Αν η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δεν είχε μετακινηθεί τόσο δεξιά, θα μπορούσε να έχει διατηρηθεί μέχρι τώρα στην εξουσία;
Τον αυταρχισμό που έχει επιδείξει η συγκυβέρνηση απέναντι στους διαφωνούντες πληττόμενους πολίτες υποβοηθάει η αδράνεια και τα υπολείμματα ραγιαδισμού μεγάλου τμήματος των συμπατριωτών μας;
Ίσως απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα μπορέσει να δώσει το άρθρο του Μ.Γκίβαλου που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.
Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΡΑΓΙΑΔΙΣΜΟΥ
Πολλοί θεωρούν ότι το φθινόπωρο θα δοθεί η πιο κρίσιμη, η τελική ίσως μάχη της τετραετούς μνημονιακής περιόδου. Τα στρατηγικά αδιέξοδα που συνιστούν η καταστροφή της παραγωγικής δομής η ανεργία, η απηνής φορολόγηση, η διάλυση των κοινωνικών θεσμών και των εργασιακών σχέσεων συμπυκνώνονται και συσσωρεύονται με εκρηκτικούς ρυθμούς. Τον «πυροκροτητή» των εξελίξεων θα αποτελέσει η διαδικασία εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας, όμως το ιστορικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται η χώρα ούτως ή άλλως επιβάλλει μια αντίστοιχη, ιστορικής σημασίας απάντηση.
Η συγκυβέρνηση, ωστόσο, παρά τη σοβαρή ήττα που υπέστη στις ευρωεκλογές του Μαΐου σε επίπεδο κοινωνικής και πολιτικής νομιμοποίησης δεν έχει διασφαλίσει μόνο την πλήρη υποστήριξη των δυνάμεων της διαπλοκής και των μνημονιακών συμφερόντων. Στην πράξη διαθέτει ακόμα δύο «εφεδρείες», τις οποίες θα επιδιώξει να αξιοποιήσει στον μέγιστο βαθμό.
Τον αυταρχισμό που έχει επιδείξει η συγκυβέρνηση απέναντι στους διαφωνούντες πληττόμενους πολίτες υποβοηθάει η αδράνεια και τα υπολείμματα ραγιαδισμού μεγάλου τμήματος των συμπατριωτών μας;
Ίσως απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα μπορέσει να δώσει το άρθρο του Μ.Γκίβαλου που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.
Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΡΑΓΙΑΔΙΣΜΟΥ
Πολλοί θεωρούν ότι το φθινόπωρο θα δοθεί η πιο κρίσιμη, η τελική ίσως μάχη της τετραετούς μνημονιακής περιόδου. Τα στρατηγικά αδιέξοδα που συνιστούν η καταστροφή της παραγωγικής δομής η ανεργία, η απηνής φορολόγηση, η διάλυση των κοινωνικών θεσμών και των εργασιακών σχέσεων συμπυκνώνονται και συσσωρεύονται με εκρηκτικούς ρυθμούς. Τον «πυροκροτητή» των εξελίξεων θα αποτελέσει η διαδικασία εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας, όμως το ιστορικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται η χώρα ούτως ή άλλως επιβάλλει μια αντίστοιχη, ιστορικής σημασίας απάντηση.
Η συγκυβέρνηση, ωστόσο, παρά τη σοβαρή ήττα που υπέστη στις ευρωεκλογές του Μαΐου σε επίπεδο κοινωνικής και πολιτικής νομιμοποίησης δεν έχει διασφαλίσει μόνο την πλήρη υποστήριξη των δυνάμεων της διαπλοκής και των μνημονιακών συμφερόντων. Στην πράξη διαθέτει ακόμα δύο «εφεδρείες», τις οποίες θα επιδιώξει να αξιοποιήσει στον μέγιστο βαθμό.
