Η Αυτοκτονία της Ελλάδας

Στο παρακάτω άρθρο παρουσιάζεται με συγκεκριμένα στοιχεία/αριθμούς η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας σήμερα. Είναι η καταστροφική εικόνα την οποία οι τηλεπαπαγάλοι της μνημονιακής προπαγάνδας παρουσιάζουν από τα ΜΜΕ ως "σωτηρία της χώρας". 
Η κατστροφή πλέον δεν λέμε ότι θα έλθει, αλλά ότι έχει έλθει. Και είναι χαρακτηριστικό ότι όλοι εκείνοι που παρουσιάζουν τη σημερινή κατάσταση ως "σωτηρία", αποφεύγουν να εμφανίσουν όλα αυτά τα στοιχεία που δείχνουν τι πραγματικά ισχύει στη χώρα.

   Το ΑΕΠ της Ελλάδας εξακολουθεί να βυθίζεται σε ολοένα και χαμηλότερα επίπεδα, αφού θα διαμορφωθεί στα 175 δις € (χάθηκαν σωρευτικά 62,4 δις €), στην ιδανική περίπτωση που η ύφεση θα κλείσει στο -0,3% «μόλις» – ενώ οι φόροι, ειδικά οι έμμεσοι, έχουν φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο αναλογικά με το ΑΕΠ της χώρας, από τότε που ξεκίνησε η περιπέτεια των μνημονίων.

    Τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων (μετοχές, ακίνητα, καταθέσεις) περιορίζονται συνεχώς, ενώ οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα εξακολουθούν να υποχωρούν – φτάνοντας στα 974 € μικτά κατά μέσον όρο, από 1.267 € στο τέλος του 2009. Εάν αφαιρεθούν δε οι επί πλέον φόροι σε σχέση με το 2009, τότε οι μέσοι μισθοί έχουν μειωθεί πολύ περισσότερο – όταν την ίδια στιγμή το δημόσιο χρέος θα υπερβεί το 180% στο τέλος του έτους, διαμορφούμενο κατά 50 δις € υψηλότερο σε απόλυτα νούμερα από το 2009, παρά τις διαγραφές άνω των 120 δις € που προηγήθηκαν το 2012!

    Ακόμη χειρότερα, το ιδιωτικό χρέος έχει εκτοξευθεί στα ύψη, από μηδαμινό σχεδόν το 2009, ενώ τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων που ευρίσκονται στην άλλη πλευρά του ισολογισμού κατέρρευσαν – με τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις απέναντι στο δημόσιο να έχουν φτάσει στα 90 δις € από 35 δις € το 2009, καθώς επίσης με το δείκτη των κόκκινων δανείων απέναντι στις τράπεζες να υπολογίζεται στο 45,1% ως προς το ΑΕΠ (πάνω από 108 δις €), από μόλις 7,7% το 2009.

Ουσιαστικά, Κατοχή

Μου αρέσει να διαβάζω, συχνά, άρθρα που έχουν γραφεί πριν από καιρό (μήνες ή και χρόνια) ώστε να διαπιστώσω κατά πόσον ο αρθρογράφος έχει κάνει σωστές επισημάνσεις ή σχόλια, αφού μόνο όταν έχει περάσει αρκετός καιρός, είμαστε σε θέση να διαπιστώσουμε την εγκυρότητα των άρθρων που έχουμε διαβάσει.

Έτσι, σήμερα διάβασα αυτό το άρθρο του οικονομολόγου Βασίλη Βιλιάρδου, που πρωτοδημοσιεύτηκε στις 29 Νοεμβρίου του 2014. Δεν θα προκαταλάβω την άποψή σας. Σας αφήνω να το διαβάσετε και να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα. 

Όταν μία μικρή χώρα βρεθεί σε δύσκολη οικονομική θέση, αδυνατώντας να εξοφλήσει τις οφειλές της, έχει δύο μόνο δυνατότητες στη διάθεση της: (α)  να ζητήσει τη βοήθεια των δολοφόνων των λαών, του ΔΝΤ δηλαδή ή (β) να χρεοκοπήσει επίσημα, διαπραγματευόμενη αμέσως μετά με τους οφειλέτες της.

Στην περίπτωση που επιλέγει την πρώτη λύση, η οποία είναι μάλλον μονόδρομος όταν έχει υπερχρεωθεί ο ιδιωτικός της τομέας, όπως συνέβη με την Ιρλανδία, τότε δεν πρέπει μόνο να εφαρμόσει απαρέγκλιτα τα μνημόνια που υπογράφει, αλλά να κάνει πολύ περισσότερα από αυτά που της ζητούνται – όπως ακριβώς η Πορτογαλία, από την οποία απαιτήθηκαν αποκρατικοποιήσεις 5,5 δις € και τις αύξησε στα 9 δις €.
Κάτι ανάλογο έκανε και η Ιρλανδία, οι πολίτες της οποίας ανέλαβαν, εκβιαζόμενοι βέβαια, τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών τους – σε πλήρη αντίθεση με την Ισλανδία, η οποία προτίμησε να τις αφήσει να χρεοκοπήσουν, αναλαμβάνοντας το ρίσκο (Σημ.Π.Σ.: Στέλνοντας αργότερα και 26 τραπεζίτες στη φυλακή).

Η απάντηση του Γ.Βαρουφάκη στην επίθεση για την εκπόνηση εναλλακτικού σχεδίου

Το θέμα που διατηρούν τα κανάλια στην πρώτη γραμμή των ειδήσεων αφορά το σχέδιο που είχε εκπονήσει ολιγομελής ομάδα υπό τον Γ.Βαρουφάκη για να αντιμετωπίσει τυχόν αποπομπή της χώρας μας από την ευρωζώνη, όπως επιθυμούσε (και επιθυμεί;) ο Σόιμπλε.
Η ύπαρξη ενός τέτοιου σχεδίου θεωρείται από την ολιγαρχία και τα εγχώρια πολιτικοδημοσιογραφικά όργανά της απαράδεκτη, τη στιγμή που σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη θα θεωρούσαν ως απαράδεκτη τη μη ύπαρξη εναλλακτικού σχεδίου! Έτσι παρελαύνουν από τα κανάλια με τη θρασύτητα που μας έχουν συνηθίσει όλοι εκείνοι οι πολιτικοί που με πράξεις τους (Ναι σε όλα) κατέστρεψαν την ελληνική οικονομία, παιδεία, υγεία κλπ, ενώ επίσης οδήγησαν και την πλειοψηφία των πολιτών στην εξαθλίωση, στηλιτεύοντας την ύπαρξη ενός σχεδίου που θα έφερνε σε δύσκολη θέση τα αφεντικά τους, όπως άλλωστε συνέβαινε και με τα πορίσματα των δυο επιτροπών για το χρέος και τις γερμανικές αποζημιώσεις που είχαν εκπονηθεί κατά τη διάρκεια της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα, τα οποία η δεύτερη, η ακραιφνώς μνημονιακή, φρόντισε επιμελώς να εξαφανίσει.
Στις κατηγορίες, λοιπόν, που εκτοξεύει ασταμάτητα αυτές τις μέρες το μνημονιακό σύστημα εναντίον του Γ.Βαρουφάκη, θέλησε ο ίδιος - μαζί με τον συγγραφέα του βιβλίου που επανέφερε το θέμα στην επικαιρότητα Τζ.Γκάλμπρεϊθ - να δώσει τις δικές του απαντήσεις. 
Επειδή δεν ξέρω αν, πόσο και πώς θα αναφερθούν τα ΜΜΕ σε αυτή την απάντηση, θεωρώ σκόπιμο να την αναδημοσιεύσω από την Εφημερίδα των Συντακτών. 

