Ο Τσίπρας, το συνέδριο και το χρέος (του Σταύρου Λυγερού)

Το πρόβλημα είναι ότι διαφωνούν οι "εταίροι" μας μεταξύ τους για το θέμα ελάφρυνσης του χρέους, απόφαση δεν λαμβάνεται και η χώρα εξακολουθεί να βιώνει όλο και μεγαλύτερη ύφεση. Στο μόνο σημείο που συμφωνούν πάντα είναι στη συνέχιση επιβολής των καταδικαστικών για την πλειοψηφία των Ελλήνων σκληρών μέτρων.
Ο δε Τσίπρας κάνει το παλληκάρι μπροστά στο δικό του κοινό, αλλά όταν βρίσκεται απέναντι σε εκείνους που λαμβάνουν τις αποφάσεις που αφορούν τη χώρα μας (αφού η δημοκρατία έχει ανασταλεί στην Ελλάδα) αρχίζει τα γελάκια και τους χαριεντισμούς.
Και οι έλληνες πολίτες συνεχίζουν να ζουν το μαρτύριο της επιβίωσης, λόγω των συνεχών επιθέσεων που δέχονται από την κυβέρνηση-τοποτηρητή των δανειστών.
Αυτά που έγιναν στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ αφορούν τους ίδιους τους συμμετέχοντες και όχι τους πολίτες, αλλά κάποια από αυτά έδωσαν την αφορμή στον κ.Σταύρο Λυγερό να προβεί στην περιγραφή της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί ανάμεσα στη χώρα μας και τους δανειστές, την οποία αναδημοσιεύω στη συνέχεια από το Πρώτο Θέμα της Κυριακής που μας πέρασε. 

«Όπως εμείς τηρούμε τη συμφωνία αψηφώντας το κόστος, έτσι αναμένουμε και απαιτούμε να τηρηθεί και από τους εταίρους μας… Η καθυστέρηση συγκεκριμενοποίησης των απαραίτητων μέτρων για την ελάφρυνση χρέους, καθώς και της ένταξης και της Ελλάδας στην ποσοτική χαλάρωση, της χώρας που το έχει ανάγκη περισσότερο από κάθε άλλη, δεν έχει καμιά δικαιολογία… Και θέλω να το καταστήσω σαφές: Η αόριστη προτροπή: “Κάντε εσείς τα μαθήματά σας και βλέπουμε” δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Εμείς τη συμφωνία τη τηρήσαμε στο ακέραιο και θα συνεχίσουμε να την τηρούμε. Και η δεύτερη αξιολόγηση θα κλείσει στην ώρα της και θα είναι λιγότερο δύσκολη από την πρώτη. Αλλά ταυτόχρονα θα κλείσουν και τα μέτρα για την απομείωση του χρέους. Ταυτόχρονα, θα μπούμε στη ποσοτική χαλάρωση. Δεν υπάρχει θα δούμε. Ταυτόχρονα.»
Το ανωτέρω μήνυμα που ο Έλληνας πρωθυπουργού έστειλε την Παρασκευή το βράδυ προς τους Ευρωπαίους δανειστές είναι πράγματι ξεκάθαρο. Το γεγονός ότι είναι και εύλογο δεν σημαίνει πως θα εισακουστεί. Το Βερολίνο δέχεται ασφυκτικές πιέσεις από το ΔΝΤ και από την Ουάσιγκτον να συμφωνήσει σε μέτρα ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους. Παρ’ όλες τις πιέσεις, όμως, παραμένει αμετακίνητο στη θέση του ότι δεν πρόκειται να ληφθεί σχετική απόφαση πριν τις γερμανικές εκλογές του φθινοπώρου 2017.

