Μπορεί να προβλεφτεί με βάση τη λογική η ψήφος των πολιτών;

Μπορεί να εξηγηθεί η εκλογική συμπεριφορά των ελλήνων ψηφοφόρων με τη λογική ή να μετρηθεί με την αριθμητική;
Ας κάνουμε μια προσπάθεια να απαντήσουμε με όσο λιγότερες λέξεις είναι δυνατόν. 
Πριν προχωρήσω θα ήθελα να διευκρινίσω ότι παρά τις φωνές που θέλουν να μας πείσουν ότι ο διαχωρισμός μνημόνιο-αντιμνημόνιο δεν υφίσταται πλέον, εδώ θα τον χρησιμοποιήσω, αφού θεωρώ ότι αυτός θα ισχύει όσο θα εφαρμόζονται μνημόνια. 
Ας αρχίσουμε από τα εύκολα.

Στη ΝΔ δεν υπάρχει λόγος αυξομείωσης των ποσοστών της. Τον Ιανουάριο την ψήφισαν πολίτες δεξιάς προέλευσης θετικοί απέναντι στα μνημόνια, οπότε δεν υπάρχει λόγος να αλλάξουν την ψήφο τους.

Στο ΚΚΕ τα ποσοστά παραμένουν συνήθως στα ίδια επίπεδα, όσα "κοσμοϊστορικά" γεγονότα και αν συμβούν. Παρόλο που ανήκει στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο, λόγω της "μονόχνοτης" στάσης που κρατάει, δεν κατάφερε να προσελκύσει τους δυσαρεστημένους από τα μνημόνια δημοκρατικούς πολίτες που πήγαν τον Ιανουάριο σχεδόν όλοι στο ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως βέβαια τώρα καταφέρει να προσελκύσει κάποιον αριθμό δυσαρεστημένων λόγω της μνημονιακής στροφής του Τσίπρα. Δεν νομίζω ότι θα είναι πολλοί.

Η κατάρρευση της μνημονιακής "φούσκας"

Μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου τα περισσότερα άρθρα και αναλύσεις ασχολούνται με τα έργα και τις ημέρες της νέας κυβέρνησης, και αυτό είναι φυσιολογικό. Λίγοι ασχολούνται με τη μετεκλογική πορεία των δυο κομμάτων που μας οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση, ίσως επειδή όλοι αντιλαμβάνονται ότι αυτά σιγά σιγά γίνονται παρελθόν.
Με το σήμερα των δυο βασικών μνημονιακών κομμάτων ασχολείται το άρθρο του Μεν.Γκίβαλου που αναδημοσιεύω στη συνέχεια από τα τελευταία ΕΠΙΚΑΙΡΑ.

Η κατάρρευση, η κοινωνική και πολιτική απαξίωση, ο αυτοευτελισμός, φαινόμενα και καταστάσεις που χαρακτηρίζουν τους δύο «πυλώνες» της μνημονιακής διακυβέρνησης το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, δεν αποτελούν προϊόν της συγκυρίας, δεν οφείλονται απλώς σ' ένα «ατυχές» εκλογικό αποτέλεσμα. Αντίθετα, εκφράζουν το ιστορικό αποτέλεσμα μιας διαδικασίας -χρονικά μεν περιορισμένης αλλά πολύ πυκνής σε πολιτικές εξελίξεις- που διαμορφώθηκε και σχηματοποιήθηκε στις βασικές της δομές εδώ και τρία σχεδόν χρόνια.

ΠΑΣΟΚ, εις τα εξ ων συνετέθη (του Στ.Λυγερού)

Αυτή την περίοδο ο Σαμαράς με την ομάδα του έχει εντείνει τις προσπάθειές του να αποδυναμώσει τα όμορα με τη ΝΔ δεξιά, κεντροδεξιά και ακροδεξιά κόμματα ώστε, είτε να αυξήσει τον αριθμό των βουλευτών που θα στηρίξουν την όποια επιλογή του για πρόεδρο δημοκρατίας, είτε να προσελκύσει όσους περισσότερους ψηφοφόρους αυτών των κομμάτων μπορέσει στη μεγάλη δεξιά δεξαμενή.
Έτσι έχουν αφήσει σε δεύτερη μοίρα τον πόλεμο που μαίνεται στο εσωτερικό του συνεταίρου τους. Στο ΠΑΣΟΚ έχουν βγει τα μαχαίρια και ο κ.Σταύρος Λυγερός ασχολείται με τα τεκτενόμενα σε αυτό το πάλαι ποτέ κραταιό κόμμα στο άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.