Το 2010, όταν το ελληνικό κράτος πτώχευσε, η Ε.Ε. έστειλε στην Αθήνα δικαστικούς κλητήρες, τη νεοσύστατη τότε τρόικα, θέτοντας τον ελληνικό λαό ενώπιον αμείλικτου διλήμματος: Ενστερνισμός του Δόγματος της Υποταγής στην τρόικα – επιλογή που πρέσβευε το (υπεύθυνο για την πτώχευση) ολιγαρχικό κατεστημένο ή Ορθολογική Ανυπακοή – επιλογή που απαιτούσε κυβέρνηση έτοιμη και ικανή να εκπονήσει πλάνο σύγκρουσης με την τρόικα
Για τέσσερα χρόνια ο ελληνικός λαός δοκίμασε, με τρεις πρωθυπουργούς και τέσσερις κυβερνήσεις, το Δόγμα της Υποταγής, ελπίζοντας ότι οι θυσίες θα έφερναν την ανάκαμψη. Ανάκαμψη όμως δεν υπήρξε, ακριβώς επειδή στόχος των κλητήρων της τρόικας δεν ήταν ούτε να διασωθεί το Δημόσιο, ούτε να μεταρρυθμιστεί η ελληνική οικονομία, ούτε καν να πάρουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι τα χρήματά τους πίσω (εάν ενδιαφέρονταν γι’ αυτό, θα συζητούσαν το 2015 τις σοβαρές προτάσεις μας για μεταρρυθμίσεις σε αναπτυξιακή κατεύθυνση).
Στόχος των κλητήρων της τρόικας ήταν ένας: η κατάσχεση εκ μέρους γερμανικών επιχειρήσεων, αρπακτικών ταμείων κ.λπ. των δελεαστικότερων κομματιών της περιουσίας του Δημοσίου, των ελληνικών επιχειρήσεων, ακόμα και των νοικοκυριών. Σε αυτό ομονοούν όλα τα μέρη της τρόικας: ΔΝΤ, Βερολίνο, Φρανκφούρτη και Βρυξέλλες.
Εκεί που διαφωνούν μεταξύ τους είναι στο ότι το ΔΝΤ απαιτεί να συντριβεί άμεσα ό,τι απέμεινε από την κοινωνική οικονομία της χώρας, διαγράφοντας παράλληλα χρέος, ενώ οι «Ευρωπαίοι» της τρόικας προκρίνουν την αργή, βασανιστική συρρίκνωση υπό τη μόνιμη ασφυξία ενός μη βιώσιμου χρέους (που θα κουρευτεί μετά την ερημοποίηση/εκποίηση της χώρας).
Παράλληλα, η τρόικα του εσωτερικού, το εγχώριο κατεστημένο, ενδιαφέρονται μόνο για ένα πράγμα: τη συνέχιση της ροής των θαλασσοδανείων με τα οποία στηρίζονταν οι χάρτινοι πύργοι τους στον τομέα των τραπεζών, των δημόσιων έργων και των ΜΜΕ.

Η ψυχρή αλήθεια για την οικονομική κατάσταση της χώρας

Όσο και να προσπαθούμε να αποφύγουμε να δούμε την πραγματικότητα κατάματα, αυτή είναι εκεί και μας δείχνει το αποκρουστικό της πρόσωπο μέσα από τα δελτία ειδήσεων.

Η κατάσταση δείχνει μη αναστρέψιμη, αφού δεν υπάρχει τρόπος να αποφύγουμε το αναπόφευκτο, στο οποίο μας οδήγησε η επιβολή καταστροφικών μνημονίων από τους δανειστές με όργανα τους ιθαγενείς άβουλους και δειλούς πολιτικούς. Μετά την αποδοχή και του τρίτου μνημονίου έχει χαθεί και η δυνατότητα χρήσης του μοναδικού όπλου που είχε απομείνει, η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα.  Ίσως μάλιστα να πρέπει να διερευνηθεί ο ρόλος που έπαιξαν τα συστημικά ΜΜΕ στην επίμονη προπαγανδιστική τακτική τους, επιβάλλοντας στους μη ενημερωμένους πολίτες την άποψη, ότι θα ήταν καταστροφή η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα (όταν αυτό ήταν ακόμα εφικτό), αντίθετα από τις παραινέσεις προς τις κυβερνήσεις μας ξένων επιφανών οικονομολόγων, τους οποίους όμως - φυσικώ τω λόγω - φρόντιζαν τα εν λόγω ΜΜΕ να αποδομούν. Μια καταστροφή που δεν απεφεύχθη.

Τώρα πλέον δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο, παρά να κοιτάμε ανήμποροι τη χώρα να κατηφορίζει τρέχοντας προς τον γκρεμό μετά την τελική ώθηση που της έδωσε η "αριστερή" κυβέρνηση, αυτή που αποτελούσε την τελευταία - αλλά φρούδα, όπως αποδείχτηκε - ελπίδα για τους κυνηγημένους και πτωχοποιημένους πολίτες της όμορφης πατρίδας μας, μιας πατρίδας που σε πολύ λίγο καιρό δεν θα μας ανήκει.

Το άρθρο που αναδημοσιεύω στη συνέχεια περιγράφει με στοιχεία την κατάσταση που βρισκόταν η Ελλάδα πριν από την επιβολή των μνημονίων και αυτή που έχει βρεθεί μετά από αυτά τα έξι χρόνια υφεσιακών πολιτικών που εφάρμοσαν τα υπάκουα όργανα των ..."εταίρων" μας.   

Το παιχνίδι τελείωσε οριστικά. Δεν υπάρχουν πλέον ούτε σοβαρές προτάσεις, ούτε βιώσιμες, ρεαλιστικές λύσεις. Πόσο μάλλον αφού οι πολιτικές παρατάξεις της χώρας δεν κατανοούν πως πρέπει να καθίσουν όλες μαζί σε ένα τραπέζι, αμέσως, χωρίς ούτε λεπτό καθυστέρηση – αναζητώντας κάποια πιθανή διέξοδο στα γιγαντιαία προβλήματα μας, έστω στο χείλος της αβύσσου. 