Ολάντ, Πούτιν, Κλίντον, Τσίπρας σε καλοκαιρινό γαϊτανάκι

Το παρακάτω κείμενο, που αφορά αποκάλυψη διαφόρων κινήσεων που έγιναν πέριξ του δημοψηφίσματος του Ιουλίου του 2015, το παραθέτω για ιστορικούς λόγους περισσότερο. Ας το έχουμε υπόψη μας, επειδή πιστεύω ότι τα αναφερόμενα σε αυτό θα "δέσουν" με άλλες αποκαλύψεις που αναπόφευκτα θα δουν το φως της δημοσιότητας λίαν προσεχώς. 
Επίσης, θα μας χρησιμεύσει για να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας, αν συνδυάσουμε αυτές τις αποκαλύψεις με άλλα γεγονότα που συνέβησαν εκείνη την περίοδο. Ιδιαίτερα θα ήθελα να θυμίσω, ότι τα συστημικά μέσα και οι ξένοι δανειστές επαναλάμβαναν κουραστικά πριν το δημοψήφισμα (μέχρι την τελευταία στιγμή) ότι το πραγματικό ερώτημα ήταν μέσα ή έξω από το ευρώ...


Τις αντιδράσεις της ελληνικής κυβέρνησης προκάλεσαν δύο διαφορετικές πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες. Η πρώτη σχετίζεται με το βιβλίο δύο Γάλλων δημοσιογράφων της γνωστής εφημερίδας Le Monde υπό τον τίτλο «Ένας Πρόεδρος δεν πρέπει να τα λέει αυτά», το οποίο περιλαμβάνει εκμυστηρεύσεις του Φρανσουά Ολάντ προς τους συγγραφείς, και η δεύτερη σχετίζεται με αποκαλύψεις του γνωστού ιστότοπου Wikileaks.

Εκτύπωση δραχμών στη Ρωσία

Συγκεκριμένα, στο βιβλίο των δύο Γάλλων δημοσιογράφων, ο Φρανσουά Ολάντ υποστηρίζει ότι ενημερώθηκε από τον Ρώσο ομόλογό του ότι ο Αλέξης Τσίπρας συζήτησε το ενδεχόμενο να τυπώσει η Ελλάδα δραχμές στην Ρωσία. Ο Γάλλος Πρόεδρος φέρεται να εκμυστηρεύτηκε ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν του είπε ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός τον είχε ρωτήσει αν μπορεί να τυπώσει δραχμές στη Ρωσία.

Με βάση πάντα όσα γράφονται στο βιβλίο, ο Βλαντιμίρ Πούτιν φέρεται να προσέθεσε ότι ενημέρωσε τον Ολάντ προκειμένου να γίνει σαφές ότι μια τέτοια εξέλιξη δεν αποτελεί επιθυμία της Μόσχας. Ο Ολάντ φέρεται επίσης να απαντά ότι η Ελλάδα είναι κυρίαρχη χώρα και αν έβγαινε από την ευρωζώνη και είχε ανάγκη από χαρτονομίσματα, «δεν θα σοκαριζόμουν εάν τα τύπωνε η Ρωσία, γιατί θα απαντούσε σε ένα αίτημα».

Η απάντηση του Γ.Βαρουφάκη στην επίθεση για την εκπόνηση εναλλακτικού σχεδίου

Το θέμα που διατηρούν τα κανάλια στην πρώτη γραμμή των ειδήσεων αφορά το σχέδιο που είχε εκπονήσει ολιγομελής ομάδα υπό τον Γ.Βαρουφάκη για να αντιμετωπίσει τυχόν αποπομπή της χώρας μας από την ευρωζώνη, όπως επιθυμούσε (και επιθυμεί;) ο Σόιμπλε.
Η ύπαρξη ενός τέτοιου σχεδίου θεωρείται από την ολιγαρχία και τα εγχώρια πολιτικοδημοσιογραφικά όργανά της απαράδεκτη, τη στιγμή που σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη θα θεωρούσαν ως απαράδεκτη τη μη ύπαρξη εναλλακτικού σχεδίου! Έτσι παρελαύνουν από τα κανάλια με τη θρασύτητα που μας έχουν συνηθίσει όλοι εκείνοι οι πολιτικοί που με πράξεις τους (Ναι σε όλα) κατέστρεψαν την ελληνική οικονομία, παιδεία, υγεία κλπ, ενώ επίσης οδήγησαν και την πλειοψηφία των πολιτών στην εξαθλίωση, στηλιτεύοντας την ύπαρξη ενός σχεδίου που θα έφερνε σε δύσκολη θέση τα αφεντικά τους, όπως άλλωστε συνέβαινε και με τα πορίσματα των δυο επιτροπών για το χρέος και τις γερμανικές αποζημιώσεις που είχαν εκπονηθεί κατά τη διάρκεια της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα, τα οποία η δεύτερη, η ακραιφνώς μνημονιακή, φρόντισε επιμελώς να εξαφανίσει.
Στις κατηγορίες, λοιπόν, που εκτοξεύει ασταμάτητα αυτές τις μέρες το μνημονιακό σύστημα εναντίον του Γ.Βαρουφάκη, θέλησε ο ίδιος - μαζί με τον συγγραφέα του βιβλίου που επανέφερε το θέμα στην επικαιρότητα Τζ.Γκάλμπρεϊθ - να δώσει τις δικές του απαντήσεις. 
Επειδή δεν ξέρω αν, πόσο και πώς θα αναφερθούν τα ΜΜΕ σε αυτή την απάντηση, θεωρώ σκόπιμο να την αναδημοσιεύσω από την Εφημερίδα των Συντακτών. 

