Ακτινογραφία του Δημόσιου Χρέους (του Γ.Βαρουφάκη)

Όλοι μιλάμε για το δημόσιο χρέος, αλλά πόσοι ξέρουν πού ακριβώς χρωστάει το ελληνικό κράτος;
Ο Γ.Βαρουφάκης, στο άρθρο του που αναδημοσιεύω από το πιο πρόσφατο τεύχος του HOT DOC, παραθέτει αναλυτικά τα ποσά που συνθέτουν το ελληνικό χρέος και - το σπουδαιότερο - πού τα οφείλουμε και πότε πρέπει να τα δώσουμε.

Ακτινογραφία του Δημόσιου Χρέους

Μια ματιά στην αριθμητική του χρέους εξηγεί γιατί η κυβέρνηση βρίσκεται σε κατάσταση νευρικού κλονισμού. Το συνολικό ποσό που χρωστά το ελληνικό Δημόσιο σήμερα είναι 321,7 δισ. ευρώ.

Από το συνολικό ποσό,
• τα 154 δισ. τα χρωστάμε (α) στο EFSF (Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) και (β) στο ΔΝΤ, ως απόρροια του 2ου Μνημονίου, για τα οποία δεν προβλέπονται αποπληρωμές τόκων με μετρητά πριν το 2022 αλλά οι τόκοι προστίθενται μέρα μπαίνει-μέρα βγαίνει στην τελική «λυπητερή»
• τα 53 δισ. τα χρωστάμε από το 1ο Μνημόνιο στους εταίρους της ΕΕ, για τα οποία καταβάλλουμε τόκους προσδιοριζόμενους από το αυξομειούμενο επιτόκιο Euribor συν ένα «καπέλο» ίσο με 1,5% (σήμερα το Euribor κυμαίνεται στο 0,33%)
• τα 30 δισ. σε ιδιώτες (βασικά σε hedge funds) που κατέχουν τα μετά το PSI ομόλογα, τα οποία τοκίζονται με επιτόκιο 2%
• τα 15 δισ. στην ΕΚΤ, που δεν μας χρεώνει τόκους
• τα υπόλοιπα 69,6 δισ. στις τράπεζες υπό την μορφή βραχυπρόθεσμων έντοκων γραμματίων, τα οποία αποπληρώνονται κάθε μερικούς μήνες με έκδοση νέων (και με αποτέλεσμα αυτής της μετακύλισης, βεβαίως, τη συσσώρευση τόκων). 

Όσον αφορά τις αποπληρωμές, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναφέρει πως ανέρχονται στο 4,3% του ΑΕΠ της χώρας, δηλαδή περί τα 7,7 δισ. ευρώ ετησίως.

Η ανατομία του τρίτου μνημονίου (του Γ.Βαρουφάκη)

 Ότι θα υπάρξει και τρίτο μνημόνιο (ίσως και τέταρτο, πέμπτο κ.ο.κ.) επιβεβαιώνεται από τις εξελίξεις κάθε μέρα που περνάει. Αυτή η φάμπρικα που κάποιοι έχουν εφεύρει για να αυξάνουν τα κέρδη τους δεν πρόκειται να σταματήσει όσο έχουμε κυβερνήσεις υποτελείς σε αυτά τα (ξένα αλλά και ελληνικά) συμφέροντα. 
Εφόσον αυτή η εξέλιξη είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα θα συμβεί, το ερώτημα είναι πως θα ονομάσουν το νέο μνημόνιο, αφού αυτή η λέξη έχει καταντήσει ιδιαίτερα αποκρουστική. Το ελληνικό λεξιλόγιο είναι αρκετά πλούσιο, ώστε αυτό το θέμα να μην αποτελέσει πρόβλημα. 
Με το τρίτο μνημόνιο ασχολείται στο παρακάτω άρθρο του και ο Γ.Βαρουφάκης, φωτίζοντας διάφορες πτυχές του.

Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ
 
O Γκίκας Χαρδούβελης ήταν σαφής: «Τρίτο Μνημόνιο δεν υπογράφουμε!». Τον πιστεύω. Ο κ. Χαρδούβελης έχει δίκιο σε ένα πράγμα. Η ελληνική κυβέρνηση δεν θα υπογράψει τρίτο Μνημόνιο. Το τρίτο Μνημόνιο, που είναι αναπόφευκτο, θα το πουν κάπως αλλιώς, μόνο και μόνο επειδή η λέξη Μνημόνιο είναι πλέον επικοινωνιακά δηλητηριώδης. Μην ξεχνάμε ότι από την αρχή της κρίσης το 2010, η Ευρώπη έχει δείξει μεγάλες ικανότητες στην παραγωγή ευφημισμών: Την πτώχευση του ελληνικού δημοσίου την ονόμασαν «διάσωση». Την παταγώδη αποτυχία του πρώτου Μνημονίου την είπαν «υστέρηση». Το «κούρεμα» που ξόρκιζαν τόσο καιρό, όταν πλέον έπρεπε να το κάνουν την άνοιξη του 2012 το ονόμασαν «Συμμετοχή του Ιδιωτικού Τομέα» ή PSI. Την παραλίγο διάλυση του ευρώ το καλοκαίρι του 2012 ο Μάριο Ντράγκι την ονόμασε «κίνδυνο επαναπροσδιορισμού». Όταν έπρεπε να κάνουν δεύτερο «κούρεμα» μέσα στην ίδια χρονιά, στο 2012, το ονόμασαν «επαναγορά χρέους». Στο τρίτο Μνημόνιο θα κολλήσουν; Το έχουν σε τίποτα να το ονομάσουν «Συμφωνία Τερματισμού των Μνημονίων»; Όχι βέβαια. Όπως όμως και να το ονομάσουν, το τρίτο Μνημόνιο θα έρθει, καθώς η ελληνική κοινωνική οικονομία παραμένει βαθιά πτωχευμένη, ενώ τράπεζες, κράτος και ιδιωτικός τομέας σε μόνιμο, βαθύ εναγκαλισμό, βουλιάζουν στο τέλμα της χρεοκοπίας.

Ο Γ.Βαρουφάκης γράφει για την επιστροφή των δομημένων ομολόγων

Είναι φανερό ότι η κρίση που διαλύει την Ευρώπη - και βασικά τους ευρωπαίους πολίτες - δεν φαίνεται ότι θα αντιμετωπιστεί στο εγγύς μέλλον με κύρια αιτία την ανικανότητα αυτών που λαμβάνουν τις αποφάσεις στο Βερολίνο, τις Βρυξέλες, τη Φραγκφούρτη... Το τραγικό είναι ότι λύσεις υπάρχουν (από τις οποίες η κοπή χρήματος είναι η πιο εύκολη, αλλά όχι η μόνη) και προτείνονται συνεχώς από έγκριτους οικονομολόγους, όμως οι γερμανοί επικυρίαρχοι λόγω της γνωστής στενής αντίληψης που τους διακρίνει δεν τις δέχονται, αλλά μένουν προσκολλημένοι στο γράμμα των ευρωπαϊκών συνθηκών (το οποίο γράμμα άλλωστε, ήταν οι πρώτοι που είχαν καταπατήσει, όπως έχω δημοσιεύσει σε προηγούμενα posts).

Μια καινούρια δοκιμασία περιμένει, όπως φαίνεται, την ευρωζώνη, μετά την απόφαση του Μ.Ντράγκι να αναβιώσει τα δομημένα ομόλογα. Λεπτομέρειες μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο του Γ.Βαρουφάκη που αναδημοσιεύω από το πιο πρόσφατο τεύχος του HOT DOC.

