Ο Τσίπρας αγοράζει πανάκριβα πολιτικό χρόνο (του Σταύρου Λυγερού)

Όπως αναμενόταν, η τεχνική συμφωνία οριστικοποιήθηκε και κατ’ αυτό τον τρόπο άνοιξε ο δρόμος για το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης στο Eurogroup της 22ας Μαΐου. Το κλίμα, άλλωστε, είχε διαμορφωθεί εδώ και αρκετές ημέρες. Είναι ενδεικτικό ότι ο Ντάισελμπλουμ είχε εμφανισθεί κατηγορηματικός στο Ευρωκοινοβούλιο και μάλιστα είχε αναλάβει και σχετική δέσμευση.

Στο ίδιο μήκος κύματος εξέπεμπε και η Κομισιόν. Με παρέμβαση του Μοσχοβισί, μάλιστα, είχε παρακαμφθεί το εμπόδιο με τις λιγνιτικές μονάδες της ΔΕΗ. Ο δε Γιούνκερ είχε δηλώσει πως υπάρχει ένα όριο στην πίεση που οι δανειστές πρέπει να ασκούν στην ελληνική κοινωνία και κυβέρνηση. Είχε υπογραμμίσει όχι μόνο ότι είναι εναντίον των μεγάλων περικοπών στις συντάξεις, αλλά και ότι πρέπει να περιγραφούν τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για την ελάφρυνση του χρέους.

Αναμφίβολα, το γιγαντιαίο πρωτογενές πλεόνασμα (4,2% έναντι στόχου 0,5%) έπαιξε τον ρόλο του για να βελτιωθεί το κλίμα στους κόλπους της Ευρωζώνης έναντι της Αθήνας. Επίσης, έδωσε ένα επιχείρημα αντίστασης στις υπέρμετρες απαιτήσεις του ΔΝΤ για πρόσθετα μέτρα λιτότητας. Και τώρα που η 2η αξιολόγηση κλείνει και αίρεται η αβεβαιότητα, η προσοχή στρέφεται στον λογαριασμό που συνοδεύει το κλείσιμο. Και ο λογαριασμός είναι επώδυνος.

Η αναλγησία των Ελλήνων πολιτικών δεν έχει προηγούμενο

   Βιώνοντας τις επιπτώσεις του 3ου συνεχόμενου μνημονίου, το οποίο έρχεται να γκρεμίσει ό,τι γλύτωσε από τα δυο προηγούμενα, δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε ποιος είναι ο λόγος που οι Έλληνες πολιτικοί επιμένουν να ισοπεδώσουν τη χώρα, υπακούοντας τις εντολές των "δανειστών" που αποδεδειγμένα πλέον - όπως έχει καταγραφεί από τις πένες των κορυφαίων οικονομολόγων διεθνώς - στόχο έχουν να καταστρέψουν κάθε τομέα της οικονομίας μας που θα μπορούσε να γίνει στυλοβάτης μιας ενδεχόμενης ανάκαμψης της χώρας (τραπεζικό σύστημα, φαρμακοβιομηχανίες, τουρισμός κ.ά.).
   Εκτός αυτού έχουν επιτεθεί στην κοινωνία με βασικά όπλα την υψηλή - και συνεχώς αυξανόμενη - φορολογία, αλλά και τις περικοπές όχι μόνο των μισθών, αλλά με μεγαλύτερη ένταση των συντάξεων, στοχοποιώντας μια τάξη Ελλήνων που - λόγω ηλικίας, αλλά και με δεδομένο ότι δεν εργάζονται πλέον - δεν μπορεί να αντιδράσει τουλάχιστον απεργώντας.
Αυτή η θρασύδειλη επίθεση μπορεί να χαρακτηριστεί με μια λέξη: αναλγησία. Ίσως μάλιστα αυτός ο χαρακτηρισμός να είναι και ο πλέον ήπιος που μπορεί να τους αποδοθεί.
   Στην πολιτική αναλγησία αναφέρεται και το άρθρο του Γιάννη Μάρκοβιτς* που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.  

Πολιτική αναλγησία: Η κατάρα

Αναλγησία είναι η απουσία αίσθησης του πόνου, ενόσω ο άνθρωπος διατηρεί τις αισθήσεις του. Είναι η απονιά, η έλλειψη συμπόνιας, η επίδειξη σκληρότητας. Η απανθρωπιά είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του ανάλγητου. Δεν αντιλαμβάνεται τον άλλον, ούτε μπορεί να κατανοήσει τις ανάγκες του, αλλά εξ ιδίων κρίνει τα αλλότρια. Η δική του ασπλαχνία, ο εκβαρβαρισμός του είναι κριτήρια αντιμετώπισης των ανθρώπων. Ο ανάλγητος αντιμετωπίζει τους άλλους ως υπανθρώπους, ως όντα χωρίς δικαιώματα και υπόσταση, τους θεωρεί κατώτερούς του. Είναι μισάνθρωπος και υπερφίαλος. Αλλά αυτός δεν είναι ανώτερος, γιατί ο ανώτερος είναι σκληρός με τον εαυτό του, ενώ ο κατώτερος άνθρωπος είναι σκληρός με τους άλλους (Κομφούκιος). 

Τι κρύβεται πίσω από τον πόλεμο της μπύρας;

Ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα της πολιτικής που επιβάλλουν οι "δανειστές" στις πρόθυμες και αδύναμες ελληνικές κυβερνήσεις προκειμένου να ισοπεδωθεί κάθε εναπομείνασα στη χώρα μας παραγωγική εστία, είναι και η εντολή αύξησης της φορολόγησης των ανεξάρτητων μικρών ζυθοποιών που γνώριζαν ιδιαίτερη άνθιση τα τελευταία χρόνια. Έτσι οι ..."σωτήρες" της ελληνικής οικονομίας, αφού εκμηδένισαν την αγροτική παραγωγή - αρχικά με τις ποσοστώσεις και τις επιδοτήσεις και πρόσφατα με νέα μέτρα κατά των αγροτών - στοχοποίησαν την ανθούσα ελληνική φαρμακοβιομηχανία, πολεμούν τον τουρισμό μας με την διαταγή επιβολής υψηλού ΦΠΑ στα νησιά μας, που αποτελούν την βιτρίνα της ελληνικής ομορφιάς... (και άλλα πολλά που μπορεί να απαριθμήσει κανείς διαβάζοντας τα μνημόνια που μας επιβάλλουν) ήλθε η σειρά και αυτού του μικρού οχυρού που έδειξε να αντιστέκεται στην κυριαρχία δυο πολυεθνικών κολοσσών παραγωγής μπύρας στην ελληνική αγορά.
Ένα γενικότερο συμπέρασμα που μπορεί να βγει από την παρακολούθηση των περιλαμβανομένων στο 3ο μνημόνιο και τις απαιτήσεις των "δανειστών" κατά τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις είναι ότι μάλλον δεν θα χρειαστεί 4ο μνημόνιο αφού το 3ο θα ολοκληρώσει την ισοπέδωση της οικονομίας της χώρας μας. Ίσως βιάζονται οι "εταίροι" μας να τελειώνουν με μας για να ασχοληθούν στη συνέχεια και με κάποια άλλη χώρα του ευρωπαϊκού νότου, εφαρμόζοντας τα ...χρήσιμα συμπεράσματα που θα έχουν εξάγει από την επιδρομή στην ελληνική οικονομία.
Μια συνοπτική περιγραφή των λόγων που οι "σωτήρες" μας επιτίθενται στην ελληνική παραγωγή μπύρας περιέχει το παρακάτω άρθρο*.      