Το 2010, όταν το ελληνικό κράτος πτώχευσε, η Ε.Ε. έστειλε στην Αθήνα δικαστικούς κλητήρες, τη νεοσύστατη τότε τρόικα, θέτοντας τον ελληνικό λαό ενώπιον αμείλικτου διλήμματος: Ενστερνισμός του Δόγματος της Υποταγής στην τρόικα – επιλογή που πρέσβευε το (υπεύθυνο για την πτώχευση) ολιγαρχικό κατεστημένο ή Ορθολογική Ανυπακοή – επιλογή που απαιτούσε κυβέρνηση έτοιμη και ικανή να εκπονήσει πλάνο σύγκρουσης με την τρόικα
Για τέσσερα χρόνια ο ελληνικός λαός δοκίμασε, με τρεις πρωθυπουργούς και τέσσερις κυβερνήσεις, το Δόγμα της Υποταγής, ελπίζοντας ότι οι θυσίες θα έφερναν την ανάκαμψη. Ανάκαμψη όμως δεν υπήρξε, ακριβώς επειδή στόχος των κλητήρων της τρόικας δεν ήταν ούτε να διασωθεί το Δημόσιο, ούτε να μεταρρυθμιστεί η ελληνική οικονομία, ούτε καν να πάρουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι τα χρήματά τους πίσω (εάν ενδιαφέρονταν γι’ αυτό, θα συζητούσαν το 2015 τις σοβαρές προτάσεις μας για μεταρρυθμίσεις σε αναπτυξιακή κατεύθυνση).
Στόχος των κλητήρων της τρόικας ήταν ένας: η κατάσχεση εκ μέρους γερμανικών επιχειρήσεων, αρπακτικών ταμείων κ.λπ. των δελεαστικότερων κομματιών της περιουσίας του Δημοσίου, των ελληνικών επιχειρήσεων, ακόμα και των νοικοκυριών. Σε αυτό ομονοούν όλα τα μέρη της τρόικας: ΔΝΤ, Βερολίνο, Φρανκφούρτη και Βρυξέλλες.
Εκεί που διαφωνούν μεταξύ τους είναι στο ότι το ΔΝΤ απαιτεί να συντριβεί άμεσα ό,τι απέμεινε από την κοινωνική οικονομία της χώρας, διαγράφοντας παράλληλα χρέος, ενώ οι «Ευρωπαίοι» της τρόικας προκρίνουν την αργή, βασανιστική συρρίκνωση υπό τη μόνιμη ασφυξία ενός μη βιώσιμου χρέους (που θα κουρευτεί μετά την ερημοποίηση/εκποίηση της χώρας).
Παράλληλα, η τρόικα του εσωτερικού, το εγχώριο κατεστημένο, ενδιαφέρονται μόνο για ένα πράγμα: τη συνέχιση της ροής των θαλασσοδανείων με τα οποία στηρίζονταν οι χάρτινοι πύργοι τους στον τομέα των τραπεζών, των δημόσιων έργων και των ΜΜΕ.