Επιγραμματικά, όσον αφορά τη ραγδαία επιδείνωση της οικονομικής μας κατάστασης, σημειώνουμε τα εξής:

(α)  Το 2010 ο Ισολογισμός της Ελλάδας ήταν σχετικά ισοσκελισμένος, αφού απέναντι σε δημόσιο χρέος της τάξης των 300 δις € ευρίσκονταν κρατικά περιουσιακά στοιχεία αξίας επίσης 300 δις €, σύμφωνα τότε με το ΔΝΤ (χωρίς τα ενεργειακά μας αποθέματα).

Η Ελλάδα χρωστούσε σε ιδιώτες επενδυτές, ενώ είχε έναν σημαντικό διαπραγματευτικό μοχλό πίεσης στα χέρια της, έτσι ώστε να μπορέσει να διαγράψει μέρος του χρέους: τη δυνατότητα μετατροπής των ξένων δανείων της σε δραχμές, με επακόλουθο την πληθωριστική μείωση τους εις βάρος των πιστωτών, αφού το 90% ήταν σε Εθνικό Δίκαιο.

Την ίδια εποχή, ο ιδιωτικός της τομέας ήταν ο λιγότερο χρεωμένος στην Ευρώπη, με ελάχιστα μη εξυπηρετούμενα χρέη – καθώς επίσης διέθετε περιουσιακά στοιχεία, μόνο η μεσαία τάξη, περί το 1,1 τρις €. Άρα ο Ισολογισμός των ιδιωτών ήταν αρκετά πλεονασματικός, ενώ δεν υπήρχαν τα υπόλοιπα προβλήματα (χαμηλοί μισθοί, ανεργία, χρεοκοπίες κοκ.).

Τέλος, οι τράπεζες της ήταν από τις υγιέστερες της Ευρωζώνης, μη εκτεθειμένες στα ενυπόθηκα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης – με επαρκή κεφάλαια, με μηδαμινές επισφάλειες, καθώς επίσης με αρκετά υψηλές καταθέσεις.

Η κοινωνία ως υποζύγιο της κομματοκρατίας

Δεν θα αναφέρω κάτι πρωτότυπο αν επαναλάβω αυτό που πιστεύουν οι περισσότεροι έλληνες πολίτες, ότι η κυβέρνηση της "αριστεράς" που ασκεί εξουσία σήμερα δεν μοιάζει καθόλου σε αυτό που θεωρούσαν πως είναι αριστερά, όχι μόνο όσοι ανήκουν στο χώρο αυτό, αλλά και οι περισσότεροι πολίτες που δήλωναν φιλελεύθεροι, δεξιοί κλπ.
Πρέπει να ψάξει κάποιος πολύ για να βρεί ψήγματα αριστερής πολιτικής στην εξουσία που ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ, ...και άν θα βρει!
Τι είναι αυτό που μεταλλάσσει τα "αριστερά" κόμματα όταν πάρουν την εξουσία στα χέρια τους; Το άρθρο του Γιώργου Κοντογιώργη -που αναδημοσιεύω στη συνέχεια- δίνει αρκετές εξηγήσεις.

Η κοινωνία ως υποζύγιο της κομματοκρατίας για την κατάκτηση πολιτικής ηγεμονίας και τη νομιμοποίηση της κατοχής της χώρας

Μεσούσης της κρίσης, οι μηχανισμοί του κράτους κατοχής και οι ολιγαρχικές συμμορίες που το νέμονται παραμένουν ανέγγιχτα, όχι τυχαία και προφανώς δυνάμει του στόχου που είναι η διαιώνιση της κομματοκρατίας. Γι’ αυτό και οι δυνάμεις αυτές προσέρχονται με προθυμία να «διαχειρισθούν» τις «δόσεις» του κάθε νέου δανείου, κατά τον «τρόπο» τους και το συμφέρον των σιτιζομένων στο πρυτανείο. Η εναλλαγή του κομματικού κατεστημένου στην εξουσία είναι απολύτως αδιέξοδη, αφού όλες οι πολιτικές δυνάμεις συμφωνούν στο ουσιώδες της διατήρησης των δομών του βαθέος κράτους.

Από την πλευρά της η ίδια η «Αριστερά», αγκυλωμένη στο παρελθόν της, διατηρεί μια άκρως προβληματική σχέση με την εθνική/ταυτοτική συλλογικότητα, επειδή προσεγγίζει, κατά παράδοση, τον φορέα της, την κοινωνία των πολιτών, ως υποκείμενο προς «καθοδήγηση», δηλαδή ως υποζύγιο για την κατάκτηση της πολιτικής ηγεμονίας και εξουσίας. Εξού και εξακολουθεί να διακηρύσσει το σωτηριακό «ιστορικό της πεπρωμένο», που είναι η καθοδήγηση και η διαμεσολάβηση, όχι η αντιπροσώπευση της κοινωνίας.

Καταστροφική η πολιτική λιτότητας (του Noam Chomsky)

Αρκετές φορές έχω φιλοξενήσει τις απόψεις του κορυφαίου εν ζωή διανοητή Noam Chomsky. Δεν θα μπορούσα να παραλείψω να αναδημοσιεύσω τις πρόσφατες δηλώσεις του στην εφημερίδα «Πολίτικα» του Βελιγραδίου, που αφορούν την αντιμετώπιση της χώρας μας από τους "εταίρους" μας.

«Αίσχος» και «επαίσχυντη φάρσα» σε βάρος του ελληνικού λαού χαρακτηρίζει ο Αμερικανός διανοητής Νόαμ Τσόμσκι τη «συμπεριφορά της τρόικας».

«Η πολιτική της λιτότητας που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, από οικονομικής απόψεως είναι παράλογη και καταστροφική για τη χώρα. Η συμπεριφορά της τρόικας αποτελεί αίσχος. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως στόχος τους είναι να διαμηνύσουν προς πάσα κατεύθυνση ότι η αντίσταση στις βόρειες τράπεζες και στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών δεν θα γίνει ανεκτή και πως οι επιδιώξεις για δημοκρατία και σεβασμό της λαϊκής βούλησης πρέπει να εγκαταλειφθούν», σχολιάζει ο Τσόμσκι.
Ο διανοητής επισημαίνει πως όλα αυτά «είναι μια επίδειξη δύναμης και δεν υπάρχει κανένας λόγος να συνεχιστεί αυτή η επαίσχυντη φάρσα στην οποία γαλλικές και γερμανικές τράπεζες επωφελούνται από τα δεινά του ελληνικού λαού».

