Γιατί αμφισβητούνται οι πολιτικοί

Οι κατηγορίες και η οργή πολλές φορές που εκτοξεύονται κατά των πολιτικών αυξάνονται μέρα με τη μέρα. Κι εκείνοι κρύβονται πίσω από την καραμέλα – που επαναλαμβάνουν και τα μιντιακά προπαγανδιστικά φερέφωνά τους - ότι «όσοι επιτίθενται στους πολιτικούς υπονομεύουν την Δημοκρατία». Αν την Δημοκρατία την υπονομεύουν οι διαμαρτυρόμενοι πολίτες ή οι ίδιοι οι πολιτικοί με τις πράξεις τους, δεν χρειάζεται πολλή σκέψη, προκειμένου να δοθεί απάντηση. Δεν θα υπήρχε πρόβλημα, αν οι βουλευτές που εκλέγονται για να διαχειριστούν την εξουσία που τους δίνεται προς όφελος εκείνων που τους τη δίνουν, δεν την μεταχειρίζονταν προς ίδιον όφελος αδιαφορώντας για τις ανάγκες των πολιτών.

Καλύτερα όμως τα έγραφε ο Χρήστος Γιανναράς σε ένα άρθρο του στο κάπως μακρινό πλέον 1994, το οποίο παραθέτω στη συνέχεια (σκαναρισμένο για να μη χαθεί και το πολυτονικό, στο οποίο γράφει) αποδεικνύοντας ότι το πρόβλημα υπάρχει από καιρό και απλά χειροτερεύει.

 

O ρεαλισμός δεν είναι απαισιοδοξία

Πολλές φωνές από πολλές πλευρές συνεχίζουν να προσπαθούν να συνετίσουν εκείνους που λαμβάνουν - υποτίθεται - αποφάσεις για τις ζωές μας, προκειμένου να σταματήσουν να υποκύπτουν στις παράλογες αξιώσεις και τα εκβιαστικά διλήμματα των δανειστών, αλλά φαίνεται πως τα οφέλη από την αναρρίχηση στις καρέκλες της "εξουσίας" είναι πολλά, ώστε να τα θυσιάσουν για να αποφασίσουν να προασπίσουν τα συμφέροντα των πολιτών που τους ανέθεσαν αυτό το έργο.
Μια τέτοια φωνή είναι και του Χρήστου Γιανναρά, ένα από τα πρόσφατα άρθρα του οποίου αναδημοσιεύω στη συνέχεια από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. 

.... Mεγαλώνει συνεχώς το ποσοστό των ανθρώπων που βαφτίζουν τον ρεαλισμό «απαισιοδοξία» και τον απωθούν, αρνούνται να βλέπουν γύρω τους και να κρίνουν. Eγκαταλείπονται με επιπόλαιη ευπιστία στις δόλιες ψευτοπαρηγόριες των εκάστοτε κυβερνώντων ή στις τυποποιημένες, χιλιοφθαρμένες επαγγελίες της αντιπολίτευσης. Tα κόμματα εναλλάσσονται στην εξουσία, όμως η γλώσσα κάθε κυβέρνησης και κάθε αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι πάντα ίδια, πανομοιότυπη, όποιο κόμμα κι αν τις συγκροτεί. Eμείς όλοι, τάχα και πολίτες, το πιστοποιούμε με παραλυτική αδράνεια, δεν τολμάμε να περάσουμε στην αντεπίθεση, έστω της αποχής.

Aυτοί που συνεχίζουν απτόητοι να εμπορεύονται τη μακάβρια κατάρρευση του ελλαδικού κρατιδίου, τον βασανισμό ενός ολόκληρου λαού από την ανικανότητα και φαυλότητα των κυβερνώντων, είναι η πλειονότητα των εμπορευόμενων την πληροφόρηση - ενημέρωση, μαζί και τον (υποτίθεται) «σχολιασμό» της τραγελαφικής επικαιρότητας. Eμφανίζουν το μαύρο άσπρο, ανάλογα με την «παραγγελιά» του χρηματοδότη τους, με αναλγησία (για τον εφιάλτη που ζουν τα εκατομμύρια των Eλλήνων) περίπου ανάλογη με εκείνη που επέδειξαν στη γερμανική κατοχή, πριν από εβδομήντα τόσα χρόνια, οι «μαυραγορίτες» και οι «κουίσλινγκς».