Μονομαχία Δαυίδ και Γολιάθ στην ελληνική αγορά μπύρας
 

Με δύο παγκόσμιους πολυεθνικούς κολοσσούς να κυριαρχούν στην ελληνική αγορά μπύρας, η δειλή αλλά σταθερή άνοδος των ανεξάρτητων ελλήνων παραγωγών στα χρόνια της κρίσης και των Μνημονίων ήταν εύλογο να φέρει και τον πόλεμο: Είναι ο πόλεμος που πυροδοτήθηκε από το «μπες-βγες» στο πολυνομοσχέδιο των προαπαιτούμενων της διάταξης για αύξηση της φορολόγησης των ανεξάρτητων μικρών ζυθοποιών της Ελλάδας - μιας διάταξης με προσδοκώμενο έσοδο μόλις 3,4 εκατ. ευρώ για το 2016.
Στην ουσία, όμως, είναι ένας πόλεμος με μακρύ παρελθόν και μέλλον, που αφορά μια βιομηχανία με ετήσια κατανάλωση 3.900.000 εκατόλιτρων ετησίως και με τζίρους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Και που εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τον ρόλο του lobbying στη διαμόρφωση των Μνημονίων, για τις σχέσεις και την επιρροή των πολυεθνικών στις ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες και εντολές, καθώς και για τα πραγματικά περιθώρια ύπαρξης των ανεξάρτητων παραγωγών και επιχειρήσεων στην ελεύθερη, ενιαία αγορά.

Τα αποτελέσματα της επίσκεψης του Ολάντ στην Ελλάδα (του Στ.Λυγερού)

Παρά το θετικό κλίμα που προσπάθησαν να καλλιεργήσουν τα ελληνικά ΜΜΕ για τα αποτελέσματα της επίσκεψης του Γάλλου προέδρου στην Ελλάδα, οι πολίτες είναι πλέον υποψιασμένοι και δεν πιστεύουν ότι μπορεί να προκύψει τίποτε καλό για εμάς από τους δανειστές. Έτσι οι περισσότεροι είμαστε σίγουροι ότι αυτή η επίσκεψη είχε στόχο να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των Γάλλων στην προσπάθειά τους να προλάβουν να πάρουν και αυτοί κάτι από την ελληνική περιουσία που ξεπουλιέται - με βάση τα συμφωνηθέντα με τα μνημόνια, τα οποία εφαρμόζουν οι ιθαγενείς κυβερνήτες τα τελευταία πέντε χρόνια - πριν προλάβουν οι γερμανοί και οι Κινέζοι να σκουπίσουν και τα τελευταία ψίχουλα που έχουν απομείνει.

Περισσότερες λεπτομέρειες για τα περιλαμβανόμενα στην επίσκεψη του Ολάντ στη χώρα μας αναφέρει ο κ.Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του*, που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.

 

Ρεφάρουμε το ελληνικό χρέος με εταιρείες και ακίνητα

Πρόταση για μετατροπή του διακρατικού χρέους της Ελλάδας προς τη Γαλλία (από την πρώτη δανειακή σύμβαση του 2010), ύψους πάνω από 10 δισ. ευρώ, σε μετοχές ελληνικών δημόσιων επιχειρήσεων και περιουσιακών στοιχείων εξετάστηκε, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, στις συνομιλίες του Ελληνα πρωθυπουργού με τον Γάλλο πρόεδρο.
Οι δύο πλευρές αντιμετωπίζουν καταρχήν με θετικό τρόπο το ενδεχόμενο σύστασης μιας ελληνογαλλικής εταιρείας επενδύσεων με αυτό τον σκοπό, αλλά για να δρομολογηθεί η υλοποίηση του σχεδίου πρέπει προηγουμένως να δοθεί λύση σε μια σειρά από δύσκολα προβλήματα.
Είναι προφανές ότι δεν πρέπει να δημιουργηθεί προηγούμενο ευνοϊκής μεταχείρισης της Γαλλίας έναντι των άλλων χωρών-μελών της Ευρωζώνης, ιδιαιτέρως όταν και οι δύο πλευρές συμφωνούν στην ανάγκη αναδιάρθρωσης του συνολικού ελληνικού χρέους. Επίσης, θα πρέπει να μην εγερθεί ζήτημα ανταγωνιστικότητας σε ό,τι αφορά το ειδικό ταμείο που προορίζεται για την αποπληρωμή του χρέους. Γι’ αυτό και η πρόταση παραπέμφθηκε να μελετηθεί και να εξειδικευτεί από τους αρμόδιους υπουργούς.

Η δεύτερη ευκαιρία στο ΣΥΡΙΖΑ έχει χρονικό ορίζοντα

Είναι πρώτη φορά που σε εκλογές οι πολίτες ψήφισαν (όσοι τουλάχιστον προσήλθαν να ψηφίσουν) με βαριά καρδιά. Η ανηφόρα που βρίσκεται μπροστά μας είναι γνωστή σε όλους και η επιλογή αφορούσε στο κόμμα που θα μας συντρόφευε σε αυτή τη δύσκολη πορεία. Ο ΣΥΡΙΖΑ φάνηκε πιο πειστικός και παρά τα δείγματα ανικανότητας που είχε επιδείξει κατά την προηγηθείσα επτάμηνη διακυβέρνηση, ανέλαβε για δεύτερη φορά το βάρος της διακυβέρνησης, κάτω από την επιτροπεία των δανειστών πλέον, αφού οι προεκλογικές υποσχέσεις του Ιανουαρίου αποδείχτηκαν απραγματοποίητες, έπεα πτερόεντα.
Και τώρα τι; Την άποψή του για τις ισορροπίες που έχουν δημιουργηθεί μετά τις εκλογές και εν όψει της ψήφισης των σκληρών προαπαιτούμενων παραθέτει στη συνέχεια ο Νώτης Ιωάννου.

Ο δρόμος  είναι μπροστά, για όσους τον βλέπουν

του Νώτη Ιωάννου

Κοιτάζοντας κανείς τα αποτελέσματα των εκλογών του Σεπτεμβρίου, έχει την εντύπωση πως ο χρόνος παρέμεινε αμετακίνητος από την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση του Ιανουαρίου. Έκτοτε, δηλαδή, φαντάζει στάσιμος, σαν να μην διέδραμε καν, σαν να ολίσθησε σε μεταφυσική χοάνη ή άβυσσο  και καταργήθηκε. Άλλως πως, δεν εξηγείται το γεγονός ότι, ενώ συνέβησαν επάλληλα, μείζονα συμβάντα της ενδιάμεσης, πυκνής πολιτικής επικαιρότητας μηνών, κατά παράδοξο τρόπο, φαίνεται πως ο αντίκτυπός τους διέλαθε της προσοχής της κοινωνίας. Η διαμόρφωση της κοινής γνώμης, παραβάλλοντας τα αντίστοιχα κομματικά ποσοστά, δείχνει συνολικά να αποσιωπά τις εξαρχής πολιτικές εκτιμήσεις για την Κυβέρνηση, έως και την πυρετώδη "κοσμογονία" του καλοκαιριού· δείχνει να αποσβένει τις κακές εντυπώσεις, να μην τις προσμετρά.