Η πρόταση για προσωρινή έξοδο από το ευρώ δεν είναι καινούρια

Το πυροτέχνημα που έπεσε στο τραπέζι της τελευταίας συνόδου κορυφής για προσωρινή έξοδο της χώρας μας από την ευρωζώνη, συνέχισε τις μέρες που ακολούθησαν να αναφέρεται σε δηλώσεις πολλών ευρωπαίων αξιωματούχων, κυρίως όμως γερμανών. 
Η πρόταση αυτή όμως δεν ακούστηκε για πρώτη φορά από γερμανικά χείλη. Θυμήθηκα μια συνέντευξη του καθηγητή
Χανς-Βέρνερ Ζιν, προέδρου του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών ifo του Μονάχου, που είχα διαβάσει δυο μήνες πριν τις εκλογές τού Ιανουαρίου στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ, στην οποία ο  για πολλά χρόνια σύμβουλος των γερμανικών κυβερνήσεων πρότεινε την προσωρινή έξοδο της χώρας μας από το ευρώ με δέλεαρ ένα ενδεχόμενο «κούρεμα» του χρέους της, θεωρώντας αυτή την απόφαση ως τον "ευκολότερο τρόπο για την Ελλάδα προκειμένου να βγει από αυτό το χάος", ενώ σε άλλα σημεία υπεραμύνεται, φυσικά, της αναγκαιότητας και της χρησιμότητας της πολιτικής λιτότητας.
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη του καθηγητή Ζιν, ενός από τους κορυφαίους γερμανούς οικονομολόγους, και θα καταλάβετε πολλά σχετικά με τα σχέδια της γερμανικής ολιγαρχίας για τη χώρα μας.
(Η συνέντευξη δόθηκε στο Μιχάλη Ψύλο και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ, στο τεύχος 265 της 26/11/2014)

Καθηγητή Ζιχ, είστε ένας από τους πιο σημαντικούς οικονομολόγους της Γερμανίας αλλά κι από τους επικριτικούς σε ό,τι αφορά στη Ζώνη του Ευρώ, όπως διακρίνω και από το νέο σας βιβλίο, με τίτλο Η παγίδα του ευρώ. Το ερώτημα πολλών Ευρωπαίων είναι γιατί τη στιγμή που η Γαλλία, η Ιταλία και η ΕΚΤ ζητούν μέτρα για τη στήριξη της ανάπτυξης η Γερμανία είναι πιο διστακτική;

Αυτό που αποκαλούν ανάπτυξη στην πραγματικότητα είναι δανεισμός. Ο δανεισμός πυροδοτεί, στην καλύτερη περίπτωση, μια πυρκαγιά, υπονομεύει την ετοιμότητα της κοινωνίας να προχωρήσει σε επώδυνες μεταρρυθμίσεις και μειώνει τις προοπτικές ανάπτυξης της οικονομίας. Αποκαλώντας την πολιτική της υπερχρέωσης αναπτυξιακή πολιτική στρέφουμε παράλογα το πρόσωπό μας από την αλήθεια. Ο δανεισμός του Δημοσίου σημαίνει ότι οι αποταμιεύσεις που σε διαφορετική περίπτωση θα ήταν διαθέσιμες για επενδύσεις διοχετεύονται σε δημόσια ή ιδιωτική κατανάλωση. Αυτό όμως περιορίζει την ανάπτυξη. 

Σκοτώνοντας το ευρωπαϊκό εγχείρημα (του Paul Krugman)

O Paul Krugman, όπως ξέρουμε παρακολουθεί από κοντά την εξέλιξη της σχέσης της χώρας μας με τους ευρωπαίους "εταίρους". Δεν άργησε, λοιπόν, να αναρτήσει στη σελίδα του στους New York Times σχόλιο σχετικό με τη νέα επαχθή συμφωνία και αυτής της κυβέρνησης με τους δανειστές.


Ας υποθέσουμε ότι θεωρείτε τον Τσίπρα ανίκανο. Ας υποθέσουμε πως θέλετε να δειτε τον ΣΥΡΙΖΑ να χάνει την εξουσία. Ας υποθέσουμε ακόμα ότι καλωδέχεστε την προπτική της εκδίωξης των ενοχλητικών Ελλήνων από το ευρώ.
Ακόμα και αν όλα αυτά είναι αλήθεια, αυτή η λίστα απαιτήσεων του Eurogroup είναι τρέλα. Το hashtag ThisIsACoup (Αυτό είναι πραξικόπημα) είναι ακριβές. Αυτό ξεπερνά τα όρια του αυστηρού και γίνεται καθαρή εκδικητικότητα, ολοκληρωτική καταστροφή της εθνικής κυριαρχίας και με καμία ελπίδα για ανακούφιση.
Μπορεί κάτι να τραβήξει την Ευρώπη από το χείλος του γκρεμού; Οι φήμες θέλουν τον Μάριο Ντράγκι να προσπαθεί να επανεισάγει κάποια μετριοπάθεια, ο Ολαντ αντιστέκεται επιτέλους στο ηθικίστικο οικονομικό παιχνίδι της Γερμανίας, κάτι που τόσο εκκωφαντικά είχε αποτύχει να κάνει στο παρελθόν. Ποιος μπορεί να εμπιστευτεί ξανά τις καλές προθέσεις της Γερμανίας;

