Μπορεί να προβλεφτεί με βάση τη λογική η ψήφος των πολιτών;

Μπορεί να εξηγηθεί η εκλογική συμπεριφορά των ελλήνων ψηφοφόρων με τη λογική ή να μετρηθεί με την αριθμητική;
Ας κάνουμε μια προσπάθεια να απαντήσουμε με όσο λιγότερες λέξεις είναι δυνατόν. 
Πριν προχωρήσω θα ήθελα να διευκρινίσω ότι παρά τις φωνές που θέλουν να μας πείσουν ότι ο διαχωρισμός μνημόνιο-αντιμνημόνιο δεν υφίσταται πλέον, εδώ θα τον χρησιμοποιήσω, αφού θεωρώ ότι αυτός θα ισχύει όσο θα εφαρμόζονται μνημόνια. 
Ας αρχίσουμε από τα εύκολα.

Στη ΝΔ δεν υπάρχει λόγος αυξομείωσης των ποσοστών της. Τον Ιανουάριο την ψήφισαν πολίτες δεξιάς προέλευσης θετικοί απέναντι στα μνημόνια, οπότε δεν υπάρχει λόγος να αλλάξουν την ψήφο τους.

Στο ΚΚΕ τα ποσοστά παραμένουν συνήθως στα ίδια επίπεδα, όσα "κοσμοϊστορικά" γεγονότα και αν συμβούν. Παρόλο που ανήκει στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο, λόγω της "μονόχνοτης" στάσης που κρατάει, δεν κατάφερε να προσελκύσει τους δυσαρεστημένους από τα μνημόνια δημοκρατικούς πολίτες που πήγαν τον Ιανουάριο σχεδόν όλοι στο ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως βέβαια τώρα καταφέρει να προσελκύσει κάποιον αριθμό δυσαρεστημένων λόγω της μνημονιακής στροφής του Τσίπρα. Δεν νομίζω ότι θα είναι πολλοί.

Περί Μπαλτάκου και των ψήφων της Χρυσής Αυγής

Έχει διαπιστωθεί τόσες φορές ότι πολλοί έλληνες πολίτες έχουν μνήμη χρυσόψαρου, όσον αφορά τα πολιτικά πράγματα, που δεν με παραξενεύει η έκταση που δίνεται (με την προπογανδιστική τακτική της κυβέρνησης που αναπαράγεται κατά κόρον από τα συστημικά μέσα) στο θέμα των ψήφων των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής. 
Δεν έχει περάσει δα, πολύς καιρός από την αποκάλυψη (με τη βοήθεια του περιβόητου βίντεο) των συζητήσεων της κυβέρνησης - μέσω Μπαλτάκου - με κορυφαία στελέχη του φιλοναζιστικού κόμματος, ώστε να παριστάνουν ότι τους ..."ξενίζει" η αναφορά από άλλα κόμματα σε αυτές τις ψήφους. 
 
Και γιατί θα ήταν αρνητική εξέλιξη, ψηφοφόροι που - ανεξάρτητα για ποιό λόγο - διαμαρτυρόμενοι, παρασυρμένοι (όπως θέλετε πέστε το) κατέληξαν να ψηφίζουν τέτοιου είδους αντιδημοκρατικά μορφώματα, να ξεφύγουν και να δώσουν την ψήφο τους σε κάποιο δημοκρατικό κόμμα;

Όλοι λένε πως νίκησαν, ενώ προβληματίζουν τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής

Καμία έκπληξη! Όπως συμβαίνει πάντα μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές, όλα τα κόμματα είναι ευχαριστημένα. Αφού είναι τέτοια τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους που τα αποτελέσματά τους σηκώνουν πολλές αναγνώσεις.
Έτσι, η ΝΔ μετρώντας τις περιφέρειες στις οποίες πρώτευσαν οι δικοί της υποψήφιοι, που είναι οι περισσότερες, είναι ικανοποιημένη. 
(Θα είναι το ίδιο ικανοποιημένη αν αθροίσει τις ψήφους που αντιστοιχούν σε αυτές τις περιφέρειες;)
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ευχαριστημένος επειδή υποψήφιός του μπαίνει για πρώτη φορά στο δεύτερο γύρο του Δήμου Αθηναίων, ενώ και στην Περιφέρεια Αττικής, τη μεγαλύτερη της χώρας, πρώτευσε η υποψήφιά του.
(Δεν προβληματίζεται που δεν κατάφερε να υπερκεράσει τους κυβερνητικούς/μνημονιακούς υποψήφιους σε τόσες περιοχές;)
Ακόμα και το ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκε ικανοποιημένο, επειδή, λέει, υποψήφιοι που υποστήριξε κι εκείνο (μαζί με άλλους) μπαίνουν στο δεύτερο γύρο στις μισές περίπου περιφέρειες.
(Εδώ γελάμε! Δηλαδή πιστεύουν ότι η επιτυχία των εν λόγω υποψηφίων οφείλεται στους δικούς του πολυπληθείς ψηφοφόρους; )

 Τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής φανερώνουν για μια ακόμα φορά αυτό που δεν θέλουν να καταλάβουν αυτοί που έχουν την εξουσία (εκτελεστική και δικαστική) και που πολλές ψύχραιμες φωνές φωνάζουν από πολύ καιρό. Οι διώξεις και οι προφυλακίσεις δεν αποτελούν λύση! Το φίδι θέριεψε για τρεις, κυρίως, λόγους: 
α) της πολιτικής της λιτότητας, 
β) της μεταναστευτικής πολιτικής και 
γ) της αποκάλυψης της φαυλότητας των μέχρι σήμερα κυριάρχων πολιτικών κομμάτων. 

Το σκάνδαλο Μπαλτάκου και η άμυνα του Μαξίμου (του Σταύρου Λυγερού)

Η κυβέρνηση προσπαθεί να απομακρύνει την κουβέντα από το θέμα Μπαλτάκου (τα συστημικά κανάλια αναφέρονται πλέον από ελάχιστα έως καθόλου σε αυτό) προβάλλοντας κατά κόρον το θέμα "της εξόδου στις αγορές" και τη σημερινή επίσκεψη της Μέρκελ στη χώρα μας (αυτό το γεγονός το θεωρούν θετικό;)
Όταν όμως θα έχει κοπάσει ο απόηχος του πυροτεχνήματος της εξόδου, θα συνεχίσει να υποβόσκει το θέμα των επαφών της ΝΔ με τη Χρυσή Αυγή, για να δείχνει μέχρι πού θα μπορούσε να φτάσει το κυβερνών κόμμα, προκειμένου να διατηρηθεί στην εξουσία.
Αλλά τις δικές μου απόψεις για αυτά τα δυο θέματα τις εξέθεσα στο χθεσινό post. Σήμερα ας διαβάσουμε τί γράφει ο κ. Σταύρος Λυγερός για αυτά.