Η επίθεση της Ευρώπης στην ελληνική δημοκρατία (του Joseph E. Stiglitz)

Στο προηγούμενο σημείωμα είχα αναδημοσιεύσει την άποψη του Paul Krugman για το θέμα που μας απασχολεί, δηλαδή τις σχέσεις της χώρας μας με την πλευρά των δανειστών.
Σήμερα ας διαβάσουμε την άποψη για το δημοψήφισμα που έχει προκηρυχθεί για την Κυριακή ενός άλλου νομπελίστα οικονομολόγου του Joseph E. Stiglitz. Δυστυχώς, είναι αναγκαία η παράθεση ψύχραιμων και έγκυρων φωνών, προκειμένου να ενημερωνόμαστε σωστά, αφού από τα κανάλια παρελαύνουν συνεχώς οι ίδιοι τηλεοικονομολόγοι συγκεκριμένων απόψεων που εξυπηρετούν συμφέροντα που ελάχιστα σχετίζονται με τα συμφέροντα των απλών πολιτών. 

Η συνεχώς αυξανόμενη αντιπαράθεση και πικρία στο εσωτερικό της Ευρώπης μπορεί να φαίνεται στους τρίτους, ως ένα αναπόφευκτο αποτέλεσμα του πικρού φινάλε του παιχνιδιού ανάμεσα στην Ελλάδα και τους δανειστές. Στην πραγματικότητα, οι ευρωπαίοι ηγέτες έχουν ήδη ξεκινήσει να αποκαλύπτουν την πραγματική φύση της συνεχιζόμενης διαμάχης σχετικά με το χρέος,  και η απάντηση δεν είναι ευχάριστη: το διακύβευμα είναι τελικά η ισχύς και η δημοκρατία πολύ περισσότερο από το χρήμα και την οικονομία.
Οπωσδήποτε, τα οικονομικά μέτρα που κρύβονται πίσω από το πρόγραμμα της Τρόικα (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) και τα οποία επιβλήθηκαν στην Ελλάδα πέντε χρόνια πριν, υπήρξαν ακραία, οδηγώντας σε μια ύφεση της τάξης του 25% στο ΑΕΠ της χώρας. Δε μπορώ να σκεφτώ μια παρόμοια περίπτωση λιτότητας που να έχει οδηγήσει σε τέτοιες καταστροφικές συνέπειες: Για παράδειγμα, το ποσοστό της νεανικής ανεργίας στην Ελλάδα ξεπερνά σήμερα το 60%.
Είναι εντυπωσιακό ότι η Τρόικα έχει αρνηθεί να αποδεχτεί την ευθύνη για ο,τιδήποτε από αυτά ή να παραδεχτεί το πόσο εσφαλμένες υπήρξαν οι προβλέψεις της και πόσο εσφαλμένα αυτά τα μοντέλα. Αλλά αυτό που είναι ακόμη πιο εντυπωσιακό, είναι ότι οι ευρωπαίοι δεν έχουν ακόμη μάθει κάτι σχετικά. Η Τρόικα ακόμη απαιτεί η Ελλάδα να πετύχει ένα πρωτογενές πλεόνασμα (εξαιρουμένων των πληρωμών τόκων) της τάξεως του 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2018.

Εκτός ...ελέγχου η ΕΚΤ (του Νότη Μαριά)

Τι θα σημάνει για τη χώρα μας η διαφαινόμενη αποχώρηση της ΕΚΤ από την τρόικα (ή όπως αλλιώς τη λένε); Ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής και καθηγητής Νότης Μαριάς* μας ενημερώνει για της εξελίξεις πάνω στο θέμα της ΕΚΤ και της συμμετοχής της -ή μη- στα κλιμάκια ελέγχου της χώρας μας από τους δανειστές.

Εκτός ...ελέγχου η ΕΚΤ
Το τρικέφαλο τέρας των δανειστών χάνει τον πιο ισχυρό του παίκτη

Το ζήτημα της έξωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας από την τριμερή τέθηκε πλέον επί τάπητος. Έτσι, μετά την πρωτοπόρα γνώμη του γενικού εισαγγελέα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Pedro Cruz Villalon στη γνωστή υπόθεση του Προγράμματος ΟΜΤ που αφορούσε σε «αγορές κρατικών ομολόγων μεμονωμένων κρατών της Ευρωζώνης που έχουν αποκλειστεί από τις αγορές» (Η Καθημερινή, 15/1/2015) ήταν η σειρά του κορυφαίου θεσμικού οργάνου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, να πάρει θέση στο ζήτημα αυτό.
Είχε, βεβαίως, προηγηθεί στις 25 Φεβρουαρίου στις Βρυξέλλες, κατά τη σύνοδο της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η θυελλώδης συνεδρίαση και κόντρα μου με τον Μάριο Ντράγκι, ο οποίος μάταια προσπάθησε να δικαιολογηθεί ότι δήθεν δεν υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων στο πλαίσιο λειτουργίας της ΕΚΤ, αφενός μεν ως υποτιθέμενης Ανεξάρτητης Νομισματικής Αρχής και αφετέρου ως μέλους της τρόικας. Η τροπολογία που κατέθεσα για έξωση της ΕΚΤ από την τρόικα προστέθηκε στην παράγραφο 9 της σχετικής Ετήσιας Έκθεσης της ΕΚΤ έτους 2013, στη συζήτηση της οποίας υπήρξα σκιώδης εισηγητής.

Διαφαινόμενη επιτυχία στην πρώτη κρίσιμη μάχη (του Στ.Λυγερού)

Από την επομένη των εκλογών και μετά τον άμεσο σχηματισμό κυβέρνησης άρχισαν οι κινήσεις της ελληνικής πλευράς για αναζήτηση συμμάχων με σκοπό την επαναδιαπραγμάτευση των δεσμεύσεων που είχε αναλάβει η προηγούμενη κυβέρνηση απέναντι στους αυτοαποκαλούμενους εταίρους μας, ουσιαστικά στα αφεντικά της Ευρώπης, τους γερμανούς.
Αρχικά, φάνηκε ότι βρίσκαμε "ευήκοα ώτα" στις πρώτες επαφές των στελεχών της κυβέρνησης. Στη συνέχεια όμως, και μόλις δραστηριοποιήθηκε η γερμανική πλευρά ασκώντας -άγνωστο μέχρι αυτή τη στιγμή- ποιές πιέσεις, οι πρώτοι συνομιλητές μας φάνηκαν να αλλάζουν στάση και να επαναλαμβάνουν εν χορώ το γερμανικό ρεφραίν "πρέπει να τηρήσετε τις δεσμεύσεις σας". Το ίδιο αυτό τροπάριο επανέλαβε και η αμερικανική αντιπροσωπεία που επισκέφτηκε τις προηγούμενες μέρες τη χώρα μας, επίσκεψη που ακολούθησε μια πρώτη ευνοϊκή για την Ελλάδα παρότρυνση του προέδρου των ΗΠΑ Ομπάμα προς τα αφεντικά της Ευρώπης, που γρήγορα φάνηκε να ξεχνιέται.
Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και καθημερινές, γι' αυτό και το άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού που αναδημοσιεύω πιο κάτω από τα τελευταία ΕΠΙΚΑΙΡΑ -και που λογικά γράφτηκε στις αρχές της εβδομάδας- σε κάποια σημεία του, και συγκεκριμένα σε αυτά που αναφέρεται στις θετικές αρχικά αντιδράσεις των ξένων συνομιλητών, που διαφοροποιήθηκαν στη συνέχεια, φαίνονται να έχουν ξεπεραστεί. Όμως, οι διαπιστώσεις και επισημάνσεις του για το περιβάλλον που διαμορφώνεται λόγω της σθεναρής και σταθερής μέχρι τώρα στάσης της κυβέρνησης, στάσης που μπορεί να προκαλέσει -λόγω της άτεγκτης και κοντόφθαλμης αντιμετώπισης της κατάστασης από τους γερμανούς και τα τσιράκια τους- παρενέργειες τόσο στον οικονομικό όσο και στον γεωπολιτικό τομέα, είναι όπως πάντα ιδιαίτερα εύστοχες.   

