Η Γλώσσα ως εργαλείο στα χέρια των πολιτικών

 Ένα ενδιαφέρον άρθρο διάβασα για τη χρήση της γλώσσας από τους πολιτικούς προκειμένου να εφαρμόσουν τα σχέδιά τους παραπλανώντας τους πολίτες. Το υπογράφει ο Αριστοτέλης Ξένος και πιο κάτω αναδημοσιεύω το μεγαλύτερο μέρος του.

Τα λόγια είναι επικίνδυνα. Ήταν πάντα γνωστό. Εκείνοι που κατέχουν τις λέξεις μπορούν να τις χρησιμοποιήσουν για να γίνουν κύριοι των σκέψεων των άλλων ανθρώπων. Το σύνολο των λέξεων είναι η Γλώσσα, δηλαδή η καθολική ικανότητα των ανθρώπων μέσα σε όλες τις κοινωνίες να επικοινωνούν. Για την πολιτική όμως η Γλώσσα έχει άλλη σημασία. Είναι το εργαλείο για τη χειραγώγηση του λαού, είναι η τέχνη της διακυβέρνησης, η τέχνη της συνειδητής χρήσης της γλώσσας με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να ελέγξει τους άλλους, είναι η τέχνη της γλωσσικής χειραγώγησης.

Οι κύριες λειτουργίες της γλώσσας είναι: α) Δηλωτική λειτουργία, κατά την επικοινωνία πληροφοριών, β) Διαδραστική λειτουργία, όταν ζητάμε πληροφορίες, γ) Επιτακτική λειτουργία, όταν δίνονται εντολές και οδηγίες, δ) Συναισθηματική λειτουργία, όταν εκφράζει τα συναισθήματα, ε) Χειριστική, όταν δίνει νοήματα σε λέξεις που η ίδια η λέξη δεν περιελάμβανε, είναι μια έμμεση επικοινωνία κρυμμένη μέσα σε λέξεις που δεν υποδηλώνουν όσα εννοούνται.

Η... χειραγώγηση

Πρακτικά, ο γλωσσικός χειρισμός βασίζεται στη χρήση έμμεσης ομιλίας, όπου οι επιπτώσεις ουδέποτε αναφέρονται, αλλά εννοούνται. Υπάρχει ένας αριθμός των θεσμικών τομέων και των κοινωνικών καταστάσεων στις οποίες άνετα μπορεί να γίνει η γλωσσική χειραγώγηση.

Στις μέρες μας η γλωσσική χειραγώγηση γίνεται από τα ΜΜΕ, τις δηλώσεις Τύπου, τις φρασεολογικές παραλλαγές, τη χρήση όρων που δεν σημαίνουν εννοιολογικά τίποτα. Όσο πιο άδεια είναι η λέξη που χρησιμοποιείται τόσο πιο εύκολη είναι η χειραγώγηση. Για να γίνει πιο κατανοητό, η χρήση της αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας μέσα από την απόλυτη ακρίβειά της απαγόρευε τη γλωσσική χειραγώγηση, καθώς η σημασία της ήταν αυστηρά καθορισμένη, σε αντίθεση με τη νεοελληνική που μοιάζει με πηγάδι χωρίς πάτο.

Φυσικά, αυτό δεν ισχύει μόνο για τη νεοελληνική. Οι κυρίαρχες γλώσσες είναι έτσι διαμορφωμένες, αλλά και συνεχώς διαφοροποιούνται με τέτοιο τρόπο, ώστε άλλα να λέμε, αλλά να εννοούνται, άλλα να καταλαβαίνουμε και άλλα να πράττουμε. Ο στόχος των πολιτικών μυθοποιητών είναι να στρεβλώνουν την πραγματικότητα.

Οι πολιτικές φατρίες

Κάθε ομάδα ατόμων που κατέχει ορισμένα προνόμια και είναι υποχρεωμένη να αγωνίζεται για να τα διατηρήσει, αποκτά μια ειδική ομαδική ψυχολογία. Κατά τον ίδιο τρόπο και τα μέλη της οποιασδήποτε πολιτικής ομάδας που

κατέχουν κάποια προνόμια, μπροστά στον κίνδυνο να τα απωλέσουν και μέσα από την αγωνία τους να τα διατηρήσουν, αποκτούν αυτή την ειδική ομαδική ψυχολογία. Είναι μια ψυχολογία που οδηγεί στην ομαδική προσπάθεια διατήρησης του υπάρχοντος status. Δηλαδή της συντήρησης.
Ο στρατηγικός στόχος της συντήρησης αυτού του status επιτυγχάνεται με την κατεύθυνση του αγώνα της πολιτικής ομάδας προς δύο κυρίως ενδιάμεσους στόχους. Αφ’ ενός, αποκρούεται όποιος αμφισβητήσει την ομάδα και τα προνόμια της και αφ’ ετέρου, γίνεται αυστηρότατος έλεγχος σε όποιον προσπαθήσει να εισέλθει.
Η κατανόηση της συμπεριφοράς της όποιας πολιτικής ομάδας, που αγωνίζεται να διατηρήσει τα προνόμια της, καθιστά πλέον σαφές γιατί τελικώς αναδεικνύονται και επιβιώνουν μόνον οι «υποτακτικοί εντολοδόχοι» του πολιτικού κατεστημένου. Αντιθέτως, ένας από τους μεγαλύτερους αντιπάλους που έχουν να αντιμετωπίσουν όλες οι φατρίες της πολιτικής ελίτ, είναι τα άτομα εκείνα που διαθέτουν ισχυρή ασυμβίβαστη προσωπικότητα. Μια τέτοια προσωπικότητα είναι μαθηματικά βέβαιο πως κάποια στιγμή θα αμφισβητήσει τα προνόμια του πολιτικού κατεστημένου και υπάρχει κίνδυνος να ηγηθεί της μάζας, την οποία και θα αποσπάσει από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του. Έτσι, το πολιτικό κατεστημένο θα μείνει μετέωρο, με φυσική συνέπεια την πτώση του.

Ζητείται Έλληνας πολιτικός!

Είναι γεγονός ότι οι πολιτικές που εφαρμόζονται στη χώρα μας τα μνημονιακά χρόνια έχουν καταφέρει να μετατρέψουν την πλειοψηφία των συνταξιούχων σε ζητιάνους και την πλειοψηφία των εργαζομένων σε σκλάβους (πώς αλλιώς να ονομάσεις κάποιον που προσφέρει την εργασία του, χωρίς να έχει κανένα δικαίωμα, αλλά να είναι υποχρεωμένος να δέχεται τις όποιες - παράλογες και ανήθικες συνήθως - απαιτήσεις του εργοδότη του;).