Ο Ευρωσκεπτικισμός είναι ευλογία

​Ο Ευρωσκεπτικισμός είναι μια από τις έννοιες που τα συστημικά μέσα και οι υποτελείς πολιτικοί φροντίζουν να δυσφημούν σε κάθε ευκαιρία. Επειδή, προφανώς, αφορά την αντίδραση που φοβούνται ότι θα τους στερήσει τα οφέλη που προσπορίζονται από τη διαμορφωμένη αποικιοκρατική κατάσταση της χώρας.
Αυτές τις μέρες, με την ευκαιρία της εκλογής Τραμπ, πόσες φορές δεν ακούσαμε στα ΜΜΕ ότι τον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο των ΗΠΑ συνεχάρησαν πολιτικοί "ευρωσκεπτικιστές-ακροδεξιοί", με στόχο φυσικά να υποβάλλουν στο υποσυνείδητο των πολιτών την ταύτιση των δυο όρων. Ότι δηλαδή ευρωσκεπτικιστές είναι μόνο οι ακροδεξιοί (τι να λένε γι'αυτό άραγε, ο Λαφαζάνης, η Κωνσταντοπούλου, ο Αλαβάνος κ.ά.;).
Στο άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια ο κ.Χρήστος Γιανναράς* ανασκευάζει την άποψη που προωθεί το σύστημα για τον Ευρωσκεπτικισμό, αποδεικνύοντας ότι πρόκειται για σύμπτωμα που δείχνει υγεία. 

Άποψη, και κατατίθεται για να κριθεί. H χώρα μας επιτροπεύεται ταπεινωτικά (αλλά δικαιολογημένα), μπορούμε ωστόσο να εκφραζόμαστε, ακόμα, χωρίς λογοκρισία.
H άποψη λέει: Tο πιο αισιόδοξο σύμπτωμα στην Ευρώπη σήμερα είναι ο ευρωσκεπτικισμός. Όπως ακριβώς και στην προσωπική τού καθενός μας ζωή: το γονιμότερο και πιο ελπιδοφόρο σύμπτωμα (τόσο στην αποτυχία όσο και στην επιτυχία) είναι η αυτοκριτική εγρήγορση.
Έχει τόσο κατασυκοφαντηθεί ο «ευρωσκεπτικισμός», ώστε κάθε υπεράσπισή του να διακινδυνεύει την αβασάνιστη a priori απόρριψή της ή τον χλευασμό. Mας έχουν μεθοδικά βομβαρδίσει με τη μικρονοϊκή ρετσινιά ότι ευρωσκεπτικισμός σημαίνει εθνικιστικός επαρχιωτισμός, ακροδεξιά ξενοφοβία, φασιστοειδής πατριδοκαπηλία. H ευτέλεια των κακόβουλων χαρακτηρισμών φανερώνει πόσο επικίνδυνος είναι ο ευρωσκεπτικισμός για κάποιους πανίσχυρους συνασπισμούς συμφερόντων.

Μέλλον ευρωπαϊκό και μέλλον των Ελλήνων (του Χρ. Γιανναρά)

Δεν θα μείνουν και πολλά όρθια στη χώρα μας μετά την ψήφιση και τρίτου μνημονίου από τους βουλευτές που μπροστά τους βλέπουν μόνο μονόδρομους (είναι φυσικό, αφού η ανακάλυψη και άλλων δρόμων προϋποθέτει δουλειά, δουλειά που οι σωτήρες του έθνους μας δεν δείχνουν πρόθυμοι να κάνουν).