Η ΕΚΤ αναβιώνει τα μέσα μαζικής οικονομικής καταστροφής

Θυμάστε τα δομημένα ομόλογα που έφεραν την καταστροφή στη Lehman Brothers και στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα το 2008; Θυμάστε ότι οι δικοί μας τραπεζίτες ωρύονται πως εκείνοι δεν είχαν επενδύσει σε δομημένα ομόλογα και πως, συνεπώς, δεν ευθύνονται για την μετά το 2008 πτώχευση των τραπεζών τους η οποία, ισχυρίζονται (ψευδώς βέβαια) ότι οφειλόταν στην πτώχευση του σαθρού κράτους μας; Πώς θα σας φαινόταν αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), έξι χρόνια μετά τη Lehman Brothers αποφάσιζε πως μια καλή «λύση» για την κρίση του Ευρώ θα ήταν να δοθούν κίνητρα στους τραπεζίτες μας (και εκείνους της λοιπής Ευρώπης) να δημιουργήσουν πολλά δισεκατομμύρια νέων... δομημένων ομολόγων;

Δεν χρειάζεται κάποια νοσηρή φαντασία για να φανταστεί κανείς ένα τέτοιο αποτρόπαιο σενάριο. Ο λόγος; Η ΕΚΤ, μέσω του προέδρου της, του Μάριο Ντράγκι, ανακοίνωσε ακριβώς αυτή την πολιτική «καταπολέμησης» της κρίσης την περασμένη βδομάδα.

Το πρώτο τεστ του Γιούνκερ (του Γ.Βαρουφάκη)

Το ερώτημα που θέτει ουσιαστικά ο Γ.Βαρουφάκης στο παρακάτω άρθρο είναι αν ο Γιούνκερ θα λειτουργήσει ως πρόεδρος της κομισιόν εφαρμόζοντας όσα έχουν συμφωνηθεί και υπογραφεί από τα ευρωπαϊκά κράτη εκκινώντας διαδικασίες πειθάρχησης (όλων ανεξαιρέτως) των κρατών που τα παραβαίνουν ή θα αποδειχτεί ένα ακόμα υποχείριο του αυταρχικού διδύμου Μέρκελ-Σόιμπλε.
Βέβαια, δεν υπάρχει αμφιβολία για την απάντηση που θα δώσουμε όλοι μας. (Εκτός αν κάποιοι πιστεύουν ότι η Μέρκελ τον δέχτηκε ως πρόεδρο της κομισιόν, παρά τις αρχικές αντιρρήσεις της, χωρίς να λάβει διαβεβαιώσεις για ανταλλάγματα).

Το πρώτο τεστ του Γιούνκερ

Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ πέρασε από σαράντα κύματα έως ότου, εν τέλει, πειστεί η Άνγκελα Μέρκελ να τον προτείνει για την θέση του προέδρου της Κομισιόν. Οι σχέσεις τους τα τέσσερα χρόνια της κρίσης του ευρώ δεν ήταν ποτέ καλές καθώς ο τ. πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου και πρόεδρος του Eurogroup, παρά το γεγονός ότι ήταν και παραμένει ομοϊδεάτης της καγκελαρίου, που και που δεν άντεχε και ψέλλιζε την αλήθεια. (*)

Πτωχοτραπεζοκρατίας το ανάγνωσμα (άρθρο του Γ. Βαρουφάκη)

Είναι πλέον γνωστό σε όλους το γεγονός ότι η περιβόητη κρίση έχει να κάνει με τις Τράπεζες. Και φυσικά, όσον αφορά στη χώρα μας, από την πολιτική ξεπουλήματος των πάντων δεν θα μπορούσε να μην είναι κύριος στόχος ο τραπεζικός τομέας. Ακόμα,  αξιομνημόνευτο είναι το γεγονός ότι σε κάθε τράπεζα-στόχο συναντάμε τα ίδια στελέχη να επιτελούν συγκεκριμένο έργο με τελικό σκοπό την παραχώρηση των ελληνικών τραπεζών στα ίδια ξένα κεφάλαια  που με πρόφαση την ...κρίση αποκτούν όποια ελληνική επιχείρηση δείχνει να έχει προοπτικές.
Όσον αφορά την Εθνική Τράπεζα Α.Ε., το σχέδιο αφελληνισμού της έχει ξεκινήσει πριν από καιρό, όταν ανάμεσα σε άλλα αφαίρεσαν από τον τίτλο της τη λέξη Ελλάδος (θυμάστε πως τη γνωρίζαμε μια ζωή;  Ως "Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος" Α.Ε., ενώ τώρα...). 
Πριν συνεχίσετε διαβάζοντας το άρθρο του Γ.Βαρουφάκη σχετικά με τα όσα σκανδαλώδη συνέβησαν πρόσφατα γύρω από τη μεγαλύτερη ελληνική τράπεζα, ρίξτε μια ματιά στο διαφωτιστικό διπλανό διάγραμμα, όπου φαίνεται το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Εθνικής Τράπεζας με ημερομηνία 31-12-2013.





Στο μεταξύ στην Εθνική Τράπεζα
 
Στο περασμένο HOT DOC αναφέρθηκα λεπτομερώς στον σκανδαλώδη τρόπο με τον οποίο το ελληνικό δημόσιο αποποιήθηκε τα ιδιοκτησιακά του δικαιώματα πάνω στην Eurobank, αφού η καλή τράπεζα πτώχευσε και αφού το ήδη πτωχευμένο κράτος μας ανέλαβε να την σώσει με χρήματα που όλοι μας δανειστήκαμε από την τρόικα (Διαβάστε το εν λόγω άρθρο εδώ). Κι όλα αυτά, όσο ο κ. Χαρδούβελης συμβούλευε τόσο την Eurobank όσο και τον πρωθυπουργό που οργάνωσε αυτό το αλισβερίσι.
Σήμερα, στρέφω την προσοχή σου, αγαπητέ αναγνώστη, σε αντίστοιχες «κινήσεις» στο μέτωπο της Εθνικής Τράπεζας. Ας αρχίσουμε με μια σύντομη καταγραφή των χρημάτων του φορολογούμενου πολίτη που το ελληνικό δημόσιο «επένδυσε» στην Εθνική το 2013, μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) και άλλων κονδυλίων με τα οποία το κράτος αγόρασε προνομιακές μετοχές:
-    Το ΤΧΣ συνεισέφερε 8,5 δις στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της Εθνικής της τάξης των 9,7 δις, με την κάθε κοινή μετοχή της Εθνικής να αγοράζεται προς 4,29 ευρώ
-    Το Δημόσιο δαπάνησε 1,35 δις για προνομιακές μετοχές
Το Δημόσιο έδωσε άλλα 50 εκατομμύρια ευρώ στην FBBank την οποία αμέσως μετά εξαγόρασε η Εθνική
-    Το ΤΧΣ κάλυψε το χρηματοδοτικό κενό της FBBank ύψους 107,4 εκατομμυρίων πριν την εξαγορά της από την Εθνική
-    Το ΤΧΣ κάλυψε το χρηματοδοτικό κενό ύψους 562 εκατομμυρίων της Probank που και αυτή εξαγοράστηκε από την Εθνική.

Ο Ταλαντούχος Οικονομικός Σύμβουλος της Eurobank (του Γ.Βαρουφάκη)

Έχει γίνει πια εμφανές ότι το προσόν που πρέπει να έχει το στέλεχος που θα επιλεγεί για τη θέση του υπουργού οικονομικών δεν είναι η επιτυχημένη καριέρα του αλλά η διάθεση συμμόρφωσης προς τις εντολές των δανειστών. Έτσι, κατά τα μνημονιακά χρόνια ευτυχήσαμε να χαρούμε τις υπηρεσίες των μη εκλεγμένων Γ.Παπακωνσταντίνου, Παπαδήμου, Στουρνάρα και λίαν προσφάτως μας προέκυψε Χαρδούβελης. Όλοι αυτοί έχουν κάτι κοινό. Όλοι το ξέρετε, ας μην το επαναλαμβάνω.
Ο Γ.Βαρουφάκης μας συστήνει το νέο υπουργό οικονομικών μέσα από τα πεπραγμένα του και θέτει κάποια ερωτήματα, τα οποία, πάντως, θεωρώ εκτός πραγματικότητας, εφόσον αναφέρονται στο πώς συμβιβάζονται οι ενέργειες που ο Χαρδούβελης έκανε είτε ως σύμβουλος της Eurobank, είτε ως σύμβουλος του Παπαδήμου, είτε (που καλείται να κάνει) τώρα ως υπουργός. Μα πού έγκειται η απορία του αρθρογράφου; Αφού και στις τρεις περιπτώσεις τα ίδια αφεντικά υπηρετούσε και υπηρετεί.