Γιατί απέτυχε η καμπάνια του "ναι" (του W.Münchau)

Τα άρθρα του Wolfgang Münchau στους Financial Times έχουν γίνει αντικείμενο σχολιασμού αρκετές φορές στη χώρα μας τον τελευταίο καιρό. Το πιο πρόσφατο άρθρο του αφορά  το αποτέλεσμα του χθεσινού δημοψηφίσματος, το οποίο αναλύει με ένα εξαιρετικά ρεαλιστικό και διεισδυτικό τρόπο.

Δεν είναι δύσκολο να εξηγήσει κανείς γιατί ο Αλέξης Τσίπρας κέρδισε το δημοψήφισμα με συντριπτική νίκη. Είναι πολύ πιο δύσκολο να πει κανείς τι θα συμβεί τώρα. Οι αντίπαλοί του, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρωπαϊκή Ενωση, έπεσαν έξω λόγω μιας σειράς παρανοήσεων, που ήταν από μηδαμηνές έως τεράστιες.
Για μένα ξεχωρίζουν τρεις:
Η μεγαλύτερη ήταν οι σαφείς συντονισμένες παρεμβάσεις από αρκετούς κορυφαίους Ευρωπαίους πολιτικούς που δήλωσαν ότι το "όχι" θα οδηγήσει στην έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, το Grexit. Ένας από αυτούς ήταν ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας και ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών. Επανέλαβε μάλιστα την απειλή και αμέσως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Οι Ελληνες σωστά ερμήνευαν αυτές τις απειλές ως μια προσπάθεια παρέμβασης στη δημοκρατική διαδικασία της χώρας τους. Η πληροφορία δε την περασμένη εβδομάδα ότι αξιωματούχοι της ευρωζώνης προσπάθησαν να κρύψουν την τελευταία ανάλυση του ΔΝΤ για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους δεν βοήθησε. Η έκθεση του ΔΝΤ στην ουσία αποκάλυπτε ότι η ελληνική κυβέρνηση είχε δίκιο να ζητά μείωση του χρέους. Η υπόλοιπη ευρωζώνη έδωσε την εντύπωση ότι ήθελε να "νοθεύσει" το δημοψήφισμα και δεν μπήκε καν στον κόπο να το κρύψει.

Ο Πικετί κατακρίνει την αντιμετώπιση της Ελλάδας από τους άλλους ευρωπαίους

Ο Τομά Πικετί είναι αυτόν τον καιρό το διασημότερο όνομα στο χώρο της οικονομικής επιστήμης. Έτσι, έχει ενδιαφέρον να διαβάζουμε τις απόψεις του, ιδιαίτερα όταν αφορούν τη χώρα μας και ειδικότερα τις σχέσεις της Ελλάδας με τους "εταίρους" της στην ευρωζώνη.

Πικετί: Υπάρχει μία τεράστια υποκρισία απέναντι στην Ελλάδα 
 
«Υπάρχει μια τεράστια υποκρισία απέναντι στην Ελλάδα και αυτό είναι δραματικό» επισημαίνει σε συνέντευξή του στη βελγική εφημερίδα L' Εcho o διάσημος Γάλλος οικονομολόγος και συγγραφέας του βιβλίου «Το Κεφάλαιο στον 21ο αιώνα» (που έχει πουλήσει 1,5 εκατ. αντίτυπα), Τομά Πικετί.