Μας λένε ότι κάθε λαός έχει τους κυβερνήτες που του αξίζουν. Ο ελληνικός λαός, όμως, με το περήφανο ΟΧΙ που είπε στα μνημόνια, κάτω από αντίξοες συνθήκες μάλιστα, έδειξε θάρρος και αποφασιστικότητα περιμένοντας και από τους αποδέκτες του να ανταποκριθούν. Η συνέχεια είναι γνωστή. Το συμπέρασμα πάντως είναι ότι ο λαός μας στέκεται πιο πάνω από εκείνους που ψηφίζει αναγκαστικά (αφού ανάμεσα σε αυτούς πρέπει να διαλέξει) . 

Το ερώτημα που γεννιέται σε πολλούς είναι αν η Ελλάδα έχει μέλλον μετά την ισοπέδωση που προκαλούν τα συνεχόμενα μνημόνια. Σε αυτό το ερώτημα προσπαθεί να απαντήσει, με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο γραφής, ο Χρήστος Γιανναράς με το άρθρο του που αναδημοσιεύω από την Καθημερινή της 26/7/2015, αρκετές μέρες πριν τη σημερινή ψήφιση και του "αριστερού" μνημονίου, τρίτου στη σειρά.

Μέλλον ευρωπαϊκό και μέλλον των Ελλήνων (του Χρ. Γιανναρά)

Α​​πορροφημένοι από την εικόνα του ενός δέντρου, όπου έχουμε χτίσει τις φωλιές μας, χάνουμε από τα μάτια μας την εικόνα του δάσους. Όμως η ιστορική μας μοίρα αποκλείεται να είναι μοναχική.
Κοινός τόπος και τον παπαγαλίζουμε όλοι: Η Ευρώπη έχει αλλάξει, δεν αναγνωρίζεται. Όσο υπήρχε η απειλή του εφιάλτη στην Ανατολή, ο ολοκληρωτισμός της Σοβιετίας, του Μάο, των Ερυθρών Χμερ, οι κοινωνίες της Ευρώπης ήταν το σύμβολο της μάχης για την υπεράσπιση των θεσμών της δημοκρατίας, των προϋποθέσεων του κοινωνικού κράτους. Ακόμα και όταν οι ΗΠΑ διολίσθαιναν στην αυθαιρεσία του μακαρθισμού ή στη στήριξη απάνθρωπων δικτατοριών λατινοαμερικανικού τύπου, η κριτική εγρήγορση του πολιτικού αντιλόγου αντλούσε από τις αρχές των ευρωπαϊκών δημοκρατικών κατακτήσεων.

Ο Χρ.Γιανναράς για την κρίση: Υπήρχε εναλλακτική λύση

Οι απόψεις του Χρήστου Γιανναρά διαβάζονται με ενδιαφέρον ακόμα κι από αυτούς που δεν κινούνται στο ίδιο με το δικό του μήκος κύματος θέασης των συμβαινόντων.
Διάβασα στην Ημερησία μια σχετικά σύντομη, αλλά ιδιαίτερα περιεκτική συνέντευξή* του και θεώρησα απαραίτητο να την περιλάβω σε αυτή την αρχειοθέτηση ενδιαφερόντων κειμένων που φιλοδοξεί να αποτελεί αυτό το blog.


Κύριε Γιανναρά, υπάρχει η αίσθηση ότι σήμερα βιώνουμε το τέλος μιας εποχής. Ποιες είναι οι συνέπειες στην Ελλάδα; 

Τις συνέπειες τις βιώνουμε, με οδύνη και πανικό κάθε μέρα.  

Αλλά ο περιγραφικός εντοπισμός τους μάλλον κουράζει και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να τις ανα­χαιτίσει.
 