Το σκάνδαλο Μπαλτάκου και η αμυντική γραμμή Μαξίμου

Όλα δείχνουν ότι η ΝΔ θα πάει στις ευρωεκλογές έχοντας πάνω απ' το κεφάλι της τον πέλεκυ νέων αποκαλύψεων για τις σχέσεις της με τη Χρυσή Αυγή - και όχι μόνο. Οι απαντήσεις του Μπαλτάκου στις σχετικές ερωτήσεις του Χατζηνικολάου δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι η υπόθεση θα έχει συνέχεια. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του Μαξίμου να την κλείσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και ανώδυνα, το μείζονος σημασίας αυτό ζήτημα δεν πρόκειται να εκτοπιστεί από την πρώτη γραμμή της δημοσιότητας. Η κυβέρνηση, με την αμέριστη βοήθεια των κατεστημένων ΜΜΕ, προβάλλει δύο ισχυρισμούς. Ο πρώτος είναι ότι ο Μπαλτάκος δεν ήταν στον πυρήνα της εξουσίας, αλλά ένας νομικός που απλώς έλεγχε τα νομοσχέδια! Και ο πιο άπειρος πολιτικός και κοινοβουλευτικός συντάκτης όμως γνωρίζει ότι ο μέχρι πρότινος γενικός γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου δεν ήταν μόνο ένας από τους δυο τρεις παλαιότερους και στενότερους συνεργάτες του Σαμαρά, αλλά και ότι στην πράξη ασκούσε πολύ ευρύτερες αρμοδιότητες απ' όσες προβλέπει το συγκεκριμένο αξίωμα. Ο δεύτερος ισχυρισμός είναι ότι ο Μπαλτάκος έκανε επαφές με τη Χρυσή Αυγή αποκλειστικά με δική του πρωτοβουλία και σε πλήρη αντίθεση με την πολιτική της κυβέρνησης. Ως εκ τούτου, η μόνη ευθύνη που μπορεί να έχει ο πρωθυπουργός είναι ότι είχε επί δεκαετίες δίπλα του λάθος άνθρωπο. Η αλήθεια όμως είναι πολύ διαφορετική.

Μπαλτακιάδα και "έξοδος στις αγορές"

Αν μη τι άλλο, σε αυτή τη χώρα δεν βαριόμαστε ποτέ. Η επικαιρότητα έχει πάντα γεγονότα, ώστε και τα κανάλια να έχουν θέματα να γεμίζουν το πρόγραμμά τους!

Σήμερα είχαμε και την έκρηξη βόμβας μέσα σε παγιδευμένο αυτοκίνητο στο κέντρο της Αθήνας. Αλλά δεν θα αφήσουμε αυτό το γεγονός να μας παρασύρει μακριά από τις δυο άλλες βόμβες. Η μια δεν είναι άλλη από το βίντεο με τον Μπαλτάκο, που δεν άφηνε αμφιβολίες για τις (έστω εγκαταλειμμένες σήμερα) προθέσεις της ΝΔ προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία να συνεργαστεί ακόμα και με το διάβολο, στη συγκεκριμένη περίπτωση με τη Χρυσή Αυγή. Η άλλη βόμβα είναι η περιβόητη και πολυδιαφημισμένη «έξοδος στις αγορές».

Ας αρχίσουμε με την «Μπαλτακιάδα». Έχουν γραφεί ήδη πάρα πολλά που δεν έχει νόημα να αναφερθούμε αναλυτικά σε αυτά που ακούσαμε στο βίντεο από τον εκπρόσωπο του πρωθυπουργού στο Υπουργικό Συμβούλιο και όχι μόνο.
Εδώ θα σταθώ σε δυο σημεία που θα ήθελα να τονίσω.

Χρυσή Αυγή: Πολιτικά κίνητρα, αντιφασιστικές ευκολίες και κράτος δικαίου (του Σταύρου Λυγερού)

Το άρθρο του κ.Στ.Λυγερού που αναδημοσιεύω σήμερα μπορεί να θεωρηθεί ως συμπληρωματικό του σχολίου μου, που είχα αναρτήσει την Τρίτη που μας πέρασε, για το θέμα της Χρυσής Αυγής (χωρίς φυσικά τη θεωρία μου - συνομωσίας; - που μένει να δούμε αν θα επαληθευτεί).
Επίσης αυτό το άρθρο του το είδα ως επιβεβαίωση του λόγου, για τον οποίο αναρτώ, σχεδόν κάθε εβδομάδα, άρθρο του. Οι απόψεις που εκφράζει για το θέμα της Χρυσής Αυγής, συμπίπτουν 100% με τις δικές μου.
Ιδιαίτερα θα ήθελα να σταθείτε στα σημεία που έχω τονίσει με bold, σημεία που θεωρώ σημαντικά και στα οποία έχω αναφερθεί από αυτό το blog στο παρελθόν.
 