Οικονομολόγοι εναντίον οικονομικών

Είναι πλέον γεγονός ότι όλο και από περισσότερους γίνεται παραδεκτή η άποψη ότι τα μέτρα (ή κατ’ ευφημισμόν «μεταρρυθμίσεις») που επιβάλλουν στη χώρα μας οι δανειστές δεν έχουν σκοπό τη βελτίωση της οικονομίας της χώρας – όπως εκείνοι ισχυρίζονται – αλλά την παραδειγματική τιμωρία των πολιτών της χώρας μας για κάποιον λόγο για τον οποίον έχουν ακουστεί διάφορες ερμηνείες. Αυτό άλλωστε, κατά καιρούς, έχει δημοσιοποιηθεί από αξιόπιστες πηγές ως πληροφορία μέσα από τις συζητήσεις κορυφαίων πολιτικών παραγόντων της Ευρωζώνης.
Ας υποθέσουμε όμως ότι οι δανειστές δεν έχουν κακούς σκοπούς, καθώς και ότι δε είναι τόσο άσχετοι όσο δείχνουν οι υφεσιακές πολιτικές που συνεχώς μας επιβάλλουν δια των μνημονίων, αλλά θέλουν ειλικρινώς να βελτιώσουν την οικονομία της χώρας μας. Μπορούν να επιτύχουν αυτόν το στόχο οικονομικά μοντέλα που χρησιμοποιήθηκαν σε χώρες στις οποίες οι συνθήκες ήταν εντελώς διαφορετικές από αυτές που επικρατούν στην Ελλάδα; Η λογική απάντηση είναι αρνητική, φυσικά. Το θέμα είναι ότι σε κάποιες περιπτώσεις που δοκίμασαν να διαφοροποιήσουν κάποια στοιχεία των μοντέλων τους, και αυτές οι προσπάθειες αποδείχτηκαν αποτυχημένες (λάθος πολλαπλασιαστές, λάθος προβλέψεις κλπ).
Αν γενικεύσουμε το ερώτημα, θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν η οικονομική επιστήμη διαθέτει τα εργαλεία που θα βοηθήσουν μια χώρα που βρίσκεται σε κρίση, να την ξεπεράσει. Το άρθρο του καθηγητή Dani Rodrik* που αναδημοσιεύω στη συνέχεια θέτει παρόμοιους προβληματισμούς προτείνοντας κάποιες απαντήσεις.

Από τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, όταν τα οικονομικά - εναγκαλίζοντας όλο και περισσότερο τα μαθηματικά και τη στατιστική - ανέπτυξαν επιστημονικές αξιώσεις, οι ασκούντες το επάγγελμα έχουν κατηγορηθεί για ποικίλα αμαρτήματα. Οι κατηγορίες – μεταξύ των οποίων η ύβρις, η παράβλεψη κοινωνικών στόχων πέραν του εισοδήματος, η υπερβάλλουσα προσοχή στις επίσημες τεχνικές, και η αποτυχία πρόβλεψης μειζόνων οικονομικών εξελίξεων, όπως είναι οι χρηματοοικονομικές κρίσεις – έρχονταν συνήθως απ΄ έξω, ή έστω από ένα ετερόδοξο περιθώριο. Ωστόσο το τελευταίο διάστημα φαίνεται πως ακόμα και οι πρωτεργάτες του χώρου είναι δυσαρεστημένοι.
Ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν το΄χει κάνει συνήθεια να μαίνεται εναντίον της τελευταίας γενιάς μακροοικονομικών μοντέλων γιατί παραβλέπουν παραδοσιακές κεϋνσιανές αλήθειες. Ο Πολ Ρόμερ, ένας από τους εμπνευστές της νέας θεωρίας ανάπτυξης, έχει κατηγορήσει ορισμένα κορυφαία ονόματα, μεταξύ των οποίων και ο βραβευμένος με Νόμπελ Ρόμπερτ Λούκας, για αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «mathiness» – τη χρήση των μαθηματικών με σκοπό να θολώσουν, και όχι να αποσαφηνίσουν, την κατάσταση.

Ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος από τον Σταύρο Λυγερό

Είναι γεγονός ότι η απρόσμενη διαφορά ψήφων ανάμεσα στα δυο πρώτα κόμματα έχει δημιουργήσει έκπληξη και πολλές αναλύσεις. Εμείς θα προσφύγουμε στη διεισδυτική ματιά του κ.Σταύρου Λυγερού για να έχουμε έναν ψύχραιμο σχολιασμό των αποτελεσμάτων των εκλογών της Κυριακής.

Το εκλογικό αποτέλεσμα, οι δημοσκοπήσεις και οι εκλογικοί πρόσφυγες

Ακόμα και οι πιο αισιόδοξοι στην Κουμουνδούρου εξεπλάγησαν από το εκλογικό αποτέλεσμα. Για μία ακόμα φορά οι δημοσκοπήσεις έπεσαν παταγωδώς έξω. Αντί για ντέρμπι οι κάλπες κατέγραψαν μία νέα σαρωτική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, για την ακρίβεια μία νέα σαρωτική νίκη του Τσίπρα.
Το πρώτο ζήτημα που εκ των πραγμάτων τίθεται είναι η καταρρακωμένη αξιοπιστία των δημοσκοπήσεων. Είναι κοινό μυστικό ότι αρκετές εταιρείες «πειράζουν» τα αποτελέσματα, προκειμένου να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις αυτών που τις πληρώνουν. Φαίνεται, όμως, πως υπάρχει ευρύτερο πρόβλημα. Μία μεγάλη μερίδα πολιτών θεωρεί τις εν λόγω εταιρείες μέρος της διαπλοκής των ΜΜΕ με την οικονομική ολιγαρχία και το παλαιό πολιτικό κατεστημένο και φαίνεται πως δεν απαντά με ειλικρίνεια.
Πέρα, όμως, από το ναυάγιο των δημοσκοπήσεων θα πρέπει να ομολογήσουμε πως και οι εμπειρικές εκτιμήσεις έβλεπαν νίκη του ΣΥΡΙΖΑ με τρεις, το πολύ με τέσσερις μονάδες. Μετά τα όσα συνέβησαν, την επιβολή κεφαλαιακών ελέγχων, τη μνημονιακή στροφή που μετέτρεψε το ηχηρό «όχι» σε «ναι» και τη διάσπαση, ακόμα και οι πιο αισιόδοξοι στην Κουμουνδούρου θεωρούσαν απίθανο να πλησιάσουν το 36,5% του Ιανουαρίου. Κι όμως, το εκλογικό κόστος ήταν μόνο μία μονάδα!

Υπάρχει οργανωμένο σχέδιο από ΕΕ και ΔΝΤ για διάλυση της Ελλάδας (συνέντευξη του Noam Chomsky)

Ο Noam Chomsky είναι από τους σύγχρονους διανοητές που χαίρουν παγκόσμιας αναγνώρισης. Έχω φιλοξενήσει και άλλες φορές συνεντεύξεις του, στις οποίες μιλάει για την Ελλάδα, αφού είναι φανερό πως παρακολουθεί με ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα στη χώρα μας.
Στην πλέον πρόσφατη συνέντευξή του, που αναδημοσιεύω πιο κάτω, αναφέρεται στα προβλήματα που έχουν δημιουργήσει στην οικονομία και την κοινωνία μας τα μνημόνια και τολμώ να πω ότι είναι στο ίδιο μήκος κύματος με τα άρθρα που επιλέγω για αναδημοσίευση στο blog.

Θα ήθελα να σταθώ σε δυο σημεία.
Αν διαβάσετε την αναφορά του στο εναλλακτικό σχέδιο Βαρουφάκη και στο αποτέλεσμα που έβγαλε η Επιτροπή Αλήθειας για το Χρέος, θα αντιληφθείτε για ποιο λόγο το εγχώριο ολιγαρχικό σύστημα συνεπικουρούμενο από εκείνο των "δανειστών" προσπάθησε (και σε μεγάλο βαθμό τα κατάφερε, τουλάχιστον στα μάτια πολλών συμπολιτών μας) να αποδομήσει και τον Γ.Βαρουφάκη και τη Ζ.Κωνσταντοπούλου - στηριζόμενο σε ιδιόμορφα χαρακτηριστικά του χαρακτήρα τους, που όμως ελάχιστη σχέση είχαν με τα αποτελέσματα της δουλειάς τους. Να διευκρινίσω ότι θετικά κρίνω τον Γ.Βαρουφάκη ως οικονομολόγο και όχι ως πολιτικό και τη Ζ.Κωνσταντοπούλου ως πρόεδρο των επιτροπών για το χρέος και τις πολεμικές επανορθώσεις.