Υποτίθεται ότι στις εκλογές οι πολίτες ψηφίζουν το κόμμα που θεωρούν ότι θα λειτουργήσει θετικά για τους ίδιους και για τη χώρα, γενικότερα. Τα τελευταία χρόνια όμως, τα κόμματα που κυβερνούν έχουν καταφέρει να καταστρέψουν τις ζωές της πλειοψηφίας των πολιτών και με τις υφεσιακές πολιτικές που εφαρμόζουν να έχουν καταστρέψει και τη χώρα.
Αποτελεί δικαιολογία το γεγονός ότι τις πολιτικές αυτές μας τις επιβάλλουν οι ..."εταίροι" μας, επειδή έχουμε χρέος; (το οποίο με αυτές τις πολιτικές κατάφεραν να το αυξήσουν και ως ποσό και ως ποσοστό του κατακρημνισμένου ΑΕΠ). Εξάλλου ποια χώρα δεν έχει χρέος;
Ποια δικαιολογία υπάρχει για να καταστρέψεις ένα λαό σε ειρηνική περίοδο;
Πόση αξία έχει μια ένωση όταν μετατρέπει ένα από τα κράτη-μέλη της σε σκλαβοπάζαρο;

Η αποτυχία του πολιτικού συστήματος

Μια από τις βασικές αρχές της προπαγάνδας είναι να πείσει τους πολίτες ότι ένοχοι είναι οι ίδιοι, ώστε να μην αντιδράσουν εναντίον των πραγματικών ενόχων, που είναι εκείνοι που τους καταστρέφουν τη ζωή.
Το ζήσαμε αυτό κατά τα μνημονιακά χρόνια, κατά τα οποία το πολιτικό σύστημα με εμπροσθοφυλακή τα συστημικά ΜΜΕ έχουν καταφέρει να πείσουν μεγάλο μέρος των πολιτών ότι οι ίδιοι φταίνε για την κατάντια της χώρας.
Ποιος είναι όμως ο πραγματικός ένοχος; Οι περισσότερο ενημερωμένοι το γνωρίζουν πολύ καλά. Και το άρθρο* που αναδημοσιεύω στη συνέχεια το περιγράφει αρκετά κατατοπιστικά.

Η επί δεκαετίες πορεία προς τη χρεοκοπία έδειξε ότι οι θεσμοί του ελληνικού αντιπροσωπευτικού πολιτεύματος χαρακτηρίζονται από αστάθεια, ρευστότητα και αδυναμία να οργανώσουν τον συνολικό βίο σε μια εύρυθμη, ευνομούμενη πολιτεία προς όφελος του κοινού αγαθού.

Όλοι οι βασικοί αρμοί και θεσμοί του -κυβερνητική, νομοθετική, δικαστική, εκτελεστική εξουσία, κόμματα, εκπαιδευτικό σύστημα, Σύνταγμα- αποδείχθηκαν απλά επιφαινόμενα και όχι ουσιώδη συστατικά συντεταγμένης πολιτείας.

Επέτρεψαν τη βαθιά γενικευμένη διαφθορά, το πελατειακό κράτος, ευνόησαν τις ποικίλες συντεχνίες, την αναξιοκρατία, τη σπατάλη, την ανευθυνότητα, την κατίσχυση των ιδιωτικών συμφερόντων, που σε συνδυασμό με την τεράστια ανικανότητα των κυβερνώντων και του κρατικού μηχανισμού υπονόμευσαν θανάσιμα το κοινό συμφέρον.

Η ελληνική χρεοκοπία ανέδειξε τα δομικά λάθη του κράτους, τις θεσμικές αδυναμίες, την ανεπάρκεια των πολιτικών και των κομμάτων, όλες τις παθογένειες και παθολογίες του κοινοβουλευτικού πολιτικού συστήματος. Ανέδειξε επίσης όλα τα λειτουργικά προβλήματα της οικονομίας και την αποτυχία του κρατικοδίαιτου οικονομικού μοντέλου.

Οι ένοχοι για τη γενικευμένη χρεοκοπία είναι το πολιτικό-οικονομικό σύστημα, η κυβερνητική, εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία, τα δύο κόμματα N.Δ. και ΠΑΣΟΚ, τα πρόσωπα που σχεδίασαν και υλοποίησαν την καταστροφή. (Σημ.Π.Σ.: Θα συμπλήρωνα ότι και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ολοκληρώνει την καταστροφή)

Εκπρόσωποι του έθνους ή… συντεχνίας; (του Ν.Χατζηνικολάου)

Το θέμα με την εξαίρεση των πρώην βουλευτών από τα δυσμενή μέτρα του νέου ασφαλιστικού εξαγρίωσε τον ελληνικό λαό, που είδε για μια ακόμα φορά τους πολιτικούς να επιβεβαιώνουν την πεποίθηση όλων των υπολοίπων, ότι είναι πιο ίσοι από εμάς τους δυστυχείς. Το γεγονός ότι αποσύρθηκε η επίμαχη διάταξη δεν σημαίνει ότι δεν θα βρουν άλλους τρόπους να αποφύγουν να συμμετάσχουν σε όσα περιμένουν τους Έλληνες ασφαλισμένους. Η πείρα μάς έχει διδάξει ότι οι βουλευτές αποτελούν την πιο συμπαγή και ευρηματική για τα συμφέροντά τους συντεχνία στην ελληνική επικράτεια.
Το άρθρο του Ν.Χατζηνικολάου που αναδημοσιεύω από την Real News της Κυριακής περιγράφει πολύ εύγλωττα το συγκεκριμένο θέμα με έντονους τόνους, μήπως και ταρακουνήσει το πολιτικό σύστημα, έστω και τώρα. Μάταιος κόπος!
Πάντως, θα ήθελα να διαφοροποιηθώ σε 2-3 σημεία του άρθρου. 
Πρώτον, η ελληνική κοινωνία δεν ένιωσε έκπληξη από τη συγκεκριμένη διάταξη, αφού δεν είναι η πρώτη φορά που οι βουλευτές ευλογούν τα γένια τους. Οργή ναι, έκπληξη όχι!
Δεύτερον, είναι γεγονός ότι η κοινωνία βράζει, αγανακτεί αλλά συνεχίζει να υπομένει τα βασανιστήρια των μνημονίων με χαρακτηριστική απάθεια. Οι όποιες αντιδράσεις είναι αποσπασματικές και μεμονωμένες.
Τρίτον, στην πολύ σωστή αναφορά του στην εξαρτημένη δικαιοσύνη θα συμπλήρωνα ως πρόταση την κατάργηση σύνδεσης των αμοιβών δικαστικών και βουλευτών που λειτουργεί ως τροχοπέδη στην άσκηση διώξεων εναντίον παρανομούντων πολιτικών, ώστε να είχε τη βούληση η τρίτη εξουσία να χρησιμοποιήσει τα ελάχιστα παράθυρα που υπάρχουν στους προστατευτικούς για τους πολιτικούς νόμους.
Πάντως το άρθρο εκφράζει πλήρως και τις θέσεις αυτού του blog και είναι μια γροθιά στο στομάχι του άρρωστου συστήματος που καταδυναστεύει τον ελληνικό λαό. Ιδιαίτερα επισημαίνω την παράγραφο, στην οποία ο αρθρογράφος αναφέρεται στη συνεχή συγκάλυψη των πολιτικών σκανδάλων.

ΜΠΟΡΕΙ η διάταξη για την εξαίρεση πρώην βουλευτών και δηµάρχων από τις προβλέψεις του νέου ασφαλιστικού νοµοσχεδίου τελικά να αποσύρθηκε «µε εντολή του πρωθυπουργού», µετά τις οξύτατες αντιδράσεις που ξέσπασαν, αλλά η ζηµιά για τον ήδη απαξιωµένο πολιτικό µας κόσµο είχε γίνει. Η ελληνική κοινωνία είδε να επιβεβαιώνεται για πολλοστή φορά η παγιωµένη πλέον αντίληψη ότι το πολιτικό προσωπικό της χώρας µας είναι στη µεγάλη του πλειονότητα κατώτερο των περιστάσεων. Και κυρίως διαπίστωσε και πάλι ότι οι Έλληνες πολιτικοί µπορεί να αδυνατούν να συνεννοηθούν, να συναινέσουν και να συνεργασθούν για την αντιµετώπιση της κρίσης και των µεγάλων εθνικών µας θεµάτων, αλλά το πράττουν µε αξιοσηµείωτη ευκολία όταν πρόκειται για τα προσωπικά τους συµφέροντα και τις συντεχνιακές τους επιδιώξεις.