Ο ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΤΗΣ EUROBANK*

«Όλοι πρέπει να κρινόμαστε από το έργο μας και την αποτελεσματικότητά μας». Αυτή δεν είναι η βασική αρχή της αξιολόγησης που με ενθουσιασμό προωθούν οι θιασώτες των μεταρρυθμίσεων στην χώρα μας; Η αρχή αυτή δεν πρέπει να ισχύει για τους άρτι διορισθέντες υπουργούς, ιδίως για τους «τεχνοκράτες» που χειρίζονται τα πιο λεπτά και καίρια ζητήματα - όπως, π.χ., την διαπραγμάτευση για το δημόσιο χρέος;

Στον πρόσφατο ανασχηματισμό, υπουργός οικονομικών ανέλαβε ο κ. Γκίκας Χαρδούβελης. Από όλες του τις ιδιότητες επιτρέψτε μου να εστιάσω σε δύο:
(Α) Εκείνη του Οικονομικού Σύμβουλου και επικεφαλής του τμήματος Οικονομικών Μελετών της τράπεζας Eurobank, την οποία κατείχε συνεχώς από το 2000 έως το 2014 - μια μακρά περίοδο που καλύπτει όλες της φάσεις της ελληνικής τραγωδίας: από την είσοδό μας στην Ευρωζώνη έως και την τετραετή εθνική μας μνημονιακή περιπέτεια.
(Β) Του συμβούλου του κ. Παπαδήμου κατά την διάρκεια της πρωθυπουργίας τού τελευταίου, τότε που σχεδιαζόταν το PSI και δη, η ανακεφαλαιοποίηση της Eurobank και των υπόλοιπων τραπεζών.
Στο άρθρο που ακολουθεί δεν θα ασχοληθώ καθόλου με την ακολουθία των μακρο-οικονομικών αστοχιών του κ.Χαρδούβελη σε όλη αυτή την περίοδο.

Τα χρηματιστήρια στα νύχια των χρονο-εκμεταλλευτών (του Γ.Βαρουφάκη)

Δεν έφταναν όλα τα άλλα, έχουμε επιπρόσθετα τους έχοντες, τις αγορές - ή όπως και να ονομάσουμε αυτούς που διαθέτουν κεφάλαια προς επένδυση - να έχουν τη δυνατότητα, χρησιμοποιώντας υπολογιστές εξοπλισμένους με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, να εκμεταλλεύονται την ταχύτητα που τους προσφέρεται για να προσθέτουν και άλλα κέρδη στα υπάρχοντα κέρδη τους. Χρονο-εκμεταλλευτές τους ονομάζει ο Γιάννης Βαρουφάκης στο άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια από το τελευταίο τεύχος του ΗΟΤ DOC. Και διαβάστε πώς λειτουργούν αυτοί...

Τα χρηματιστήρια στα νύχια των χρονο-εκμεταλλευτών

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τα Χρηματιστήρια των ανεπτυγμένων χωρών. Είναι το φάντασμα μιας νέας, αδυσώπητης ταξικής πάλης μεταξύ εχόντων και μη εχόντων. Όπως συμβαίνει σε όλα τα ταξικά συστήματα, οι έχοντες καταφέρνουν και εκμεταλλεύονται συστηματικά τους μη έχοντες, συσσωρεύοντας δισεκατομμύρια. Ασταμάτητα.
Το ενδιαφέρον σε αυτή την ιστορία αφορά την μορφή του προτερήματος που έχουν οι έχοντες απέναντι στους μη έχοντες, το οποίο τους δίνει την δυνατότητα να τους εκμεταλλεύονται. Τι είναι αυτό που «έχουν» ώστε να είναι έχοντες, σε αντιδιαστολή με τους μη έχοντες που δεν το «έχουν», και καταλήγουν να γίνονται θύματα εκμετάλλευσης από τους έχοντες; Η συγκλονιστική απάντηση είναι: «πρόσβαση στα νανοδευτερόλεπτα».
Ας εξηγηθώ. Στα χρηματιστήρια, η ταχύτητα πληροφόρησης πάντα ήταν χρήμα. Αν συμβεί κάτι που θα αυξήσει την τιμή μιας μετοχής, και εσύ το μάθεις πρώτος, τότε αγοράζοντας τέτοιες μετοχές πρώτος θα κερδίσεις σίγουρο χρήμα. Κάποτε πιστεύαμε ότι ο υπολογιστής θα εκδημοκράτιζε τις αγορές χρήματος. Ότι, στην εποχή των υπολογιστών, τέτοιες επικερδείς πληροφορίες θα ήταν άμεσα προσβάσιμες σε όλους και ακριβώς την ίδια στιγμή. Κι όμως! Οι υπολογιστές έχουν γίνει τόσο εν δυνάμει γρήγοροι (για όσους έχουν τα χρήματα να αγοράσουν τους γρηγορότερους) που δημιούργησαν ένα νέο ταξικό σύστημα.

Ο Γ.Βαρουφάκης γράφει για το νέο εκβιασμό των δανειστών

Στο άρθρο του Γ.Βαρουφάκη που αναδημοσιεύω πιο κάτω από το τελευταίο τεύχος του ΗΟΤ DOC, περιγράφεται ο νέος εκβιασμός που σχεδιάζουν οι δανειστές για τις αρχές του επόμενου χρόνου, προκειμένου να διατηρήσουν την "ελληνική" κυβέρνηση υπό τον έλεγχό τους.
Βέβαια, βασικό στοιχείο του συλλογισμού τού γνωστού καθηγητή είναι ότι εκείνη την εποχή θα έχουν γίνει εκλογές - λόγω μη εκλογής νέου προέδρου από την παρούσα βουλή - και θα υπάρχει νέα κυβέρνηση. Προσωπικά πιστεύω ότι η τωρινή κυβέρνηση θα προσπαθήσει να βρει τον τρόπο (με τη βοήθεια και τις συμβουλές των ξένων αφεντικών της) να εκλέξει πρόεδρο και να αποφύγει τις ...επικίνδυνες εκλογές. Οπότε σε αυτή την περίπτωση, ίσως να μην έχουν λόγο οι ιδιοκτήτες της χώρας μας να προχωρήσουν στον εκβιασμό που αποκαλύπτεται στο παρακάτω άρθρο απέναντι σε μια άκρως φιλική τους κυβέρνηση όπως είναι αυτή των Σαμαρά-Βενιζέλου...


 2015: Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ (ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ) ΣΧΕΔΙΑΖΕΤΑΙ
 
Το 2013 δώσαμε (ως πολίτες) 41 δισ. ευρώ στις τράπεζες, τα οποία δανειστήκαμε από την Ευρώπη με τους γνωστούς επαχθείς όρους, για να ορθοποδήσουν, υποτίθεται. Κυβέρνηση, τραπεζίτες, Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη και Βερολίνο σήμερα θριαμβολογούν ότι οι τράπεζες πράγματι ορθοπόδησαν και αρχίζουν να πορεύονται μόνες τους, χωρίς τα κρατικά δεκανίκια, έτοιμες να δανείσουν ξανά σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Δυστυχώς, αυτός ο ισχυρισμός απέχει τόσο από την αλήθεια, που ο χαρακτηρισμός «ψέμα» είναι επιεικέστατος.