Διαβάζοντας ένα άλλο σημείο της παρακάτω συνέντευξης, στο οποίο ο αμερικανός διανοητής αναφέρεται στα καταστροφικά για τους Έλληνες αποτελέσματα των μνημονίων και τη μεγάλη πιθανότητα να αναγκαστεί να μεταναστεύσει το 1/5 περίπου των συμπολιτών μας, αναζητώντας δουλειά σε άλλες χώρες, μου ήλθε στο νου η εικόνα που βλέπουμε αυτές τις μέρες στους δέκτες μας με το εκ της Ασίας ορμώμενο μεταναστευτικό κύμα και την πιθανότητα σε πολύ λίγα χρόνια να είναι οι συμπατριώτες μας εκείνοι που θα προσπαθούν να περάσουν σύνορα χωρών στην προσπάθειά τους να βρουν μια καλύτερη τύχη.

Ας διαβάσουμε όμως τη συνέντευξη του Noam Chomsky, τον οποίον απορώ πως δεν έχει προσπαθήσει να αποδομήσει και αυτόν το διεθνές τραπεζικό/οικονομικό σύστημα, εφόσον με τα λόγια του και τα γραπτά του ξεσκεπάζει διαρκώς τις μεθοδεύσεις του.

• Ποια είναι η αποτίμησή σας για τη συμφωνία ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους δανειστές;

Μοιάζει σαν η Ελλάδα να παραδόθηκε έπειτα από μια στρατιωτική επέμβαση, η οποία έχει στόχο τα εδάφη σας, τα «ασημικά» σας, αλλά και τον δημόσιο τομέα. Το δίλημμα ήταν «παραδοθείτε τώρα, διότι αργότερα θα είναι χειρότερα». Έτσι, ο Τσίπρας παραδόθηκε ολοκληρωτικά.
Όμως δεν έπρεπε να το κάνει αυτό. Πίστευε ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να εγκαταλείψει το ευρώ. Ωστόσο, όπως του έλεγαν ο Βαρουφάκης και ο Αμερικανός σύμβουλός του, Τζέιμς Γκαλμπρέιθ, δεν ήταν τόσο δύσκολο να βγείτε από το ευρώ. Θα υπήρχε μια μεταβατική περίοδος, στη διάρκεια της οποίας η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να αναλάβει τον έλεγχο των τραπεζών που θα κατέρρεαν. Η ανάληψη αυτού του ελέγχου δεν είναι καθόλου κακή ιδέα.
Εάν η κυβέρνηση το είχε κάνει και τις είχε εθνικοποιήσει, τότε θα είχε εξασφαλίσει τα μέσα πληρωμής κατά τη διάρκεια μετάβασης και έτσι θα έσωζε τον δημόσιο τομέα, τις συντάξεις και την περιουσία της χώρας. Επρεπε να πει στους δανειστές, «εάν δεν καταλήξουμε σε συμφωνία, θα αποκηρύξουμε το χρέος προς το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την τρόικα».

Η εκλογική δυναμική και η επόμενη ημέρα (του Σταύρου Λυγερού)

Δεν νομίζω ότι και μετά το δεύτερο ντιμπέιτ που έγινε μεταξύ των αρχηγών των δυο μεγαλύτερων κομμάτων, οι αναποφάσιστοι κατάφεραν να διακρίνουν κάποια διαφορά στην πολιτική που προτίθεται να ασκήσει το καθένα από τα δυο μεγάλα κόμματα (μεγάλα, σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα). Βέβαια, φταίει και ο τρόπος που συμφωνείται να γίνεται το ντιμπέιτ, που αναγκάζει τους συμμετέχοντες να "παίζουν" αμυντικά, έχοντας στο νου τους μόνο πώς θα αποφύγουν τα λάθη.
Το 3ο μνημόνιο που ψηφίστηκε πριν από ένα μήνα δεν αφήνει ιδιαίτερα περιθώρια ελιγμών στον τρόπο εφαρμογής του. Αυτός είναι ο κυριότερος λόγος που οι πολιτικοί αρχηγοί απέφυγαν τις συνήθεις μεγαλόστομες εξαγγελίες. Ένας άλλος λόγος είναι ότι δεν έχουν απομείνει πολλοί αφελείς πολίτες που θα τους πίστευαν και τα κόμματα το έχουν καταλάβει, όπως φαίνεται.
Πού βρισκόμαστε λοιπόν και τι πρόκειται να ακολουθήσει; Η συνετή ματιά του κ. Σταύρου Λυγερού είναι η πλέον κατάλληλη να μας διαφωτίσει.


Τα ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών δεν επηρέασαν κατά τρόπο αξιόλογο τον εκλογικό συσχετισμό δυνάμεων, δεδομένου ότι δεν υπήρξαν καθαροί νικητές και ηττημένοι. Κατέδειξε, ωστόσο, πόσο στείρο είναι το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα. Κατά τη διάρκειά τους δεν ακούστηκε ούτε μία καινοτόμα πρόταση, ούτε μία νέα ιδέα για τον τρόπο, με τον οποίο η Ελλάδα θα ξανασταθεί στα πόδια της.
Δεν πρόκειται μόνο για ανικανότητα των κομματικών επιτελείων. Είναι κάτι ακόμα χειρότερο. Δεν νοιώθουν καν την ανάγκη να προτείνουν κάτι καινούριο. Πολύ περισσότερο να επεξεργασθούν ένα ρεαλιστικό εθνικό σχέδιο που να είναι συμβατό με τις μνημονιακές υποχρεώσεις και να δεσμευθούν για την εφαρμογή του. Εάν το ένοιωθαν θα μπορούσαν τουλάχιστον να καλύψουν τη δική τους ανεπάρκεια και να απευθυνθούν σε εμπειρογνώμονες και σε ανθρώπους της αγοράς για να αλιεύσουν πρωτότυπες ιδέες.

Το διακύβευμα των εκλογών

Η ερώτηση «γιατί έπρεπε να πάμε πάλι σε εκλογές;» ακούγεται κατά κόρον τις μέρες που ακολούθησαν την προκήρυξή τους. Ειδικά, εφόσον αυτό έγινε μετά την ψήφιση του 3ου «αριστερού» μνημονίου, ενώ θα είχε κάποια λογική εάν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ απευθυνόταν στους πολίτες ζητώντας την αποδοχή του, πριν αυτό ψηφιστεί. Όμως, μετά την εμπειρία του δημοψηφίσματος, δεν ήταν καθόλου βέβαιο ότι το αποτέλεσμα εκλογών με αυτό το διακύβευμα θα ήταν το επιθυμητό, έτσι κρίθηκε προτιμότερο να ζητηθεί η γνώμη μας για κάτι που αποτελεί τετελεσμένο γεγονός, άρα, ουσιαστικά άνευ ουσίας.
Μπορεί όμως να θεωρηθεί και ότι η προσφυγή στις κάλπες γίνεται εκ του πονηρού, αφού είναι βέβαιο ότι τα μνημονιακά κόμματα θα έχουν την πλειοψηφία των εδρών και της νέας Βουλής. Αντίθετα τα αντιμνημονιακά κόμματα (τρία, κατά τα φαινόμενα) βαδίζουν το καθένα το δικό του δρόμο, οπότε, ακόμα και στην –αδύνατη- περίπτωση που θα άθροιζαν πάνω από 150 έδρες δεν θα μπορούσαν να σχηματίσουν αντιμνημονιακή κυβέρνηση. Ευνόητο είναι, αφού κανένα κόμμα δεν θα μπορούσε να συμπράξει με τη Χρυσή Αυγή, ενώ και το ΚΚΕ δεν επιθυμεί να συμπράξει με κανένα άλλο κόμμα, δεξιό ή αριστερό. 
Από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι μετά τις εκλογές θα έχουμε μια ακόμα κυβέρνηση (με κορμό το πρώτο κόμμα) που θα εφαρμόσει το ψηφισμένο μνημόνιο, κάτω από τις οδηγίες του ολλανδού κομισάριου Μάαρτεν Φερβέι, επικεφαλής της Task Force, της ουσιαστικής κυβερνητικής εξουσίας στη χώρα πλέον.
Τότε, ποιο είναι το διακύβευμα των επικείμενων εκλογών; Ίσως το άρθρο της Βασιλικής Σιούτη ρίξει λίγο φως σε αυτό το ερώτημα.