Γιώργος εντός, εκτός και επί τα αυτά

Πριν από μερικά χρόνια μία εσωκομματική ρήξη στο ΠΑΣΟΚ θα αποτελούσε ζήτημα για την πολιτική σταθερότητα στη χώρα. Σήμερα, δεν είναι τίποτα περισσότερο από θύελλα σε μελανοδοχείο. Με δεδομένο ότι -όπως επιβεβαιώθηκε από την επιστολή του- ο Γιώργος Παπανδρέου δεν προτίθεται να αποσύρει την εμπιστοσύνη του από την κυβέρνηση Σαμαρά, η σύγκρουσή του με τον Βενιζέλο αφορά αποκλειστικά και μόνο το ποιος από τους δύο θα είναι το αφεντικό στα ερείπια του άλλοτε κραταιού Κινήματος.
Είναι αξιοσημείωτο ότι οι δύο πρωταγωνιστές της εσωκομματικής σύγκρουσης δικαιούνται εξίσου τον τίτλο του μεγάλου κατεδαφιστή. Ο μεν Γιώργος Παπανδρέου άρχισε και προώθησε με εντυπωσιακό ρυθμό την πολιτικο-εκλογική αποδόμηση του ΠΑΣΟΚ. Ο δε διάδοχός του στην αρχηγία Βενιζέλος την ολοκληρώνει με τον ίδιο ζήλο και την ίδια αποτελεσματικότητα. Μία αποδόμηση εξίσου εντυπωσιακή με τη θυελλώδη επέλαση του ΠΑΣΟΚ προς την εξουσία (1974-81) και την εδραίωσή του ως ηγεμονικής πολιτικής δύναμης στις δεκαετίες που ακολούθησαν. Η διαδικασία ιδεολογικοπολιτικής μετάλλαξης του ΠΑΣΟΚ είχε αρχίσει πριν από χρόνια. Η διάρρηξη των δεσμών του με την παραδοσιακή εκλογική πελατεία του, όμως, άρχισε τον Μάιο 2010, όταν ο υιός του γενάρχη διέβη τον Ρουβίκωνα εγκλωβίζοντας την Ελλάδα στη μέγγενη των μνημονίων. 

Ένα διασκεδαστικό κείμενο 40 χρονών

Σήμερα, μέρα που είναι, σκέφτηκα να αναδημοσιεύσω ένα κείμενο που θα μας κάνει να ευθυμήσουμε λίγο. Το κείμενο αυτό πρωτοδημοσιοποιήθηκε τέτοια μέρα πριν 40 χρόνια ακριβώς, λίγο μόνο καιρό μετά την πτώση της χούντας και κατάφερε να προσελκύσει αρκετό κόσμο με τις διακηρύξεις που περιλαμβάνει.
Διαβάζοντάς το ξανά σήμερα με την εμπειρία αυτών των 40 χρόνων και ιδιαίτερα των τελευταίων τεσσάρων, μας γεμίζει και μελαγχολία και θυμηδία. 
Δεν το αναδημοσιεύω ολόκληρο, αλλά το μεγαλύτερο τμήμα του.

