Η αυτονομία της φιλοσοφικής έρευνας

Το έργο της φιλοσοφίας είναι η «εννοιολογική ανάλυση». Όμως, τόσο η διαφορά στον τρόπο δικαιολόγησης της στροφής του ενδιαφέροντος στην κοινή γλώσσα όσο και οι διαφορετικές πρακτικές των φιλοσόφων, που επικαλούνται αυτόν τον νέο ορισμό, καταδεικνύει το γεγονός ότι και η έννοια της «εννοιολογικής ανάλυσης» είναι μάλλον ασαφής. Δημιουργείται, λοιπόν, η υποψία ότι η έννοια αυτή χρησιμοποιείται μάλλον για να αντιπαρατεθεί με κάτι παρά για να ορίσει θετικά τη φιλοσοφική έρευνα. Και, συγκεκριμένα, ο όρος επιστρατεύεται προκειμένου να υπογραμμίσει έναν σαφή διαχωρισμό μεταξύ φιλοσοφικής και επιστημονικής έρευνας.

Η ταύτιση της φιλοσοφίας με την ανάλυση των καθημερινών μας γλωσσικών χρήσεων αποτελεί μια απόπειρα να επαναπροσδιοριστεί η φιλοσοφία, να της αποδοθούν σαφείς μέθοδοι έρευνας. Πίσω από την προσπάθεια επαναορισμού του έργου και των σκοπών της φιλοσοφίας, όμως, διαφαίνεται και ένα άγχος «διάσωσης» της φιλοσοφίας ως κλάδου. Τόσο ο Austin όσο και ο Wittgenstein, πίσω από τα αρνητικά τους σχόλια για την παλαιότερη φιλοσοφία, κρύβουν την ελπίδα της διάσωσης της αυτονομίας της φιλοσοφίας ως εννοιολογικής έρευνας.

Σε μεγάλο βαθμό, το αίτημα αυτό για τη διάσωση της φιλοσοφίας ως αυτόνομου κλάδου προκύπτει ακριβώς μέσα από μια υπόρρητη, εν πολλοίς, σύγκριση της φιλοσοφίας με την επιστήμη. Η φιλοσοφία πρέπει να ανακτήσει το χαμένο της κύρος — το κύρος που τώρα έχει η επιστήμη. Οι φιλόσοφοι πρέπει να συμφωνήσουν — όπως συμφωνούν και οι επιστήμονες. Τα παραδοσιακά φιλοσοφικά προβλήματα είναι ψευδοπροβλήματα. Τόσοι αιώνες ενασχόλησης μαζί τους κι ακόμα δεν έχουν επιλυθεί. Η εκκίνηση, λοιπόν, αυτής της απόπειρας μετεξέλιξης της φιλοσοφίας σε κάτι νέο οφείλεται, εν πολλοίς, στο ότι αντιπαραθέτουν, ρητά ή άρρητα, τη φιλοσοφία με την επιστήμη και βρίσκουν την επιστήμη να υπερέχει.

Η Αθήνα, χιλιάδες χρόνια πριν, όπως περιγράφεται στον διάλογο του Πλάτωνα "Κριτίας"

Στον "Κριτία" του Πλάτωνα δίνεται μια περιγραφή της Αθήνας, όπως ήταν την περίοδο που έγιναν οι μάχες με τον στρατό της Ατλαντίδας, δηλαδή εννιά χιλιάδες χρόνια νωρίτερα.

Μου φάνηκε ενδιαφέρουσα αυτή η περιγραφή, γι'αυτό σκέφτηκα να μοιραστώ αυτήν την - κατανοητή ελπίζω - μετάφραση εκείνου του τμήματος του διαλόγου με όποιον ενδιαφέρεται. 

ΚΡΙΤΙΑΣ: ...Η πρωτεύουσα στα χρόνια εκείνα είχε τακτοποιημένους τους κατοίκους της κα­τά αυτόν εδώ τον τρόπο. Αρχικά η περιοχή της Ακρό­πολης δεν ήταν τότε όπως είναι τώρα. Γιατί κάποτε έπεσε πάρα πολλή βροχή και ξέγδαρε όλο το γύρω απ’αυτήν χώμα και την έκαμε γυμνή. Έγιναν δε ακόμα και σεισμοί και άλ­λη νεροποντή, η τρίτη στη σειρά πριν γίνει ο μεγάλος κα­τακλυσμός του Δευκαλίωνα. Πρωτύτερα όμως, σε άλλη εποχή, η Ακρόπολη ήταν τόσο μεγάλη, που έφτανε ως τον Ηριδανό και τον Ιλισό και περιελάμβανε και την Πνύκα, είχε δε σύνορό της το Λυκαβηττό από το αντικρινό μέ­ρος της Πνύκας. Ήταν δε όλη σκεπασμένη με χώμα, και εκτός από λίγα μέρη, στο πάνω μέρος ήταν ίσιωμα. Και κατοικούσαν στα ακριανά της μεν μέρη και κά­τω από τις πλαγιές της, τεχνίτες και γεωργοί, που καλλιεργούσαν τα μέρη που ήταν κοντά της.

Στο επάνω δε μέρος είχε τις κατοικίες της μόνη η τάξη των πολεμιστών ολόγυρα στο ναό της Αθηνάς και του Ηφαί­στου, περιτριγυρισμένη με έναν τοίχο σαν το περίφραγμα κήπου ενός σπιτιού. Προς τα βορεινά πάλι μέρη είχαν σπίτια κοι­νά οι πολεμιστές και χειμωνιάτικες εγκαταστάσεις, όπου έτρωγαν το χειμώνα όλοι μαζί, και είχαν φτιάξει σ’αυτό το μέρος και ό,τι άλλο τους χρειάζονταν για να μπορούν να κάνουν κοινοβιακή ζωή, δηλαδή για να κατοικούν αυτοί και οι ιερείς, χωρίς όμως να ενδιαφέρονται να μαζεύουν χρυσάφι και ασήμι, γιατί αυτά τα πράγματα σε τίποτα και πουθενά δεν τα χρησιμοποιούσαν. Μα προσπα­θώντας να μην είναι ούτε σκορποχέρηδες ούτε και τσιγκού­νηδες, έχτιζαν σπίτια καλά, στα οποία και αυτοί οι ίδιοι και τα παιδιά των παιδιών τους έμεναν ως τα γηρατειά τους, τα άφηναν δε αυτά τα σπίτια όπως ήταν η κάθε μια γενιά στην επόμενη.