Οι αυτοκτονικές διαθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ σκοράρουν!

Και να που το ποδόσφαιρο άρχισε να απασχολεί ιστοσελίδες που καμία πρόθεση ή διάθεση είχαν να ασχοληθούν με αθλητικά θέματα. Στο προηγούμενο post μου είχα αναφερθεί στο τεράστιο στρατηγικό λάθος που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ με το να πάει κόντρα στην κατασκευή του γηπέδου μιας από τις 3-4 δημοφιλέστερες ελληνικές ομάδες. Ένα λάθος που πιθανόν να του στοιχίσει - τουλάχιστον - την αυτοδυναμία. Ένα λάθος που κάποιοι στο κόμμα υιοθέτησαν, στην επιθυμία τους να δείξουν την αντίθεσή τους στο βασικό χρηματοδότη της ομάδας, το Δ.Μελισσανίδη, ερχόμενοι αντιμέτωποι με πάνω από ένα εκατομμύριο φιλάθλους της ΑΕΚ, οι οποίοι, λόγω καταβολών είναι κατά πλειοψηφία προοδευτικής κατεύθυνσης.  Εννοείται ότι η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των φιλάθλων - οι οποίοι σίγουρα έχουν καταστραφεί και αυτοί από τις μνημονιακές κυβερνήσεις - θα ψηφίσει με βάση άλλα κριτήρια, βιοποριστικά, επιθυμίας αποτίναξης του ζυγού των δανειστών, τιμωριτικά... Όμως, δεν πρέπει να παραβλεφτεί ότι ένα ποσοστό - που όσο μικρό κι αν είναι, θα μεταφράζεται σε αρκετές χιλιάδες - θα ψηφίσει με ποδοσφαιρικά κριτήρια, όπως αποδεικνύουν κάποια πανώ στο γήπεδο και κάποιες "ενοχλητικές" εμφανίσεις οπαδών της ομάδας σε εκδηλώσεις, τόσο του δημάρχου, όσο και στελεχών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ακόμα και στη χθεσινή ομιλία του Τσίπρα στην Καλαμάτα είχαμε τέτοια γεγονότα (φωτό). 

Το μόνο σημείο που σώζει τον ΣΥΡΙΖΑ είναι το ακόμα πιο χαμηλό επίπεδο των στελεχών των δυο κομμάτων της συγκυβέρνησης, που επαναλαμβάνουν ανόητα και τετριμμένα σλόγκαν στις ατέλειωτες εμφανίσεις τους στα τηλεπαράθυρα, στα οποία περιφέρουν την ασημαντότητά τους, προσφέροντας με κάθε τέτοια εμφάνισή τους ψήφους στους αντιπάλους τους. Σε περίπτωση που εκμεταλλεύονταν, έστω και λίγο, το λάθος του ΣΥΡΙΖΑ με το γήπεδο της ΑΕΚ, θα κινδύνευε όχι μόνο η αυτοδυναμία του, αλλά ακόμα και η πρώτη θέση.

Στη συνέχεια αναδημοσιεύω σχετικό άρθρο του Παν.Αποστόλου από το freepen.gr, το οποίο αναδημοσιεύτηκε και στο infognomonpolitics.blogspot.gr, ίσως και σε άλλα sites και blogs.

Η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ εξαρτάται από το γήπεδο της ΑΕΚ

Στις 25 Ιανουαρίου 2015 ο ελληνικός λαός καλείται να αποφασίσει για την περαιτέρω πορεία του ίδιου και της Πατρίδος του. Καλείται να προσέλθει μαζικά στις κάλπες και να στηρίξει αντιμνημονιακά κόμματα, μη υποκύπτοντας στα τρομοκρατικά διλλήματα που σε καθημερινή βάση περνούν μέσα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ οι Σαμαράς και Βενιζέλος.

Να μην υποκύψει στα ψεύδη που θα χρησιμοποιήσει ο ολετήρας της Πατρίδας μας Γιώργος Παπανδρέου και το νέο κόμμα του. Να μην υποκύψει στη ρητορική του Συστημικού κόμματος “Ποτάμι”, από τη στιγμή που οι ίδιοι οι μετέχοντες σε αυτό δηλώνουν πως δεν έχουν συγκεκριμένη ιδεολογική ταυτότητα.

Charlie Hebdo, λίγος Βενιζέλος και ΣΥΡΙΖΑ εναντίον(;) ΑΕΚ

Τη βδομάδα που πέρασε, μια ασθένεια με κράτησε 3-4 μέρες στο σπίτι. Είναι κρίμα που δεν μπορεί κάποιος να εκμεταλλευτεί αυτές τις περιπτώσεις για να ολοκληρώσει την ανάγνωση κάποιου βιβλίου που έχει ξεκινήσει ή κάποιου κειμένου που έχει κατά νου, αφού ο πυρετός, έστω και χαμηλός, αποτελεί τροχοπέδη.

Θλιβερό αποτέλεσμα είναι ότι η μόνη κατάλληλη παρέα είναι η τηλεόραση (και το ραδιόφωνο βέβαια, που έχει γίνει κι αυτό μια απ'τα ίδια).

Το θέμα της εβδομάδας ήταν οπωσδήποτε η τρομοκρατική επίθεση στα γραφεία του Charlie Hebdo. Σήμερα, δεν θα γράψω για θέματα τρομοκρατίας με αφορμή αυτό το γεγονός. Ίσως σε κάποιο προσεχές post. Θα ανατρέξω στις μνήμες των φοιτητικών μου χρόνων, τότε που γνώρισα για πρώτη φορά το εν λόγω περιοδικό. Ήταν τη δεκαετία του 70, κατά την πρώτη περίοδο κυκλοφορίας του. Δεν θυμάμαι αν κυκλοφορούσε στα αθηναϊκά περίπτερα. Στην παρέα μας όμως είχαμε μια συμφοιτήτρια που ο φίλος της σπούδαζε στη Γαλλία κι εκείνος ήταν που έφερνε μαζί του όταν ερχόταν στην Ελλάδα τεύχη του Charlie Hebdo. Τεύχη του έφερνε και η φίλη μας όταν γυρνούσε από το Παρίσι, όπου πήγαινε να τον επισκεφτεί. Μας είχε τραβήξει το ενδιαφέρον το γεγονός ότι ένα περιοδικό μπορούσε να είναι τόσο επιθετικά κριτικό σε θέματα που τότε μας φαινόταν αδιανόητα. Μην ξεχνάμε ότι είχαμε μπει στη σχολή επί χούντας, οπότε η λογοκρισία ήταν σημείο αναφοράς και η μόνη κριτική που ακουγόταν ήταν κατά «του κομμουνιστικού κινδύνου». Για να έχετε σημείο σύγκρισης, όπως ακούμε σήμερα τους πολιτικούς της συγκυβέρνησης (αλλά και –όλως παραδόξως- του στοχοποιημένου τότε ΚΚΕ) κατά του κινδύνου του ΣΥΡΙΖΑ. Το μόνο καλό τότε ήταν ότι είχαμε μόνο μια ΥΕΝΕΔ, ενώ τώρα έχουμε πολλές. Όμως ξέφυγα από το θέμα της γνωριμίας μου με το Charlie Hebdo. Δεν πειράζει, θα περάσω σε κάτι άλλο.