Συγκεκριμένα, απαντώντας στην ερώτηση αν με τις μεταρρυθμίσεις που έχει ήδη προτείνει η Ελλάδα κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, ο κ. Πικετί δίνει την εξής απάντηση:
«Νομίζω ότι πρώτα απ' όλα υπάρχει μια τεράστια υποκρισία απέναντι στην Ελλάδα και αυτό είναι δραματικό. Προφανώς θα πρέπει να βελτιωθεί το ελληνικό φορολογικό σύστημα. Αλλά, από την άλλη, οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες είναι πολύ ευχαριστημένες που δέχονται τις καταθέσεις των πλουσίων Ελλήνων, χωρίς να δίνουν στοιχεία στις ελληνικές φορολογικές αρχές. Και θέλετε, λοιπόν, μόνη της η Ελλάδα να επιβάλει ένα δίκαιο φόρο στους πλούσιους Έλληνες φορολογούμενους; Το ελληνικό φορολογικό σύστημα πρέπει να βελτιωθεί προς την κατεύθυνση της φορολόγησης της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, και εδώ απαιτείται μια ευρωπαϊκή λύση. Από την άλλη, υπάρχουν ακόμη πολλοί άνθρωποι στην Ευρώπη που τους αρέσει η ιδέα να πιέζουν την Ελλάδα να βγει από την Ευρωζώνη. Και αυτό είναι εξαιρετικά σοβαρό».

Διαδικασία και επιπτώσεις από τη μετάβαση σε εθνικό νόμισμα

Η δύσκολη κατάσταση, στην οποία έχουν περιέλθει οι περισσότεροι έλληνες πολίτες, συνδυασμένη και με την πίεση που μας ασκούν οι επίμονοι δανειστές της χώρας χρησιμοποιώντας ως όπλο τους το κοινό νόμισμα, τη στρόφιγγα χορήγησης τού οποίου κατέχουν οι ίδιοι, φέρνουν και ξαναφέρνουν στο προσκήνιο την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα με το επιχείρημα ότι με αυτόν τον τρόπο θα έχει η ελληνική κυβέρνηση τουλάχιστον τη δυνατότητα αυξομείωσης της ρευστότητας ανάλογα με τις ανάγκες της οικονομίας μας.

Δεν σηκώνει αμφισβήτηση ότι κάθε σχετική συζήτηση έχει επιχειρήματα υπέρ και κατά (έχω αναδημοσιεύσει σχετικά άρθρα εδώ). Πρόσφατα, διάβασα πάλι άρθρα που περιγράφουν την περίπτωση επιστροφής σε εθνικό νόμισμα ως καταστροφή για τη χώρα. Πρέπει όμως να έχουμε υπόψη, ότι όπως μας λένε ότι υπάρχουν συμφέροντα που επιδιώκουν την έξοδο από το ευρώ, λογικό είναι να θεωρήσουμε ότι υπάρχουν και συμφέροντα που αντιμάχονται την έξοδο από αυτό. Δεν υπάρχει πάντως αμφιβολία ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο περικλείει πολλές βλαβερές συνέπειες. Καλό είναι όπωσδήποτε, να είμαστε προετοιμασμένοι για παν ενδεχόμενο. Έτσι, από τα άρθρα στα οποία αναφέρθηκα, διάλεξα για να αναδημοσιεύσω σήμερα, εκείνο που παρουσιάζει τις διαδικασίες της μετάβασης σε εθνικό νόμισμα με πιο εμπεριστατωμένο και ρεαλιστικό τρόπο.

 Τα 10 βήματα προς τη δραχμή

Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ δεν πρόκειται να γίνει ξαφνικά μέσα στη νύχτα. Θα συμβεί ως «ατύχημα», το οποίο, όμως, όλοι θα βλέπουν να έρχεται και θα προετοιμάζονται. Η «Κ» μίλησε με μεγάλες τράπεζες του εξωτερικού, που έχουν «τρέξει» αρκετές φορές τα σενάρια ενός Grexit έως σήμερα και τα οποία προσαρμόζουν στις νέες συνθήκες. Επίσης, συγκέντρωσε πανεπιστημιακές μελέτες που έχουν εκπονηθεί για ακαδημαϊκούς λόγους ή για λογαριασμό κρατών και κεντρικών τραπεζών.