Η μεγάλη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και ο γρήγορος σχηματισμός κυβέρνησης με τους αντιμνημονιακούς ΑΝΕΛ έκλεισαν τον δρόμο στο σενάριο που ήθελε τον Τσίπρα πολιτικά όμηρο του Ποταμιού και ως εκ τούτου διαπραγματευτικά γυμνό έναντι του ευρωιερατείου. Έχοντας εξασφαλίσει τα νώτα της, η νέα ελληνική κυβέρνηση έκανε αυτό που είχαμε εδώ και καιρό προαναγγείλει από αυτή εδώ τη στήλη: ενταφίασε το προηγούμενο μνημονιακό πρόγραμμα και την τρόικα ως μηχανισμό ελέγχου, ζητώντας διαπραγματεύσεις από μηδενική βάση με σκοπό μια νέα συμφωνία-πακέτο.
Όλα δείχνουν ότι η Αθήνα είναι πολύ κοντά στο να κερδίσει την πρώτη, αλλά κρίσιμη αυτή μάχη. Το δίδυμο Μέρκελ - Σόιμπλε έδειξε ότι είχε πρόθεση να περάσει τη θηλιά στον λαιμό της κυβέρνησης Τσίπρα, αλλά η σκληρή γραμμή του Βερολίνου προσκρούει σε εμπόδια. Η γαλλική και η ιταλική κυβέρνηση εξέφρασαν αρχικά την πρόθεσή τους να ωθήσουν τα πράγματα προς την κατεύθυνση των διαπραγματεύσεων και του συμβιβασμού. 

ΠΑΣΟΚ, εις τα εξ ων συνετέθη (του Στ.Λυγερού)

Αυτή την περίοδο ο Σαμαράς με την ομάδα του έχει εντείνει τις προσπάθειές του να αποδυναμώσει τα όμορα με τη ΝΔ δεξιά, κεντροδεξιά και ακροδεξιά κόμματα ώστε, είτε να αυξήσει τον αριθμό των βουλευτών που θα στηρίξουν την όποια επιλογή του για πρόεδρο δημοκρατίας, είτε να προσελκύσει όσους περισσότερους ψηφοφόρους αυτών των κομμάτων μπορέσει στη μεγάλη δεξιά δεξαμενή.
Έτσι έχουν αφήσει σε δεύτερη μοίρα τον πόλεμο που μαίνεται στο εσωτερικό του συνεταίρου τους. Στο ΠΑΣΟΚ έχουν βγει τα μαχαίρια και ο κ.Σταύρος Λυγερός ασχολείται με τα τεκτενόμενα σε αυτό το πάλαι ποτέ κραταιό κόμμα στο άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.

Γιώργος εντός, εκτός και επί τα αυτά

Πριν από μερικά χρόνια μία εσωκομματική ρήξη στο ΠΑΣΟΚ θα αποτελούσε ζήτημα για την πολιτική σταθερότητα στη χώρα. Σήμερα, δεν είναι τίποτα περισσότερο από θύελλα σε μελανοδοχείο. Με δεδομένο ότι -όπως επιβεβαιώθηκε από την επιστολή του- ο Γιώργος Παπανδρέου δεν προτίθεται να αποσύρει την εμπιστοσύνη του από την κυβέρνηση Σαμαρά, η σύγκρουσή του με τον Βενιζέλο αφορά αποκλειστικά και μόνο το ποιος από τους δύο θα είναι το αφεντικό στα ερείπια του άλλοτε κραταιού Κινήματος.
Είναι αξιοσημείωτο ότι οι δύο πρωταγωνιστές της εσωκομματικής σύγκρουσης δικαιούνται εξίσου τον τίτλο του μεγάλου κατεδαφιστή. Ο μεν Γιώργος Παπανδρέου άρχισε και προώθησε με εντυπωσιακό ρυθμό την πολιτικο-εκλογική αποδόμηση του ΠΑΣΟΚ. Ο δε διάδοχός του στην αρχηγία Βενιζέλος την ολοκληρώνει με τον ίδιο ζήλο και την ίδια αποτελεσματικότητα. Μία αποδόμηση εξίσου εντυπωσιακή με τη θυελλώδη επέλαση του ΠΑΣΟΚ προς την εξουσία (1974-81) και την εδραίωσή του ως ηγεμονικής πολιτικής δύναμης στις δεκαετίες που ακολούθησαν. Η διαδικασία ιδεολογικοπολιτικής μετάλλαξης του ΠΑΣΟΚ είχε αρχίσει πριν από χρόνια. Η διάρρηξη των δεσμών του με την παραδοσιακή εκλογική πελατεία του, όμως, άρχισε τον Μάιο 2010, όταν ο υιός του γενάρχη διέβη τον Ρουβίκωνα εγκλωβίζοντας την Ελλάδα στη μέγγενη των μνημονίων. 

"Συντρίψτε τους Έλληνες!" ήταν το σύνθημα (άρθρο του Γ.Βαρουφάκη)

Το άρθρο του Γιάννη Βαρουφάκη που αναδημοσιεύω σήμερα, ίσως να μην προσθέτει κάτι καινούριο στην εντύπωση που έχουμε αποκομίσει για την αλληλεγγύη των ..."εταίρων" μας, όσοι παρακολουθούμε τα πολιτικο-οικονομικά θέματα τα τελευταία τέσσερα χρόνια.
Όμως θα επιμείνω ότι η συντριβή της ζωής των ελλήνων πολιτών δεν θα ήταν εύκολη υπόθεση, εάν δεν την έκαναν πράξη οι ψήφοι των ανάλγητων βουλευτών των συγκυβερνώντων κομμάτων την περίοδο της μνημονιακής κατοχής. Των βουλευτών που με αντάλλαγμα τη βουλευτική αποζημίωση, τα παρελκόμενα προνόμια και ποιος ξέρει τι άλλο, αφάνισαν το μέλλον των νέων, οδήγησαν στην ανεργία εκατομμύρια εργαζομένων και έκλεψαν τις κρατήσεις μιας ζωής από τα άλλοτε περήφανα γηρατειά.

