Η Αθήνα, όπως περιγράφεται στον διάλογο του Πλάτωνα "Κριτίας"

Στον "Κριτία" του Πλάτωνα δίνεται μια περιγραφή της Αθήνας, όπως ήταν την περίοδο που έγιναν οι μάχες με τον στρατό της Ατλαντίδας, δηλαδή εννιά χιλιάδες χρόνια νωρίτερα.

Μου φάνηκε ενδιαφέρουσα αυτή η περιγραφή, γι'αυτό σκέφτηκα να μοιραστώ αυτήν την - κατανοητή ελπίζω - μετάφραση εκείνου του τμήματος του διαλόγου με όποιον ενδιαφέρεται. 

ΚΡΙΤΙΑΣ: ...Η πρωτεύουσα στα χρόνια εκείνα είχε τακτοποιημένους τους κατοίκους της κα­τά αυτόν εδώ τον τρόπο. Αρχικά η περιοχή της Ακρό­πολης δεν ήταν τότε όπως είναι τώρα. Γιατί κάποτε έπεσε πάρα πολλή βροχή και ξέγδαρε όλο το γύρω απ’αυτήν χώμα και την έκαμε γυμνή. Έγιναν δε ακόμα και σεισμοί και άλ­λη νεροποντή, η τρίτη στη σειρά πριν γίνει ο μεγάλος κα­τακλυσμός του Δευκαλίωνα. Πρωτύτερα όμως, σε άλλη εποχή, η Ακρόπολη ήταν τόσο μεγάλη, που έφτανε ως τον Ηριδανό και τον Ιλισό και περιελάμβανε και την Πνύκα, είχε δε σύνορό της το Λυκαβηττό από το αντικρινό μέ­ρος της Πνύκας. Ήταν δε όλη σκεπασμένη με χώμα, και εκτός από λίγα μέρη, στο πάνω μέρος ήταν ίσιωμα. Και κατοικούσαν στα ακριανά της μεν μέρη και κά­τω από τις πλαγιές της, τεχνίτες και γεωργοί, που καλλιεργούσαν τα μέρη που ήταν κοντά της.

Στο επάνω δε μέρος είχε τις κατοικίες της μόνη η τάξη των πολεμιστών ολόγυρα στο ναό της Αθηνάς και του Ηφαί­στου, περιτριγυρισμένη με έναν τοίχο σαν το περίφραγμα κήπου ενός σπιτιού. Προς τα βορεινά πάλι μέρη είχαν σπίτια κοι­νά οι πολεμιστές και χειμωνιάτικες εγκαταστάσεις, όπου έτρωγαν το χειμώνα όλοι μαζί, και είχαν φτιάξει σ’αυτό το μέρος και ό,τι άλλο τους χρειάζονταν για να μπορούν να κάνουν κοινοβιακή ζωή, δηλαδή για να κατοικούν αυτοί και οι ιερείς, χωρίς όμως να ενδιαφέρονται να μαζεύουν χρυσάφι και ασήμι, γιατί αυτά τα πράγματα σε τίποτα και πουθενά δεν τα χρησιμοποιούσαν. Μα προσπα­θώντας να μην είναι ούτε σκορποχέρηδες ούτε και τσιγκού­νηδες, έχτιζαν σπίτια καλά, στα οποία και αυτοί οι ίδιοι και τα παιδιά των παιδιών τους έμεναν ως τα γηρατειά τους, τα άφηναν δε αυτά τα σπίτια όπως ήταν η κάθε μια γενιά στην επόμενη.

Τις νότιες πάλι περιοχές της Ακρόπολης τις χρη­σιμοποιούσαν για κήπους και γυμναστήρια. Έφτιαχναν και εγκαταστάσεις εκεί για συσσίτια, που την περίοδο όμως του καλοκαιριού τις παρατούσαν. Υπήρχε δε και μια κρήνη, στο μέρος που είναι σήμερα η Ακρόπολη. Από την κρήνη αυτή, που στέρεψε από τους σεισμούς, έχουν απομείνει τώρα μικρά ρυάκια που τρέχουν ολόγυρα, ενώ στον παλιό καιρό, προμήθευε σε όλους άφθονο τρεχούμενο νερό, που το μεν καλοκαίρι ήταν κρύο και τον χειμώνα ζεστό. Με τέτοιον τρόπο λοιπόν ήταν εγκατεστημένοι αυτοί οι πολεμιστές, που ήταν φύλακες μεν των συμπολιτών τους, αρχηγοί δε των άλλων Ελλήνων που εκούσια τους είχαν αρχηγούς. Όσο τους ήταν δε δυνατόν, κρατούσαν πάντα τον ίδιο αριθμό ανδρών και γυναικών στα όπλα, δηλαδή τόσους φύλακες όσοι χρειάζον­ταν για τον πόλεμο, κοντά είκοσι χιλιάδες, τόσοι ήταν οι πολεμιστές στα χρόνια εκείνα.

Αυτοί λοιπόν τέτοιοι ήταν, και με τέτοιο πάντα καλόν τρόπο κυβερνούσαν και τη δική τους χώρα και την Ελλάδα. Και γι’ αυτό και σε όλη την Ευρώπη, και στην Ασία, και για τα όμορφα κορμιά τους και για τα κάθε λογής ψυχικά τους προτερήματα θαυμάζονταν και φημίζον­ταν πιο πολύ από όλους τους τότε ανθρώπους..."