Συγκρίνοντας τις επιπτώσεις μιας εξόδου στη δραχμή με αυτές των μνημονίων από το 2010 έως σήμερα, προκύπτουν τα εξής βασικά συμπεράσματα:
• Πρώτον, το μνημόνιο αύξησε την ανεργία στην Ελλάδα ακριβώς στο επίπεδο που είχαν προβλέψει τα σενάρια εξόδου στη δραχμή.
• Δεύτερον, η μείωση του εισοδήματος (αγοραστική δύναμη) είναι η μισή απ’ ό,τι θα είχε συμβεί με τη δραχμή.
• Τρίτον, η αβεβαιότητα, το τελευταίο διάστημα, έχει εκτινάξει τις αποδόσεις των 10ετών στα ίδια σχεδόν επίπεδα με αυτά που προβλέπονται στην περίπτωση της δραχμής. Πριν, π.χ. το φθινόπωρο, οι αποδόσεις ήταν στο μισό από εκείνες της δραχμής.

Δύο άρθρα: ένα υπέρ του ευρώ κι ένα υπέρ εθνικού νομίσματος

 Από την άκρα σιγή περάσαμε στις απανωτές συζητήσεις ανάμεσα στους υποστηρικτές του ευρώ και σε εκείνους της δραχμής. Μάλιστα, εκμεταλλευόμενα τον αυξανόμενο και στη χώρα μας ευρωσκεπτικισμό, ξεφυτρώνουν νέα κόμματα που υποστηρίζουν την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη.
Τι συμφέρει όμως τη χώρα μας; Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Γι'αυτό, όπως είχα προαναγγείλει κι από το χθεσινό post, σήμερα αναδημοσιεύω δύο άρθρα, ένα που παραθέτει τα πλεονεκτήματα της παραμονής της χώρας μας στην ευρωζώνη κι ένα που θεωρεί ότι η Ελλάδα θα σωθεί μόνο αν περάσει σε εθνικό νόμισμα.
Προσωπικά, θεωρώ ότι και οι δυο απόψεις έχουν τα επιχειρήματά τους, αλλά, όπως είχα γράψει και χθες, πιστεύω ότι το πρόβλημα της χώρας μας δεν έχει να κάνει τόσο με το νόμισμα (αν και έχω καταλήξει πια κι εγώ στο συμπέρασμα ότι ήταν λάθος να μπούμε στην ευρωζώνη, τώρα όμως βρισκόμαστε μέσα), όσο στο χαμηλού επιπέδου πολιτικό προσωπικό, το οποίο συν τοις άλλοις καθοδηγείται -για λόγους που ελπίζω κάποτε να αποκαλυφθούν- από ξένα (πολιτικά και οικονομικά) κέντρα εξουσίας.
Πάντως, πιστεύω ότι στο θέμα του νομίσματος θα χρειαστεί να επανέλθουμε.

ΕΥΡΩ Ή ΔΡΑΧΜΗ... ΕΝΑ ΨΕΥΤΟΔΙΛΗΜΜΑ
(του καθηγητή Χαράλαμπου Γκότση)

Η συζήτηση για μια πιθανή αποχώρη­ση της Ελλάδας από τη Ζώνη του Ευρώ εμφα­νίζεται κάθε φορά που η χώρα αντιμετωπίζει προβλήματα σχετικά με την επίτευξη των στόχων ενός απαράδεκτου οικονομικά και κοινω­νικά προγράμματος, το οποίο προσπαθεί να θεραπεύσει παθογένειες της ελληνικής οι­κονομίας με λάθος τρόπο. Βασική επιδίωξη είναι η εξάλειψη του δίδυμου ελλείμματος δημοσιονομικού και ισοζυγίου πληρωμών, το συντομότερο δυνατό, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις απώλειες στον παραγωγικό αλλά και στον κοινωνικό ιστό της χώρας. Η οικο­νομική αρχή που θέλει το στόχο να επιτυγχά­νεται με το μικρότερο δυνατό κόστος ξεχάστηκε από τους νεοφιλελεύθερους εμπνευστές της στο βωμό μιας αμφίβολης βελτίω­σης της ανταγωνιστικότητας, ακόμη κι αν το παραγόμενο και προς διάθεση προϊόν είναι ένα υποπολλαπλάσιο του αρχικού και ωθεί στην ανεργία ακόμη ένα 20% του απασχο­λούμενου δυναμικού της χώρας.