Το διακύβευμα των εκλογών 
(της Βασιλικής Σιούτη)

«Ήμασταν υποχρεωμένοι να απευθυνθούμε στον ελληνικό λαό μετά τη συμφωνία, για να ζητήσουμε την έγκρισή του», αναφέρουν όλο και πιο συχνά υπουργοί της κυβέρνησης όταν ρωτιούνται για τον λόγο που οδήγησαν τη χώρα τόσο σύντομα ξανά σε κάλπες. Όλοι τους παραδέχονται ότι οι ψηφοφόροι στις εκλογές του περασμένου Ιανουάριου δεν τους έδωσαν εντολή για νέο Μνημόνιο, αλλά για την κατάργησή του, άρα έμμεσα αναγνωρίζουν κι ότι δεν είχαν την πολιτική νομιμοποίηση για ένα τρίτο πρόγραμμα, επαναλαμβάνουν όμως διαρκώς ότι δεν είχαν τη λαϊκή νομιμοποίηση ούτε για άτακτη χρεοκοπία και δραχμή, «δεν υπήρχε εναλλακτική λύση. Τη στιγμή εκείνη η άλλη επιλογή ήταν η καταστροφή», επιμένουν.

Ποιο θα είναι όμως το διακύβευμα των εκλογών; «Το νέο Μνημόνιο ήταν αναπόφευκτο για όποιον και να ήταν στην εξουσία. Εμείς όμως μπορούμε να απαλύνουμε τις συνέπειές του», έλεγε πριν από λίγες μέρες υπουργός πρώτης γραμμής, από αυτούς που έλαβαν μέρος και στη διαπραγμάτευση. «Μπορούμε να πάρουμε φιλολαϊκά μέτρα υπέρ των τάξεων που πλήττονται και να το εφαρμόσουμε με εντελώς διαφορετικό τρόπο από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ».

Πώς ένα ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα μεταλλάσσεται σε συστημικό (άρθρο του Σταύρου Λυγερού)

 Η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ από φιλολαϊκό αντιμνημονιακό κόμμα σε συστημικό που εφαρμόζει νεοφιλελεύθερες πολιτικές ήταν αναμενόμενο ότι θα προκαλούσε εκρηκτικές αντιδράσεις στον πυρήνα -και όχι μόνο- του παλιού ριζοσπαστικού κόμματος (ανεξάρτητα αν στα 40 χρόνια δραστηριοποίησής του άλλαξε μορφές και ονόματα), αλλά και απογοήτευση σε μεγάλο ποσοστό πολιτών που το ψήφισαν επειδή είχαν πειστεί ότι θα εφάρμοζε μια άλλη πολιτική.
Ο κ.Σταύρος Λυγερός, στο άρθρο του που αναδημοσιεύω από το προχθεσινό ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ περιγράφει όχι μόνο τις εξελίξεις που διαδραματίζονται στο αποσυντιθέμενο κυρίαρχο κόμμα των τελευταίων εκλογών, αλλά και τις "έξωθεν" πιέσεις κι επιδράσεις σ'αυτό εκείνων που έχουν αποκτήσει πλέον τον πρώτο λόγο στις πολιτικο-οικονομικές εξελίξεις στη χώρα μας.

Το σχέδιο Γιούνκερ, η μετάλλαξη του Τσίπρα και ο ρόλος του Ποταμιού

Μπορεί ο Τσίπρας να μπήκε στο μνημονιακό μονοπάτι υπό τις γνωστές εκβιαστικές συνθήκες, αλλά το γεγονός αυτό δεν αλλάζει ποιοτικά τις πολιτικές επιπτώσεις. Η ψήφιση του 3ου Μνημονίου λειτουργεί σαν παράγοντας που όχι μόνο αποδομεί πολιτικοοργανωτικά τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και γιατί σταδιακά μεταλλάσει ιδεολογικοπολιτικά τον πρωθυπουργό και το κυβερνητικό επιτελείο.
Στον κομματικό μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ η κατάσταση δεν έχει προηγούμενο. Η απόσχιση της Αριστερής Πλατφόρμας και η δημόσια διαφοροποίηση επώνυμων στελεχών, όπως ο Γλέζος, η Κωνσταντοπούλου και ο Βαρουφάκης, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Σε τροχιά ρήξης είναι και η πατριωτική πτέρυγα (ΚΟΕ, Ρήγας, Νέος Αγωνιστής κλπ) που μέχρι πρότινος στήριζε τον Τσίπρα. Η σύγκρουση έχει μεταφερθεί ακόμα και στον πυρήνα της άλλοτε προεδρικής πλειοψηφίας.
Η Νεολαία έχει καταγγείλει δημόσια τη μνημονιακή στροφή, ο γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής Κορωνάκης παραιτήθηκε και ένας σημαντικός αριθμός ανώτατων και ανώτερων στελεχών αποστασιοποιείται από τις επιλογές του Μαξίμου. Ο ίδιος ο Τσακαλώτος μετά βίας πείσθηκε από τον πρωθυπουργό να μην αποσυρθεί, αρνούμενος να εφαρμόσει αυτό που διαπραγματεύθηκε, υπέγραψε και ψήφισε. Στο επίπεδο των μεσαίων και κατώτερων στελεχών οι παραιτήσεις έχουν προσλάβει ενδημικό χαρακτήρα. Ολόκληρες οργανώσεις καταγγέλλουν και αποχωρούν.

Η μετάλλαξη του Αλέξη (του Στ.Λυγερού) - μέρος 2o

Μετά την ανάρτηση του 1ου μέρους του άρθρου του κ.Στ.Λυγερού που δημοσιεύτηκε στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ στις αρχές του μήνα, σήμερα ολοκληρώνω με το 2ο (και τελευταίο) μέρος. 
Σε αυτό το τμήμα παρατίθενται από τον αρθρογράφο αποσπάσματα από την υπεράσπιση και τις δικαιολογίες του Αλέξη Τσίπρα για την ψήφιση του "δικού του" μνημονίου, τα οποία ο κ.Στ.Λυγερός κριτικάρει, ενώ παραθέτω σε παρένθεση και κάποια δικά μου συμπληρωματικά σχόλια, τα οποία θεωρώ ότι δεν διαφοροποιούνται από το πνεύμα του άρθρου.