...Μόνο με την ενεργό πολιτική παρουσία των πολιτών, απ' άκρου εις άκρο της Ελλάδας, θα εξασφαλιστούν τόσο η εθνική μας ανεξαρτησία όσο και η λαϊκή κυριαρχία. Ήρθε η ώρα να περάσουμε από την παθητική αναμονή στην ενεργό λαϊκή παρουσία για τη διαμόρφωση του μέλλοντος της χώρας μας.
Η ρίζα της συμφοράς βρίσκεται στην εξάρτηση της Πατρίδας μας. Τα επτά μεσαιωνικά χρόνια που πέρασαν με τη στυγνή στρατιωτική δικτατορία και η τραγωδία της Κύπρου δεν αποτελούν παρά μια ιδιαίτερα σκληρή έκφραση της εξάρτησης της Ελλάδας από το ιμπεριαλιστικό κατεστημένο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.
Μεταβλήθηκε η Ελλάδα σε προχωρημένο πυρηνικό φυλάκιο του Πενταγώνου, για να εξυπηρετηθούν πιο αποτελεσματικά τα στρατιωτικά και οικονομικά συμφέροντα των μεγάλων μονοπωλίων.
Διαβρώθηκε ο κρατικός μηχανισμός, οι ένοπλες δυνάμεις, τα κόμματα, ο συνδικαλισμός, η πολιτική ηγεσία του τόπου έτσι, ώστε να καταστεί δυνατή η επιβολή ξενοκίνητης στρατιωτικής δικτατορίας, όταν αυτό κρίθηκε πως συνέφερε την Ουάσιγκτον.

Λίγες σκέψεις πριν πάω να ψηφίσω...

Είναι γεγονός ότι δεν είμαι οπαδός κανενός κόμματος.
Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες δεν θυμάμαι να έχω ψηφίσει το ίδιο κόμμα σε δυο συνεχόμενες βουλευτικές εκλογές, πόσω μάλλον σε ευρωεκλογές.
Η σημερινή ψήφος όμως στην κάλπη των ευροεκλογών έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σπουδαιότητα που οφείλεται στην κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην Ευρώπη εξαιτίας της πολιτικής λιτότητας που έχει επιβληθεί από τους γερμανούς, κυρίως στις χώρες της νότιας Ευρώπης, με τη βοήθεια των φιλικών και πρόθυμων κυβερνήσεων που εκείνοι έχουν προκρίνει (με τον έναν ή τον άλλον τρόπο) σε Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία κατά βάση. Κύριες μέθοδοί τους η τρομοκράτηση των πολιτών με το δόγμα του σοκ, η παραπλανητική προπαγάνδα με τη βοήθεια των εξαγορασμένων συστημικών ΜΜΕ και τα εκβιαστικά διλήμματα στις εκλογικές αναμετρήσεις με βασικό όπλο το ευρώ.
Είναι κρίσιμο το αποτέλεσμα που θα προκύψει από τις κάλπες όλων των ευρωπαϊκών κρατών.

Ας μείνουμε όμως στην Ελλάδα. Για τις αυτοδιοικητικές εκλογές τα έχουμε ξαναπεί και η ιδιαιτερότητά τους δεν προσφέρεται για ασφαλή πολιτικά συμπεράσματα.
Στις ευρωεκλογές όμως μας δίνεται η δυνατότητα να εκφράσουμε την άποψή μας για την πορεία που ακολουθεί η Ενωμένη Ευρώπη, κομμάτι της οποίας αποτελεί η χώρα μας.
Θα μας δοθούν μερικές δεκάδες ψηφοδέλτια, κάποιο από τα οποία θα εκφράζει σε μεγάλο βαθμό τις απόψεις του καθενός από εμάς. Ποιο θα πρέπει όμως να είναι το κριτήριο επιλογής μας; 
Ας ξεκινήσουμε ανάποδα. Ας μεταφερθούμε δώδεκα ώρες μετά, όταν θα έχουν αρχίσει να ξεκαθαρίζουν τα αποτελέσματα και να εξάγονται συμπεράσματα. Πού θα επικεντρώνονται αυτά;
Πρώτα πρώτα, καμιά τριανταπενταριά από αυτά θα αναφέρονται ως "λοιπά". Όσο και αν δεν μου αρέσει, πρόκειται για τη λογική της χαμένης ψήφου. Μετά θα καταμετρηθούν οι ψήφοι που πήγαν στα κόμματα που κατεβαίνουν με σύνθημα τη δραχμή (ομολογώ ότι αυτή την εποχή είμαι υπέρ του ευρώ με ποσοστό 65-35%). Έχω περιέργεια επίσης για τα ποσοστά που θα πάρουν τα δυο προηγούμενα δεκανίκια των μνημονιακών κυβερνήσεων ΔΗΜΑΡ και ΛΑΟΣ.
Πολλή κουβέντα θα γίνει για τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής, που όλες οι προβλέψεις τη δίνουν ως τρίτο κόμμα. Θα συνδυαστεί μάλιστα με τις ψήφους που θα πάρουν αντίστοιχων απόψεων κόμματα σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη.
Επίσης χωριστά θα πρέπει να εξετάσουμε τα ποσοστά του ΚΚΕ, εφόσον δεν εντάσσονται ως υποστηρικτικά κάποιας από τις δυο επικρατούσες τάσεις. Σημασία επίσης θα έχει το ποσοστό που θα πάρει η ανερχόμενη ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Ας καταλήξουμε στα ακραιφνώς πολιτικά συμπεράσματα που θα προκύψουν από τις ψήφους σε ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, Ελιά/ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και Ανεξάρτητους Έλληνες.