Η αλήθεια (που μπορούμε να διακρίνουμε από τα πιο κάτω στοιχεία) κρύβει δύο γιγάντιες απειλές για τη χώρα:
- Πρώτον, οι τράπεζες δεν ορθοπόδησαν και, ως αποτέλεσμα, την ώρα που το κράτος αποποιείται των ιδιοκτησιακών του δικαιωμάτων στις τράπεζες, η εξάρτηση των τραπεζών από το ισχνό και πτωχευμένο κράτος μας αυξάνεται συνεχώς.
- Δεύτερον, η μορφή αυτής της αυξανόμενης εξάρτησης (των τραπεζών από το κράτος) αποτελεί μεγάλη παγίδα για την επόμενη κυβέρνηση, καθώς μεγεθύνει τη δυνατότητα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να εκβιάσει την κυβέρνηση στους πρώτους μήνες του 2015 - όταν η χώρα σχεδόν σίγουρα (λόγω της προεδρικής εκλογής) θα έχει νέα κυβέρνηση.

1. Οι τράπεζες παραμένουν πτωχευμένες και εξαρτημένες από το δημόσιο όσο ποτέ
Οι τραπεζίτες αρέσκονται να ισχυρίζονται ότι τα προβλήματά τους οφείλονται στο κούρεμα των κρατικών ομολόγων που υπέστησαν την άνοιξη του 2012 με το PSI. Αν όμως ήταν έτσι τότε δεν θα είχαν ανάγκη κρατικής αρωγής προ της άνοιξης του 2012. Κι όμως: Το 2010 έλαβαν κρατική στήριξη της τάξης των 57 δισ. και 145 εκ. μέσα από την έκδοση ομολόγων-φαντασμάτων. Την επόμενη χρονιά, το 2011, η στήριξη αυτή κυμάνθηκε στα 40 δισ. και 208 εκ. ευρώ. Αν για τα προβλήματα των τραπεζών έφταιγε το PSI, τότε γιατί είχαν ανάγκη κρατικής ενίσχυσης το 2010 καί το 2011, πριν το κούρεμα των ομολόγων; Η απάντηση είναι ότι είχαν τεράστιο πρόβλημα με μη εξυπηρετούμενα δάνεια πριν ακόμα ξεσπάσει η κρίση, ακριβώς επειδή για μια δεκαετία έδιναν δάνεια αλόγιστα και ανοήτως.
Σήμερα, οι τραπεζίτες μάς λένε ότι η ανακεφαλαιοποίηση του 2013 (τη χρονιά που έλαβαν 41 δισ. από τον φορολογούμενο) πέτυχε. Κι όμως, από την 26η Απριλίου 2013 έως την 6η Φεβρουαρίου 2014 oι τράπεζες έλαβαν κρυφή κρατική ενίσχυση, μέσω της εγγύησης νέων εκδόσεων ομολόγων-φαντασμάτων, συνολικής ονομαστικής αξίας 41 δισ., πέραν των 41 δισ. που έλαβαν επισήμως ως κεφαλαιακή ένεση από το κράτος (μέσω του λεγόμενου Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας). Αν είχε πετύχει η ανακεφαλαιοποίηση, γιατί χρειάστηκαν κι άλλα 41 δισ. ρευστότητας με κρατικές εγγυήσεις; Επιπλέον, αν όντως είχαν επιστρέψει σε μια υγιή κατάσταση, γιατί η Τράπεζα Πειραιώς αναγκάστηκε την 6η Φεβρουαρίου να ορίσει το εξωφρενικό επιτόκιο του 12,6%(!) στο ομόλογο-φάντασμα των 1,75 δισ. που εξέδωσε;

2. Πώς στήνεται η παγίδα για την επόμενη κυβέρνηση (για τους πρώτους μήνες του 2015)
Για να μην μπόρεσαν οι τράπεζες να αποτοξινωθούν από τις κρατικές ενισχύσεις μέσω ομολόγων-φαντασμάτων τη χρονιά που έλαβαν 41 δισ. από τους πολίτες (δηλαδή το 2013) είναι σίγουρο ότι ούτε καί το 2014 θα τα καταφέρουν.
Το 2014 θα λήξουν τέτοια ομόλογα-φαντάσματα αξίας 45 δισ. 833 εκ. συνολικά, τα οποία κατέχει η ΕΚΤ ως εχέγγυα. Για να τα πάρουν πίσω από την ΕΚΤ οι τράπεζες (ώστε να μην πρέπει να πληρώσουν τα τεράστια εικονικά επιτόκια που όρισαν), θα πρέπει να επιστρέψουν το ρευστό που έλαβαν καταθέτοντάς τα ως εχέγγυα, κάτι που θα απαιτήσει περί τα 38 δισ. (σημ. η ΕΚΤ δεν δίνει ρευστό πάνω από το 70% της ονομαστικής αξίας αυτών των ομολόγων). Είναι σίγουρο ότι δεν θα τα βρουν. Οπότε, θα εκδώσουν κι άλλα, νέα ομόλογα-φαντάσματα για να αντικαταστήσουν εκείνα που λήγουν το 2015. Kι εκεί βρίσκεται η ουσία του προσεχούς δράματος και της παγίδας στην οποία αναφέρομαι:

Τι συμβαίνει αυτές τις μέρες στην Εσπερία... (του Γ.Βαρουφάκη)

Σε τέσσερεις μέρες έχουμε εκλογές σε όλη την Ευρώπη. Πρόκειται για τις πιο ενδιαφέρουσες εκλογές, πιστεύω, από τη δημιουργία της Ε.Ε. Από το αποτέλεσμά τους θα καταλάβουμε αν οι ευρωπαίοι πολίτες είναι ικανοποιημένοι από τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα, ή αν επιθυμούν κάποιες αλλαγές στην πορεία της. 
Για την Ελλάδα τα γράφουμε και τα διαβάζουμε συνεχώς. Ας δούμε όμως τι γίνεται και σε κάποια άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Μας ξεναγεί ο Γιάννης Βαρουφάκης.

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ ΣΤΗΝ ΕΣΠΕΡΙΑ
 
Είναι φυσιολογικό, με τόσα προβλήματα που μας ταλανίζουν, να ασχολούμαστε με τα δεινά του οίκου μας. Όμως, καθώς πλησιάζουν ευρωπαϊκού βεληνεκούς εκλογές, έχει σημασία να ρίξουμε μια ματιά στο τι γίνεται στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Οι ειδήσεις εξ Εσπερίας που ακολουθούν θέτουν τα εγκλήματα που επιτελούνται στην Ελλάδα σε ένα γενικότερο πλαίσιο, βοηθώντας μας να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί το ευρωπαϊκό κατεστημένο: Με πρόγραμμα και συντονισμένα εναντίον όλων των ευρωπαίων ταυτόχρονα!
 
Ισπανία
Όποια εφημερίδα διαβάσουμε θα μας πει ότι η Ισπανία ξέφυγε από την κρίση και βρίσκεται σε φάση ανάκαμψης. Η ανεργία έχει μειωθεί, έστω και λίγο, ενώ το ΑΕΠ της χώρας σταμάτησε να μειώνεται και αυξάνεται ξανά αργά αλλά σταθερά. Η λιτότητα, το ισπανικό μνημόνιο και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών πέτυχαν (σας θυμίζει κάτι αυτό;).