Χρυσή Αυγή: Πολιτικά κίνητρα, αντιφασιστικές ευκολίες και κράτος δικαίου

Η άρση της ασυλίας και των βουλευ­τών της Χρυσής Αυγής στους οποίους δεν είχαν ασκηθεί ποινικές διώξεις είναι μια πρόσθετη έν­δειξη ότι με νομικό όχημα την κατηγο­ρία της συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση προωθείται ο αποκλεισμός του κόμματος αυτού από τις ευρωεκλογές και πιθανότατα από τις εθνι­κές εκλογές. Ο αποκλεισμός αυτός, όπως και προ καιρού η σύλληψη και προφυλάκιση ηγετικών στελεχών της, χαϊδεύει το αντι­φασιστικό αίσθημα της πλειονότητας των πολιτών, αλλά αυτό δεν είναι διαβατήριο δημοκρατικότητας. Το αντίθετο μάλιστα.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σει­ρά. Αναμφίβολα ο ηγετικός πυρήνας της Χρυσής Αυγής διαπνέεται από νεοναζιστική ιδεολογία. Αναμφίβολα, η Χρυσή Αυγή καλλιεργεί την κουλτούρα της παραστρατιωτικής βίας. Αναμφίβολα, μέχρι τη δολο­φονία του Παύλου Φύσσα, η κυβέρνηση και το κατεστημένο μιντιακό σύστημα ανέ­χονταν τις εμφανείς παράνομες πράξεις και δραστηριότητες της Χρυσής Αυγής. Σχε­δόν έκλειναν τα μάτια σε αυτά που σήμερα υπερπροβάλλουν.
Το σοκ που προκάλεσε στην κοινή γνώ­μη η δολοφονία του Παύλου Φύσσα ήταν ο καταλύτης για να κάνει στροφή 180 μοιρών η «γαλάζια» ηγεσία. Στην πραγματικότητα το έδαφος είχε στρωθεί λόγω της απρο­θυμίας του Μιχαλολιάκου να λειτουργήσει σαν πολιτικό δεκανίκι της ΝΔ. Έτσι η ΝΔ όχι μόνο εγκατέλειψε τη στάση σχετικής ανο­χής, αλλά και παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στον πόλεμο εναντίον της Χρυσής Αυγής. Δεν έδωσε, βεβαίως ποτέ πειστική απά­ντηση για τη μέχρι τότε στάση της. Προφα­νώς επειδή η στροφή της υποκρύπτει και ιδιοτελείς πολιτικές σκοπιμότητες.
Η εξήγηση για την αρχική στάση ανοχής και για τη στροφή 180 μοιρών είναι ότι ορι­σμένοι κύκλοι της κυβέρνησης και των αρχουσών ελίτ ερωτοτροπούσαν με την ιδέα να χρησιμοποιήσουν το κόμμα του Μιχα­λολιάκου σαν πολιτικό εργαλείο εναντίον της Αριστεράς. Η θεωρία «των δύο άκρων», άλλωστε, προϋποθέτει την ύπαρξη μιας ισχυρής και προκλητικής Χρυσής Αυγής.

Μήπως σκοπός είναι η δημιουργία μιας "σοβαρής" Χρυσής Αυγής;

Παρακολούθησα χθες τη νύχτα στο Star μεγάλο μέρος της εκπομπής του Ν.Χατζηνικολάου με θέμα τις διώξεις εναντίον των βουλευτών της Χρυσής Αυγής. Είναι αλήθεια ότι πρόκειται για ένα θέμα που μου προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία, επειδή το να περάσει η εξουσία σε ένα κόμμα νεοναζιστικού εθνικιστικού τύπου είναι η μόνη εξέλιξη που θεωρώ χειρότερη για τη χώρα μας σε σχέση με την τωρινή της κατάσταση, τη διακυβέρνηση δηλαδή της χώρας από ξένους επικυρίαρχους (τους κατ’ευφημισμόν αποκαλούμενους «δανειστές») μέσω ιθαγενών πολιτικών οργάνων.
Αναρωτιούνται πολλοί: είναι δυνατόν να βρεθεί η Χρυσή Αυγή στην εξουσία; Θα απαντήσω θετικά και να γιατί:
Θεωρώ λάθος πολιτική τον εγκλεισμό των βουλευτών της στη φυλακή, βασιζόμενος σε αντίστοιχα ιστορικά γεγονότα. Και κυρίως αν θυμηθούμε ότι, όταν ο Χίτλερ φυλακίστηκε το 1923, ο αριθμός των οπαδών του ήταν αμελητέος, ενώ όταν μετά από κάποιους μήνες αποφυλακίστηκε, οι οπαδοί του είχαν πολλαπλασιαστεί!

Χαρακτηριστικά, ενώ τα δημοσκοπικά ποσοστά της Χ.Α. φαίνονταν να πέφτουν μετά τη δολοφονία του Φύσσα, άρχισαν να ανεβαίνουν μετά τη σύλληψη των πρώτων μελών της.
Οι ανιστόρητοι που εφαρμόζουν αυτή την πολιτική αρνούνται να δουν τις αιτίες που οδηγούν πολίτες να στραφούν προς το «κόμμα» αυτό (ή δεν τους συμφέρει να το δουν). Πιστεύουν ότι δείχνοντας στην τηλεόραση μέλη της με όπλα ή ακόμα συγκεντρώσεις τους, όπου κραυγάζουν με αστείο πραγματικά τρόπο διάφορα συνθήματα, θα αποτρέψουν το δυνάμωμά της. Ενώ καταφέρνουν το αντίθετο! Αυτοί που ψήφισαν τη Χ.Α. (εξαιρουμένου του αρχικού -αμελητέου αριθμητικά- πυρήνα της) δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για τη ναζιστική ιδεολογία, θετικό ή αρνητικό, το έκαναν μόνο για να «πονέσουν» τα κόμματα εξουσίας και θα το κάνουν όλο και περισσότεροι, όσο αντιλαμβάνονται ότι αυτό συνεχίζει να τα ενοχλεί. Ενώ παράλληλα, η τηλεόραση - που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως όπλο για την ενημέρωση των παρασυρόμενων - έχει περιπέσει σε τόση ανυποληψία από τα μνημονιακά παπαγαλάκια των βραδινών ειδήσεων και πολιτικών μαγκαζίνο, που δεν μπορεί να επηρεάσει πλέον κανέναν.
Επειδή όμως είναι μεγάλο το θέμα αυτών που ψηφίζουν Χ.Α. και του σκεπτικού τους (αν μπορεί να θεωρηθεί τέτοιο) θα πρέπει να επανέλθω σε μελλοντικό post, αφού τώρα πρέπει να δικαιολογήσω τον τίτλο του σημερινού post.

Η «Βολική» Θεωρία των Δύο Άκρων

Διάβαζα ένα άρθρο του κ.Θανάση Χατζή με τίτλο "Μετά την ακροδεξιά, εκτός νόμου και η αριστερά;", στο οποίο παραθέτει ορισμένες ενδιαφέρουσες σκέψεις, που γεννώνται από την κυβερνητική προπαγάνδα περί "δύο άκρων", μια θεωρία που μπορεί να οδηγήσει το δημοκρατικό μας πολίτευμα σε ακόμα πιο επικίνδυνες ατραπούς. Ήταν η (δικαιολογημένη) σύλληψη των βουλευτών και άλλων μελών της Χρυσής Αυγής μια πρόβα για τη μέθοδο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και εναντίον ενός (επικίνδυνου για τους "κυβερνώντες" και τους πάτρωνές τους) αριστερού κόμματος; Και μην απαντήσετε ότι το συγκεκριμένο κόμμα δεν έχει κάνει τίποτα παράνομο, ώστε να φοβάται, επειδή δεν είναι τόσο δύσκολο να βρεθούν -λίγο πριν τις επόμενες εκλογές- τα στοιχεία (πραγματικά ή φυτευτά) που χρειάζονται οι λυμαίνοντες την εξουσία ώστε να απαλλαγούν από τον επικίνδυνο αντίπαλο!
Λόγω της μεγάλης έκτασης του άρθρου, διάλεξα μόνο ένα κομμάτι που αποτελεί και το ρεζουμέ.

