Ποιος έχασε το φιλότιμο; (άρθρο του Ν.Μπογιόπουλου)

Για να είμαι ειλικρινής δεν παρακολούθησα καθόλου τις ομιλίες των δυο συνεταίρων της κυβερνητικής οργάνωσης το Σαββατοκύριακο στη ΔΕΘ. Σήμερα αφέθηκα να ενημερωθώ είτε από κάποια sites, είτε από τα πρωτοσέλιδα, που εκτείνονταν από τη γελοιότητα (ΤΑ ΝΕΑ: "Λεφτά στην Τσέπη" [!!!] - Ελεύθερος Τύπος: "Πόσα κερδίζουν μισθωτοί, συνταξιούχοι από τις φοροελαφρύνσεις" [!!!]) μέχρι το ρεαλισμό (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: "Παίζουν τα ρέστα τους" - Δημοκρατία: "Τίποτα! Με άδεια χέρια ο Σαμαράς στο Βελλίδειο..." - Η Εφημερίδα των Συντακτών: "Ασήκωτες ...ελαφρύνσεις"). 
Νομίζω ότι με την ανάγνωση του άρθρου τού Νίκου Μπογιόπουλου που αναδημοσιεύω στη συνέχεια από το enikos (συμπληρώνοντας κάποια δικά μου σχόλια) πήρα μια εικόνα του λαϊκισμού που ξέβρασε για μια ακόμα φορά ο πρωθυπουργός (παρόλο που εξακολουθώ να θεωρώ τα Ζάππεια αξεπέραστα δείγματα πολιτικαντισμού, λαϊκισμού και ψευδολογίας).


 Περί “Αλήθειας” και “Φιλότιμου”…  

Μέχρι τώρα είχαν σμπαραλιάσει έννοιες όπως «πατρίδα», «σωτηρία», «ανάπτυξη», «ελπίδα» κοκ. Όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές φαίνεται ότι αποφάσισαν να αποκολοκυνθώσουν λέξεις και έννοιες όπως «αλήθεια» και «φιλότιμο».
   Μάρτυς μας ο κύριος Σαμαράς, ο οποίος κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στη Θεσσαλονίκη εμφανίστηκε ως ο αυθεντικότερος πρεσβευτής της Αλήθειας. Της «ακατανίκητης» και «ανελέητης Αλήθειας», όπως δήλωσε…
   Στην ίδια αυτή ομιλία, ο πρωθυπουργός είχε μια ακόμα εξαιρετική έμπνευση: Αποφάσισε να εισάγει στην πολιτική αντιπαράθεση την έννοια «Φιλότιμο»...  
   Θα ‘λεγε κανείς κάλλιο αργά παρά ποτέ. Ποιός μπορεί να έχει αντίρρηση οι πολιτικοί μας ταγοί να ενεργούν με κριτήριο το «φιλότιμο». Με μια διαφορά: Η έννοια «φιλότιμο» υπήρχε στην Ελλάδα και πριν ακόμα ο κ.Σαμαράς την επιλέξει  για να την υποβιβάσει σε πλαστική προεκλογική σημαία.
   Η έννοια «φιλότιμο» υπήρχε, για παράδειγμα, και τότε που ο κ.Σαμαράς όταν ρωτήθηκε να εξηγήσει γιατί πριν γίνει πρωθυπουργός εμφανιζόταν σαν «αντιμνημονιακός», απαντούσε - ενώπιον της Μέρκελ –«Ουδείς αναμάρτητος»… (Π.Σ.: το είχε θεωρήσει μάλιστα ως ευφυολόγημα)

Το κόμμα του Μνημονίου (του Σταύρου Λυγερού)

Από ποιούς αποτελείται το άτυπο κόμμα του μνημονίου; Ποια είναι τα χαρακτηριστικά των υποστηρικτών του, ποια είναι η κοινωνική τους θέση και ποια η οικονομική τους κατάσταση; Ποιοι είναι αυτοί, στην στήριξη και - κυρίως - στην ψήφο των οποίων στηρίζονται οι μνημονιακές κυβερνήσεις.
Ο κ.Σταύρος Λυγερός αποκρυπτογραφεί αυτή τη μερίδα πολιτών, οι οποίοι, προφανώς, δεν έχουν θιγεί από την εφαρμοζόμενη - κατ'επιταγήν της τρόικας - μνημονιακή πολιτική.
Το κείμενο που αναδημοσιεύω σήμερα, το πήρα από το γνωστό βιβλίο τού καλού αρθρογράφου με τίτλο "Από την Κλεπτοκρατία στη Χρεοκοπία"  (εκδόσεις Πατάκη). Να σημειώσω μόνο ότι, επειδή το βιβλίο γράφτηκε επί κυβερνήσεως ΓΑΠ, έχω αλλάξει τα σημεία, στα οποία αναφέρεται στην κυβέρνησή του, διαγράφοντας το όνομα Παπανδρέου, και όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε, τα γραφόμενα ταιριάζουν ακριβώς και με τη δράση της σημερινής κυβέρνησης. Τόση διαφορά έχουν οι κυβερνήσεις Παπανδρέου και Σαμαρά!!!