Τα επιχειρήματα του Τσίπρα για την ψήφιση του 3ου μνημονίου

Η καλλιεργούμενη δημόσια εικόνα ενός πρωθυπουργού που διαπραγματεύθηκε σκληρά και τελικώς υπέκυψε στον εκβιασμό του ευρωιερατείου για να αποτρέψει τον στραγγαλισμό της Ελλάδας, αποσιωπά τις πολλές και μεγάλες ευθύνες του. Αντιθέτως, προσφέρει μία όχι αβάσιμη δικαιολογία για την αποδοχή του 3^ου Μνημονίου. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για την έκβαση της εν εξελίξει εσωκομματικής σύγκρουσης, αλλά και για τον τρόπο που τον αντιμετωπίζουν οι ψηφοφόροι του και διεθνείς αριστεροί κύκλοι.
Μπορεί ο Τσίπρας να μην αποδέχεται την ιδιοκτησία του 3^ου Μνημονίου, αλλά το υπερασπίζεται σθεναρά. Δεν περιορίζεται μόνο στην υπόσχεση για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους μέχρι το τέλος του 2015. «Εάν δεν υπήρχε πολιτική αλλαγή, η Ελλάδα ήταν υποχρεωμένη να έχει πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του 2015 και 4,5% από το 2016 και μετά… Σήμερα έχει την υποχρεώση να φτάσει το 2018 σε 3,5%. Το 2015 μπορεί να έχει και μηδέν και μείον και το 2016 να έχει 1%, το 2017 να έχει 1,5-2,5% ανάλογα με την οικονομική κατάσταση… Η διαπραγμάτευση γλύτωσε την ελληνική οικονομία πάνω από 15 δις». (Σημ.Π.Σ.: Πόσα όμως επιπλέον τη φόρτωσε;!)

Η μετάλλαξη του Αλέξη (του Στ.Λυγερού) - μέρος 1o

Είναι γεγονός ότι η πρόσφατη συμφωνία με τους δανειστές και η ψήφιση του τρίτου μνημονίου έχουν από ελάχιστη έως καμία σχέση με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, με βάση το οποίο ψηφίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ για να κυβερνήσει. Η απογοήτευση των πολιτών που βασίστηκαν στα λεγόμενα (και την εικόνα) του Αλ.Τσίπρα είναι εμφανής. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να εξηγηθεί/δικαιολογηθεί μια τόσο μεγάλη μεταστροφή από φιλολαϊκές θέσεις σε μνημονιακές, υφεσιακές και τελικά καταστροφικές για τους πολίτες πολιτικές.
Ο κ.Σταύρος Λυγερός προσπαθεί να ανιχνεύσει αυτή τη μεταστροφή σε ένα άρθρο του που γράφτηκε, μεν, αρκετές μέρες πριν την προκήρυξη των εκλογών, παραμένει όμως επίκαιρο, αφού προσπαθεί να ρίξει φως στην αλλαγή στάσης του Αλ.Τσίπρα.
Λόγω της έκτασης του άρθρου θα το αναδημοσιεύσω σε δυο μέρη. Σήμερα το 1ο μέρος. 

Ο Τσίπρας στο δρόμο του μνημονίου

Μέχρι πριν λίγο καιρό η ρητορική του Τσίπρα αντανακλούσε την προσωπική ιδεολογική αντίφασή του: με το ένα πόδι συνέχιζε να λειτουργεί σαν αριστερός ακτιβιστής, σαν επικεφαλής ενός κόμματος διαμαρτυρίας και με το άλλο σαν κυβερνήτης, ο οποίος βρίσκεται αντιμέτωπος με την πιο επώδυνη και δύσκολη (στην επίλυσή της) κρίση της μεταπολεμικής Ελλάδας.
Η συμφωνία στη σύνοδο κορυφής της Ευρωζώνης συνιστά εκ των πραγμάτων όχι μόνο μία πολιτική στροφή, αλλά και το σημείο μη επιστροφής στη διαδικασία μετάλλαξης του ίδιου και του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αληθές ότι και πριν από αυτή την ημερομηνία ο πρωθυπουργός είχε προτείνει σχέδια συμφωνίας, τα οποία παραβίαζαν βάναυσα τις πάλαι ποτέ κόκκινες γραμμές. Η υπογραφή, όμως, μπήκε το πρωί της 13^ης Ιουλίου. Και από τότε τίποτα δεν μπορεί να είναι όπως πριν.
Η πολιτική δυναμική που προκάλεσε εκείνη η συμφωνία ήταν εξαρχής δεδομένο πως θα οδηγήσει σε απόσχιση την Αριστερή Πλατφόρμα και άλλους διαφωνούντες. Δεν πρόκειται, όμως, μόνο γι’ αυτό. Η κυβέρνηση Τσίπρα αυτοπροβάλλεται ως θύμα εκβιασμού και δεν αποδέχεται την ιδιοκτησία του 3^ου Μνημονίου, αλλά δηλώνει αποφασισμένη να το εφαρμόσει. Αυτό εκ των πραγμάτων θα μεταλλάξει ιδεολογικοπολιτικά και τον ίδιο τον πρωθυπουργό και τον εκκαθαρισμένο από τους διαφωνούντες ΣΥΡΙΖΑ.

Η Αριστερά ως θεραπαινίδα του καπιταλισμού

Δεν είμαστε λίγοι όσοι εκπλαγήκαμε από την τόσο γρήγορη μετακίνηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στο νεοφιλελεύθερο στρατόπεδο και στην ταυτόσημη φρασεολογία του νέου πρωθυπουργού με εκείνη των προηγούμενων.
Υπάρχει άραγε λογική εξήγηση γι'αυτή τη μετάλλαξη; Η ανάλυση που αναδημοσιεύω στη συνέχεια, ίσως φωτίσει ορισμένες πτυχές της αλλαγής πολιτικής της αυτοαποκαλούμενης αριστερής κυβέρνησης. 

Η εκλογική άνοδος ως μέσο συστημικής ενσωμάτωσης
(του Μιχάλη Κατσαρού)*

Ορισμένοι από τους οξυδερκέστερους στοχαστές του παρελθόντος είχαν την άποψη ότι η αποδοχή από την πλευρά της Αριστεράς αστικών τρόπων κομματικής οργάνωσης, με στόχο την κατάληψη της εξουσίας, θα σήμαινε διαδοχικά την αλλοτρίωση της ηγετικής ομάδας, τη δεξιόστροφη μεθερμηνεία της ιδεολογίας της και την τελική αφομοίωση του συνόλου της κομματικής οργάνωσης στο καπιταλιστικό σύστημα.

Πρόκειται για ζητήματα, τα οποία υπερβαίνουν τα συμπτώματα των προσωπικών κινήτρων και επιθυμιών, βάσει των οποίων επιχειρείται, σε πλείστες περιπτώσεις, η ανάλυση της πολιτικής πραγματικότητας. Άλλωστε, η ένταξη και η λειτουργία των προσώπων σε καθεστώς κομματικής υποτέλειας προϋποθέτει έναν αρχικό βαθμό αλλοτρίωσης έναντι της ελευθερίας της ατομικής συνείδησης. Εάν έχουν έτσι τα πράγματα, τότε μια από τις σημαντικότερες αρχές συμμόρφωσης προς την αστική αρχή του πολιτεύματος και την αντίστοιχη προς αυτήν κοσμοαντίληψη είναι το γεγονός της κομματικής συγκρότησης και βέβαια η κατάληψη της εξουσίας. Θα μπορούσαμε απευθυνόμενοι σε κάθε πολίτη που αγωνιά, κάπως κυνικά και με ύφος ειρωνικής προτροπής να διατυπώσουμε πως: εάν φοβάστε τη Χρυσή Αυγή, να της δώσετε την εξουσία. Να είστε σίγουροι ότι με αυτό τον τρόπο θα έχετε συμβάλλει στη μετατροπή της σε ένα κόμμα αστικής ευπρέπειας! Αυτό ακριβώς δε συνέβη με τον σχεδόν αναρχίζοντα ΣΥΡΙΖΑ του 3%; Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι την ίδια περίοδο στελέχη του μιλούσαν για αφοπλισμό των ΜΑΤ, ενώ με άλλες δηλώσεις τους παρείχαν λόγους συμπαράστασης σε πράξεις εξτρεμισμού.