Η «Βολική» Θεωρία των Δύο Άκρων

Η ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων δεν εξισώνει απλώς με τον πιο ισοπεδωτικό τρόπο τη μούντζα που τυχόν θα ρίξει λόγου χάριν ένας αγανακτισμένος πολίτης λόγω ανέχειας, λόγω υποβάθμισης του βιοτικού του επιπέδου ή λόγω ανεργίας στο μέγαρο της βουλής, με τη δολοφονία ενός ανθρώπου. Ούτε, έστω, το να εκσφενδονίζει κάποιος μια τούρτα εναντίον ενός πρύτανη, με το ξεκοίλιασμα με κατσαβίδι ενός φουκαρά οικο­νομικού μετανάστη. Κατά βάθος, επιχειρεί να «ποινικοποιήσει» τις αποκλίσεις ένθεν και ένθεν του μεσαίου χώρου - «μεσαίου χώρου» όχι απλώς ως αναφορά πολιτικών συμπεριφορών, αλλά ακόμη και λόγου (οσονούπω και σκέπτεσθαι...), είτε πολιτικού είτε κοινωνικού.

Η προφυλάκιση ορισμένων πρωτοκλασάτων Ελλήνων νεοναζί βουλευτών μπορεί να είναι κάτι πρωτοφανές (εφόσον πρόκει­ται για σύλληψη βουλευτών), ωστόσο αυτοί δεν διώκονται για πολιτική δράση, αλλά για σύσταση και λειτουργία εγκληματι­κής οργάνωσης. Προφυλακιστέοι κρίθηκαν οι Χρυσαυγίτες, όχι επειδή ο «X» είχε σπίτι του 3-4 μπουκάλια κρασί με τη φάτσα του Μουσολίνι στην ετικέτα ή ο «Ζ» είχε σπίτι του cd με ναζιστικά εμβατήρια, αλλά επειδή υπάρχουν ενδείξεις για σχέ­σεις με μαστροπεία, με «προστασία» με πληρωμένους μπρά­βους, με δολοφονίες, με κλοπές, με μαύρο χρήμα... Πιο απλά, το σύστημα κατάφερε να ταυτίσει τον νεοναζισμό με ό,τι πιο λούμπεν αντικοινωνικό στοιχείο υπάρχει, προκειμένου να α­παξιώσει στα μάτια του Έλληνα μικροαστού, ακόμη και πριν τη «δέσει» εισαγγελικά, τη Χρυσή Αυγή.

Μάννα εξ "ουρανού" για τη Χρυσή Αυγή το αίμα των μελών της (του Σταύρου Λυγερού)

Το επίκαιρο σχόλιο του κ.Σταύρου Λυγερού σχετικά με τη δολοφονία των δυο νεαρών μελών της Χρυσής Αυγής, αναδημοσιεύω στη συνέχεια από τα σημερινά ΕΠΙΚΑΙΡΑ.
Με την ψύχραιμη ματιά που τον χαρακτηρίζει, περιγράφει τη δράση της "νέας τρομοκρατίας", όπως την ονομάζει, και σχολιάζει την απροσδόκητη χείρα βοηθείας που προσέφερε με τη συγκεκριμένη δολοφονία στη Χρυσή Αυγή. 

ΜΑΝΝΑ ΕΞ «ΟΥΡΑΝΟΥ» για τη Χρυσή Αυγή ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ THΣ

Το καινοφανές στοιχείο της επίθεσης πριν από μία εβδομάδα στο Νέο Ηράκλειο είναι ότι δεν στράφηκε ενα­ντίον κάποιων εκπρο­σώπων της εξουσίας ή του κράτους. Έπληξε μέλη της Χρυσής Αυ­γής. Αν και την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν υπήρχε προκήρυξη, κατά πάσα πιθανότητα οι δράστες θα δώσουν στην πράξη τους το νόημα της εκδίκησης για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Αυτά σε πρώτο επίπεδο, επειδή στο σκο­τεινό κόσμο της τρομοκρατίας υπάρχουν πολλά επίπεδα.

Όταν το εξεγερσιακό κύμα του Δεκεμ­βρίου του 2008 υποχώρησε, η φαντα­σίωση μιας δυναμικής συνέχειας με άλλα μέσα τροφοδότησε τη δεξαμενή απ'όπου αντλούν σε πρώτο επίπεδο οι οργανωμέ­νες ομάδες των κουκουλοφόρων και σε δεύτερο επίπεδο οι οργανώσεις ένοπλης δράσης Η «νέα τρομοκρατία» έχει δια­φορετική ρητορική και διαφορετικό τρό­πο δράσης από οργανώσεις όπως ο ΕΛΑ και η 17 Νοέμβρη. Οι επιθέσεις της είναι πιο συχνές, είναι μάλλον πρόχειρες αλλά έχουν ποικιλία και αρκετές απ' αυτές είναι «τυφλές».

Τί θεωρεί ο νόμος ως «εγκληματική οργάνωση»;

Τις τελευταίες μέρες ακούγεται συχνά η χρησιμοποίηση του όρου «εγκληματική οργάνωση». Με βάση το άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα, που περιγράφει τη φύση της, γίνονται από χρόνια συλλήψεις με την επίκλησή του. Ο πολύς κόσμος έμαθε για την ύπαρξη αυτού του όρου τις τελευταίες βδομάδες, λόγω της σύλληψης των βουλευτών και άλλων μελών της Χρυσής Αυγής. Τις τελευταίες 3-4 μέρες προέκυψε συζήτηση και για το αν το ΠΑΣΟΚ είναι εγκληματική οργάνωση! Έψαξα λοιπόν, να βρω νομική διευκρίνιση για το πότε μια ομάδα που διαπράττει παρανομίες μπορεί να ενταχθεί στο άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα. Πιο κάτω παραθέτω, όσο πιο συνοπτικά μπορώ, τα ευρήματά μου.