Πώς ο Βενιζέλος μεταβίβασε τις ζημιές των τραπεζών στους πολίτες (του Γ.Βαρουφάκη)

Η πολιτική πρακτική του Β.Βενιζέλου είναι γεμάτη από κινήσεις που ευνοούν τους πολιτικούς και την οικονομική ολιγαρχία (σχετικά posts με συγκεκριμένα στοιχεία εδώ κι εδώ). Παρακολουθώντας τα πεπραγμένα του βγάζει κανείς το συμπέρασμα ότι οι έλληνες πολίτες υπήρξαν παράπλευρες απώλειες κατά την πορεία εκτέλεσης του ...θεάρεστου έργου του.
Στους νόμους εξαμβλώματα που έχει υπογράψει, έχουμε αναφερθεί σε προηγούμενα posts. Στο μεγάλο του οικονομικό κατόρθωμα, το PSI, αναφέρεται το άρθρο του Γ.Βαρουφάκη που αναδημοσιεύω πιο κάτω από το τελευταίο ΗΟΤ DOC.
Και μένω να αναρωτιέμαι, για πόσο καιρό ακόμα θα βρίσκεται αυτός ο άνθρωπος σε ανώτερα κυβερνητικά αξιώματα για να συνεχίζει να καταστρέφει ό,τι έχει απομείνει στην κατεστραμένη μας χώρα;
(Φαντάζεστε να γίνει - όσο βρίσκεται αυτή η κυβέρνηση στην εξουσία - συνταγματική αναθεώρηση με συμμετοχή του Βενιζέλου;)

ΕΝΙΣΧΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΝΙΚΟ 
(του Γιάννη Βαρουφάκη)

Προ ημερών έλαβα το εξής email: «Γιάννη γεια χαρά! Με λένε Νίκο, είμαι 28 χρονών και τα πράγματα είναι απλά για μένα. Δεν καταλαβαίνω! Διαβάζω ανελλιπώς το Hot Doc από την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του και δυσκολεύομαι πάρα πολύ να κατανοήσω τα άρθρα σου. Πες ότι είμαι στο δρόμο και συνταντώ τον Βενιζέλο (κάτι που συμβαίνει πολύ συχνά) και του λέω: “Εσύ και η παρέα σου καταστρέφετε την Ελλάδα” και μου απαντάει: “Γιατί;” Τότε σκαλώνω και προσπαθώ να του περιγράψω με απλά λόγια και οικονομικούς όρους τι εννοώ. Δεν μπορώ να το κάνω, θα με τυλίξει σε μια κόλλα χαρτί».

'Εξοδος στις Αγορές: Τι σημαίνει και γιατί γίνεται τώρα; (του Γ.Βαρουφάκη)

Ότι η περιβόητη "έξοδος στις αγορές" αποτελεί ένα προεκλογικό πυροτέχνημα έχει γίνει κατανοητό από όλους τους έλληνες πολίτες, όσους τουλάχιστον δεν δέχονται να παραμυθιάζονται από τόσο εξόφθαλμα παραπλανητικά συνθήματα.
Είναι όμως μόνο αυτό; Δυστυχώς όχι! Πέραν τούτου φαίνεται πως υπάρχουν και κάποιες άλλες κρυφές κι επικίνδυνες παράμετροι, τις οποίες θα μας παραθέσει στη συνέχεια ο καθηγητής (ευτυχώς όχι πολιτικός) Γιάννης Βαρουφάκης, μέσω ενός άρθρου του που αναδημοσιεύω από το τελευταίο HOT DOC.

ΕΞΟΔΟΣ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ 
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΩΡΑ
Κυβέρνηση και τρόικα πανηγυρίζουν την έξοδο στις αγορές. Την ίδια ώρα μας λένε ότι το δημόσιο έχει σημαντικό πρωτογενές πλεόνασμα, όπερ μεθερμηνευόμενον, δεν έχει λόγο να δανείζεται για μισθούς, συντάξεις, ακόμα και για... προεκλογικό κοινωνικό μέρισμα. Τότε γιατί δανειζόμαστε από τις αγορές πριν καλά-καλά λάβουμε τις τελευταίες δόσεις του Μνημονίου 2;

Ας αρχίσουμε από απλή αριθμητική: Έστω ότι δανειζόμαστε 5 δισ. από τις αγορές, εντός του 2014, με επιτόκιο 5%· Το κόστος για το δημόσιο θα είναι, αρχικά, μεταξύ 50 και 80 εκατομμυρίων προμήθεια για την Goldman Sachs, την Deutsche Bank ή όποιον άλλον οίκο χρησιμοποιήσει η κυβέρνηση ως ατζέντη. Αυτά με το καλημέρα. Από εκεί και πέρα θα πρέπει να καταβάλουμε ένα ποσό 276 εκατομμυρίων ετησίως για τόκους από το 2015 έως και το 2020. Το οποίο σημαίνει ότι κάθε χρόνο πάνω από το μισό φετεινό προεκλογικό κοινωνικό μέρισμα θα δίνεται στους αγοραστές των υπό έκδοση ομολόγων.

Η Τραπεζική Ενοποίηση, όπως την προτείνει ο Γ. Βαρουφάκης

Στο προχθεσινό post, στο οποίο είχα αναδημοσιεύσει από το περιοδικό HOT DOC το άρθρο του Γ.Βαρουφάκη για την Τραπεζική Ενοποίηση, είχα εκφράσει τη δυσπιστία μου για το εγχείρημα αυτό, γεγονός που θεώρησα ότι το συγκεκριμένο άρθρο το απεδείκνυε, έστω και αν βασιζόταν σε διαφορετικά επιχειρήματα.
Ο Γ.Βαρουφάκης απαντώντας μου σε εκείνο το σχόλιο, επισημαίνει ότι θεωρεί καταστροφική την πολιτική που χρησιμοποιούν σήμερα για να την εφαρμόσουν, ενώ εκείνος υποστηρίζει μια πραγματική ενοποίηση και με παραπέμπει στην πρότασή του για την επίλυση της κρίσης της Ευρωζώνης και πιο συγκεκριμένα στο κεφάλαιο Policy 1, το οποίο και αναδημοσιεύω στη συνέχεια, προκειμένου να έχουμε για το εν λόγω θέμα μια όσο το δυνατόν πληρέστερη ενημέρωση.
Το κεφάλαιο αυτό περιέχεται στην πιο πρόσφατη πρόταση που έχει καταθέσει μαζί με τους Stuart Holland και James K. Galbraith με τίτλο "A Modest Proposal for Resolving the Eurozone Crisis, Version 4.0" (July 2013) οπωσδήποτε βελτιωμένη και επικαιροποιημένη συγκριτικά με την αρχική πρότασή τους. 
(Ολόκληρη την εν λόγω πρόταση μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ)

Policy 1 - Case-by-Case Bank Programme (CCBP)

For the time being, we propose that banks in need of recapitalisation from the ESM be turned over to the ESM directly - instead of having the national government borrow on the bank’s behalf. Banks from Cyprus, Greece and Spain would likely fall under this proposal. The ESM, and not the national government, would then restructure, recapitalize and resolve the failing banks dedicating the bulk of its funding capacity to this purpose.

The Eurozone must eventually become a single banking area with a single banking authority. But this final goal has become the enemy of good current policy. At the June 2012 European Summit direct bank recapitalisation was agreed upon in principle, but was made conditional on the formation of a Banking Union. Since then, the difficulties of legislating, designing and implementing a Banking Union have meant delay and dithering. A year after that sensible decision, the deadly embrace between insolvent national banking systems and insolvent member-states continues.