Συντρίψτε τους Έλληνες!
(του Γ.Βαρουφάκη)
 
Ο τ. υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ Timothy Geithner το επιβεβαίωσε σε μια μαγνητοφωνημένη συζήτηση που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας:
Τον Φεβρουάριο του 2010, οι βορειοευρωπαίοι ηγέτες, αγνοώντας τη λαίλαπα που θα συμπαρέσυρε ολόκληρη την ευρωζώνη, παραδόθηκαν στην οργή εναντίον της «άσωτης» Ελλάδας και ήταν αποφασισμένοι να «συνθλίψουν τους Έλληνες», καθώς η Ελλάδα κατάφερε να χρεοκοπήσει εντός μιας νομισματικής ένωσης, η αρχιτεκτονική της οποίας δεν προέβλεπε (και για αυτό δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει) μια τέτοια χρεοκοπία.

Σε συνάντηση των G7 στον Καναδά, ο Geithner άκουγε εμβρόντητος τους βορειοευρωπαίους συναδέλφους του να λένε:
«Θα τους δώσουμε ένα μάθημα. Είναι απαίσιοι. Μας είπαν ψέμματα. Είναι καθήκια, άσωτοι και εκμεταλλεύτηκαν τους θεσμούς. Θα τους συνθλίψουμε». Αυτή ήταν, βασικά, η στάση τους. Όλων τους.

Η ανώμαλη προσγείωση των μεγάλων προσδοκιών (του Στ.Λυγερού)

Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ το άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού που αναδημοσιεύω σήμερα έχει γραφτεί πριν από τη συνάντηση της αντιπροσωπίας της κυβέρνησης με τους εκπροσώπους της τρόικας, κάθε άλλο παρά ανεπίκαιρο φαντάζει, αφού είναι πλέον τόσο προβλέψιμες οι αποτυχίες της οργάνωσης "Σαμαράς-Βενιζέλος & ΣIA", ιδιαίτερα στον τομέα που οι ίδιοι αποκαλούν ...συζητήσεις!
Ευτυχώς πάντως, που υπάρχουν και τα συστημικά ΜΜΕ που μας παρουσιάζουν κάθε βράδυ μια ψεύτικη - ευχάριστη όμως και διασκεδαστική - εικόνα της διακυβέρνησης και ξεχνάμε για λίγο την πίκρα μας .

Η ανώμαλη προσγείωση των μεγάλων προσδοκιών
 
Αν και η διαπραγμάτευση στο Παρίσι είναι προπαρασκευαστική του ελέγχου που θα πραγματοποιήσει η τρόικα τον Οκτώβριο, η κυβέρνηση αρχικά προσπάθησε να καλλιεργήσει μεγάλες προσδοκίες. Στην πραγματικότητα εκλιπαρεί τους δανειστές να της δώσουν κάτι που να μπορεί να το «πουλήσει» πολιτικά στην ελληνική κοινή γνώμη. Το επιχείρημα του Σαμαρά και του Βενιζέλου είναι αφοπλιστικό: μόνο εάν προκύψει κάτι εντυπωσιακό είναι δυνατόν να αντιστραφεί το πολιτικό κλίμα και να εξασφαλισθούν οι 180 βουλευτικές ψήφοι που μπορούν να παρατείνουν τη ζωή του παρόντος κυβερνητικού σχήματος κατά 15 μήνες.
Το αρχικό αίτημα της Αθήνας ήταν να δρομολογηθεί κατά τρόπο συγκεκριμένο η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Το ΔΝΤ, άλλωστε, πιέζει εδώ και πολύ καιρό προς αυτή την κατεύθυνση, ζητώντας, μάλιστα, γενναίο «κούρεμα» κι όχι απλώς επιμήκυνση και μείωση επιτοκίου. Το ευρωιερατείο, όμως, δεν θέλει ούτε να ακούσει για «κούρεμα». Έχει κατ' αρχήν αποδεχθεί την αναδιάρθρωση, αλλά δεν πρόκειται να την δρομολογήσει πριν ξεκαθαρίσει ο πολιτικός ορίζοντας, προτού δηλαδή φανεί εάν η εκλογή νέου Προέδρου Δημοκρατίας θα προκαλέσει ή όχι πρόωρες εκλογές. Με άλλα λόγια, αυτό που η κυβέρνηση ζητάει για να φτιάξει κλίμα και να ξεπεράσει τον σκόπελο της προεδρικής εκλογής, το ευρωιερατείο το θέτει ως προϋπόθεση!

Τροϊκανιστάν (του Θ.Καρτερού)

Η προπαγάνδα είναι ισχυρό όπλο, ιδιαίτερα στα χέρια αυτού που κατέχει τα μέσα ενημέρωσης. Στη χώρα μας η υποτελής στους γερμανούς "κυβέρνηση" κατέχει την πλειοψηφία των ΜΜΕ, κυρίως τα τηλεοπτικά. Έτσι, εκτός των άλλων, κάθε γεγονός που συμβαίνει έξω από τα σύνορά μας προσπαθεί να το μετατρέψει σαν επιχείρημα υπέρ της πολιτικής της, δηλαδή της εφαρμογής των εντολών της τρόικας, των γερμανών και της ελληνικής ολιγαρχίας.
Σε αυτό το θέμα αναφέρεται στο άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια ο Θ.Καρτερός.

Τροϊκανιστάν

Δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει κάτι σημαντικό στον όμορφο κόσμο μας, και να μην πάρει τη θέση του στην αντιπαράθεση στην όμορφη χώρα μας. Η Αργεντινή είχε πριν λίγο καιρό την τιμητική της -χύθηκαν άφθονα δάκρυα και πολύ μελάνι. Η Ουκρανία επίσης -χαμός έγινε και μ' αυτή. Επιστρατεύτηκε μαζί με τη Συρία, τη Λιβύη, το Χαλιφάτο, για να εμπεδώσουμε πόσο επικίνδυνη είναι η διεθνής κατάσταση εν γένει, η οποία επηρεάζει και την Ελλάδα. Προσοχή, προσοχή, σε κινούμενη άμμο χορεύουμε.