Όλοι λένε πως νίκησαν, ενώ προβληματίζουν τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής

Καμία έκπληξη! Όπως συμβαίνει πάντα μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές, όλα τα κόμματα είναι ευχαριστημένα. Αφού είναι τέτοια τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους που τα αποτελέσματά τους σηκώνουν πολλές αναγνώσεις.
Έτσι, η ΝΔ μετρώντας τις περιφέρειες στις οποίες πρώτευσαν οι δικοί της υποψήφιοι, που είναι οι περισσότερες, είναι ικανοποιημένη. 
(Θα είναι το ίδιο ικανοποιημένη αν αθροίσει τις ψήφους που αντιστοιχούν σε αυτές τις περιφέρειες;)
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ευχαριστημένος επειδή υποψήφιός του μπαίνει για πρώτη φορά στο δεύτερο γύρο του Δήμου Αθηναίων, ενώ και στην Περιφέρεια Αττικής, τη μεγαλύτερη της χώρας, πρώτευσε η υποψήφιά του.
(Δεν προβληματίζεται που δεν κατάφερε να υπερκεράσει τους κυβερνητικούς/μνημονιακούς υποψήφιους σε τόσες περιοχές;)
Ακόμα και το ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκε ικανοποιημένο, επειδή, λέει, υποψήφιοι που υποστήριξε κι εκείνο (μαζί με άλλους) μπαίνουν στο δεύτερο γύρο στις μισές περίπου περιφέρειες.
(Εδώ γελάμε! Δηλαδή πιστεύουν ότι η επιτυχία των εν λόγω υποψηφίων οφείλεται στους δικούς του πολυπληθείς ψηφοφόρους; )

 Τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής φανερώνουν για μια ακόμα φορά αυτό που δεν θέλουν να καταλάβουν αυτοί που έχουν την εξουσία (εκτελεστική και δικαστική) και που πολλές ψύχραιμες φωνές φωνάζουν από πολύ καιρό. Οι διώξεις και οι προφυλακίσεις δεν αποτελούν λύση! Το φίδι θέριεψε για τρεις, κυρίως, λόγους: 
α) της πολιτικής της λιτότητας, 
β) της μεταναστευτικής πολιτικής και 
γ) της αποκάλυψης της φαυλότητας των μέχρι σήμερα κυριάρχων πολιτικών κομμάτων. 

Το σκάνδαλο με τα δάνεια των κομμάτων

Το θέμα με τα δάνεια των κομμάτων - ιδιαίτερα των δυο υπερχρεωμένων που κυβέρνησαν μεταπολιτευτικά - και των μεθοδεύσεων που μετέρχονται προκειμένου να αποφύγουν την εξόφλησή τους, είναι χαρακτηριστικό της ηθικής που διέπει τους επικεφαλής τους, αλλά και τους βουλευτές που έχουν αποδειχτεί πρόθυμοι να στηρίξουν νομοθετικά οτιδήποτε τους φέρουν προς ψήφιση. 
Ειδικά σε μια περίοδο που σέρνονται στις φυλακές πτωχοποιημένοι πολίτες επειδή αδυνατούν να εξυπηρετήσουν οφειλές έστω και λίγων ευρώ, δεν υπάρχει μεγαλύτερη πρόκληση εκ μέρους των κομμάτων που οδήγησαν τη χώρα σε αυτή την κατάσταση (και ζητούν την ψήφο των πολιτών για να τη σώσουν από την καταστροφή που τα ίδια προκάλεσαν) από το να φέρονται ως κοινοί μπαταχτσήδες.
Το παρακάτω άρθρο είναι αποκαλυπτικό των διαστάσεων που τείνει να προσλάβει αυτό το σκάνδαλο.

