Αποπληθωρισμός φάντασμα (του Γιάννη Βαρουφάκη)

O Γιάννης Βαρουφάκης, στο άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην προχθεσινή Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, αναφέρεται στην αποτυχημένη προσπάθεια εφαρμογής της εσωτερικής υποτίμησης στη χώρα μας. Το γεγονός αυτό, δεν μπορεί παρά να μας γεμίζει απαισιοδοξία, αφού οι ξένοι "φίλοι" μας και οι ιθαγενείς εκπρόσωποί τους, που έχουν τις τύχες μας στα χέρια τους, δεν μπορούν να καταλάβουν πώς λειτουργεί η οικονομία μιας χώρας. Απογοητευτικό, αν σκεφτεί κανείς ότι αυτό το ξέρει κι ένας 17χρονος μαθητής, όπως αποδείχτηκε με την κυκλοφορία στο διαδίκτυο της επιστολής ενός μαθητή αυτής της ηλικίας, που απευθυνόταν στον Υπουργό Οικονομικών Γ.Στουρνάρα.

Αποπληθωρισμός φάντασμα

Για πρώτη φορά από το 1968 ο γενικός δείκτης τιμών αντί να αυξηθεί τον Μάρτιο, όπως συνηθίζει τόσες δεκαετίες, μειώθηκε. Κατά 0,2%!

Την ώρα που μισθοί, εισοδήματα, τιμές ακινήτων, μετοχές, όλα τα περιουσιακά στοιχεία των ελλήνων έχουν καταβαραθρωθεί κατά 20%, 30%, 60%, οι τιμές έπεσαν, κατά μέσον όρο μόνον 0,2%. Κάτι που ισοδυναμεί με την ταφόπλακα στον τάφο του επιχειρήματος υπέρ της λεγόμενης «εσωτερικής υποτίμησης» - το μόνο επιχείρημα-ελπίδα των Μνημονιακών για ανάκαμψη εντός της Ευρωζώνης υπό καθεστώς μνημονιακής λιτότητας.

Το επιχείρημα της εσωτερικής υποτίμησης ήταν απλό: Εφόσον δεν έχουμε την δραχμή, η υποτίμηση της οποίας θα καθιστούσε τις εξαγωγές (και τον τουρισμό) ελκυστικότερες στους ξένους και τις εισαγωγές πιο τσουχτερές για τους Έλληνες, το ίδιο αποτέλεσμα μπορεί να επιτευχθεί εντός της Ευρωζώνης αν όλοι οι μισθοί και όλες οι τιμές υποχωρήσουν παράλληλα κατά ένα ποσοστό, π.χ. 25%. Κάτι τέτοιο, υποστήριζαν οι τροϊκανοί, ο κ. Ρεν λόγου χάριν, θα ήταν ανάλογο μιας υποτίμησης του εθνικού νομίσματος κατά 25% σε σχέση με το μάρκο. Εφόσον μισθοί και τιμές θα μειώνονταν το ίδιο, η αγοραστική αξία των μισθών για εγχώρια προϊόντα θα παρέμενε η ίδια (καθώς μπορεί να έχεις λιγότερα χρήματα αλλά οι τιμές έχουν μειωθεί με αποτέλεσμα να αγοράζεις τα ίδια αγαθά) την στιγμή που οι εξαγωγές και ο τουρισμός θα φθήναιναν για τους ξένους.

Αυτό που όμως βλέπουμε είναι ότι ενώ οι μισθοί έπεσαν μεν 30% και 40%, οι τιμές, την τελευταία τριετία, όχι μόνο δεν έπεφταν αλλά αυξάνονταν κι όλας. Και τώρα που επί τέλους έπεσαν, έπεσαν κατά... 0,2%. Όπερ μεθερμηνευόμενον, η αγοραστική αξία των ελληνικών εισοδημάτων μειώθηκε κατά 30%, 40% και βάλε παρασέρνοντας μαζί της την ζήτηση για τα εγχώρια προϊόντα με τα γνωστά αποτελέσματα: λουκέτα, απολύσεις, κατάρρευση παντού.