Πώς αντιλαμβάνεστε την οικονομική κρίση που μας έπληξε το τελευταία χρόνια; Υπήρχε, άραγε, εναλλακτική λύση;

Πιστεύω ότι υπήρχε εναλλακτική λύση. Αυτή θα μπο­ρούσε να είναι η επικέντρωση όλων των προσπαθειών στην «κατά κεφαλήν καλλιέργεια», αλλά και στη συνειδητοποίηση των κριτηρίων «ποιότητας» της ζωής. Γιατί τη Φινλανδία ή την Ελβετία δεν τις διαλύει η «κρίση»;

Τις προηγούμενες δεκαετίες είχε επικρατήσει ευρέως η «φι­γούρα» και η υπερκατανάλωση. Πιστεύετε ότι η κρίση μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά σε επίπεδο αξιών;

Η ζωή προχωρεί με βάση τις ανάγκες των ανθρώπων, όχι τις αφηρημένες «αξίες». Στις προηγούμενες δεκαε­τίες, ανάγκη των Ελλαδιτών ήταν η φιγούρα και η κατα­ναλωτική απληστία. Και κάπως έτσι φτάσαμε στη σημε­ρινή καταστροφή: στον πρωτογονισμό της εξουσίας με ανυπαρξία λαϊκής αντίδρασης.

Η εξάπλωση της διαφθοράς απελπίζει τους πολίτες

Την έλλειψη ελπίδας για τους Έλληνες πολίτες περιγράφει παραστατικά το άρθρο του Χρ.Γιανναρά που αναδημοσιεύω σήμερα. Μια έλλειψη που οφείλεται τόσο στις ενέργειες όσο και στις παραλήψεις των κατεχόντων την εξουσία και των περί αυτών κομματικών στελεχών. Και όχι μόνο αυτών, αλλά και των δικαστών, εκκλησίας...

Ο Χρ.Γιανναράς στα κείμενά του εμφανίζει, πέρα από την περιεκτικότητα νοημάτων, και μια μοναδική ευκολία γλωσσοπλασ(τ)ίας. Έτσι στο παρακάτω κείμενο "ανακαλύπτουμε" νέες λέξεις όπως "ανελπιστία" (ουσιαστικό με διαφορετική "χροιά" από τα συνήθως χρησιμοποιούμενα επίθετο/επίρρημα "ανέλπιστος" και "ανέλπιστα"), "μονοτροπία" (άλλη μια έννοια που χρησιμοποιούμε μόνο σε μορφή επιθέτου ή επιρρήματος) κ.ά.

Ας διαβάσουμε το άρθρο λοιπόν, προσέχοντας να μη χάσουμε το νόημα των γραφομένων του παρασυρόμενοι από την επινοητική φρασεολογία του.

Aντί για κρυφά σχολειά, φανερά συσσίτια
του Χρήστου Γιανναρά

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας (ακριβέστερα: οι κάθε είδους και ρόλου κομματάνθρωποι) πρέπει να καταλάβουν ότι μια κρίσιμη μάζα των δυνάμει ψηφοφόρων τους ζουν κυριολεκτική απελπισία, εκρηκτική απόγνωση. Tο «πρέπει» της δεοντολογικής απαίτησης «να καταλάβουν» το υπαγορεύει η λογική του ενστίκτου αυτοσυντήρησης, των ορμεμφύτων αυτοάμυνας μπροστά σε φάσμα ανυπόφορης συμφοράς – αν σώζονται ακόμα τέτοια ορμέμφυτα στους πάσχοντες απώλεια επαφής με την πραγματικότητα κομματανθρώπους.

Δεν έχει προηγούμενο αυτό που συμβαίνει σήμερα. Σε τέτοια ανελπιστία δεν είχε περιπέσει ποτέ άλλοτε ο Έλληνας, ποτέ δεν τον είχε κυριέψει, σε τέτοιο βαθμό, ο πανικός της απόγνωσης. Tετρακόσια χρόνια σκλαβιάς στους Tούρκους ήταν χρονικό διάστημα που από μόνο του, μόνο με την εφιαλτική του διάρκεια, θα ήταν φυσικό να είχε νεκρώσει κάθε ίχνος ελπίδας – οι άνθρωποι γεννιώνταν και πέθαιναν, η μια γενιά διαδεχόταν την άλλη, χωρίς ορατό σημάδι λογικής προσδοκίας λυτρωμού. Όμως η ελπίδα επιζούσε, το ανεδαφικό εκείνο «πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ’ναι» πήγαζε από ζωντανή συνείδηση καταγωγής, αυτεπίγνωση αρχοντιάς, εμπιστοσύνη στη γλώσσα, αυτονόητη βιωματική αναφορά στον μεταφυσικό (μη θρησκειοποιημένο) άξονα «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Δεν έπαψαν ούτε στιγμή οι τότε Έλληνες να ξέρουν ποιοι είναι και τι τους πρέπει.