Μετά τη ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας που προέκυψε από τις αρχές της δεκαετίας του ΄90 στη χώρα μας, εξαιτίας της κατακλυσμιαίας εισόδου μεταναστών, αρχικά από το πρώην ανατολικό μπλοκ και στη συνέχεια από ασιατικές και αφρικανικές χώρες (έστω και αν η παραβατικότητα δεν αφορά την πλειοψηφία των μεταναστών από αυτές τις χώρες), οι ελληνικές αρχές, στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο, ενέτασσαν τις ομάδες παρανόμων στο καθεστώς της εγκληματικής οργάνωσης, το οποίο προέβλεπε βαρύτατες κατηγορίες. Οπότε με μόνο αυτόν τον χαρακτηρισμό οι κατηγορούμενοι έχουν εξασφαλισμένη μια πρώτη ποινή που κυμαίνεται από πέντε έως δέκα χρόνια. Και αν κάποιος από αυτούς χαρακτηριστεί σαν αρχηγός της «εγκληματικής οργάνωσης», η ποινή του φτάνει έως και τα είκοσι χρόνια (εξ αιτίας αυτού και μόνο του χαρακτηρισμού που, κατά κανόνα, όσον αφορά ατυχείς αλλοδαπούς μικροπαραβάτες, γίνεται αυθαίρετα).

Μήπως πράγματι οι υπουργοί είναι εξωγήινοι; (ξαναρωτάω...)

Δεν παρακολούθησα χθες την εκπομπή του Ν.Χατζηνικολάου, επειδή αρνούμαι από πολύ καιρό να ακούσω αυτά που λέει ο επαγγελματίας τηλεπωλητής, πολιτικός κι εσχάτως υπουργός (για 2^η φορά μάλιστα), ιδιαίτερα από τότε που εντασσόμενος στη Ν.Δ. επιδεικνύει μια συμπεριφορά αυταρχική του ύφους «εγώ τα ξέρω όλα, εσείς μη μιλάτε γιατί δεν ξέρετε». Είναι παράδοξο, που όταν ήταν στο ΛΑΟΣ δεν είχε τόσο επιθετική συμπεριφορά! Εξάλλου, ούτε σε αυτό το blog, ούτε στα twits μου θα βρείτε να αναφέρω κάπου το όνομά του. Κι αυτό, επειδή πιστεύω ότι θα πρέπει να αρχίσουμε κάποια στιγμή να είμαστε επιλεκτικοί σε πολλά πράγματα, αν και θα χρειαστεί κάποιες φορές για λόγους απαραίτητης πληροφόρησης να παραβαίνουμε αυτόν τον κανόνα. Για χθες, δεν έκρινα ότι χρειαζόταν. Θα μου πείτε, ασχολούμαι με Βενιζέλο, Βορίδη και άλλους παρόμοιους… Σωστά, θα κοιτάξω να το διορθώσω! Με τον πρώτο, πάντως, ασχολούμαι επειδή τον θεωρώ ιδιαίτερα επικίνδυνο, εξαιτίας των νόμων που έχει κάνει και με φοβίζει το γεγονός ότι μπορεί να είναι ανάμεσα σε αυτούς που θα ασχοληθούν με την επικείμενη αναθεώρηση του Συντάγματος, κάτι που θεωρώ – λαμβανομένων υπόψη των πεπραγμένων του – ότι θα έχει ολέθριες συνέπειες για το δημοκρατικό μας πολίτευμα.

Δημοσκοπήσεις: μια άλλη ματιά

Οι δημοσκοπήσεις διαδέχονται η μια την άλλη ασταμάτητα. Οι αναλύσεις των αποτελεσμάτων τους από τους καλοπληρωμένους δημοσιογράφους των ΜΜΕ και τους συνεργάτες τους των εταιριών δημοσκοπήσεων κατευθύνονται προς τα συμπεράσματα που επιθυμούν οι ιδιοκτήτες των μέσων που τα δημοσιοποιούν. Ανάλογα εξυπηρετική είναι και η διατύπωση των ερωτημάτων σε αυτές τις δημοσκοπήσεις. Όπως, η αστεία ερώτηση για τον καταλληλότερο πρωθυπουργό, που σήμερα αφορά τη σύγκριση ανάμεσα σε έναν που έχει δοκιμαστεί σε αυτή τη θέση και σε έναν αδοκίμαστο. Και που στο παρελθόν αυτή η ερώτηση έχει δώσει την πρώτη θέση με διαφορά στο Γιώργο Παπανδρέου, προηγουμένως στον Κώστα Καραμανλή και πάει λέγοντας...
Η αξία των δημοσκοπήσεων μπορεί να φανεί, αν συγκρίνουμε αυτές που διενεργήθηκαν πριν από εκλογές με τα εκλογικά αποτελέσματα που προέκυψαν από την κάλπη. Ας πάμε λοιπόν δοκιμαστικά, ενάμιση χρόνο πίσω για να δούμε μια δημοσκόπηση της MARC που δημοσιεύτηκε στο ΕΘΝΟΣ της 18/04/2012 (τυχαία επιλογή) και τι προέκυψε από τις κάλπες της 06/05/2012. 

Ποιό συμπέρασμα βγάζετε για την αξιοπιστία των δημοσκοπήσεων;

Mήπως «πλαφόν» και στα εγκλήματα; (του Χρήστου Γιανναρά)

Ο Χρήστος Γιανναράς, στο άρθρο του που αναδημοσιεύω σήμερα, σχολιάζει όσα ζούμε αυτές τις μέρες με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Έστω και αν δεν συμφωνεί κάποιος με τα γραφόμενά του 100% (προσωπικά με ξένισε η αναφορά του στις απεργίες, τις οποίες θεωρώ ως το έσχατο αμυντικό όπλο των εργαζομένων, έστω και αν δεν χρησιμοποιείται πάντα με την απαραίτητη σύνεση - όμως αυτές είναι μόνο πέντε λέξεις στο κείμενό του), αξίζει να διαβάζει τη γνώμη του, έστω και αν ο μόνος λόγος είναι (που δεν είναι ο μόνος) η τεράστια διαφορά του από τους τηλεοπτικούς σχολιαστές.
Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει η αναφορά του στις κομματικές συντεχνίες και η ταύτιση των δυο κομμάτων που κυβερνούν, αναφέροντάς τις με το ίδιο όνομα, αλλά με διαφορετικό χρώμα.  