Ένα κείμενο της Αριστέας Μπουγάτσου

Πως να τιμήσεις μια δημοσιογράφο που ξεχώριζε θετικά στον κόσμο των ελληνικών ΜΜΕ, σε μια εποχή που προβάλλεται ό,τι χειρότερο υπάρχει στον κλάδο τους; μια δημοσιογράφο που έγραφε σαν να φώναζε "δεν είμαστε όλοι πουλημένοι, υπάρχουμε κι εμείς, οι δημοσιογράφοι που τιμούμε και υπηρετούμε αυτό που κάνουμε, γιατί πρέπει η δημοσιογραφία να είναι λειτούργημα";
Ποιός άλλος τρόπος υπάρχει από το να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα γραπτά της στην εφημερίδα που υπηρέτησε τόσα χρόνια, ίσως και γιατί αυτή η εφημερίδα είχε όνομα αυτό το οποίο είχε ορκιστεί να υπηρετεί, την ελευθεροτυπία.
Διάλεξα λοιπόν ένα κείμενο. Δεν το επεδίωξα, αλλά αναφέρεται στο συνήθη ύποπτο, στον πολιτικό που όποιος δημοσιογράφος ψάχνει για κάτι ύποπτο πέφτει επάνω του. Σύμπτωση;
Οι νέοι δημοσιογράφοι που ξεκινάνε με αγνές προθέσεις ας έχουν για παράδειγμα, για οδηγό, εκείνη που θαύμαζαν όλοι οι έντιμοι συνάδελφοί της την ΑΡΙΣΤΕΑ ΜΠΟΥΓΑΤΣΟΥ.

Τέσσερα ζητήματα από μια πλάγια απάντηση
(δημοσιεύτηκε στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ στις 8/12/2011)
Ο «μελλοντικός πρωθυπουργός» προτίμησε να υποδυθεί το λογιστή, τον ελεγκτή, τον τραπεζίτη, το σύμβουλο έκδοσης, το δικολάβο κ.ά., αντί να απαντήσει στο ερώτημα που έθεσε προχθές στη Βουλή ο Απόστολος Κακλαμάνης σχετικά με το ποιος θα ωφεληθεί αν κλείσει η «Ελευθεροτυπία».
Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, αναφερόμενος στο χθεσινό δημοσίευμα της «Ε», με τίτλο «Οι τράπεζες αποφασίζουν ποια ΜΜΕ θα μείνουν», διέθεσε σαράντα γραμμές για μια ανακοίνωση στην οποία:

ΠΡΩΤΟΝ: Ενώ αναφέρει ότι η εποπτεία των τραπεζών ασκείται από την ΤτΕ και όχι από την κυβέρνηση, σχεδόν μέμφεται την «Ελευθεροτυπία» γιατί δεν πέρασε από τον «πάγκο του» να του ζητήσει «να ασκήσει οποιαδήποτε αρμοδιότητα σε σχέση με συγκεκριμένες τράπεζες». Δηλαδή να γίνει τραπεζονόμος ο κ. Βενιζέλος; Και μάλιστα παρά το νόμο;

Εξ όσων γνωρίζουμε, η πολιτική ασκεί την υψηλή εποπτεία στο τραπεζικό σύστημα, νομοθετεί, μεριμνά για τη συστημική ευστάθεια του τραπεζικού συστήματος. Η μόνη περίπτωση άμεσης εμπλοκής στη διοίκηση και διαχείριση τραπεζών αφορά τις κρατικές τράπεζες.

Ας μας ενημερώσει επακριβώς ο κ. Βενιζέλος πόσα κρατικά κεφάλαια έχουν διοχετευθεί στις τράπεζες, για να ξεκαθαριστεί αν αυτές ανήκουν σε ιδιώτες ή στο λαό και ποιοι κάνουν τελικά παιχνίδι... στις πλάτες εργαζομένων και επιχειρήσεων.