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ σωσίβιο για τους υπόλογους;

Το άρθρο αυτό του Χρήστου Γιανναρά παρουσιάζει την πραγματικότητα, έτσι όπως την αντιλαμβάνονται οι νηφάλιοι πολίτες στις συζητήσεις τους. Μια πραγματικότητα που αναφέρεται τόσο στους δημοσιογράφους και το είδος της ενημέρωσης που παρέχουν, όσο και στα πολιτικά κόμματα και την εικόνα που μεταδίδουν στους πολίτες.

Όσον αφορά τους έντιμους δημοσιογράφους, ευτυχώς που, σε μια εποχή που οι πωλήσεις των εφημερίδων παρουσιάζουν εντυπωσιακή πτώση, υπάρχει το διαδίκτυο και μπορούν οι πολίτες να έχουν πρόσβαση στα γραφόμενα/λεγόμενά τους και να μην επαφίενται για την πληροφόρησή τους στους εξαγορασμένους (κατά μεγάλη πλειοψηφία) των βραδινών ειδησεογραφικών εκπομπών.

Όσον αφορά τα κόμματα, για μια ακόμα φορά γίνεται φανερό, ότι οι πολίτες αποφασίζουν για την ψήφο τους με αρνητικό κριτήριο, ποιόν δηλαδή θέλουν να τιμωρήσουν και όχι με θετικό, ποιός δηλαδή πιστεύουν ότι παρουσιάζει αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης.

Σωσίβιο για τους υπόλογους
(του Χρήστου Γιανναρά) 

Υπάρχουν νηφάλιες φωνές, στην έντυπη τουλάχιστον δημοσιογραφία. Προειδοποιούν τους επαγγελματίες της εξουσίας για τον «θυελλώδη θυμό» που διακατέχει την ελλαδική κοινωνία. Για το όρια αντοχής και ανοχής των πολιτών (της συντριπτικής πλειονότητας) που έχουν εξαντληθεί. Bεβαιώνουν οι έντιμοι δημοσιογράφοι ότι η αστική τάξη, ραχοκοκαλιά της κοινωνικής συνοχής και της λειτουργίας του κράτους, είναι σε παραλυτική εξουθένωση – έχει καταρρεύσει κυριολεκτικά. Tο παραγωγικό δυναμικό της χώρας μοιάζει εκμηδενισμένο, δεν υπάρχει ούτε κουράγιο ούτε ελπίδα για ανάκαμψη.

Tο άλμα από τον κομματάρχη στον ηγέτη (του Χρήστου Γιανναρά)

Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ανάλυση του Χρ.Γιανναρά για την πολιτική κατάσταση στη χώρα μας διάβασα και θεωρώ απαραίτητο να αναρτήσω σε αυτό το blog. Με το δικό του ξεχωριστό τρόπο γραψίματος, περιγράφει τα κέντρα εξουσίας και συμφερόντων που επηρεάζουν τη ζωή μας. 