Πίσω από την πλασματική εικόνα για την οικονομία (του Στ.Λυγερού)

Τελικά, ποιος ήταν ο στόχος της επιβολής στη χώρα μας των μνημονίων; Για ποιο λόγο με πρόφαση το χρέος, μάς επέβαλλαν τη διαπιστωμένη και πανθομολογουμένη (αλλά εφαρμοζόμενη κατ'εξακολούθηση) "λάθος συνταγή", όπως πολύ σωστά την ονόμαζε ο Σαμαράς πριν βρεθεί στην κυβέρνηση;
Τις απαντήσεις του στα πιο πάνω ερωτήματα προσπαθεί να βρει, στο άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια από τα τελευταία ΕΠΙΚΑΙΡΑ, ο κ.Στ.Λυγερός. Επίσης, σ'αυτό καταγράφονται οι διαπιστώσεις του από την επίδραση των μνημονιακών πολιτικών στην ελληνική κοινωνία καθώς και οι επιπτώσεις τους στην οικονομία της χώρας μας.

 Η συζήτηση για το εάν θα υπάρξει και νέο Μνημόνιο έχει οπωσδήποτε το ενδιαφέρον της, αλλά δεν είναι το κρίσιμο ζήτημα. Οι κυβερνώντες προσπαθούν να δημιουργήσουν την εντύπωση στην κοινή γνώμη ότι εάν τελειώσει το Μνημόνιο θα τελειώσουν και τα δεινά της κοινωνίας. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Ακόμα κι αν ο Σόιμπλε και το ΔΝΤ διαψευστούν και δεν υπογραφεί νέο Μνημόνιο, οι μνημονιακές πολιτικές των τελευταίων τεσσάρων ετών έχουν κληροδοτήσει ένα πυκνό πλέγμα νομοθετικών ρυθμίσεων και αλλαγών. Για την ακρίβεια, τα Μνημόνια έχουν σε μεγάλο βαθμό επιτελέσει την αποστολή τους. Χωρίς να υποβαθμίζονται ορισμένες θετικές παρεμβάσεις ως σύνολο οι μνημονιακές πολιτικές έχουν προκαλέσει βαρύτατες βλάβες στην ελληνική οικονομία και κοινωνία.
Η «παράταξη του Μνημονίου» ισχυρίζεται ότι στο σημείο που είχε φτάσει η Ελλάδα το 2010 η εφαρμογή των εντολών της τρόικας ήταν μονόδρομος εάν όχι «ευλογία», όπως την είχε χαρακτηρίσει ο Πάγκαλος. Είναι αληθές ότι υπήρχαν πολλές και μεγάλες παθογένειες, ότι το δημόσιο χρέος είχε φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα και κυρίως αυξανόταν με ταχύ ρυθμό. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τους χειρισμούς της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου, οδήγησαν στην άρνηση των αγορών να δανείσουν την Ελλάδα το 2010.

Η αποτυχημένη παράσταση στο Eurogroup για το χρέος (του Στ.Λυγερού)

Τις πραγματικές συνθήκες, όπως έχουν διαμορφωθεί, σε αντίθεση με αυτές που προβάλλουν τα κυβερνητικά προπαγανδιστικά μέσα στην πορεία προς τις εκλογές περιγράφει στο παρακάτω άρθρο του ο κ.Σταύρος Λυγερός. Και για μια ακόμα φορά γίνεται φανερό ότι η πολιτική της μνημονιακής συγκυβέρνησης δεν έχει σκοπό να υπηρετήσει τους έλληνες πολίτες που την εξέλεξαν, αλλά τους ξένους εντολείς της.

Η αποτυχημένη παράσταση στο Eurogroup για το χρέος
 
Ήταν εξαρχής δεδομένο ότι η συζήτηση στο Eurogroup για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους θα είχε αποκλειστικό σκοπό να προσφέρει στην κυβέρνηση Σαμαρά ένα επικοινωνιακό δωράκι ενόψει ευρωεκλογών. Αλλά κι αυτή η παράσταση δεν πήγε όσο καλά θα ήθελαν στο Μέγαρο Μαξίμου. Το αντίθετο, μάλιστα. Η άρνηση του Στουρνάρα να ζητήσει «κούρεμα» κατέδειξε ότι η Αθήνα μιλάει με τη φωνή του Βερολίνου. Το γεγονός ότι ο Σόιμπλε είχε αποτρέψει τον Έλληνα ομόλογό του δεν είναι λόγος η κυβέρνηση Σαμαρά να μην θέσει τέτοιο αίτημα. Δεν θα ήταν, άλλωστε, χωρίς υποστήριξη. Το ίδιο απαιτεί και το ΔΝΤ. 
Σε όποιες χώρες πήγε το ΔΝΤ έχει αφήσει πολύ κακή φήμη για την εμμονή του σε πολιτικές μονοδιάστατης λιτότητας. Από την άλλη πλευρά όμως είναι επαγγελματίας στη διαχείριση πτωχεύσεων. Δεν ζητάει, βεβαίως επιμόνως «κούρεμα» του ελληνικού χρέους από φιλελληνική διάθεση· το ζητάει επειδή έχει συνείδηση ότι είναι ο μόνος τρόπος για να καταστεί βιώσιμο.

Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου συνεχίζουν να ψεύδονται (του Μ.Ιγνατίου)

Τελικά, όσο συνεχίζουμε να πληροφορούμαστε για τις συζητήσεις που προηγήθηκαν του πρώτου μνημονίου μεταξύ των "αρμοδίων", τόσο περισσότερο καταλήγουμε να πιστέψουμε ότι ο λόγος που η χώρα μας οδηγήθηκε στην καταστροφή δεν ήταν το δήθεν υπέρογκο χρέος της (άλλωστε ούτε το μεγαλύτερο στο δυτικό κόσμο ήταν, ούτε είχε αυξηθεί τόσο σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια), αλλά κάποιος άλλος λόγος, τον οποίον θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε ξεσκαλίζοντας άρθρα και βιβλία που έχουν γραφτεί για την ελληνική κρίση.
Ένα τέτοιο άρθρο είναι και αυτό που αναδημοσιεύω στη συνέχεια, υπογεγραμμένο από τον Μιχ.Ιγνατίου.

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ - ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, παρά τις αποκαλύψεις, συνεχίζουν να ψεύδονται

Τέσσερα χρόνια μετά την -κατόπιν σχεδίου- προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ, που είχε δρομολογηθεί από το Δεκέμβριο του 2009 από τον ίδιο τον τότε πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου, και ενώ έχουν πλέον δημοσιευτεί σημαντικά επίσημα έγγραφα του ΔΝΤ σχετικά με τις αρχικές συζητήσεις για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, επανεμφανίστηκε έπειτα από δύο χρόνια αποχής ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Σε δήλωσή του στο δημοσιογράφο Θανάση Κουκάκη της εφημερίδας Τα Νέα (22 Απριλίου 2014) αναφέρει τα εξής: «Ο Στρος-Καν με κάλεσε σε συνάντηση στο γραφείο του την 24η Απριλίου 2010 στις εφτά το πρωί παρουσία του Τρισέ και του Ρεν για να κλείσουμε τις λεπτομέρειες του προγράμματος. Εκεί, Τρισέ και Ρεν απέκλεισαν ρητά οποιαδήποτε συζήτηση για αναδιάρθρωση του χρέους. Ο Στρος-Καν συμφώνησε απολύτως». Ωστόσο, ο κ. Παπακωνσταντίνου απέφυγε να μας ενημερώσει για το τι συνέβη πριν και μετά τις 24 Απριλίου 2010, και ενώ γνωρίζει πως το θέμα αναφέρεται στην ηλεκτρονική αλληλογραφία του Ταμείου με την Αθήνα.