Τι συμβαίνει με τα δάνεια των κομμάτων;
Η στρατηγική «μαγικής» εξαφάνισης των κομματικών χρεών
(του Μιχάλη Κόκκινου)

Ένα από τα πράγματα που η Κρίση μάς επέτρεψε να αντιληφθούμε, είναι το πόσο επιπόλαια ταυτίσαμε τη Δημοκρατία με την ευημερία. Δηλαδή με το πολίτευμα εκείνο που απλώς διανέμει σε όλους –έστω και άνισα– τον παραγόμενο πλούτο. Μοιραία, το τέλος της ευημερίας έφερε και την αμφισβήτηση στο δημοκρατικό πολίτευμα.
Η φοβερή κρίση που βιώσαμε και βιώνουμε μπορεί να μην γκρέμισε το πολίτευμά μας, αλλά κατάφερε σίγουρα να το κλονίσει. Παρόλα αυτά, θα ήταν κανείς υπερβολικά επιεικής αν δεν παρατηρούσε ότι το πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα των τελευταίων μηνών ταυτίζεται και με ένα ευδιάκριτο πρωτογενές έλλειμμα δημοκρατίας. Το Υπουργικό Συμβούλιο δεν συνεδριάζει πια ποτέ, οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου διαδέχονται η μία την άλλη και οι μείζονες πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται από μια κλειστή ομάδα ανθρώπων στο Μέγαρο Μαξίμου. Εκεί αποφασίστηκε μέχρι και η αλλαγή του ε­κλογικού νόμου, μόλις λίγες εβδομάδες πριν από τη διεξαγωγή των ευρωεκλογών, εκεί «έλυνε και έδενε» μέχρι πρόσφατα και ο κύριος Μπαλτάκος, τον οποίο όλοι σήμερα κάνουν ότι δεν γνώριζαν.

(Σημιτικές) Ελιές και (Megaλα) Ποτάμια

Είναι φανερό (και λογικό) το γεγονός ότι η μνημονιακή παράταξη προσπαθεί να βρει τρόπους να διατηρηθεί στην εξουσία.
Για λόγους που δεν μπορώ να εξηγήσω, η ΝΔ -  αν ληφθεί υπόψη η πολιτική που ακολουθεί - διατηρεί ποσοστά ακατανόητα υψηλά. Σίγουρα την ψηφίζουν αυτοί που έχουν ωφεληθεί από τα μνημόνια.  Επίσης εκείνοι που την υποστηρίζουν με φανατισμό οπαδικού χαρακτήρα. Ακόμα παλαιοί ψηφοφόροι της που χαρακτηρίζονται από πολιτική αρτηριοσκλήρωση. Είναι όμως όλοι αυτοί τόσοι, ώστε να αγγίζουν το 20%; Πρέπει να είναι, αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις! Και φυσικά, όλοι αυτοί δεν συγκινούνται από την - με υπαιτιότητά της, κυρίως - καταβαράθρωση του όποιου πολιτικού επιπέδου υπήρχε (που δεν ήταν άλλωστε και σε ψηλό σημείο).

Τα ποσοστά αυτά, πάντως, δεν είναι αρκετά για να της επιτρέψουν να συνεχίσει να επιτελεί το "θεάρεστο" έργο της. Το έργο τής ολοκλήρωσης της φτωχοποίησης της μεγάλης πλειοψηφίας των ελλήνων, καθώς και της απορρόφησης όποιων ψίχουλων από καταθέσεις τούς έχουν απομείνει.

Η ατροφική Ελιά και το θολό Ποτάμι (του Σταύρου Λυγερού)

Πού θα πάνε οι ψήφοι των τέως ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ είναι η μεγάλη ανησυχία των κυβερνώντων και των ξένων αφεντικών τους. Έτσι δοκιμάζουν να δημιουργήσουν νέα κόμματα που θα εγκλωβίσουν τις ψήφους αυτές, πριν πάνε σε κόμματα που θα δημιουργήσουν πρόβλημα στους "δανειστες". Περισσότερα όμως για τις δικές μου απόψεις θα γράψω αύριο. 
Σήμερα προτείνω να διαβάσουμε το σχετικό άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού, που αναδημοσιεύω πιο κάτω, στο οποίο περιγράφει με τη γνωστή σαφήνειά του την κατάσταση και το ...πρόβλημα.