Το κόμμα του Μνημονίου

Όταν τον Μάιο 2010 ψηφίστηκε το πρώτο Μνημόνιο, πολλοί Έλληνες θεωρούσαν πως στο σημείο που είχαν φτάσει τα πράγματα ήταν αναγκαίο κακό για να αποφευχθεί η χρεοκοπία. Ορισμένοι εξ αυτών θεωρούσαν το Μνημόνιο και αναγκαία θεραπεία, επειδή επέβαλλε αλλαγές τις οποίες οι ελληνικές κυβερνήσεις απέφευγαν να λάβουν επί πολλά χρόνια από τον φόβο του πολιτικού κόστους. Ο σκληρός πυρήνας των μνημονιακών, μάλιστα, θεωρούσε και θεωρεί το καθεστώς οικονομικού ελέγχου και κηδεμονίας από την Τρόικα ευλογία! Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, ότι στην κατηγορία των πολιτών που συγκροτούν το άτυπο κόμμα του Μνημονίου ανήκουν κατά κανόνα ανώτερα και μεσαία εισοδηματικά στρώματα, το βιοτικό επίπεδο των οποίων θίγεται λίγο από την κυβερνητική πολιτική.

Αντι-λαϊκισμός, ο εχθρός είναι ο λαός (του Μενέλαου Γκίβαλου)

Πόσες φορές δεν ακούμε στα μνημονιακά μέσα τούς "αμερόληπτους" δημοσιογράφους να κατακεραυνώνουν συνομιλητή τους, που τόλμησε να αμφισβητήσει την ορθότητα των επιβαλλόμενων μέτρων (ναι, αυτών που ακόμα και αυτοί που τα επέβαλαν τα βρίσκουν λάθος) αποκαλώντας τον λαϊκιστή; Πρόκειται για έναν από τους προπαγανδιστικούς όρους που χρησιμοποιούν στην προσπάθειά τους να κρατήσουν υπνωτισμένους όσους ακόμα δεν έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει στη χώρα μας.
Στο άρθρο που ακολουθεί ο Μενέλαος Γκίβαλος αντιστρέφει τον όρο και αποκαλεί αντι-λαϊκιστές ή μνημονιακούς λαϊκιστές όλους αυτούς - δημοσιογράφους ή πολιτικούς - που χρησιμοποιούν τον όρο "λαϊκισμός" για να αποκρούσουν τα επιχειρήματα όσων ξεσκεπάζουν τα μνημονιακά μέτρα.

Αντι-λαϊκισμός, ο εχθρός είναι ο λαός

Ποιος είναι, άραγε, ο ισχυρότε­ρος ιδεολογικοπολιτικός «κρίκος» που συν­δέει τους δύο «εταί­ρους» της μνημονιακής συγκυβέρνησης, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, τόσο στην εκπλήρωση του ιστορικού τους «πεπρωμέ­νου», που αφορά στη σωτηρία της χώρας, όσο και στο «καθήκον» τους να διαμορ­φώσουν τη μεγάλη Κεντροαριστερά, όπως και το «χώρο» του δημοκρατικού Σοσιαλισμού;

Την απάντηση στο ερώτημα αυτό τη διατύπωσε ο γραμματέας της ΔΗΜΑΡ, κ. Σπύρος Λυκούδης, με απόλυτη σα­φήνεια στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ: «Πρέ­πει, εξ αντικειμένου, να συναντηθούμε, να αντιρροπήσουμε το δυναμισμό του λαϊκισμού»... Τι σύμπτωση: Και από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και κάθε πολιτικός ή κοινωνικός φορέας, κάθε πολίτης που διαφωνεί και αντιδρά στη «μνημονιακή ορθοδοξία» εντάσσεται στη χορεία των ανεύθυνων λαϊκιστών που απεργάζονται την κατα­στροφή της χώρας... Ο αντι-λαϊκισμός, λοιπόν, είναι «ο κοινός γεωμετρικός τό­πος» των μνημονιακών.

Ο αντι-λαϊκισμός αποτελεί σήμερα το ιδεολογικο-πολιτικό προκάλυμμα των συστημικών συμφερόντων του νεοφιλελεύθερου προτύπου τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Επι­διώκει να επιβάλει ένα ορθολογικό πλαί­σιο πολιτικής και κοινωνικής αντίληψης και δράσης, σύμφωνα με το οποίο κάθε παρέκκλιση από το πλαίσιο και τις ιστορικές επιλογές των μηχανισμών της Αγοράς και της ακώλυτης οικονομικής δραστηριότητας θεωρείται ανορθολογική και καταστροφική συμπεριφορά, γι' αυτό και θα πρέπει να κατασταλεί.