Τραπεζική Ενοποίηση (του Γιάννη Βαρουφάκη)

Με τις απόψεις του Γ.Βαρουφάκη συμφωνώ τις περισσότερες φορές. Κάποιες φορές όχι. Μια από τις περιπτώσεις που δεν συμφωνώ μαζί του είναι η θέση του υπέρ της τραπεζικής ενοποίησης. Στους λόγους της διαφωνίας μου αυτής θα αναφερθώ άλλη φορά, πάντως βασικά έγκειται στην μη πίστη μου στη βιωσιμότητα της ευρωζώνης εξαιτίας των προσώπων που λαμβάνουν τις αποφάσεις σήμερα, καθώς και του τρόπου που διαχειρίζονται την κρίση.
Τότε, γιατί αναδημοσιεύω άρθρο του γνωστού καθηγητή που αναφέρεται στην τραπεζική ενοποίηση; Επειδή με αυτά που γράφει, δικαιώνει τις απόψεις μου (κάτι που ωστόσο δεν επιθυμούσα) ότι με τις υπάρχουσες συνθήκες η τραπεζική ενοποίηση δεν είναι ωφέλιμη για τη χώρα μας.
Διαβάστε όμως κι εσείς το άρθρο του, που δημοσιεύτηκε στο τελευταίο HOT DOC.

Τραπεζική Ενοποίηση
Η πανούργα στρατηγική του Σόιμπλε και η θλιβερή στάση της Ελληνικής Κυβέρνησης

Στα τέσσερα χρόνια που πέρασαν από τότε που ξέσπασε π κρίση του ευρώ, είχαμε πάνω από σαράντα ευρωπαϊκές συνόδους κορυφής. Μόνο σε μία εξ αυτών έγινε κάτι άξιο λόγου. Κάτι για το οποίο μπορούσαμε, ως ευρωπαίοι πολίτες, να νιώσουμε κάτι που θύμιζε ανακούφιση και περηφάνεια. Στη σύνοδο κορυφής του Ιουνίου του 2012.
Ήταν μια σύνοδος που θύμιζε όλες τις άλλες: κοινοτυπίες επί κοινοτυπιών, συζήτηση άνευ ουσίας, πλήρη επιβολή από τη γερμανική αντιπροσωπία της συνολικής σιωπής για τα ζητήματα που απειλούσαν να τινάξουν στον αέρα την ευρωζώνη. Λίγο πριν κλείσει η σύνοδος, εκεί που η κα Μέρκελ και ο κ. Σόιμπλε κοιτούσαν το ρολόι τους και ετοιμάζονταν να μαζέψουν τα χαρτιά τους και να φύγουν, δέχθηκαν ένα εντελώς απρόσμενο χτύπημα από έναν δικό τους άνθρωπο, τον δοτό πρωθυπουργό της Ιταλίας κ. Μάριο Μόντι, που έξι μήνες πριν είχε διοριστεί αντικαταστάτης του ανεκδιήγητου (αλλά εκλεγμένου) Μπερλουσκόνι από την κα Μέρκελ και τον κ. Σόιμπλε, σε αγαστή συνεργασία με το ιταλικό τραπεζικό και οικονομικό κατεστημένο.

Οι "θυσίες" μας έσωσαν μερικούς από τους πλουσιότερους της Ευρώπης

Η άποψη του καθηγητή πολιτικής οικονομίας Mark Blyth (*) είναι πως η λιτότητα είναι μια πολύ επικίνδυνη ιδέα. Και γίνεται πιο επικίνδυνη από τη στιγμή που χρησιμοποιείται ως φάρμακο για την κρίση, από αυτούς ακριβώς που τη δημιούργησαν. 
Πιο κάτω αναδημοσιεύω την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε στο τελευταίο Hot Doc, στην οποία μιλάει για την ιστορική αποτυχία της λιτότη­τας και την λανθασμένη αντιμετώπιση της κρίσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Mark Blyth: Σώσαμε μερικούς από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Ευρώπης σε βάρος της Ελλάδας

Πόσο παλιά ιστορία είναι η πολιτική της λιτότητας;

Πρέπει να γυρίσουμε στη γέννηση της θεωρίας του καπιταλισμού, στην εποχή του Τζον Λοκ και της αγγλικής επανά­στασης του 17ου αιώνα. Εκείνη την εποχή υπήρχαν κάποιοι που αποφάσι­σαν ότι το ιερό δικαίωμα του βασιλιά δεν επαρκούσε πια και ήθελαν να αναδιανείμουν τη γη μεταξύ τους. Για να το κατορθώσουν αυτό, το παράδοξο ήταν πως έπρεπε να αναλάβουν την εξου­σία και τον έλεγχο του κράτους. Το βρόμικο μυστικό του φιλελευθερισμού είναι ότι οι αγορές δεν δημιουργούνται από μόνες τους, αλλά από το κράτος ή με τη βοήθειά του. Μετά όμως υπάρ­χει πρόβλημα, επειδή ένα κράτος που είναι αρκετά ισχυρό για να σε υπερα­σπίσει εναντίον εκείνων που θέλουν να πάρουν τη γη σου, είναι επίσης αρκετά ισχυρό για να πάρει το ίδιο τη γη σου! Έτσι, ο φιλελευθερισμός πάντα είχε μια σχέση αγάπης-μίσους με το κράτος. Δεν το εμπιστεύεται αλλά ταυτόχρονα το χρειάζεται. Από αυτές τις αμφιβολίες δημιουργείται η ιδέα της οικονομικής λιτότητας. Η θεωρία λέει πως, όποτε υπάρχει οικονομική κρίση και χρειά­ζονται περικοπές, αντί να κοπούν οι υπερβολές που δημιούργησαν τη φού­σκα, είναι οι κρατικές δαπάνες που πρέπει να μειωθούν.

Γιατί σωπαίνει το Παρίσι; (του Γιάννη Βαρουφάκη)

Πολλοί είναι εκείνοι που απορούν για την απόσυρση της γαλλικής κυβέρνησης από το προσκήνιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και για την παρατεταμένη σιωπή της, που διαρκεί σχεδόν τέσσερα χρόνια.
Αν απορείτε κι εσείς για ποιό λόγο η Γαλλία έχει αφήσει τα ηνία στη Γερμανία, διαβάστε την απάντηση που έχει ο Γιάννης Βαρουφάκης και την εξήγηση που δίνει για τη στάση του Σαρκοζί αρχικά και του Ολάντ στη συνέχεια.

Γιατί σωπαίνει το Παρίσι;

Από την αρχή της κρίσης, το 2010, πολλοί προσέβλεπαν στο Παρίσι για αρωγή στις δύσκολες στιγμές της Ελλάδας. Δεδομένου ότι η Γαλλία, υποτίθεται, ήθελε διακαώς μια πιο συνεκτική Ευρώπη, και ότι η κρίση έδινε ισχυρά επιχειρήματα σε όλους εκείνους που μιλούσαν για «περισσότερη Ευρώπη», η προσδοκία ότι το Παρίσι θα βοηθούσε την Αθήνα, π.χ. επιχειρηματολογώντας υπέρ ευρωομόλογων, είχε μια λογική.

Στην αρχή, τους πρώτους μήνες του 2οιο, ο Νικολά Σαρκοζί προ­σπάθησε να διαφοροποιηθεί από την Άνγκελα Μέρκελ, εκφράζοντας την άποψη ότι η Ελλάδα πρέπει να βοηθηθεί χωρίς τιμωρητικά μέτρα που να καταστρέψουν τον παραγωγικό ιστό της χώρας, και συνεπώς τη δυνατότητά της να παράξει τον πλούτο που απαιτείται για να αποπληρώσει, αν μη τι άλλο, τα χρέη της. Πολύ γρήγορα όμως, με το που η κα Μέρκελ άρχισε να βροντοφωνάζει το ένα nein μετά το άλλο, ο κ. Σαρκοζί αναδι­πλώθηκε και έγινε μερκελικότερος της κας Μέρκελ - τουλάχιστον όσον αφορά τη χώρα μας.