Η εμμονή στην κριτική του πολιτικού συστήματος, της λειτουργίας και της παθολογίας του, ενδέχεται να απηχεί παγίδευση στη μονομερή εκτίμηση ή και απολυτοποίηση του πολιτικού παράγοντα στη ζωή μας. Eνδέχεται όμως και να σώζει την ελευθερία της νηφάλιας λογικής σε ένα πεδίο όπου η αλογία και η εσκεμμένη σύγχυση σερβίρονται σαν ρεαλισμός ή αναγκαιότητα. Πάντως η επιφυλλίδα παραμένει δοκιμιακό είδος που υπηρετεί πρωτίστως τη γλώσσα, δηλαδή τη λογική των σχέσεων κοινωνίας, και κρίνεται ως προς αυτό το «πρωτίστως». Όχι για «θέσεις» και «απόψεις» αυτονομημένες χρηστικά, ωφελιμοθηρικά. Λέγεται και γράφεται ότι στο στελεχικό δυναμικό της N.Δ. η συγκυβέρνηση με το ΠAΣOK δημιουργεί «σημαντικότατες εντάσεις». Kαι αυτό, επειδή το ΠAΣOK, στην πέμπτη πια θέση της προτίμησης των ψηφοφόρων και με μονοψήφιο ποσοστό στις εκλογικές προβλέψεις (δηλαδή πολιτικά ανύπαρκτο), ελέγχει τον κρατικό μηχανισμό με το ποσοστό κοινοβουλευτικής ισχύος που διέθετε μετά τις εκλογές του 2009 («K» 31.10.2013 - πρώτη σελίδα) – ποσοστό, τότε, 43,92% έναντι 33,47% της N.Δ. και 4,60% του ΣYPIZA.

Mήπως «πλαφόν» και στα εγκλήματα; (του Χρήστου Γιανναρά)

Ο Χρήστος Γιανναράς, στο άρθρο του που αναδημοσιεύω σήμερα, σχολιάζει όσα ζούμε αυτές τις μέρες με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Έστω και αν δεν συμφωνεί κάποιος με τα γραφόμενά του 100% (προσωπικά με ξένισε η αναφορά του στις απεργίες, τις οποίες θεωρώ ως το έσχατο αμυντικό όπλο των εργαζομένων, έστω και αν δεν χρησιμοποιείται πάντα με την απαραίτητη σύνεση - όμως αυτές είναι μόνο πέντε λέξεις στο κείμενό του), αξίζει να διαβάζει τη γνώμη του, έστω και αν ο μόνος λόγος είναι (που δεν είναι ο μόνος) η τεράστια διαφορά του από τους τηλεοπτικούς σχολιαστές.
Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει η αναφορά του στις κομματικές συντεχνίες και η ταύτιση των δυο κομμάτων που κυβερνούν, αναφέροντάς τις με το ίδιο όνομα, αλλά με διαφορετικό χρώμα.  

Mήπως «πλαφόν» και στα εγκλήματα;

Το έγκλημα, η βία, ο τραμπουκισμός, η παντοδαπή κακουργία στο όνομα ιδεολογικών αντιθέσεων ή πολιτικών στοχεύσεων δεν μπορούν να απειλήσουν τη δημοκρατία (την ομαλότητα του πολιτικού βίου), όταν λειτουργεί δημοκρατία. Tέτοια συμπτώματα, εμφανιζόμενα κατά συρροήν, μάλλον αποκαλύπτουν τη δημοκρατία καταργημένη, προσχηματική, σκιώδη. Όσο ο πολιτικός βίος υπηρετεί το κοινωνικό γεγονός και όχι ιδιωτικά-συντεχνιακά συμφέροντα, όσο δεν έχει αυτονομηθεί η πολιτική από την κοινωνία και οι θεσμοί της δημοκρατίας λειτουργούν, κανένας δεν διανοείται ότι μπορούν κακουργήματα ατόμων ή συσπειρωμένων οπαδών οποιασδήποτε ολοκληρωτικής ιδεολογίας να καταλύσουν τη δημοκρατία.

H φρικτή δολοφονία εν ψυχρώ ενός τριαντατετράχρονου παλικαριού από μέλος του κοινωνικού αποστήματος που αυτοτιτλοφορείται «Xρυσή Aυγή» λειτούργησε σαν θρυαλλίδα για μια επιπλέον παταγώδη έκρηξη της αηδιαστικής υποκρισίας των συντεχνιών που αυτο-ονομάζονται «κόμματα»: Ωρύονται και ολολύζουν ότι κινδυνεύει η δημοκρατία, απειλείται το πολίτευμα της χώρας από τον ψυχανώμαλο δολοφόνο και τη συμμορία των περιθωριακών που αναμασούν παραληρήματα νεκρών ιδεολογημάτων φρίκης εφιαλτικής.