Η ατροφική Ελιά και το θολό Ποτάμι
 
Οι επικείμενες ευρωεκλογές βρίσκουν τον άλλοτε κεντροαριστερό πυλώνα του πολιτικού συστήματος όχι μόνο κατακερματισμένο, αλλά και αποδεκατισμένο. Η ταύτιση του ΠΑΣΟΚ με το Μνημόνιο και τη μονοδιάστατη λιτότητα, που συσσωρεύει οικονομικά και κοινωνικά ερείπια, το οδή­γησε στην εκλογική κατάρρευση και τώρα πλέον στα πρόθυρα της πολιτικής εξαφάνι­σης. Η Κεντροαριστερά δεν έπαψε να είναι ένας από τους δύο μεγάλους ιδεολογικοπο­λιτικούς χώρους. Απλώς οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι έπαψαν να θεωρούν το ΠΑΣΟΚ προνομιακό πολιτικοκομματικό εκφραστή τους, όπως συνέβαινε καθ' όλη τη διάρκεια της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Η Ανεργία καθορίζει τα ποσοστά των κομμάτων

Μια ενδιαφέρουσα συγκριτική πορεία ανεργίας και ποσοστών των τριών βασικών ελληνικών πολιτικών κομμάτων κατά την τελευταία τριετία καταγράφει στο άρθρο που αναδημοσιεύω πιο κάτω ο Πάνος Παναγιώτου.
Με τον τρόπο αυτό αποδεικνύει ότι οι παρατηρούμενες σε αυτό το χρονικό διάστημα αυξομειώσεις των καταγραφόμενων (δημοσκοπικά και εκλογικά) ποσοστών των εν λόγω κομμάτων δεν είναι άσχετες με τα αποτελέσματα της μνημονιακής πολιτικής, το χειρότερο των οποίων είναι η εκτίναξη της ανεργίας σε καταστροφικά ποσοστά.
Με αυτό τον τρόπο μπορεί κανείς να προβλέψει και το μέλλον των κομμάτων αυτών.

Ανεργία και ελληνική πολιτική νομοτέλεια
(τoυ Πάνου Παναγιώτου)
Στη δικομματική ελληνική πολιτική αρένα, κάθε φορά που ένα κόμμα εξουσίας κέρδιζε σε βουλευτικές εκλογές, κατά κανόνα διατηρούσε μέχρι την ολοκλήρωση της θητείας του τόσο τον επικεφαλής του όσο και αρκετή από την εκλογική του δύναμη ώστε να μπορέσει στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση είτε να επανεκλεγεί είτε, τουλάχιστον, να εξασφαλίσει το ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ο κανόνας αυτός ίσχυε στην Ελλάδα από τη μεταπολίτευση μέχρι το 2011 όταν άλλαξε με δραματικό τρόπο, στα μέσα του τετραετούς πολιτικού κύκλου του τότε κυβερνώντος κόμματος, καθώς αυτό απώλεσε, ταυτόχρονα, τόσο τον επικεφαλής του όσο και το λαϊκό του έρεισμα, βιώνοντας μία θεαματική συρρίκνωση της πολιτικής του δύναμης, που το υποβάθμισε σε κομπάρσο από διαχρονικό πρωταγωνιστή στην πολιτική σκηνή.

Η γενικότερη αιτία αυτής της εξέλιξης ήταν η συνειδητοποίηση, από μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού, του μέγεθος της του σφάλματος που έκανε όταν πίστεψε τον Γ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ ότι η είσοδος της χώρας στο Μνημόνιο θα έλυνε, με μοναδικό αντάλλαγμα έναν βραχυπρόθεσμο πόνο διετίας, τα προβλήματα του κρατικού χρέους, των ελλειμμάτων, της διαφθοράς και του απαρχαιωμένου κρατικού μηχανισμού, ότι θα αποκαθιστούσε τη διεθνή αξιοπιστία της Ελλάδας και ότι θα προκαλούσε μία ολική επανεκκίνηση της. Η ειδικότερη αιτία, ωστόσο, ήταν η απογείωση της ανεργίας.

