς της συγκυβέρνησης (αλλά και –όλως παραδόξως- του στοχοποιημένου τότε ΚΚΕ) κατά του κινδύνου του ΣΥΡΙΖΑ. Το μόνο καλό τότε ήταν ότι είχαμε μόνο μια ΥΕΝΕΔ, ενώ τώρα έχουμε πολλές. Όμως ξέφυγα από το θέμα της γνωριμίας μου με το Charlie Hebdo. Δεν πειράζει, θα περάσω σε κάτι άλλο.