Mήπως «πλαφόν» και στα εγκλήματα;

Το έγκλημα, η βία, ο τραμπουκισμός, η παντοδαπή κακουργία στο όνομα ιδεολογικών αντιθέσεων ή πολιτικών στοχεύσεων δεν μπορούν να απειλήσουν τη δημοκρατία (την ομαλότητα του πολιτικού βίου), όταν λειτουργεί δημοκρατία. Tέτοια συμπτώματα, εμφανιζόμενα κατά συρροήν, μάλλον αποκαλύπτουν τη δημοκρατία καταργημένη, προσχηματική, σκιώδη. Όσο ο πολιτικός βίος υπηρετεί το κοινωνικό γεγονός και όχι ιδιωτικά-συντεχνιακά συμφέροντα, όσο δεν έχει αυτονομηθεί η πολιτική από την κοινωνία και οι θεσμοί της δημοκρατίας λειτουργούν, κανένας δεν διανοείται ότι μπορούν κακουργήματα ατόμων ή συσπειρωμένων οπαδών οποιασδήποτε ολοκληρωτικής ιδεολογίας να καταλύσουν τη δημοκρατία.

H φρικτή δολοφονία εν ψυχρώ ενός τριαντατετράχρονου παλικαριού από μέλος του κοινωνικού αποστήματος που αυτοτιτλοφορείται «Xρυσή Aυγή» λειτούργησε σαν θρυαλλίδα για μια επιπλέον παταγώδη έκρηξη της αηδιαστικής υποκρισίας των συντεχνιών που αυτο-ονομάζονται «κόμματα»: Ωρύονται και ολολύζουν ότι κινδυνεύει η δημοκρατία, απειλείται το πολίτευμα της χώρας από τον ψυχανώμαλο δολοφόνο και τη συμμορία των περιθωριακών που αναμασούν παραληρήματα νεκρών ιδεολογημάτων φρίκης εφιαλτικής.

Οι κίνδυνοι που παραμονεύουν στη γωνία (του Σταύρου Λυγερού)

Πριν λίγες μέρες είχαμε διατυπώσει κάποιους προβληματισμούς, σχετικά με τις διαδικασίες που χρησιμοποιήθηκαν για τη δίωξη των στελεχών της Χρυσής Αυγής (εδώ). Στο παρακάτω άρθρο του ο κ.Σταύρος Λυγερός κινείται στο ίδιο κλίμα προβληματισμού, από το οποίο διαφαίνονται επιπλέον αφενός η κοντόφθαλμη ματιά του ΣΥΡΙΖΑ, που χειροκροτεί μεθόδους, που αργότερα ίσως χρησιμοποιηθούν και εναντίον του, αφετέρου η κοντόφθαλμη στρατηγική της κυβέρνησης, που αντί να πολεμήσει τις αιτίες που θέριεψαν το ακροδεξιό κόμμα, προβαίνει σε κινήσεις πρόσκαιρου εντυπωσιασμού (όπως είχα γράψει σε κάποιο twit προ ημερών, "καταστρέφει τους καρπούς και αφήνει απείραχτες τις ρίζες").

Οι κίνδυνοι που παραμονεύουν στη γωνία

Μπορεί η θεατρι­κή σύλληψη των ηγετικών στελεχών της Χρυσής Αυγής να χάιδεψε το αντιφασιστικό αίσθημα της πλειονότη­τας των πολιτών, αλλά η όλη διαδικασία προκαλεί σοβαρά ερωτήματα. Οι δημοκρατικοί κανόνες δεν έχουν εγκαθιδρυθεί για να εφαρμόζονται αλά καρτ και βεβαίως ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Ούτε η δημοκρατική ευαισθησία μπορεί να έχει ιδεολογικό πρόσημο. Με αυτή την έννοια είναι ιδιαιτέρως ανησυχητικό το γε­γονός ότι η κυρίαρχη τάση (ακόμα και στο χώρο της Αριστεράς που έχει επώδυνη πείρα) είναι να παραβλέπει την εξόφθαλ­μη παραβίαση δημοκρατικών δικαιωμά­των, επειδή αυτή στρέφεται εναντίον του νεοναζιστικού κόμματος.

Είναι αξιοσημείωτο ότι κόμματα, ΜΜΕ και κοινωνία των πολιτών πρακτικά απο­δέχονται, π.χ., το ομολογημένο γεγονός ότι η ΕΥΠ παρακολουθούσε τις τηλεφωνι­κές συνδιαλέξεις βουλευτών της Χρυσής Αυγής. Κι όλα αυτά πριν από τη δολοφο­νία κι όταν κανένας δεν είχε εκφράσει τη θεωρία περί εγκληματικής οργάνωσης. Η αποδοχή, όμως, ουσιαστικά παράνομων μεθόδων δημιουργεί ένα εξαιρετικά αρ­νητικό προηγούμενο. Ο Βορίδης άλλω­στε, έχει προαναγγείλει ότι η κατηγορία περί εγκληματικής οργάνωσης δεν επι­στρατεύτηκε για να χρησιμοποιηθεί μόνο εναντίον της Χρυσής Αυγής.

Είναι ανεξάρτητη η δικαστική εξουσία στην Ελλάδα;

Πόσο ανεξάρτητη είναι άραγε η δικαστική εξουσία στην Ελλάδα; Πολλοί προβληματισμοί προέκυψαν τις τελευταίες μέρες από τις ενέργειές της σε σχέση με το θέμα της Χρυσής Αυγής.

Αρχικά οι δικαστές προέβησαν στη σύλληψη αριθμού στελεχών όλων των βαθμίδων του ακροδεξιού κόμματος/μορφώματος/οργάνωσης μετά από «προτροπή» της κυβέρνησης, όπως τουλάχιστον έχει φανεί από τις δημοσιοποιημένες πληροφορίες. Σε αυτό το σημείο φάνηκε πως χειραγωγείται η δικαστική εξουσία.