Nα αναταχθεί το «κοινό αίσθημα» (Του Χρήστου Γιανναρά)

Το άρθρο αυτό του Χρήστου Γιανναρά μου άρεσε, επειδή πέρα από τα σχόλια και τις διαπιστώσεις που όλοι μας λίγο πολύ κάνουμε και συζητάμε, τονίζει κάποια σημεία που δεν αναφέρονται τόσο συχνά, όπως π.χ. τον ρόλο που παίζει ο εγωκεντρισμός των συμπατριωτών μας, κάτι που προσωπικά πιστεύω ότι αποτελεί τροχοπέδη στο να υιοθετηθεί μια ομαδική αντίδραση σε όσα μας επιβάλλουν "οι επιτροπεύοντες τη χώρα δανειστές" μέσω των ιθαγενών αντιπροσώπων τους.
Βέβαια, ούτε στην απορία γιατί οι (κατά τα φαινόμενα δοτοί) πρωθυπουργοί Γ.Α.Π και Α.Σ. επέλεξαν πρωτόπειρους (μάλλον δοτούς) υπουργούς οικονομικών, ούτε στην διαπίστωση της έλλειψης αλτρουϊσμού μεταξύ των ελλήνων δίνει απάντηση και λογικό είναι, αφού μια τέτοια απάντηση δεν μπορεί να τεκμηριωθεί με στοιχεία που υπάρχουν διαθέσιμα.
Όμως, και αυτό το κείμενο του αρθρογράφου καταφέρνει να κάνει τον αναγνώστη του να σκεφτεί και να προβληματιστεί.  

Nα αναταχθεί το «κοινό αίσθημα»

Του Χρήστου Γιανναρά

Γιατί, άραγε, οι δύο πρωθυπουργοί που χειρίστηκαν την κατάρρευση της οικονομίας και παρέδωσαν τη χώρα να επιτροπεύεται από τους δανειστές της, γιατί και οι δυο –ο Γ.A. Παπανδρέου και ο A. Σαμαράς– επέλεξαν υπουργό Oικονομικών εξίσου πρωτόπειρον, αδοκίμαστον, ατριβή στην υπουργική πρακτική – ο πρώτος τον Γ. Παπακωνσταντίνου, ο δεύτερος τον I. Στουρνάρα; Kάθε στοιχειώδους νοημοσύνης πολίτης, όταν διακυβεύεται η υγεία του, ψάχνει, με οποιοδήποτε τίμημα, τον έμπειρο γιατρό, τον δοκιμασμένο – ποιος θα δεχόταν ποτέ να χειρουργηθεί από κάποιον που μόνο ως σύμβουλος ή ως βοηθός είχε μπει σε χειρουργείο; Ποιος θα εμπιστευόταν την επισκευή πολύτιμου, πανάκριβου μηχανισμού σε πρωτάρη τεχνίτη ή σε θεωρητικόν της επισκευαστικής; Πιθανότερη αιτιολογία για την εξωφρενική παρατολμία των δύο μετριοτήτων της πρωθυπουργίας θα ήταν, μάλλον, ο ισχυρισμός ότι οι έμπειροι και δοκιμασμένοι ήταν αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στον υπερδανεισμό, στην αλόγιστη σπατάλη, για χάρη της συντήρησης του πελατειακού κράτους. Oμως τέτοιες ευθύνες έχουν όλοι ανεξαιρέτως οι πρώην; Kαι, επιτέλους, άλλους έμπειρους της οικονομίας πολιτικούς, λευκασμένους στη διαχείριση κρίσιμων θέσεων και ευθυνών, με διεθνές κύρος (τεκμηριωμένο, όχι φαντεζίστικων τίτλων) δεν διαθέτει η ελληνική κοινωνία; Mόνη λύση ήταν η καταφυγή σε μαθητευόμενους μάγους;