Τα τρία βήματα του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα (του Στ.Λυγερού)

Ο πρωθυπουργός αισιοδοξεί ότι θα μπορέσει να ολοκληρώσει την (για μια ακόμα φορά) τιμωρητική συμφωνία, ώστε ψηφίζοντας το νέο μνημόνιο να μπορέσει να κυβερνήσει. Τα εμπόδια, όμως, είναι πολλά! Όχι μόνο στους κόλπους της γερμανοευρωπαϊκής ένωσης, αλλά και στους κόλπους του κόμματός του.
Η κατάσταση είναι άκρως μπερδεμένη. Ας αφήσουμε στον κ.Σταύρο Λυγερό το δύσκολο εγχείρημα της ανάλυσης των δεδομένων αυτής της στιγμής...

Οδικό χάρτη τριών βημάτων έχουν –σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες– καταρτίσει ο πρωθυπουργός και οι στενοί συνεργάτες του για να καταφέρουν επιτέλους (όπως οι ίδιοι λένε) να κυβερνήσουν. Το πρώτο βήμα είναι να ολοκληρωθεί γρήγορα και ομαλά η διαδικασία διαπραγματεύσεων για τη σύνταξη του 3^ου Μνημονίου και η ψήφισή του από την ελληνική Βουλή. Το δεύτερο βήμα είναι να εκκαθαρισθεί κατά τρόπο οριστικό το εσωκομματικό τοπίο. Και το τρίτο βήμα είναι η διεξαγωγή εκλογών με σκοπό τον σχηματισμό κυβέρνησης μακράς πνοής που θα έχει κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα.
Κυβερνητικοί παράγοντες αναγνωρίζουν ότι παρά την έγκαιρη και με μεγάλη πλειοψηφία ψήφιση των προαπαιτούμενων, η ελληνική πλευρά προσέρχεται στις διαπραγματεύσεις για τη σύνταξη του 3^ου Μνημονίου χωρίς να διαθέτει ούτε διαπραγματευτική ισχύ, ούτε χρόνο. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως δεν έχει δύναμη αντίστασης στις απαιτήσεις που θα προβληθούν από την Τρόικα.
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) θέτει τους δικούς του όρους για να συμμετάσχει στο 3^ο Μνημόνιο. Δεν ήταν μόνο η απαίτησή του να σταλεί από την Αθήνα ειδική επιστολή-πρόσκληση. Ούτε μόνο η απαίτηση για απόλυτη και άμεση πρόσβαση στα υπουργεία. Είναι και η απαίτηση για επιβολή πολύ σκληρότερων όρων, συγκριτικά με τους όρους που προωθεί η Ευρωζώνη.

Όσα έμαθε ο Αλέξης σε πέντε μήνες (του Στ.Λυγερού)

Περίμενε ο Αλέξης Τσίπρας ότι θα συναντούσε τόση σφοδρή αντίδραση κατά τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την πλευρά των δανειστών; Αν κρίνουμε από αυτά που έλεγε προεκλογικά, θα πρέπει να απαντήσουμε αρνητικά. Τώρα όμως πρέπει να έχει αντιληφθεί κι εκείνος, όπως και όλοι μας άλλωστε, ότι οι γερμανοί και οι συνοδοιπόροι τους, αλλά κυρίως τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από τις συγκεκριμένες κυβερνήσεις, έχουν επενδύσει πολλά πάνω στην πολιτική της λιτότητας, που έχει ως σκοπό τη μεταφορά χρήματος από τα πολυπληθή μικρομεσαία στρώματα σ'εκείνα που βρίσκονται στην κορυφή της οικονομικής πυραμίδας, ώστε να εγκαταλείψουν το σχέδιό τους με το πρώτο "στραβό" εκλογικό αποτέλεσμα σε χώρα της ευρωζώνης.
Το σίγουρο είναι ότι αυτούς τους πέντε μήνες ο Αλ.Τσίπρας αποκόμισε χρήσιμα μαθήματα, το ζήτημα είναι αν και πόσο μπορούν να ωφελήσουν αυτά τον ίδιο αλλά και τους έλληνες πολίτες.
Πιο αναλυτικά αντιμετωπίζει αυτά τα θέματα ο κ.Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του που αναδημοσιεύω από το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ της Κυριακής που πέρασε.


Μπορεί ο Τσίπρας να φιλοδόξησε με το ελληνικό παράδειγμα να αλλάξει την Ευρώπη, αλλά τα γεγονότα απέδειξαν πως δεν κατανοεί επαρκώς τις δυναμικές και τις ισορροπίες στο επίπεδο τόσο των αρχουσών ελίτ της Γηραιάς Ηπείρου, όσο και του ευρωιερατείου. Αυτό είχε φανεί πολύ καθαρά από το 2012, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε με μικρή διαφορά δεύτερο κόμμα.
Από τότε και καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κάποιοι εκ των συνομιλητών του έθεταν τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ αντιμέτωπο με την εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση που θα αντιμετώπιζε όταν θα κέρδιζε τις εκλογές. Ήταν από τότε προφανές πως οι δανειστές όχι μόνο δεν θα έκαναν πίσω από τις απαιτήσεις τους επειδή οι Έλληνες θα είχαν ψηφίσει εναντίον του Μνημονίου, αλλά αντιθέτως θα επιδίωκαν να “ξεβρακώσουν” πολιτικά τη νέα κυβέρνηση. Πρώτον, για να μη ρηγματωθεί το δόγμα της λιτότητας. Δεύτερον για να στείλουν ένα αποτρεπτικό μήνυμα στα άλλα κινήματα που αμφισβητούν τη νεοφιλελεύθερη οικονομική ορθοδοξία.
Ο Τσίπρας, όμως, είχε αγκιστρωθεί στο επιχείρημα πως η Ελλάδα είναι συστημικός κίνδυνος. Ως εκ τούτου, πίστευε ότι τα αφεντικά της Ευρωζώνης θα αναγκάζονταν να διαπραγματευθούν με την αποφασισμένη κυβέρνησή του έναν έντιμο συμβιβασμό για να αποτρέψουν ανεπιθύμητους κλυδωνισμούς.

Το άρθρο του Αλέξη Τσίπρα στην Le Monde

Αν και αποφεύγω, όσο είναι δυνατόν, την ανάρτηση άρθρων εν ενεργεία πολιτικών, αυτή τη φορά θα αναδημοσιεύσω το άρθρο του πρωθυπουργού στη Le Monde, το οποίο φαίνεται πως αναζητούν οι αναγνώστες αυτού του blog, αφού άλλωστε αναφέρεται σε θέματα και γεγονότα που περιλαμβάνονται συχνά σε άρθρα που έχουν αναρτηθεί κατά το πρόσφατο παρελθόν σε αυτό το χώρο.