Η οικογενειοκρατία στο ελληνικό πολιτικό σύστημα

Δεν ξέρω για ποιο λόγο (!;), αλλά θυμήθηκα ξαφνικά ένα κεφάλαιο από το βιβλίο "Περί Δημοκρατίας" του Ν.Κουνενή και συγκεκριμένα εκείνο που έχει τίτλο "Η Οικογενειοκρατία". Σε αυτό το βιβλίο - στο οποίο έχω αναφερθεί κι άλλη μια φορά στο παρελθόν - ο συγγραφέας περιγράφει το περιβάλλον του ελληνικού πολιτικού συστήματος με ένα ανάλαφρο ύφος (πώς θα μπορούσε άλλωστε να μιλήσει κανείς γι'αυτό στα σοβαρά;). 
Παραθέτω, λοιπόν, στη συνέχεια αυτό το - πάντα επίκαιρο - κεφάλαιο.

Η εξ αίματος καταγωγή ως θεμελιώδες πολιτικό πλεονέκτημα

Παρά το γεγονός ότι η επιχειρηματολογία αυτού του δοκιμίου εδράζεται κατά το πλείστον στην πραγματικότητα της Ελλάδας - στην οποία ο συγγραφέας έτυχε να έχει γεννηθεί και να ζει μέχρι σήμερα- το παρόν κεφάλαιο δικαιούται να εστιάσει το ενδιαφέρον του στη χώρα μας και για έναν πρόσθετο λόγο. Σε αντίθεση με τις λοιπές διαστάσεις της εμμέσως αντιπροσωπευτικής πολιτικής πραγματικότητας, που συναντούμε σε όλες τις σύγχρονες δημοκρατίες, η οικογενειοκρατία ανθεί κυρίως εδώ. Παραδείγματα ηγετικής οικογενειοκρατικής παράδοσης υπάρχουν, βεβαίως, και σε άλλες χώρες: Στην ηγέτιδα δημοκρατική δύναμη του πλανήτη, τις ΗΠΑ, την προεδρία άσκησαν ο πατήρ και ο υιός Μπους (Τζορτζ αμφότεροι και επίσης δεξιοί, που δεν δήλωναν κεντροδεξιοί). Η κεντρώα σύζυγος του κεντρώου πρώην προέδρου Κλίντον επιχείρησε επίσης να εκλεγεί στο ίδιο αξίωμα, περιοριζόμενη τελικώς στη θέση της υπουργού Εξωτερικών της κυβέρνησης του Μπάρακ Ομπάμα και κρατώντας τις προεδρικές φιλοδοξίες της για αργότερα. Παρά τις περιπτώσεις αυτές, και πολλές άλλες ανά τον κόσμο, η στατιστική δείχνει ότι η Ελλάδα προηγείται καθαρά σε αυτό τον τομέα, όχι μόνο μεταξύ των δημοκρατικών κρατών, αλλά και ανάμεσα στο σύνολο των οργανωμένων κοινωνιών του πλανήτη των προσωποπαγών δικτατοριών συμπεριλαμβανομένων. Η σημαντική διαφορά με τις τελευταίες έγκειται στο γεγονός ότι στη δημοκρατία μας αμιλλώνται ελεύθερα αρκετοί πολιτικοί Οίκοι (Παπανδρέου, Καραμανλή, Μητσοτάκη κ.ά.), ενώ στα αυταρχικά καθεστώτα την εξουσία μοιράζονται συνήθως τα μέλη μίας και μόνης οικογένειας.

Η άσκηση πολιτικής εξουσίας από ενάρετους, κατά τον Πλάτωνα

Ένα θέμα που συζητιέται, όσον αφορά το πολιτικό προσωπικό, είναι το χαμηλό επίπεδό του. Στη χώρα που υπερηφανεύεται ότι γέννησε τη Δημοκρατία, αυτό είναι ανεπίτρεπτο. Ποιος είναι ο λόγος που δεν ασχολούνται αξιόλογα άτομα στην εποχή μας με την πολιτική. Η δική μου εξήγηση (και από προσωπική πληροφόρηση) είναι ότι η πολιτική εξουσία ασκείται από ένα κλειστό κύκλωμα, που το απαρτίζουν μέλη με συγκεκριμένους στόχους και το οποίο αποβάλλει κάθε άτομο που έχει τη φιλοδοξία να προσφέρει θετικές υπηρεσίες στην πατρίδα μας και που ξεφεύγουν από τα καθιερωμένα.

Ακόμα και ο έλεγχος του Πόθεν Έσχες για τους εκλεγμένους πολιτικούς - που θεωρητικά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως θετικό μέτρο - χρησιμοποιείται με τρόπο που στερείται νοήματος. Σωστότερο θα ήταν να καταγραφόταν η περιουσία τού για πρώτη φορά εκλεγόμενου πολιτικού και κατόπιν, να γινόταν κατ'έτος σύγκριση των περιουσιακών του στοιχείων με εκείνα που διέθετε πριν εισέλθει στη Βουλή. Έτσι θα διαπιστωνόταν αν η περιουσία του ήταν αποτέλεσμα της άσκησης πολιτικής εξουσίας. Αλλά για τέτοια θέματα απαιτείται πολιτική βούληση, που φυσικά δεν υπάρχει.
Ως γνωστόν η καταγραφή της περιουσίας αυτών που αναλάμβαναν πολιτική εξουσία είναι μέτρο που ίσχυε στην Αθηναϊκή Δημοκρατία, την οποία τόσο επικαλούμαστε, όταν μας συμφέρει.
Στην άσκηση πολιτικής εξουσίας από ηθικά άτομα αναφέρεται και το σύντομο κείμενο από την Πολιτεία του Πλάτωνα ( 347 a-d) που παραθέτω στη συνέχεια (μεταφράζοντάς το με προσπάθεια χρήσης κατά το δυνατόν σύγχρονου λόγου).  Σε αυτό τονίζεται η ανάγκη ανάληψης πολιτικών ευθυνών από ενάρετους με μοναδικό σκοπό να αποτρέψουν τους φαύλους από την άσκησή της. 



...Άρα δεν εννοείς ότι όταν οι πιο ενάρετοι δέχονται να ασκήσουν πολιτική εξουσία, το κάνουν προκειμένου να λαμβάνουν αντιμισθία. Ή δεν γνωρίζεις ότι χαρακτηρίζεται και είναι ντροπή το να είναι κάποιος φιλόδοξος και φιλάργυρος;

Γι’ αυτό, λοιπόν, οι άνθρωποι με ηθικό φρόνημα ούτε για χρήματα ούτε για τιμές πρέπει να επιδιώκουν να ασκήσουν πολιτική εξουσία, επειδή δεν θέλουν ούτε φανερά να εισπράττουν μισθό για το πολιτικό τους αξίωμα, ώστε να αποκαλούνται μισθοδοτούμενοι, ούτε κρυφά να παίρνουν οι ίδιοι χρήματα λόγω άσκησης πολιτικής εξουσίας, ώστε να χαρακτηρίζονται κλέφτες, ούτε για να απολαύσουν τιμές λόγω φιλοδοξίας. 