Το κόμμα του Μνημονίου (του Σταύρου Λυγερού)

Από ποιούς αποτελείται το άτυπο κόμμα του μνημονίου; Ποια είναι τα χαρακτηριστικά των υποστηρικτών του, ποια είναι η κοινωνική τους θέση και ποια η οικονομική τους κατάσταση; Ποιοι είναι αυτοί, στην στήριξη και - κυρίως - στην ψήφο των οποίων στηρίζονται οι μνημονιακές κυβερνήσεις.
Ο κ.Σταύρος Λυγερός αποκρυπτογραφεί αυτή τη μερίδα πολιτών, οι οποίοι, προφανώς, δεν έχουν θιγεί από την εφαρμοζόμενη - κατ'επιταγήν της τρόικας - μνημονιακή πολιτική.
Το κείμενο που αναδημοσιεύω σήμερα, το πήρα από το γνωστό βιβλίο τού καλού αρθρογράφου με τίτλο "Από την Κλεπτοκρατία στη Χρεοκοπία"  (εκδόσεις Πατάκη). Να σημειώσω μόνο ότι, επειδή το βιβλίο γράφτηκε επί κυβερνήσεως ΓΑΠ, έχω αλλάξει τα σημεία, στα οποία αναφέρεται στην κυβέρνησή του, διαγράφοντας το όνομα Παπανδρέου, και όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε, τα γραφόμενα ταιριάζουν ακριβώς και με τη δράση της σημερινής κυβέρνησης. Τόση διαφορά έχουν οι κυβερνήσεις Παπανδρέου και Σαμαρά!!!

Το κόμμα του Μνημονίου

Όταν τον Μάιο 2010 ψηφίστηκε το πρώτο Μνημόνιο, πολλοί Έλληνες θεωρούσαν πως στο σημείο που είχαν φτάσει τα πράγματα ήταν αναγκαίο κακό για να αποφευχθεί η χρεοκοπία. Ορισμένοι εξ αυτών θεωρούσαν το Μνημόνιο και αναγκαία θεραπεία, επειδή επέβαλλε αλλαγές τις οποίες οι ελληνικές κυβερνήσεις απέφευγαν να λάβουν επί πολλά χρόνια από τον φόβο του πολιτικού κόστους. Ο σκληρός πυρήνας των μνημονιακών, μάλιστα, θεωρούσε και θεωρεί το καθεστώς οικονομικού ελέγχου και κηδεμονίας από την Τρόικα ευλογία! Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, ότι στην κατηγορία των πολιτών που συγκροτούν το άτυπο κόμμα του Μνημονίου ανήκουν κατά κανόνα ανώτερα και μεσαία εισοδηματικά στρώματα, το βιοτικό επίπεδο των οποίων θίγεται λίγο από την κυβερνητική πολιτική.

Δυο άρθρα του Γ.Δελαστίκ για την αλληλεγγύη των εταίρων μας

Όλο και πιο συχνά ακούμε φωνές από το εξωτερικό που αμφιβάλλουν, αν πρόθεση των ευρωπαίων εταίρων μας ήταν να σώσουν με τα μνημόνια την Ελλάδα ή τους εαυτούς τους (και τις τράπεζές τους).
Παρακάτω αναδημοσιεύω από το ΕΘΝΟΣ δυο σχετικά άρθρα του Γ.Δελαστίκ. Θα ήθελα να τα αφιερώσω στους "έλληνες" βουλευτές που ψήφισαν τα καταστρεπτικά για τους συμπολίτες μας μνημόνια, αλλά νομίζω ότι θα είναι χαμένος κόπος. Επειδή πιστεύω, όπως και οι περισσότεροι Έλληνες πλέον (και όχι μόνο), ότι τα ψήφισαν είτε λόγω άγνοιας (η ηπιότερη έκφραση που μπορώ να χρησιμοποιήσω), είτε λόγω συμφέροντος. Δεν θα αναφέρω μια τρίτη άποψη που τους παρουσιάζει ως θύματα, γιατί αυτό παραπέμπει σε άλλου είδους θέματα και με άλλα επακόλουθα.
Τα δυο αυτά άρθρα δίνουν μια εικόνα της γνώμης που έχουν και κάποιοι από το εξωτερικό για τις "ενέργειες" που έχουν γίνει από τους εταίρους μας με σκοπό τη "σωτηρία" της χώρας μας (με τη βοήθεια πάντα, των ιθαγενών οργάνων τους, πρωθ-υπουργούς και -οπωσδήποτε- βουλευτές).

 

Ολι Ρεν: Θυσιάσαμε την Ελλάδα για να σωθούν οι υπόλοιποι!

Ωμή, κυνική, σοκαριστική η ομολογία του επιτρόπου Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων και αντιπροέδρου της Κομισιόν Ολι Ρεν, αργά το βράδυ της Δευτέρας. Απευθυνόμενος στους ευρωβουλευτές που απαρτίζουν τη διερευνητική επιτροπή του ευρωκοινοβουλίου για τον ρόλο της τρόικας στις χώρες που έχουν τεθεί υπό μνημονιακό καθεστώς, ο Φινλανδός κομισάριος τους είπε ουσιαστικά ότι η ΕΕ προτίμησε να θυσιάσει την Ελλάδα για να σώσει άλλα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης και πάνω απ' όλα για να διασώσει τις ευρωπαϊκές τράπεζες! Τι ακριβώς είπε ο Ολι Ρεν; «Στο ξεκίνημα της κρίσης, την άνοιξη του 2010 και κάποιο διάστημα μετά, αν είχε άμεσα αναδιαρθρωθεί το ελληνικό χρέος, θα είχατε αντιμετωπίσει δραματικές συνέπειες μετάδοσης τόσο σε άλλα κράτη - μέλη όσο και μέσω του τραπεζικού διαύλου στην Ευρώπη» δήλωσε επί λέξει. Θα υπήρχαν λοιπόν «δραματικές συνέπειες μετάδοσης», λέει ο Ρεν, αν γινόταν «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους την άνοιξη του 2010. Χρησιμοποιεί, πέρα από τις επιπτώσεις «σε άλλα κράτη - μέλη» και μια έκφραση κατ' ουσίαν ακατάληπτη από τον μη επαΐοντα αναγνώστη: «μέσω του τραπεζικού διαύλου στην Ευρώπη». Τι ακριβώς εννοεί ο επίτροπος Οικονομικών της Κομισιόν;