Η Ευρώπη βρίσκεται σε σταυροδρόμι

Στις 25 του περασμένου Γενάρη ο ελληνικός λαός πήρε μια γενναία απόφαση. Τόλμησε να αμφισβητήσει το μονόδρομο της σκληρής λιτότητας του μνημονίου και να επιδιώξει μια νέα συμφωνία. Μια νέα συμφωνία που επιτρέπει στην Ελλάδα να επιστρέψει στην ανάπτυξη εντός του ευρώ με ένα οικονομικό πρόγραμμα βιώσιμο, χωρίς τα λάθη του παρελθόντος.
Αυτά τα λάθη, άλλωστε, τα πλήρωσε ακριβά ο ελληνικός λαός, αφού μέσα σε πέντε χρόνια η ανεργία σκαρφάλωσε στο 28% (60% για τους νέους), το μέσο εισόδημα μειώθηκε κατά 40%, ενώ η Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, έγινε η χώρα της Ε.Ε. με τον υψηλότερο δείκτη κοινωνικής ανισότητας.
Και το χειρότερο: Το πρόγραμμα αυτό, παρά τα βαρύτατα πλήγματα στον κοινωνικό ιστό, δεν πέτυχε την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε από το 124% στο 180% του ΑΕΠ, η ελληνική οικονομία -παρά τις βαριές θυσίες του λαού της- παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα κλίμα διαρκούς αβεβαιότητας, που γεννούν οι ανέφικτοι στόχοι δημοσιονομικής εξισορρόπησης που την υποχρεώνουν να πορεύεται σε έναν φαύλο κύκλο λιτότητας και ύφεσης.

Έχουμε πέσει στα χέρια φανατικών τοκογλύφων (του Στ.Κούλογλου)

Η ομιλία του Στ. Κούλογλου στην διάσκεψη της CEDEP στο Παρίσι με θέμα «Φανατισμός και Δογματισμός» δεν περιέχει πληροφορίες που αγνοούν οι αναγνώστες αυτού του blog. Ο λόγος που την αναδημοσιεύω δεν είναι μόνο επειδή πιστεύω ότι η επανάληψη είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως, αλλά και για να θυμηθούν μερικά πράγματα όσοι τυχόν τα έχουν ξεχάσει, ενώ ρόλο έπαιξε και η ικανοποίηση που προξενεί η αναφορά μπροστά σε ξένο ακροατήριο των δήθεν λαθών που έγιναν εις βάρος της χώρας μας, με πραγματικό όμως σκοπό τη διάσωση των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών σε συνδυασμό με τον προσπορισμό ικανού κέρδους από τους δανειστές και κυρίως από τη Γερμανία!

Μου ζητήσατε να μιλήσω για τον νεοφιλελεύθερο φανατισμό στην Ελλάδα, ωστόσο αυτό τον φανατισμό πρέπει να τον κατανοήσουμε και να τον δούμε στις πραγματικές του διαστάσεις. Γιατί ο νεοφιλελευθερισμός στην Ελλάδα, όπως επιβλήθηκε από το ξέσπασμα της κρίσης το 2010 μέχρι σήμερα, αποτελεί ένα μείγμα ιδεολογικού φανατισμού και ωμού κυνισμού.

Ανάμεσα σε αυτούς που έχουν επιβάλει τα προγράμματα λιτότητας υπάρχουν ασφαλώς και φανατικοί. Ακόμα και αυτή τη στιγμή που μιλάμε και οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται, επιμένουν σ’ ένα πρόγραμμα, το οποίο έχει αποτύχει εντελώς.
Η διάσωση της Ελλάδας, την οποία επικαλούνται ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για τη διάσωση των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών, έχει αποτύχει πλήρως. Το ΑΕΠ της χώρας έχει μειωθεί κατά 25% κατά τα τελευταία 5 χρόνια, πρωτοφανές αρνητικό ρεκόρ εν καιρώ ειρήνης. Επιπλέον, η ανεργία έχει ξεπεράσει το 25%, με ένα ποσοστό 60% για τους νέους. Αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι ότι ο λόγος για τον οποίο ξεκίνησε όλη αυτή η τραγωδία, ήταν ότι το χρέος ήταν πολύ ανεβασμένο σε σχέση με το ΑΕΠ. Εκείνη την περίοδο, το χρέος ήταν στο 120% του ΑΕΠ, ενώ σήμερα έχει ξεπεράσει το 175%. Αλλά αυτοί επιμένουν να συνεχίσουμε την ίδια πολιτική.

Η κατάρρευση της μνημονιακής "φούσκας"

Μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου τα περισσότερα άρθρα και αναλύσεις ασχολούνται με τα έργα και τις ημέρες της νέας κυβέρνησης, και αυτό είναι φυσιολογικό. Λίγοι ασχολούνται με τη μετεκλογική πορεία των δυο κομμάτων που μας οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση, ίσως επειδή όλοι αντιλαμβάνονται ότι αυτά σιγά σιγά γίνονται παρελθόν.
Με το σήμερα των δυο βασικών μνημονιακών κομμάτων ασχολείται το άρθρο του Μεν.Γκίβαλου που αναδημοσιεύω στη συνέχεια από τα τελευταία ΕΠΙΚΑΙΡΑ.

Η κατάρρευση, η κοινωνική και πολιτική απαξίωση, ο αυτοευτελισμός, φαινόμενα και καταστάσεις που χαρακτηρίζουν τους δύο «πυλώνες» της μνημονιακής διακυβέρνησης το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, δεν αποτελούν προϊόν της συγκυρίας, δεν οφείλονται απλώς σ' ένα «ατυχές» εκλογικό αποτέλεσμα. Αντίθετα, εκφράζουν το ιστορικό αποτέλεσμα μιας διαδικασίας -χρονικά μεν περιορισμένης αλλά πολύ πυκνής σε πολιτικές εξελίξεις- που διαμορφώθηκε και σχηματοποιήθηκε στις βασικές της δομές εδώ και τρία σχεδόν χρόνια.

Γιατί απέτυχε η Ελλάδα εκεί όπου πέτυχαν Πορτογαλία και Ιρλανδία

Το ερώτημα της επικεφαλίδας επανέρχεται συχνά, ιδιαίτερα τις τελευταίες ημέρες, οπότε μάθαμε ότι οι δυο πρώην μνημονιακές χώρες εξοφλούν τις δανειακές υποχρεώσεις τους νωρίτερα και βγαίνουν στις αγορές.
Πού οφείλεται λοιπόν η αποτυχία της χώρας μας; Στην ανικανότητα των ελλήνων πολιτικών; Σίγουρα, αλλά και τα άλλα κράτη δεν έχουν και πολύ καλύτερους. Υπάρχουν και άλλοι λόγοι.
Ο Λεωνίδας Στεργίου, στο άρθρο του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ που αναδημοσιεύω στη συνέχεια, παραθέτει τους λόγους που ευθύνονται, κατά τη γνώμη του. 

Γιατί απέτυχε η Ελλάδα εκεί όπου πέτυχαν Πορτογαλία και Ιρλανδία

Την ώρα που ελληνική κυβέρνηση μετράει τα… ψιλά στα δημόσια ταμεία για να βγάλει τον μήνα, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία έχουν ήδη ξεκινήσει να αποπληρώνουν τα δάνεια προς το ΔΝΤ και μάλιστα νωρίτερα απ’ ό,τι ήταν προγραμματισμένο. Αυτές οι αντίθετες πορείες κάνουν αρκετούς να αναρωτιούνται: Γιατί το Μνημόνιο πέτυχε στις άλλες χώρες και όχι στην Ελλάδα;

Οι απαντήσεις στην ερώτηση αυτή διίστανται.


Τεχνοκράτες, εντός κι εκτός Ελλάδος, αλλά και αξιωματούχοι, επισημαίνουν ότι το Μνημόνιο ή αλλιώς το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής πέτυχε και στη χώρα μας, παρά το μεγάλο κοινωνικό και οικονομικό κόστος. Από την άλλη πλευρά, όμως, υπάρχουν και τεχνοκράτες, αξιωματούχοι –ακόμη και στελέχη της τρόικας– που παραδέχονται ότι το πρόγραμμα απέτυχε στην Ελλάδα και μάλιστα για πολύ συγκεκριμένους λόγους, πολιτικούς και τεχνικούς: