Δεν είναι απαραίτητο να είναι κανείς φιλόσοφος για να βάλει τη φιλοσοφία στη ζωή του. Η εφαρμογή της στην καθημερινή ζωή είναι κάτι που όλοι οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν.
Στο πρώτο post του 2013 είχαμε ασχοληθεί με το πώς η φιλοσοφία μπορεί να χρησιμεύσει ως θεραπεία. Σε αυτό ο Alan Percy αναφερόταν στο βιβλίο του Λου Μαρίνοφ "Πλάτωνας, Όχι Πρόζακ!". Από αυτό το βιβλίο δανείζομαι αυτή τη φορά ένα κείμενο που αναφέρεται στον ανταγωνισμό και στη σχέση του με την ποιότητα του χαρακτήρα μας.
Ο αναγνώστης θα μπορούσε να μεταφέρει νοερά κάποια σημεία αυτού του κειμένου και στη σύγχρονη ελληνική πολιτική πραγματικότητα.
Στο πρώτο post του 2013 είχαμε ασχοληθεί με το πώς η φιλοσοφία μπορεί να χρησιμεύσει ως θεραπεία. Σε αυτό ο Alan Percy αναφερόταν στο βιβλίο του Λου Μαρίνοφ "Πλάτωνας, Όχι Πρόζακ!". Από αυτό το βιβλίο δανείζομαι αυτή τη φορά ένα κείμενο που αναφέρεται στον ανταγωνισμό και στη σχέση του με την ποιότητα του χαρακτήρα μας.
Ο αναγνώστης θα μπορούσε να μεταφέρει νοερά κάποια σημεία αυτού του κειμένου και στη σύγχρονη ελληνική πολιτική πραγματικότητα.
Ανταγωνισμός
(του Λου Μαρίνοφ)
Κάνοντας κάποιος μια δουλειά καλά, από
φιλοσοφικής απόψεως, δεν σημαίνει απαραίτητα
να την κάνει τέλεια ή καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο.
Δεν υπάρχει ηθική σημασία στο να κερδίσει ή να
χάσει κανείς ένα δρόμο ταχύτητας. Ο νικητής
μπορεί να είναι ο γρηγορότερος δρομέας, μα αυτό δεν έχει επίπτωση στο πόσο καλός άνθρωπος είναι. Η αξία βρίσκεται στο να δουλεύει κανείς σκληρά και να κάνει
ό,τι καλύτερο μπορεί. Μπορεί να μην είναι
αρκετό αυτό για να περάσει κανείς τη γραμμή του
τερματισμού πρώτος, μα εάν προσπάθησε να κάνει τόσα
όσα ήταν ικανός να κάνει, τότε κέρδισε την
προσωπική ικανοποίηση. Οι Στωικοί τόνιζαν ότι η ικανοποίηση είναι το πολύτιμο πράγμα που προκύπτει από
τη δουλειά, το αποτέλεσμα που κανένα άλλο άτομο δεν
μπορεί μας αφαιρέσει, το τμήμα πάνω στο οποίο δεν έχει κανείς άλλος ισχύ εκτός από εμάς τους ίδιους.