Η όψιμη κυβερνητική δημοκρατική ευαισθησία και κάποιοι προβληματισμοί

Με το πρόσχημα της διόγκωσης της επιρροής της Χρυσής Αυγής, η κυβέρνηση βρήκε την ευκαιρία να κάνει επίδειξη δημοκρατικής ευαισθησίας. Πρόκειται για την ίδια κυβέρνηση που δείχνει τη γνωστή ευαισθησία όταν αυτοκτονούν σχεδόν καθημερινά συμπολίτες μας, όταν τα ΜΑΤ ρίχνουν δακρυγόνα και ξυλοκοπούν τα γεροντάκια στο Σύνταγμα, που δεν μπόρεσε να συλλάβει τους δολοφόνους των τριών υπαλλήλων της MARFIN, που δεν μπορεί να συλλάβει τους μπαχαλάκηδες που διαλύουν με τα μολότωφ τους κάθε αξιόλογη απεργιακή κινητοποίηση, που κυβερνάει με αλλεπάλληλα νομοθετικά διατάγματα, που… που.. Ναι! Αυτή η κυβέρνηση έχει πραγματικά δημοκρατική ευαισθησία!

Για το θέμα της διόγκωσης της Χρυσής Αυγής έχω αναφέρει την άποψή μου, που δεν είναι μόνο άποψη, είναι θέμα παρατήρησης. Είναι φανερό πως προέκυψε από την εφαρμογή/επιβολή του "Δουβλίνο ΙΙ" και θέριεψε ως αποτέλεσμα της πολιτικής της λιτότητας. Όσοι μιλάμε με κόσμο και δεν ακούμε μόνο τα κανάλια, ξέρουμε περιπτώσεις ατόμων που την ψήφισαν χωρίς να έχουν φασιστικές αντιλήψεις. Απλά (απλά;) ήταν μια –λανθασμένη οπωσδήποτε- ανάγκη εκδήλωσης της διαμαρτυρίας τους για την πολιτική που στρέφονταν αποκλειστικά εις βάρος τους, εις βάρος των μικρομεσαίων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Πρόθεσή τους ήταν να εκδικηθούν το πολιτικό σύστημα που, ενώ χρέωσε τη χώρα με τεράστια ποσά, τα οποία σε μεγάλο βαθμό καρπώθηκε το ίδιο, και που, όταν δεν πήγαινε άλλο, έβαλε τους πολίτες να εξοφλήσουν τα δανεικά. Αυτοί οι πολίτες που -σχεδόν όλοι- είναι μισθωτοί, συνταξιούχοι ή άνεργοι (τα γνωστά μόνιμα υποζύγια που τροφοδοτούν σε πολύ μεγάλο βαθμό τα δημόσια ταμεία με τους φόρους που πληρώνουν), αλλά και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες που η "κρίση" τούς στέρησε την πελατεία, βυθισμένοι στην εξαθλίωση, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι μαχαίρωναν τη - δεχόμενη πολλαπλά κτυπήματα κι από πολλές ακόμα πλευρές - ταλαίπωρη Δημοκρατία μας, προχώρησαν για λόγους εκδίκησης στη χειρότερη δυνατή επιλογή. Εναλλακτικές επιλογές υπήρχαν; Ναι, υπήρχαν! Αλλά με αυτές θα ασχοληθούμε σε προσεχές σημείωμά μας. Προς το παρόν θα ήθελα να ασχοληθώ με αυτά που συμβαίνουν αυτές τις μέρες.

Για τη δολοφονία του Π.Φύσσα από τον οπαδό της Χρυσής Αυγής δεν θα πω κάτι, επειδή - στο δικό μου μυαλό τουλάχιστον - υπάρχουν μερικά σκοτεινά σημεία, γι’αυτό θα περιμένω να διευκρινιστούν από την ανάκριση, αν και δεν είμαι πολύ αισιόδοξος.

Θέλω να αναφερθώ σε δυο σημεία που με ανησυχούν: στο θέμα των εκλογών και στον τρόπο σύλληψης των επικεφαλής κόμματος (επικίνδυνου οπωσδήποτε για την κοινωνία, αλλά που εισήλθε στη Βουλή με νόμιμο τρόπο).

Από την ενοχή στην κήρυξη πολέμου (του Σταύρου Λυγερού)

Τις τελευταίες ημέρες, μετά τη δολοφονία του Π.Φύσσα, την ειδησεογραφία μονοπωλεί το θέμα της Χρυσής Αυγής και οι παράνομες ενέργειές της.
Η ΝΔ, όπως είναι φυσικό, προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το γεγονός, στην προσπάθειά της να πάρει πίσω τις ψήφους του ακροδεξιού/φασιστικού κόμματος, οι οποίες, θεωρεί, ότι αφαιρέθηκαν κυρίως από εκείνη, άρα της ανήκουν.
Έχουμε ακούσει κι έχουμε διαβάσει αμέτρητα σχόλια επί του θέματος, εμείς όμως τώρα επιλέγουμε το σχετικό άρθρο/σχόλιο του κ.Σταύρου Λυγερού, που εξετάζει το θέμα με τη δική του ψύχραιμη ματιά.
Ας μου επιτραπεί μόνο να διατυπώσω τις αμφιβολίες μου, για το κατά πόσον το εν λόγω "κόμμα" θα κατόρθωνε να μπει στη Βουλή, αν δεν υπήρχαν τα μνημόνια.

(H φωτογραφία από μια ταινία, που πρέπει να τη δει, όποιος δεν την έχει δει ακόμα) 

Από την ενοχή στην κήρυξη πολέμου

Όσοι είχαν μάτια να δουν έβλεπαν και πριν από το 2010 ότι η Χρυσή Αυγή έβγαινε σταδιακά από το πο­λιτικό περιθώριο, στο οποίο φυτοζωούσε για δεκαετίες. Οι δημοτικές εκλογές του φθινοπώ­ρου του 2010 το επιβεβαίωσαν. Στο Δήμο Αθηναίων είχε αποσπάσει 5,3%, ενώ οι γειτονιές που έχουν κατακλυστεί από πα­ράνομους μετανάστες τής είχαν δώσει ποσοστά γύρω στο 20%!

Η πρωταρχική εκλογική συσσώρευ­ση της Χρυσής Αυγής προέκυψε από τα προβλήματα που προκάλεσε η μαζική παράνομη μετανάστευση. Αυτά της έδω­σαν την πρώτη ισχυρή πολιτικοεκλογική ώθηση. Ο στρουθοκαμηλισμός της ευ­ρύτερης Αριστεράς και η αδιαφορία των κατεστημένων πολιτικών δυνάμεων άφη­σαν ελεύθερο το έδαφος στο βίαιο και απεχθή ακτιβισμό των χρυσαυγιτών.

Τη δυναμική του νεοναζιστικού κόμ­ματος τροφοδότησε και η πρωτοφανής κρίση. Η πολιτική του Μνημονίου απονομιμοποίησε τους πυλώνες του πολιτι­κού συστήματος, γεγονός που φούσκω­σε τα εκλογικά πανιά του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και έστειλε πολλούς ψηφοφόρους στην αγκαλιά της Χρυσής Αυγής. Η αιτία είναι ότι αυτοπροβάλλεται ως το κατεξοχήν αντισυστημικό κόμμα, επειδή βρίσκεται στον αντίποδα του αριστερόστροφου ιδεολογικού κλίματος της μεταπολιτευ­τικής περιόδου και δεν είχε ούτε έμμεση ευθύνη για την οικονομική κατάρρευση.

Η μεταμοντέρνα ιδεολογική δικτατορία του «πολιτικά ορθού» (του Σταύρου Λυγερού)

Με ένα θέμα που έχει απασχολήσει και άλλη φορά αυτό το blog - την υποκειμενική θεώρηση του πολιτικά ορθού - ασχολείται αυτή την εβδομάδα στο άρθρο του στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ ο κ. Σταύρος Λυγερός.
Με αφορμή τη διαμόρφωση του "αντιρατσιστικού νομοσχεδίου" και τις διαφωνίες μεταξύ στελεχών και των τριών δεξιών κομμάτων που συγκυβερνούν, ο αρθρογράφος επισημαίνει τον κίνδυνο να λειτουργήσει το εν λόγω νομοσχέδιο αντίθετα από τον θεωρητικά επιδιωκόμενο σκοπό. Επίσης να δώσει "πάτημα" για ακόμα περισσότερο αντιδημοκρατικές ενέργειες από αυτές που ήδη εφαρμόζονται (νομοθετικά διατάγματα, επιστρατεύσεις απεργών κλπ).
(Κάποια σημεία του άρθρου που θεωρώ βασικά, τα τονίζω με bold).  

Η μεταμοντέρνα ιδεολογική δικτατορία του «πολιτικά ορθού»

Μπορεί ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ να συνυπέγραψαν επώδυνα για την κοινωνία μέτρα -αλλεπάλληλες μειώσεις μισθών και συντάξεων, επιβολή υπέρμετρων πρόσθε­των φόρων, κατάρ­γηση των εργασιακών δικαιωμάτων και αποδόμηση του Κοινωνικού Κράτους-, αλλά στο ζήτημα του «αντιρατσιστικού» νομοσχεδίου εμφανίζονται ανυποχώ­ρητοι. Η στάση τους είναι ευεξήγητη. Σε μια προσπάθεια να ανασχέσουν την ταχύρρυθμη συρρίκνωση της πολιτικοεκλογικής τους απήχησης, αναζητούν τρόπο να διαφοροποιηθούν από τη ΝΔ και να αποκτήσουν προοδευτικά ένσημα.

Ο Βενιζέλος έχει εδώ και καιρό δείξει την πρόθεσή του να πρωτοστατήσει στη λήψη δικαστικών μέτρων εναντίον της Χρυσής Αυγής. Σε παλαιότερη σύσκεψη των τριών αρχηγών, για να δώσει ένα αντάλλαγμα στους εταίρους του, ο Σαμα­ράς είχε συναινέσει στη σύνταξη «αντιρατσιστικού». Όταν, όμως, ο υπουργός Δικαιοσύνης Ρουπακιώτης εμφάνισε το νομοσχέδιο, προκλήθηκαν έντονες αντι­δράσεις όχι μόνο στη ΝΔ, αλλά διάσπαρ­τα σε ολόκληρο το ιδεολογικοπολιτικό φάσμα.

Οι πηγές που τροφοδοτούν το ρεύμα της χρυσής Αυγής - του Στ.Λυγερού

Για μια ακόμα φορά ο κ.Σταύρος Λυγερός με "αναγκάζει" να σκανάρω για να δημοσιεύσω σε αυτό το blog άρθρο του από τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ.

Στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού παραθέτει τις απόψεις του για το συνεχές φούσκωμα των ποσοστών της Χρυσής Αυγής, αποφεύγοντας να κάνει αυτό που κάνουν όσοι αναφέρονται στο συγκεκριμένο κόμμα, δηλαδή επίδειξη δημοκρατικότητας, κάτι που δεν έχει ανάγκη, άλλωστε.

Στο περιεκτικό, αν και μικρό στο μέγεθος άρθρο του -λόγω διαθέσιμου χώρου στο περιοδικό προφανώς- περιγράφει, χωρίς να χαϊδεύει δεξιά ή αριστερά αυτιά, αυτό που διαπιστώνουμε όσοι -αντίθετα από τους παπαγάλους των τηλεοπτικών κυρίως μέσων- κυκλοφορούμε ανάμεσα σε απλούς πολίτες, ότι δηλαδή, αυτοί που ακολουθούν τη Χρυσή Αυγή δεν το κάνουν επειδή είναι συγγενείς ιδεολογικά, αλλά για να εκδικηθούν το υπάρχον πολιτικό σύστημα που τους έχει προδώσει.

Και τολμώ να προσθέσω, ότι αν συνεχιστεί η κυβερνητική επίθεση εναντίον των ανυπεράσπιστων πολιτών, στις επόμενες εκλογές μπορεί να δούμε και το απευκτέο φαινόμενο να διεκδικεί τη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης από τη ΝΔ.

Ας διαβάσουμε όμως το άρθρο του κ.Λυγερού, που, οπωσδήποτε, τα λέει καλύτερα.

Οι πηγές που τροφοδοτούν το ρεύμα της χρυσής Αυγής 

Είναι κατανοητό το άγχος του Βενιζέλου να επιδείξει πολιτική κινητικότητα για να ανασχέσει την πολιτικοεκλογική κατο­λίσθηση του κόμματός του. Ακατανόητο, όμως είναι ότι επέλεξε να προβάλει σαν ρηξικέλευθη πρωτοβουλία το αυτονόητο. Οι συνεργάτες του είχαν προαναγγείλει ότι θα ζητούσε να τεθεί εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή. Αντ'αυτού, ζήτησε να απο­μονωθεί πολιτικά και να διώκονται τα στελέχη της που προβαίνουν σε αξιόποινες πράξεις. Αυτό, όμως, δεν είναι πολιτική πρωτοβουλία. Η πολιτι­κή απομόνωση είναι περισσότερο ρητορική, ενώ τα υπόλοιπα εφαρμογή του Ποινικού Κώδικα.