Κοινωνική Καταστροφή και Καθεστωτικές Μεθοδεύσεις (του Σταύρου Λυγερού)

Στα προπαγανδιστικά κόλπα των κυβερνητικών εταίρων επικεντρώνεται το άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού που αναδημοσιεύω σήμερα. Μετά την εξαπάτηση των πολιτών προεκλογικά με φρούδες υποσχέσεις, με τις οποίες υφάρπαξαν τις απαραίτητες ψήφους, συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο προσπαθώντας να αποπροσανατολίσουν το λαό από τα πραγματικά προβλήματά του, "αντιπολιτευόμενοι"(!) το ΣΥΡΙΖΑ. Το πρώτο αποτέλεσμα από αυτή τους την προσπάθεια είναι η καταβαράθρωση της αξιοπιστίας των υποτελών τους ΜΜΕ μέσω των οποίων ασκούν αυτή την παιδαριώδη προπαγάνδα. Τα επόμενα θα τα γευτούν οσονούπω, όπως αναφέρει παρακάτω και ο κ.Λυγερός.  

Κοινωνική Καταστροφή και Καθεστωτικές Μεθοδεύσεις

Μπορεί οι Σαμαράς και Βενιζέλος να επιδίδονται σε επικοινωνιακές ασκή­σεις αισιοδοξίας, αλλά η πραγματικότητα δεν επιτρέπει ακόμα και στους δεδηλωμένους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ να «αγορά­σουν» την κυβερνητική προπαγάνδα. Η κρίση έχει προσλάβει διαστάσεις οικο­νομικής και κοινωνικής καταστροφής Οι στατιστικές μόνο εν μέρει καταγράφουν το μέγεθος της καταστροφής αυτής.

Δίπλα στο ενάμισι εκατομμύριο ανέρ­γων που ωθείται στην εξαθλίωση είναι και το ενάμισι εκατομμύριο εργαζομένων που έχουν μήνες να πληρωθούν. Αλλά και όσοι έχουν ακόμα εισόδημα το βλέπουν συνεχώς να συρρικνώνεται Οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι λόγω των αλλεπάλ­ληλων περικοπών, ενώ το πλήθος των μικρομεσαίων επιχειρηματιών και ελεύ­θερων επαγγελματιών λόγω της κατακόρυφης πτώσης του τζίρου τους. Την ίδια περίοδο, οι φορολογικές υποχρεώσεις εκτοξεύονται, καθιστώντας το διαθέσιμο εισόδημα περισσότερο ή λιγότερο ανε­παρκές για την κάλυψη των στοιχειωδών αναγκών επιβίωσης.

Όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις η κυ­βέρνηση Σαμαρά έχει στρέψει τη συντρι­πτική πλειονότητα των πολιτών εναντίον της. Για να δημιουργήσει αντιπερισπα­σμό, επιχειρεί να μετατρέψει τα καυτά οικονομικοκοινωνικά προβλήματα σε αντι­κείμενο διένεξης με τον ΣΥΡΙΖΑ. Για την ακρίβεια, επιχειρεί προπαγανδιστικά να τον εμφανίσει όχι ως αντίπαλο κόμμα με διαφορετική ιδεολογία και πολιτική, αλλά σαν κόμμα περιορισμένης νομιμότητας, σαν κόμμα που έχει το ένα πόδι εντός του συνταγματικού τόξου και το άλλο εκτός.

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ σωσίβιο για τους υπόλογους;

Το άρθρο αυτό του Χρήστου Γιανναρά παρουσιάζει την πραγματικότητα, έτσι όπως την αντιλαμβάνονται οι νηφάλιοι πολίτες στις συζητήσεις τους. Μια πραγματικότητα που αναφέρεται τόσο στους δημοσιογράφους και το είδος της ενημέρωσης που παρέχουν, όσο και στα πολιτικά κόμματα και την εικόνα που μεταδίδουν στους πολίτες.