Ο Τελευταίος εξευτελισμός των Βρυξελλών (του Γιάννη Βαρουφάκη)

Για όσους δεν έχουν αντιληφθεί ακόμα, πώς προέκυψε η τραπεζική κρίση, αναδημοσιεύω πιο κάτω ένα άρθρο του γνωστού Γ.Βαρουφάκη από το τελευταίο τεύχος του ΗΟΤ DOC, που εξηγεί το θέμα λεπτομερώς με τη βοήθεια ενός χαρακτηριστικού παραδείγματος.
Γιατί όμως αυτοί που κινούν τα "οικονομικά νήματα" στην Ευρώπη δεν προβαίνουν στις ενέργειες που χρειάζονται για να αντιμετωπιστεί αυτή η κρίση; ο κάθε επαρκώς πληροφορημένος πολίτης μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.
Και η προσπάθειά μου από αυτή τη γωνιά είναι να προσπαθώ να παρέχω όση σχετική πληροφόρηση μπορώ.

Ο Τελευταίος εξευτελισμός των Βρυξελλών

(του Γιάννη Βαρουφάκη)

Από τότε που ξέσπασε η κρίση του ευρώ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει κάνει ό,τι περνούσε από το χέρι της για να την... ενισχύσει, διασύροντας την εικόνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα μάτια των ευρωπαίων πολιτών. Τα τελευταία χρόνια δεν υπήρξε παρέμβαση των κ.κ. Μπαρόζο και Ρεν που να μην αποτελούσε παραβίαση της λογικής και της ειλικρίνειας.
Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι ότι, όταν πολύ πρόσφατα αποφάσισαν να κάνουν και μια σωστή κίνηση (κάτι εξαιρετικά σπάνιο για τα «άβαταρ της λιτότητας» που κατοικοεδρεύουν στις Βρυξέλλες), εισέπραξαν τη σφαλιάρα του αιώνα από το Βερολίνο, το Παρίσι και τη Ρώμη. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα κηρύξουν άμεση και άτακτη υποχώρηση, χωρίς κανείς καν να προσέξει τι συνέβη και χωρίς να δοθεί η δυνατότητα στους ευρωπαίους πολίτες να συμμετάσχουν σε έναν δημοκρατικό διάλογο για ένα κρισιμότατο ζήτημα.

Η υποταγή της ενημέρωσης ολοκληρώθηκε

Ένα σύντομο αλλά περιεκτικό και άκρως διαφωτιστικό άρθρο/σχόλιο της Ματίνας Παπαχριστούδη που αφορούσε το τοπίο της ενημέρωσης των πολιτών, όπως έχει διαμορφωθεί μετά από τρία μνημονιακά χρόνια, διάβασα στο τελευταίο τεύχος του ΗΟΤ DOC και νομίζω ότι παρουσιάζει ενδιαφέρον, ώστε να το διαβάσουν όσοι δεν έχουν αγοράσει (ακόμα) το τεύχος αυτό.

 

Η υποταγή της ενημέρωσης ολοκληρώθηκε
 (της Μ.Παπαχριστούδη)

Ήταν νομίζω το 2010 όταν ο Μπόμπ Τράα, ως έμπει­ρος πλέον τοποτηρητής των δυνάμεων του ΔΝΤ, περιέγραφε στην έκθεσή του για το καθεστώς της Ελλάδας, πώς πρέπει να σπάσει η διαπλοκή της τριγωνι­κής σχέσης μεταξύ τραπεζών, πολιτικής και media. Ο έλεγχος των ΜΜΕ και της προσφερόμενης ενημέρωσης, σύμφωνα με τα στελέχη της τρόικα και του ΔΝΤ, έπρεπε να ξεφύγει από το κατεστημένο της ελληνικής διαπλο­κής. Θυμόμαστε επίσης πως στο κοινοβούλιο έγινε η επίσημη παραδοχή κορυφαίου στελέχους εταιρίας πολι­τικής επικοινωνίας πως το ΔΝΤ πλήρωσε για τα «σεμι­νάρια» επικοινωνίας σε δημοσιογράφους, το περίφημο think tank στη διαχείριση και κατασκευή της πραγμα­τικότητας επί εντύπων και τηλεοπτικών σελίδων. Τελευταίο στοιχείο στον αθέατο κόσμο της επικοινωνιακής διαχείρισης είναι η παραδοχή του τηλεσχολιαστή του Mega και δημοσιολόγου-διαμορφωτή Γιάννη Πρετεντέρη στο βιβλίο του, πως αποδέχθηκαν οι δημο­σιογράφοι να πουν ψέματα για το ελληνικό χρέος. Ο ίδιος το χαρακτήρισε «αυτοσυγκράτηση».

Τα νομικά κατορθώματα του Βενιζέλου (μέρος Β΄)

Πριν από αρκετό καιρό είχα αναδημοσιεύσει από το περιοδικό ΗΟΤ DOC ένα άρθρο με τα νομικά κατορθώματα του Ευ.Βενιζέλου. Λίγα τεύχη μετά, στο ίδιο περιοδικό, δημοσιεύτηκε ένα ακόμα άρθρο με τα επιτεύγματα του "απόλυτου συνταγματολόγου" επικαιροποιημένο. Για να διατηρήσουμε, λοιπόν, κι εμείς το αρχείο αυτού του blog ενημερωμένο, αναδημοσιεύω σήμερα και αυτό το δεύτερο άρθρο. 
Όσο για το ερώτημα, γιατί ασχολούμαι με τον συγκεκριμένο πολιτικό πάλι, η απάντηση είναι, επειδή τον θεωρώ βασικό - αν όχι τον βασικότερο - υπαίτιο για την απαξίωση των πολιτικών στα μάτια των πολιτών. Έστω και αν δεν είχε κάνει όλους αυτούς τους "περίεργους" νόμους, που αναφέρονται σε αυτά τα δυο άρθρα, αλλά μόνο τον "Νόμο περί (μη) ευθύνης υπουργών, πάλι την ίδια γνώμη θα είχα γι΄αυτόν. Και όσο θα υπάρχει αυτός ο συγκεκριμένος νόμος, με τις εξωφρενικές διατάξεις παραγραφής που περιλαμβάνει, όλοι οι πολιτικοί να ξέρουν ότι θα θεωρούνται ύποπτοι στα μάτια των πολιτών, εφόσον νιώθουν την ανάγκη να διατηρούν τέτοιον προστατευτικό γι΄αυτούς νόμο σε ισχύ.

Επιτεύγματα Πολιτικού Ανδρός

(της Εύας Μανωλαράκη)

Στο βιογραφικό του ο Ευάγγελος Βενιζέλος εμφανίζε­ται ως ένας πολιτικός με γρήγορη εξέλιξη και σημαντικό έργο. Η αλήθεια είναι πως ο Βενιζέλος έχει πραγμα­τικά μια εντυπωσιακή επαγγελματική και πολιτική εξέλιξη, που μάλλον είναι ασυνήθιστη για πολλούς λόγους. Πέρα από την αστραπιαία εξέλιξή του στις πανεπιστημιακές βαθμίδες, το ίδιο το νομικό του έργο σε όσα πόστα υπηρέτησε ως υπουργός είναι εντυπω­σιακό. 0 Βενιζέλος θα μείνει πραγματικά αξέχαστος για νομοθετήματα που τον συνδέουν με τις πιο εκτρωματικές αλλαγές στην ελληνική νομική και πολιτική πραγματικότητα. Πίσω από όλα -ξεκινώντας από τον αντισυνταγματικό νόμο του Συντάγματος για την ατι­μωρησία των υπουργών μέχρι και το αντισυνταγματικό χαράτσι που βάφτισε ασφάλιστρο κινήτρου- υπάρχει ένας Βενιζέλος. Τελικά, μάλλον είχε δίκιο ο «πρύτανης» των συνταγματολόγων, Αριστόβουλος Μάνεσης, όταν έγραφε για τον κ. Βενιζέλο: «Το γεγονός ότι υπήρξε μαθητής μου με έκανε να ελπίζω ότι θα μπορούσα να αναμείνω εκ μέρους του περισσότερο μέτρο στην προ­πέτεια και ολιγότερη μετριότητα στα νομικά του». Ιδού μερικά από τα πιο ευφάνταστα επιτεύγματά του.