Η αλαζονεία ως αίτιο εκτροχιασμού των ηγετών

Χαρακτηριστικό στοιχείο του σημερινού πολιτικού προσωπικού στη χώρα μας (και όχι μόνο) είναι το χαμηλό επίπεδό του. Δεν είναι τυχαίο φαινόμενο η συνεχής διόγκωση προβλημάτων και η αδυναμία επίλυσής τους. Έκπληξη προκαλεί η υπεροψία την οποία επιδεικνύουν οι πολιτικοί σε όλες τις εμφανίσεις τους. Δυστυχώς όμως, οι πολίτες είναι υποχρεωμένοι να επιλέγουν ανάμεσα σε αυτού του επιπέδου άτομα, εκείνους που θα κυβερνήσουν, αφού το πολιτικό σύστημα έχει οικοδομηθεί στη χώρα μας με τέτοιο τρόπο (ειδικά τις 2-3 τελευταίες δεκαετίες), ώστε να είναι αδύνατον να ανελιχθούν στα κόμματα αξιόλογες προσωπικότητες.
Φυσικό επακόλουθο είναι η επίδειξη αλαζονείας εκ μέρους των πολιτικών, επιβεβαιώνοντας αυτό που είχε πει ο Βίας ο Πριηνεύς "Αλαζονεία εμπόδιον σοφίας"!
Στη συνέχεια παραθέτω ένα κείμενο του καθηγητού (και παρολίγον πολιτικού) Δημ.Μπουραντά* με θέμα την αλαζονεία των ηγετών.

  Η αλαζονεία αποτελεί μία χρόνια ψυχοπαθολογική κατάσταση, κατά την οποία το άτομο αισθάνεται υπερβολική ανάγκη για δύναμη και δόξα, ταυτόχρονα με υπερβολική αυτοπεποίθηση, αυταρέσκεια, αυτοθαυμασμό και αίσθηση μοναδικότητας. Η έννοια της αλαζονείας συνδέεται αρκετά άμεσα με την έννοια του αρνητικού ναρκισσισμού, που συνίσταται σε μια κατάσταση “εγωπάθειας” με σημαντικές αρνητικές συνέπειες στη συμπεριφορά και στις επιδόσεις του ηγέτη. Η αλαζονεία ως ψυχολογικό χαρακτηριστικό και αρνητική συμπεριφορά ενισχύεται μέσω των επιτυχιών, της αναγνώρισης και της δύναμης που αποκτούν οι ηγέτες στα τελευταία στάδια της καριέρας τους. Η μεγάλη επιτυχία κάνει πολλούς να αισθάνονται δυνατοί, αλάνθαστοι, ακατανίκητοι και να πιστεύουν ότι έχουν γίνει “μικροί θεοί”. Οι αρνητικές συμπεριφορές της αλαζονείας είναι τόσο πολλές και σημαντικές, που οδηγούν και επιτυχημένους ηγέτες σε πλήρη εκτροχιασμό και αποτυχία. Μεταξύ αυτών, μερικές συνήθεις και επικίνδυνες συμπεριφορές είναι οι παρακάτω:

Η αναλγησία των Ελλήνων πολιτικών δεν έχει προηγούμενο

   Βιώνοντας τις επιπτώσεις του 3ου συνεχόμενου μνημονίου, το οποίο έρχεται να γκρεμίσει ό,τι γλύτωσε από τα δυο προηγούμενα, δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε ποιος είναι ο λόγος που οι Έλληνες πολιτικοί επιμένουν να ισοπεδώσουν τη χώρα, υπακούοντας τις εντολές των "δανειστών" που αποδεδειγμένα πλέον - όπως έχει καταγραφεί από τις πένες των κορυφαίων οικονομολόγων διεθνώς - στόχο έχουν να καταστρέψουν κάθε τομέα της οικονομίας μας που θα μπορούσε να γίνει στυλοβάτης μιας ενδεχόμενης ανάκαμψης της χώρας (τραπεζικό σύστημα, φαρμακοβιομηχανίες, τουρισμός κ.ά.).
   Εκτός αυτού έχουν επιτεθεί στην κοινωνία με βασικά όπλα την υψηλή - και συνεχώς αυξανόμενη - φορολογία, αλλά και τις περικοπές όχι μόνο των μισθών, αλλά με μεγαλύτερη ένταση των συντάξεων, στοχοποιώντας μια τάξη Ελλήνων που - λόγω ηλικίας, αλλά και με δεδομένο ότι δεν εργάζονται πλέον - δεν μπορεί να αντιδράσει τουλάχιστον απεργώντας.
Αυτή η θρασύδειλη επίθεση μπορεί να χαρακτηριστεί με μια λέξη: αναλγησία. Ίσως μάλιστα αυτός ο χαρακτηρισμός να είναι και ο πλέον ήπιος που μπορεί να τους αποδοθεί.
   Στην πολιτική αναλγησία αναφέρεται και το άρθρο του Γιάννη Μάρκοβιτς* που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.  

Πολιτική αναλγησία: Η κατάρα

Αναλγησία είναι η απουσία αίσθησης του πόνου, ενόσω ο άνθρωπος διατηρεί τις αισθήσεις του. Είναι η απονιά, η έλλειψη συμπόνιας, η επίδειξη σκληρότητας. Η απανθρωπιά είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του ανάλγητου. Δεν αντιλαμβάνεται τον άλλον, ούτε μπορεί να κατανοήσει τις ανάγκες του, αλλά εξ ιδίων κρίνει τα αλλότρια. Η δική του ασπλαχνία, ο εκβαρβαρισμός του είναι κριτήρια αντιμετώπισης των ανθρώπων. Ο ανάλγητος αντιμετωπίζει τους άλλους ως υπανθρώπους, ως όντα χωρίς δικαιώματα και υπόσταση, τους θεωρεί κατώτερούς του. Είναι μισάνθρωπος και υπερφίαλος. Αλλά αυτός δεν είναι ανώτερος, γιατί ο ανώτερος είναι σκληρός με τον εαυτό του, ενώ ο κατώτερος άνθρωπος είναι σκληρός με τους άλλους (Κομφούκιος). 

Η πολιτική από φιλοσοφική σκοπιά (του Ευ.Παπανούτσου)

Παραξενεύεται όποιος διαβάζει σήμερα κείμενο στο οποίο συνδέεται η πολιτική με τη φιλοσοφία. Και ο λόγος είναι, φυσικά, ότι έχει υπόψη του την ποιότητα του σημερινού πολιτικού προσωπικού και το χαμηλότατο επίπεδό του.
Δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Στους αρχαίους χρόνους, στην Ελλάδα, αυτές οι δυο έννοιες θεωρούνταν στενά συνδεδεμένες. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πυθαγόρας είχε ασχοληθεί ενεργά με την πολιτική στην Κάτω Ιταλία, όπου εζησε και δημιούργησε κατά το δεύτερο μισό της ζωής του. Ενώ και άλλοι φιλόσοφοι όπως ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης - και όχι μόνο - περιέλαβαν πολιτικές προτάσεις στα έργα τους· ο Πλάτων μάλιστα σε κάποια από τα πρώτα έργα του είχε προτείνει ως ιδανική τη λύση του Άρχοντα-Φιλοσόφου, μια λύση που - καθόλου παράξενο - απέρριψε σχετικά σύντομα.
Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν λοιπόν, ότι φιλοσοφία και πολιτική συγγενεύουν και συνδετικός τους κρίκος είναι η δικαιοσύνη. Και από το όραμα της δικαιοσύνης εκείνων των χρόνων περάσαμε κατά το Μεσαίωνα στην πολιτική ως όχημα για την απόκτηση δύναμης! Κι έτσι φτάσαμε στην εφαρμογή της πολιτικής της δύναμης που γνωρίζουμε σήμερα πολύ καλά. Πόσο μακριά από τις αρχές που κήρυτταν οι πρόγονοί μας!
Με αυτά τα θέματα ασχολείται στο κείμενο που παραθέτω στη συνέχεια ο Ευάγγελος Παπανούτσος.    