Όσον αφορά τους έντιμους δημοσιογράφους, ευτυχώς που, σε μια εποχή που οι πωλήσεις των εφημερίδων παρουσιάζουν εντυπωσιακή πτώση, υπάρχει το διαδίκτυο και μπορούν οι πολίτες να έχουν πρόσβαση στα γραφόμενα/λεγόμενά τους και να μην επαφίενται για την πληροφόρησή τους στους εξαγορασμένους (κατά μεγάλη πλειοψηφία) των βραδινών ειδησεογραφικών εκπομπών.

Όσον αφορά τα κόμματα, για μια ακόμα φορά γίνεται φανερό, ότι οι πολίτες αποφασίζουν για την ψήφο τους με αρνητικό κριτήριο, ποιόν δηλαδή θέλουν να τιμωρήσουν και όχι με θετικό, ποιός δηλαδή πιστεύουν ότι παρουσιάζει αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης.

Σωσίβιο για τους υπόλογους
(του Χρήστου Γιανναρά) 

Υπάρχουν νηφάλιες φωνές, στην έντυπη τουλάχιστον δημοσιογραφία. Προειδοποιούν τους επαγγελματίες της εξουσίας για τον «θυελλώδη θυμό» που διακατέχει την ελλαδική κοινωνία. Για το όρια αντοχής και ανοχής των πολιτών (της συντριπτικής πλειονότητας) που έχουν εξαντληθεί. Bεβαιώνουν οι έντιμοι δημοσιογράφοι ότι η αστική τάξη, ραχοκοκαλιά της κοινωνικής συνοχής και της λειτουργίας του κράτους, είναι σε παραλυτική εξουθένωση – έχει καταρρεύσει κυριολεκτικά. Tο παραγωγικό δυναμικό της χώρας μοιάζει εκμηδενισμένο, δεν υπάρχει ούτε κουράγιο ούτε ελπίδα για ανάκαμψη.

Τί θεωρεί ο νόμος ως «εγκληματική οργάνωση»;

Τις τελευταίες μέρες ακούγεται συχνά η χρησιμοποίηση του όρου «εγκληματική οργάνωση». Με βάση το άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα, που περιγράφει τη φύση της, γίνονται από χρόνια συλλήψεις με την επίκλησή του. Ο πολύς κόσμος έμαθε για την ύπαρξη αυτού του όρου τις τελευταίες βδομάδες, λόγω της σύλληψης των βουλευτών και άλλων μελών της Χρυσής Αυγής. Τις τελευταίες 3-4 μέρες προέκυψε συζήτηση και για το αν το ΠΑΣΟΚ είναι εγκληματική οργάνωση! Έψαξα λοιπόν, να βρω νομική διευκρίνιση για το πότε μια ομάδα που διαπράττει παρανομίες μπορεί να ενταχθεί στο άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα. Πιο κάτω παραθέτω, όσο πιο συνοπτικά μπορώ, τα ευρήματά μου.

Μετά τη ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας που προέκυψε από τις αρχές της δεκαετίας του ΄90 στη χώρα μας, εξαιτίας της κατακλυσμιαίας εισόδου μεταναστών, αρχικά από το πρώην ανατολικό μπλοκ και στη συνέχεια από ασιατικές και αφρικανικές χώρες (έστω και αν η παραβατικότητα δεν αφορά την πλειοψηφία των μεταναστών από αυτές τις χώρες), οι ελληνικές αρχές, στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο, ενέτασσαν τις ομάδες παρανόμων στο καθεστώς της εγκληματικής οργάνωσης, το οποίο προέβλεπε βαρύτατες κατηγορίες. Οπότε με μόνο αυτόν τον χαρακτηρισμό οι κατηγορούμενοι έχουν εξασφαλισμένη μια πρώτη ποινή που κυμαίνεται από πέντε έως δέκα χρόνια. Και αν κάποιος από αυτούς χαρακτηριστεί σαν αρχηγός της «εγκληματικής οργάνωσης», η ποινή του φτάνει έως και τα είκοσι χρόνια (εξ αιτίας αυτού και μόνο του χαρακτηρισμού που, κατά κανόνα, όσον αφορά ατυχείς αλλοδαπούς μικροπαραβάτες, γίνεται αυθαίρετα).