Αφιερωμένο σε όσους λένε πως οι γερμανοί μας σώζουν

Μπορεί η γερμανική προπαγάνδα να προσπαθεί να πείσει τους γερμανούς πολίτες και μέσω των ιθαγενών φερεφώνων της τους έλληνες πολίτες, ότι τα μνημόνια που μας επιβάλλει με πόνο ψυχής και προτίθεται να συνεχίσει να μας επιβάλλει η μεγάλη προστάτις των αδυνάμων χωρών Γερμανία (με τους δυο συνεταίρους της) είναι απαραίτητα για τη "σωτηρία" της χώρας, λόγω της κρίσης, τα στοιχεία όμως δείχνουν το ακριβώς αντίθετο.

Στο άρθρο του Γ.Βαρουφάκη, που αναδημοσιεύω από το τελευταίο HOT DOC, αποδεικνύεται (αν και κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν κάποιες παραδοχές υπερβολικές) ότι η κρίση που επικαλείται η φίλη χώρα, την έχει οφελήσει πέραν πάσης αμφιβολίας και κατά δική της ομολογία, παρόλο που στο άρθρο δεν αναφέρεται και το άμεσο όφελός της από τα δάνεια αυτά καθεαυτά.

Το νέο κατοχικό δάνειο

(του Γιάννη Βαρουφάκη)

Το Κατοχικό Δάνειο μόνο δάνειο δεν ήταν, όπως όλοι γνωρίζουμε. Το ίδιο συμβαίνει και με το Νέο Κατοχικό Δάνειο. Αυτό που έμμεσα προσφέρουν οι λαοί των υπό τροϊκανής κατοχής χωρών της περιφέρειας στο Γενικό Λογιστήριο του γερμανικού κράτους. Σύμφωνα με στοιχεία που πρόσφατα δημοσιοποίησε το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών (τα οποία δημοσίευσε το Der Spiegel στις 19 Αυγούστου), η γερμανική κυβέρνηση υπολογίζει πως, στη διάρκεια της περιόδου 2010-2014, θα έχει εξοικονομήσει κατ’ ελάχιστον €41 δισ. λόγω της κρίσης.

Όπως αναφέρει το υπουργείο στο πόρισμα που είδε τη δημοσιότητα, η κρίση στις χώρες της περιφέ­ρειας συμπίεσε τα επιτόκια δανεισμού της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Γερμανίας, με αποτέλεσμα αυτή την εξοικονόμηση. Πώς μετρούν τον βαθμό συμπίεσης του κόστους δανεισμού του γερμανικού κράτους; Αν και κανείς δεν μπορεί να ξέρει ακριβώς σε ποιο επίπεδο θα κυμαίνονταν τα επιτόκια δανεισμού της Γερμανίας αν δεν είχε ξεσπάσει η κρίση του ευρώ, η μεθοδικότητα των γερμανών αξιωματούχων βοηθά να κάνουμε έναν ενδιαφέροντα υπολογισμό αυτών των οφελών: Κάθε χρόνο, υπηρεσία του υπουργείου του κ. Σόιμπλε προβλέπει το ύψος των επιτοκίων δανεισμού για την επόμενη περίοδο, έτσι ώστε ο υπουργός να έχει μια γενική εποπτεία, βασισμένη σε προβλέψεις της εξέλιξης του κόστους δανεισμού της χώρας για τα επόμενα, π.χ., τέσσερα χρόνια. Έτσι λοιπόν, ήταν δυνατόν να γίνει η σύγκριση μεταξύ (α) των επιτοκίων δανεισμού της γερμανικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης που κατέ­βαλε στους δανειστές του κράτους κατά την περίοδο 2010-2014 και (β) των επι­τοκίων όπως είχαν προβλεφθεί από την υπηρεσία του υπουργείου το 2009. 

Το κρυφό σκάνδαλο της Deutsche Bank και η ελληνική του πτυχή (του Γ.Βαρουφάκη)

Τα τρία τελευταία χρόνια οι βορειοερωπαίοι έχουν βαλθεί να πείσουν όλο τον κόσμο (και πολλοί έχουν πειστεί, ακόμα και Έλληνες!) ότι η χώρα μας είναι η πιο διεφθαρμένη της υφηλίου και αυτός είναι ο λόγος που έπρεπε να τιμωρηθεί όπως τιμωρείται. Αντίθετα από εκείνους (τους βορειοευρωπαίους) και ειδικότερα τους γερμανούς που είναι υπόδειγμα ηθικής. 
Στο άρθρο του, που δημοσιεύτηκε στο τελευταίο τεύχος του ΗΟΤ DOC, ο Γιάννης Βαρουφάκης παρουσιάζει ένα παράδειγμα (και δεν είναι μοναδικό) από αυτόν τον αγγελικό κόσμο, με τον οποίο υποτίθεται ότι πρέπει να μοιάζουμε.

Ελπίζω να μην είστε τόσο κακόπιστοι, ώστε, διαβάζοντάς το, να σκεφτείτε ότι τελικά δεν πληρώνουν οι γερμανοί την ελληνική κρίση, αλλά οι Έλληνες τη γερμανική (τραπεζική) κρίση...!

Το κρυφό σκάνδαλο της Deutsche Bank και η ελληνική του πτυχή

Όλοι γνωρίζουν για το σκάνδαλο της αμαρτωλής γερμανικής τράπεζας Deutsche Bank, με τα τοξικά παράγωγα τα οποία έκρυβε επιμελώς για χρόνια μετά το ζοφερό 2008, θαμμένα στο βάθος των (διπλών) λογιστικών της βιβλίων, ωσότου οι αμερικανικές ρυθμιστικές αρχές αποκάλυψαν την αλήθεια (αν περιμέναμε από τις ευρωπαϊκές, θα περιμέναμε ακόμα...). Γνωρίζαμε ακόμα ότι, ακόμη και αφού κάηκε στον χυλό των δομημένων παραγώγων, η Deutsche Bank συνέχισε όχι μόνο να μην φυσά το γιαούρτι, αλλά και να καταπίνει τον καυτό χυλό νέων παραγώγων που έχτιζε από την αρχή. Ας είναι καλά ο κ. Σόιμπλε και η κα Μέρκελ, που δεν έχασαν ευκαιρία να αποδείξουν πως ό,τι και να κάνει η τράπεζα αυτή, εκείνοι θα την καλύπτουν με χρήματα των γερμανών πολιτών.
Αυτό που δεν γνωρίζαμε είναι ότι η Deutsche Bank έχει ανα­καλύψει μια νέα μέθοδο για να κρύβεται ακόμα και από τις γερμανικές ρυθμιστικές αρχές, κρατώ­ντας στο σκότος 400 δις ευρώ δανείων, τα οποία έχει χορηγήσει αλλά τα οποία δεν αναφέρει στα λογιστικά της βιβλία.
Μάλιστα, φίλες και φίλοι. Περί τα 400 δις δανείων που έχει χορηγήσει η Deutsche Bank, και μάλιστα επισφαλών (όπως εξηγώ πιο κάτω), δεν παρουσιά­ζονται πουθενά. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση που εταιρία κρύβει το παθη­τικό της με τέτοιο τρόπο ο εισαγγελέας θα εξέδιδε ένταλμα σύλληψης του διευθύνοντα συμβούλου. Στην περίπτωση της Deutsche Bank, βαθιά σιγή.
Γιατί θέλει να αποκρύψει αυτά τα δάνεια η Deutsche Bank; Ο λόγος είναι απλός.