Πολιτική είναι η τέχνη του άρχειν αλλά και του άρχεσθαι, γενικά η τέχνη πώς να μετέχει κανείς αποτελεσματικά στα κοινά, στο δημόσιο βίο της χώρας του, είτε σαν άρχων είτε σαν αρχόμενος, αφού οι ευθύνες όπως και τα έργα μοιράζονται (με τρόπο ανάλογο προς τη μορφή της πολιτείας): στους διοικούντες και στους διοικούμενους. Η κάθε τάξη έχει τα καθήκοντα και τα δικαιώματά της, συνυφασμένα με τις βλέψεις και τα συμφέροντα τα δικά της, αλλά και με τις βλέψεις και τα συμφέροντα της κοινότητας (πάλι με τρόπο που κάθε φορά προσδιορίζεται από τον τύπο του πολιτεύματος). Στους αρχαίους χρόνους θεωρία της Πολιτικής (τέχνης) έχουμε μόνο στην Ελλάδα. Οι μεγάλοι Έλληνες φιλόσοφοι, από τον Θαλή και τον Πυθαγόρα έως τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, ασχολήθηκαν με τα προβλήματα του δημόσιου βίου, και μάλιστα όχι μόνο θεωρητικά. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Για να αναπτυχθεί πολιτική θεωρία έπρεπε να υπάρχει, πολιτική πράξη, ενδιαφέρον ζωηρό και ενεργητική συμμετοχή των μελών της κοινότητας στη συλλογική ζωή. Και αυτή μόνο στις αρχαίες ελληνικές «πόλεις», που είχαν λίγο ως πολύ ελεύθερο πολιτικό βίο, υπήρχε. Αυτός άλλωστε είναι και ο κύριος λόγος που η φιλοσοφία γεννήθηκε στην αρχαία Ελλάδα. 

Το περί «πολιτικού συστήματος» άλλοθι

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο πως - ειδικά τα τελευταία χρόνια - μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση η ποιότητα των βουλευτών που στελεχώνει τη Βουλή είναι κατά πολύ χαμηλότερη της προηγηθείσας. 
Δεν είναι λίγες οι φορές που σε διάφορες συζητήσεις τίθεται το ερώτημα: "πού είναι οι διανοούμενοι; πού είναι οι ηθικοί παιδαγωγοί;"
Είναι αδύνατο στη χώρα μας με την τεράστια πνευματική και πολιτιστική κληρονομιά να μην υπάρχουν σήμερα άνθρωποι ικανοί να οδηγήσουν τους πολίτες στο δρόμο - αν όχι της σοφίας - τουλάχιστον της λογικής. Ίσως όμως το πρόβλημα να είναι τελικά πρακτικό. Αυτοί οι άνθρωποι (που υποθέτουμε ότι υπάρχουν) πού θα βρουν βήμα φιλόξενο που θα τους φέρει σε επαφή με πλατιές μάζες πολιτών; Γιατί, είναι πλέον εμφανές ότι οι πνευματικοί άνθρωποι είναι αποκλεισμένοι τόσο από τις τηλεοπτικές οθόνες (αφού οι λόγοι τους δεν προσελκύουν διαφημίσεις), όσο και από τους κομματικούς οργανισμούς (αφού εκεί αποτελούν ξένα σώματα). Και ανέφερα αυτές τις δυο επιλογές, επειδή είναι αυτές που προσελκύουν τα πιο πολυπληθή ακροατήρια.
Αποτέλεσμα, λοιπόν, του αποκλεισμού των ηθικών παιδαγωγών από την επαφή με μεγάλο πλήθος πολιτών, είναι να έχει χαμηλώσει τόσο πολύ το επίπεδο των δυνητικών επιλογών μας στις εκλογές, που ο κατηφορικός δρόμος που ακολουθεί η χώρα μας να μοιάζει ατελείωτος.
Τους ίδιους περίπου προβληματισμούς αναπτύσσει - με το δικό του όμως τρόπο - και ο Χάρης Φεραίος, στο άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.

Η πιο τραγική προσωπικότητα του 19^ου αιώνα, ο μεγάλος φιλόσοφος Φρειδερίκος Νίτσε, «βλέποντας», όπως ο ίδιος λέει, «πως πρέπει, μετά από λίγο, να φέρει την ανθρωπότητα αντιμέτωπη με την πιο δύσκολη απαίτηση απ’ όσες της υποβλήθηκαν ποτέ» θεώρησε απαραίτητο να καταθέσει σε βιβλίο, μιαν (όντως  σαρκαστική) ανασκόπηση της ζωής και των έργων του, με τίτλο του, «Ίδε ο άνθρωπος» (Ecce homo). Ήταν μόλις 44 χρόνων! (Λίγες βδομάδες αργότερα προσβλήθηκε από ανίατη ψυχική ασθένεια, η οποία 12 χρόνια μετά, το 1900, τον οδήγησε στον θάνατο…). Είναι προφανές ότι ο, και προφητικός, εκείνος φιλόσοφος, θεώρησε χρέος του να προειδοποιήσει, για ό,τι καταστροφικό θα έφερνε με το τέλος του ο αιώνας του διαφωτισμού. Και το έκανε με τον, θυελλώδη σε ύφος, δυναμικό λόγο του.

Η δεύτερη ευκαιρία στο ΣΥΡΙΖΑ έχει χρονικό ορίζοντα

Είναι πρώτη φορά που σε εκλογές οι πολίτες ψήφισαν (όσοι τουλάχιστον προσήλθαν να ψηφίσουν) με βαριά καρδιά. Η ανηφόρα που βρίσκεται μπροστά μας είναι γνωστή σε όλους και η επιλογή αφορούσε στο κόμμα που θα μας συντρόφευε σε αυτή τη δύσκολη πορεία. Ο ΣΥΡΙΖΑ φάνηκε πιο πειστικός και παρά τα δείγματα ανικανότητας που είχε επιδείξει κατά την προηγηθείσα επτάμηνη διακυβέρνηση, ανέλαβε για δεύτερη φορά το βάρος της διακυβέρνησης, κάτω από την επιτροπεία των δανειστών πλέον, αφού οι προεκλογικές υποσχέσεις του Ιανουαρίου αποδείχτηκαν απραγματοποίητες, έπεα πτερόεντα.
Και τώρα τι; Την άποψή του για τις ισορροπίες που έχουν δημιουργηθεί μετά τις εκλογές και εν όψει της ψήφισης των σκληρών προαπαιτούμενων παραθέτει στη συνέχεια ο Νώτης Ιωάννου.

Ο δρόμος  είναι μπροστά, για όσους τον βλέπουν

του Νώτη Ιωάννου

Κοιτάζοντας κανείς τα αποτελέσματα των εκλογών του Σεπτεμβρίου, έχει την εντύπωση πως ο χρόνος παρέμεινε αμετακίνητος από την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση του Ιανουαρίου. Έκτοτε, δηλαδή, φαντάζει στάσιμος, σαν να μην διέδραμε καν, σαν να ολίσθησε σε μεταφυσική χοάνη ή άβυσσο  και καταργήθηκε. Άλλως πως, δεν εξηγείται το γεγονός ότι, ενώ συνέβησαν επάλληλα, μείζονα συμβάντα της ενδιάμεσης, πυκνής πολιτικής επικαιρότητας μηνών, κατά παράδοξο τρόπο, φαίνεται πως ο αντίκτυπός τους διέλαθε της προσοχής της κοινωνίας. Η διαμόρφωση της κοινής γνώμης, παραβάλλοντας τα αντίστοιχα κομματικά ποσοστά, δείχνει συνολικά να αποσιωπά τις εξαρχής πολιτικές εκτιμήσεις για την Κυβέρνηση, έως και την πυρετώδη "κοσμογονία" του καλοκαιριού· δείχνει να αποσβένει τις κακές εντυπώσεις, να μην τις προσμετρά.

Η καθοδική πορεία της αριστερής παρένθεσης

Είναι φανερό ότι ο μόνος σκοπός που έχουν να επιτελέσουν οι εκλογές της επόμενης Κυριακής είναι για να χρησιμεύσουν ως άλλοθι, ώστε να σχηματιστεί η κυβέρνηση "μεγάλου συνασπισμού" που επιθυμούν (και μάλλον έχουν διατάξει) οι ουσιαστικοί κυβερνήτες της χώρας, οι γερμανοί.

Οπότε θα κλείσει και αυτή η παρένθεση, την οποία πολλοί είχαν ονομάσει (ή περίμεναν ότι θα είναι) αριστερή. Ήταν όμως αριστερή; Η πολιτική που άσκησε (όση άσκησε) είχε σε κάποιο σημείο διαφορετική χροιά από εκείνη των μνημονιακών κυβερνήσεων της προηγούμενης πενταετίας;
Την πορεία μετάλλαξης της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, από την ανάληψη της κυβέρνησης τον Ιανουάριο τ.έ. μέχρι την προκήρυξη των εκλογών του Σεπτεμβρίου παρακολουθεί και περιγράφει με το δικό του τρόπο ο Νώτης Ιωάννου στο κείμενο που ακολουθεί. 


Οδεύοντας στις εκλογές της 20/9/2015
Η κλιμάκωση μιας πολιτικής παρωδίας
 
Στις 20 Αυγούστου, μέσω τηλεοπτικού διαγγέλματος, ο Πρωθυπουργός ανακοινώνει την παραίτηση της κυβερνήσεώς του και αμέσως μετά δια ζώσης, την υποβάλλει ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας, αιτούμενος θεσμικά την προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Η αναμενόμενη εξαγγελία τους, εκτονώνει την σωρευμένη πολιτική ένταση, ιδίως των δύο τελευταίων έκρυθμων μηνών, μια ένταση που διαπέρασε τις ζωές όλων και αποτυπώθηκε ήδη ζωηρά στην συλλογική μνήμη.
Ωστόσο, παρά την πρωτοφανώς πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, το διάγγελμα δεν φέρει έκτακτο τόνο ή χροιά, ανάλογο τουλάχιστον της περίστασης, της ιστορικότητας. Η έλλειψη αναλογίας -μιας πολύτιμης αρετής που συναρτάται με τον δείκτη σοφίας και σπανίζει στην πολιτική μας ζωή- είναι άμεσα αισθητή όσο o Πρωθυπουργός διαγγέλλει: Ο λόγος του είναι άχρους και ακύμαντος μετά από τόσες πολιτικές αναταράξεις και δοκιμασίες, το ύφος του επίπεδο, σχεδόν γραμμικό, άνευρο. Σε συνδυασμό μάλιστα με την απουσία έκφρασης ή εκδήλωσης ενός στιγμιαίου έστω συναισθηματισμού, που θα μετέδιδε κάποιο πάθος ή εσωτερικότητα, παλμό ή διακύμανση, το τηλεοπτικό εγχείρημα κινδυνεύει να καταταγεί στο όριο μιας αναβαθμισμένης ρουτίνας, ενώ ο διαγγέλλων σχοινοβατεί με την μακαριότητα του ατσαλάκωτου, αν όχι εύχαρι τιμονιέρη, την στιγμή που η θύελλα μαίνεται. Η ίδια τυποκρατία, που στεγνώνει το στόμα, ο ίδιος φορμαλισμός που ενδημεί στον πολιτικό στίβο και μας σερβίρει αμάσητη την Ιστορία πίσω από άκαιρα χαμόγελα, χαρακτηρίζει και την επίσκεψη του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, εξ όσων έγιναν αντιληπτά.

Πού οφείλεται η αποξένωση του πολιτικού κόσμου από την κοινωνία;

Πόσες φορές οι πολίτες δεν παραξενεύτηκαν (και πολλοί, ίσως, και να αγανάκτησαν) ακούγοντας πολιτικούς να ερμηνεύουν το αποτέλεσμα εκλογών (ή/και του δημοψηφίσματος) δίνοντας νόημα πολύ διαφορετικό από αυτό που ήθελαν να δώσουν οι ψηφοφόροι μπαίνοντας στο παραβάν.
Η αμφιβολία μου είναι αν σκόπιμα δίνουν την ερμηνεία που τους βολεύει ή αν πράγματι είναι τόσο αποξενωμένοι από την κοινωνία, ώστε δεν μπορούν να αντιληφθούν ούτε κατά ελάχιστον πώς σκέφτονται οι πολίτες.
Στο άρθρο που παραθέτω στη συνέχεια, ο κ.Ν.Ιωάννου ακτινογραφεί αυτή την αποξένωση του πολιτικού κόσμου από τους πολίτες.

Ο χαμένος βαθμός ικανοποίησης (του Νώτη Γ. Ιωάννου)

Ιστορικό δίδαγμα, καθολικής μάλιστα αποδοχής, συνιστά το γεγονός ότι η Μεταπολίτευση εξέθρεψε με σπουδή το απόλυτο, καταλυτικό φαινόμενο της κομματοκρατίας.
Η πολιτειακή μεταβολή προς την Δημοκρατία, η ελευθερία προς την οποία περήφανα τότε ανατείναμε ψυχή και ελπίδες, έμελλε εξ αρχής, δυστυχώς, να φαλκιδευτεί καίρια υπό την στρεβλή εξουσιαστική αντίληψη ότι τα πολιτικά κόμματα, εκκινώντας ως θεσμικοί εκφραστές της λαϊκής βούλησης, κρατούν, δηλαδή άρχουν, κυριαρχούν ρυθμιστικά, πλην όμως αθέμιτα, επί κάθε άλλου θεσμού Δημοκρατικής νομιμότητας, ακόμη και Συνταγματικής περιωπής (Υγεία, Παιδεία, Δικαιοσύνη).
Σήμερα, μετά από σαράντα χρόνια Μεταπολιτευτικού βίου και αδιάλειπτης διασποράς της, η κομματοκρατία, γιγαντωμένη στην πραγματική ζωή, όχι στους μύθους, δαιδαλώδης πέρα από κάθε φαντασία, έχει παρεμβατικά διαποτίσει κάθε θεσμό, τομέα, εκδήλωση, σημείο και πτυχή της Δημόσιας ζωής. Δεν υπάρχει διάρθρωση του Διοικητικού μηχανισμού ή της λειτουργίας του Κράτους, αξιολογική διαδικασία ή δικαιοδοσία, ανέγγιχτη από το μακρύ της χέρι και τις ποικίλες μεθοδεύσεις της, από την λαθροχειρία και το νομιμοφανές, έως το νομότυπο, όταν υποκρύπτει σκανδαλώδης εύνοια.

Υπάρχει τρόπος αντίδρασης σε αυτά που μας συμβαίνουν;

Πολύ συχνά κάνουμε διαπιστώσεις - και από αυτό το blog - για τα συμβαίνοντα στη χώρα μας - ιδίως κατά τα μνημονιακά χρόνια - καθώς και για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί. Το θέμα όμως είναι να δούμε αν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να αναστρέψουμε αυτή την άσχημη πορεία που έχει πάρει αυτή η χώρα, εξαιτίας οπωσδήποτε των τόσο "λίγων" πολιτικών που κυβερνάνε όλα αυτά τα χρόνια. 
Μπορούμε να κάνουμε κάτι; Σε αυτό το ερώτημα δίνει απάντηση με το παρακάτω κείμενο ο καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης. *

...Δεν πρέπει να περιμένουμε από την πολιτική τάξη να αφουγκρασθεί το συμφέρον της κοινωνίας. Είναι πεισματικά αγκιστρωμένη στις ιδιοτέλειές της και στη λογική του παλαιού καθεστώτος, ενώ έχει πια γίνει ιδεολογικά και πολιτικά όμηρος, για να μην πω θεραπαινίδα, του συμφέροντος των αγορών. Επιπλέον, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η αποκοπή της πολιτικής τάξης από την κοινωνία δεν οφείλεται σε κάποιους κακούς ανθρώπους που παρεισέφρησαν στην πολιτική τάξη.

Οι κυνικοί που λένε ότι πρέπει να φτωχύνουμε (του Κώστα Λαπαβίτσα)

Όλοι αγανακτούμε όταν ακούμε ή διαβάζουμε δηλώσεις πολιτικών ή δημοσιογράφων ότι για να σωθεί η χώρα πρέπει να πεινάσουμε. Βέβαια σ'αυτήν την "ανάγκη πείνας" δεν περιλαμβάνουν τους εαυτούς τους, αφού εξακολουθούν να απολαμβάνουν έσοδα και προνόμια, όπως και προ κρίσης. Επίσης δεν έχουν θιγεί - αντίθετα έχουν ωφεληθεί - οι επιχειρηματίες-εργοδότες των παραπάνω πολιτικών και δημοσιογράφων. Η φτώχεια αφορά μόνο όσους εξαρτώνται από τις αποφάσεις-νόμους των υπαλλήλων τους που κυβερνούν τη χώρα. 
Στο άρθρο του, που αναδημοσιεύω στη συνέχεια, ο Κ.Λαπαβίτσας παραθέτει σκέψεις που έχουμε κάνει σχεδόν όλοι όσοι έχουμε θιγεί από τα μέτρα που έχουν ληφθεί στο όνομα της δήθεν κρίσης, η οποία χρησιμοποιήθηκε ως όχημα πλουτισμού των ήδη πλουσίων σε βάρος κυρίως μισθωτών, συνταξιούχων και μικρών επιχειρήσεων. 
Διαφωνώ μόνο, στην - έστω και ειρωνικά διατυπωμένη μέσα σε εισαγωγικά - τοποθέτηση πολιτικών-δημοσιογράφων στο χώρο των πνευματικών ανθρώπων. Ούτε σαν αστείο δεν γίνεται δεκτό, αφού με κάθε εμφάνισή τους στα κανάλια ή κάθε "ανάλυσή" τους σε έντυπα, το μόνο που καταφέρνουν να αποδείξουν είναι ότι ο δείκτης ευφυΐας τους είναι κάτω του μέσου όρου των ελλήνων πολιτών.

Πόσο κυνικοί είναι οι περιώνυμοι δημοσιογράφοι και πολιτικοί που λένε ότι πρέπει να φτωχύνουμε;

«Διαβάζω τακτικά δηλώσεις «πνευματικών ανθρώπων», για την ανάγκη να γίνουμε πιο ολιγαρκείς, να καταλάβουμε ότι πέρασε ο καιρός των παχιών αγελάδων, να δεχτούμε ότι θα είμαστε όλοι φτωχότεροι.

Συχνά συνοδεύονται από διάφορα δακρύβρεχτα για το τέρας του καταναλωτισμού, την αλλοτρίωση της σύγχρονης ζωής, τη χυδαιότητα της βουλιμίας. Είναι, λένε, προσωπική, οικογενειακή και εν τέλει εθνική ανάγκη να ξαναβρούμε το μετρημένο παρελθόν μας.

Μου θυμίζουν πολύ εκείνα που γράφονται στον επίσημο τύπο από περιώνυμους δημοσιογράφους και πολιτικούς. Ότι πρέπει να φτωχύνουμε για να μην πτωχεύσουμε. Ότι υπήρξε φούσκα στην Ελλάδα την προηγούμενη δεκαετία. Ότι ξεσαλώσαμε και τώρα πληρώνουμε τα επίχειρα. Ότι δεν μπορεί να υπάρχει ευμάρεια με δανεικά. Ότι, ακόμη, ο "λιτός βίος" είναι πηγή ψυχικής ηρεμίας και αρετής.

Κυβέρνηση με Χρονικό Ορίζοντα τις Ευρωεκλογές (του Σταύρου Λυγερού)

Στο άρθρο/ανάλυση του κ.Σταύρου Λυγερού που αναδημοσιεύω σήμερα, γίνεται φανερή η εξάρτηση της κυβέρνησης από τη γερμανική εξουσία. Επίσης, για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι οι γερμανοί θα προσπαθήσουν να τρενάρουν οποιαδήποτε συζήτηση για την τύχη του χρέους της χώρας μας μέχρι να περάσουν οι ευρωεκλογές - πάντα για το συμφέρον τους φυσικά -, όπως έκαναν και για τις τοπικές τους εκλογές.
Όσον αφορά την άποψη του καλού αρθρογράφου ότι ο ορίζοντας της κυβέρνησης είναι μέχρι τις ευρωεκλογές, διατηρώ κάποιες αμφιβολίες, αφού πιστεύω ότι η "μέθοδος Siemens" (λάδωμα, εξαγορά πολιτικών προσώπων) εξακολουθεί να έχει πέραση (απόδειξη ο τρόπος που ξέμπλεξαν με αυτό το θέμα) και ότι, σε περίπτωση που, για οποιονδήποτε λόγο δεν μπορεί να σταθεί η παρούσα κυβέρνηση, θα βρεθεί τρόπος να αντικατασταθεί από άλλη, υποτελή στους γερμανούς, από αυτή τη βουλή, χωρίς την προσφυγή στις κάλπες. Εύχομαι να είμαι εγώ, αυτός που θα έχει άδικο στο τέλος.

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕ ΧΡΟΝΙΚΟ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ

Μπορεί το Μέγαρο Μαξίμου να θριαμβολογεί για την επίσκεψη Σαμαρά στη Γερμανία, αλλά η πραγ­ματικότητα είναι πως το μόνο που απέσπασε είναι η πολιτική στή­ριξη της Μέρκελ στον ίδιο και στην κυβέρνησή του. Η καγκε­λάριος είχε κάθε συμφέρον να συμπεριφερθεί κατ' αυτό τον τρόπο. Πρώτον, δεν της κοστίζει τίποτα. Δεύτερον, γνω­ρίζει ότι δεν θα υπάρξει άλλη ελληνική κυβέρνηση που να είναι τόσο υπάκουη στα κελεύσματα του Βερολίνου και του ευρωιερατείου.
Το κρίσιμο είναι ότι ο πρωθυπουργός δεν απέσπασε κανένα θετικό αποτέλε­σμα στα ζωτικής σημασίας για την Ελ­λάδα ζητήματα. Δεν είναι, βεβαίως, τυ­χαίο ότι απέφυγε επιμελώς να θέσει το θέμα της αποπληρωμής του κατοχικού δανείου και της καταβολής πολεμικών αποζημιώσεων. Δεν χρειαζόταν ο Σαμα­ράς να ταξιδέψει στη Γερμανία για να ακούσει ότι η κυβέρνησή του πρέπει να εκτελέσει επακριβώς και στο ακέραιο τις εντολές της τρόικας.

Ο ολοκληρωτισμός της ποταπότητας

Παραπονιόμαστε συνέχεια για το χαμηλό επίπεδο του σημερινού πολιτικού προσωπικού, τόσο στις συζητήσεις στο περιβάλλον μας, όσο και στο σύγχρονο χώρο ανταλλαγής απόψεων, το διαδίκτυο.

Και μετά διαβάζεις ένα άρθρο που σχολιάζει την πολιτική κατάσταση, και που, ενώ έχει γραφεί μερικά χρόνια πριν -προ κρίσης-, νομίζεις πως γράφτηκε σήμερα. Τόσο πολύ ταιριάζει στην τωρινή κατάσταση! Οπότε αναρωτιέσαι: μόνο οι σημερινοί πολιτικοί είναι άχρηστοι ή μήπως ποτέ στην Ελλάδα δεν ευδοκίμησε το είδος αυτό; Και συμφωνείς τελικά με αυτό το τελευταίο, όταν φέρεις στο μυαλό σου τους έλληνες πολιτικούς του παρελθόντος, εκείνους που θεωρούνται σπουδαίοι, και θυμάσαι τα λάθη τους, τα στραβά κι ανάποδα, τα δεινά που προκάλεσαν ακόμα κι αυτοί στη χώρα μας. 

Όλοι μπορείτε να θυμηθείτε αρκετά απ'αυτά...

Τις σκέψεις αυτές μου προκάλεσε ένα άρθρο του Τάκη Θεοδωρόπουλου που διάβασα κι έχει γραφτεί λίγα χρόνια πριν (το πότε θα το δείτε στο τέλος του). Διαβάστε και πείτε μου: Δεν μοιάζει σαν να γράφτηκε σήμερα;

Ο ολοκληρωτισμός της ποταπότητας

Το περίφημο «Ιδιωτεύειν και ου δημοσιεύειν», που ξεστόμισε ο Σωκράτης μπροστά στο δικαστήριο της Αθή­νας, σηματοδοτούσε για την εποχή εκείνη ένα πρώτης τάξεως σκάνδαλο. Η απαξίωση του δημόσιου βίου, το σημείο αιχμής του αθηναϊκού τρόπου ζωής και η επίκληση του ιδιω­τικού ως χώρου προστασίας της αλήθειας και της ηθικής εί­ναι μάλλον βέβαιο ότι βάρυναν στην καταδικαστική απόφα­ση, η οποία τον ανάγκασε να πιει το κώνειο.
Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, ότι η περίφημη ρήση απασχο­λεί ως τις μέρες μας ακόμη τους ερμηνευτές της σωκρατι­κής πρότασης. Έχω στον νου μου τον Καστοριάδη, ο οποίος στηλιτεύει τον Σωκράτη για τη στάση του, που τη θεωρεί ως άρνηση της πολιτικής δράσης, κατά συνέπεια ως απο­λιτική.

Mήπως «πλαφόν» και στα εγκλήματα; (του Χρήστου Γιανναρά)

Ο Χρήστος Γιανναράς, στο άρθρο του που αναδημοσιεύω σήμερα, σχολιάζει όσα ζούμε αυτές τις μέρες με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Έστω και αν δεν συμφωνεί κάποιος με τα γραφόμενά του 100% (προσωπικά με ξένισε η αναφορά του στις απεργίες, τις οποίες θεωρώ ως το έσχατο αμυντικό όπλο των εργαζομένων, έστω και αν δεν χρησιμοποιείται πάντα με την απαραίτητη σύνεση - όμως αυτές είναι μόνο πέντε λέξεις στο κείμενό του), αξίζει να διαβάζει τη γνώμη του, έστω και αν ο μόνος λόγος είναι (που δεν είναι ο μόνος) η τεράστια διαφορά του από τους τηλεοπτικούς σχολιαστές.
Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει η αναφορά του στις κομματικές συντεχνίες και η ταύτιση των δυο κομμάτων που κυβερνούν, αναφέροντάς τις με το ίδιο όνομα, αλλά με διαφορετικό χρώμα.  

Mήπως «πλαφόν» και στα εγκλήματα;

Το έγκλημα, η βία, ο τραμπουκισμός, η παντοδαπή κακουργία στο όνομα ιδεολογικών αντιθέσεων ή πολιτικών στοχεύσεων δεν μπορούν να απειλήσουν τη δημοκρατία (την ομαλότητα του πολιτικού βίου), όταν λειτουργεί δημοκρατία. Tέτοια συμπτώματα, εμφανιζόμενα κατά συρροήν, μάλλον αποκαλύπτουν τη δημοκρατία καταργημένη, προσχηματική, σκιώδη. Όσο ο πολιτικός βίος υπηρετεί το κοινωνικό γεγονός και όχι ιδιωτικά-συντεχνιακά συμφέροντα, όσο δεν έχει αυτονομηθεί η πολιτική από την κοινωνία και οι θεσμοί της δημοκρατίας λειτουργούν, κανένας δεν διανοείται ότι μπορούν κακουργήματα ατόμων ή συσπειρωμένων οπαδών οποιασδήποτε ολοκληρωτικής ιδεολογίας να καταλύσουν τη δημοκρατία.

H φρικτή δολοφονία εν ψυχρώ ενός τριαντατετράχρονου παλικαριού από μέλος του κοινωνικού αποστήματος που αυτοτιτλοφορείται «Xρυσή Aυγή» λειτούργησε σαν θρυαλλίδα για μια επιπλέον παταγώδη έκρηξη της αηδιαστικής υποκρισίας των συντεχνιών που αυτο-ονομάζονται «κόμματα»: Ωρύονται και ολολύζουν ότι κινδυνεύει η δημοκρατία, απειλείται το πολίτευμα της χώρας από τον ψυχανώμαλο δολοφόνο και τη συμμορία των περιθωριακών που αναμασούν παραληρήματα νεκρών ιδεολογημάτων φρίκης εφιαλτικής.