Όσα έμαθε ο Αλέξης σε πέντε μήνες (του Στ.Λυγερού)

Περίμενε ο Αλέξης Τσίπρας ότι θα συναντούσε τόση σφοδρή αντίδραση κατά τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την πλευρά των δανειστών; Αν κρίνουμε από αυτά που έλεγε προεκλογικά, θα πρέπει να απαντήσουμε αρνητικά. Τώρα όμως πρέπει να έχει αντιληφθεί κι εκείνος, όπως και όλοι μας άλλωστε, ότι οι γερμανοί και οι συνοδοιπόροι τους, αλλά κυρίως τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από τις συγκεκριμένες κυβερνήσεις, έχουν επενδύσει πολλά πάνω στην πολιτική της λιτότητας, που έχει ως σκοπό τη μεταφορά χρήματος από τα πολυπληθή μικρομεσαία στρώματα σ'εκείνα που βρίσκονται στην κορυφή της οικονομικής πυραμίδας, ώστε να εγκαταλείψουν το σχέδιό τους με το πρώτο "στραβό" εκλογικό αποτέλεσμα σε χώρα της ευρωζώνης.
Το σίγουρο είναι ότι αυτούς τους πέντε μήνες ο Αλ.Τσίπρας αποκόμισε χρήσιμα μαθήματα, το ζήτημα είναι αν και πόσο μπορούν να ωφελήσουν αυτά τον ίδιο αλλά και τους έλληνες πολίτες.
Πιο αναλυτικά αντιμετωπίζει αυτά τα θέματα ο κ.Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του που αναδημοσιεύω από το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ της Κυριακής που πέρασε.


Μπορεί ο Τσίπρας να φιλοδόξησε με το ελληνικό παράδειγμα να αλλάξει την Ευρώπη, αλλά τα γεγονότα απέδειξαν πως δεν κατανοεί επαρκώς τις δυναμικές και τις ισορροπίες στο επίπεδο τόσο των αρχουσών ελίτ της Γηραιάς Ηπείρου, όσο και του ευρωιερατείου. Αυτό είχε φανεί πολύ καθαρά από το 2012, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε με μικρή διαφορά δεύτερο κόμμα.
Από τότε και καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κάποιοι εκ των συνομιλητών του έθεταν τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ αντιμέτωπο με την εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση που θα αντιμετώπιζε όταν θα κέρδιζε τις εκλογές. Ήταν από τότε προφανές πως οι δανειστές όχι μόνο δεν θα έκαναν πίσω από τις απαιτήσεις τους επειδή οι Έλληνες θα είχαν ψηφίσει εναντίον του Μνημονίου, αλλά αντιθέτως θα επιδίωκαν να “ξεβρακώσουν” πολιτικά τη νέα κυβέρνηση. Πρώτον, για να μη ρηγματωθεί το δόγμα της λιτότητας. Δεύτερον για να στείλουν ένα αποτρεπτικό μήνυμα στα άλλα κινήματα που αμφισβητούν τη νεοφιλελεύθερη οικονομική ορθοδοξία.
Ο Τσίπρας, όμως, είχε αγκιστρωθεί στο επιχείρημα πως η Ελλάδα είναι συστημικός κίνδυνος. Ως εκ τούτου, πίστευε ότι τα αφεντικά της Ευρωζώνης θα αναγκάζονταν να διαπραγματευθούν με την αποφασισμένη κυβέρνησή του έναν έντιμο συμβιβασμό για να αποτρέψουν ανεπιθύμητους κλυδωνισμούς.

Το σκωτζέζικο ντους της διαπραγμάτευσης

Σε σκωτζέζικο ντους έχει εξελιχθεί αυτή η παρατεινόμενη

διαπραγμάτευση ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και την πλευρά των "εξουσιαστών". Τη μια μέρα πληροφορίες μάς λένε ότι "είμαστε κοντά σε συμφωνία", την άλλη μέρα οι ειδήσεις δείχνουν ότι υπάρχει χάσμα ανάμεσα στις δυο πλευρές. Κάποιες φορές, μόλις δεχτούμε μια απαίτηση των "εταίρων", εκείνοι μας θέτουν μια νέα σκληρότερη απαίτηση, γεγονός που - στα δικά μου μάτια πάντως - δείχνει ότι δεν επιθυμούν μια λύση, τουλάχιστον αυτή τη χρονική στιγμή. Η προφανής απάντηση σε αυτό το συλλογισμό είναι ότι περιμένουν να στερέψουμε εντελώς από ρευστό, ώστε να υποκύψουμε σε κάθε εξωφρενική απαίτηση που θα μας θέσουν, εφόσον διαφορετικά δεν θα έχουμε τη δυνατότητα να εξυπηρετήσουμε τις δανειακές μας υποχρεώσεις, οι οποίες είναι μεγάλες το τρίμηνο Ιουνίου-Ιουλίου-Αυγούστου. Όλη η αντιπαράθεση βασίζεται στο αν θα αντέξουμε ως χώρα αυτές τις 90 μέρες. 
Η πλευρά των δανειστών εντείνοντας το στραγγαλισμό μας αρνείται να μας δώσει ακόμα και χρήματα δικά μας (το γνωστό 3,1 δισ. ευρώ), ενώ η ελληνική κυβέρνηση προέβη σε μια σοβαρή στρατηγική κίνηση, όπως είναι η ομαδοποίηση των δόσεων αυτού του μήνα προς το ΔΝΤ, η οποία περιέχει πολλαπλά μηνύματα, όσο και αν οι εγχώριοι υποστηρικτές των ξένων "εξουσιαστών" θέλουν να υποβαθμίσουν γελοιοποιώντας την, συγκρίνοντας αυτή την κίνηση με προηγούμενα άλλων χωρών - κυρίως τριτοκοσμικών - που όμως οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έγιναν εκείνες δεν μπορούν να συγκριθούν σε καμιά περίπτωση με τις παρούσες που αντιμετωπίζει η χώρα μας.

Το πρώτο τεστ του Γιούνκερ (του Γ.Βαρουφάκη)

Το ερώτημα που θέτει ουσιαστικά ο Γ.Βαρουφάκης στο παρακάτω άρθρο είναι αν ο Γιούνκερ θα λειτουργήσει ως πρόεδρος της κομισιόν εφαρμόζοντας όσα έχουν συμφωνηθεί και υπογραφεί από τα ευρωπαϊκά κράτη εκκινώντας διαδικασίες πειθάρχησης (όλων ανεξαιρέτως) των κρατών που τα παραβαίνουν ή θα αποδειχτεί ένα ακόμα υποχείριο του αυταρχικού διδύμου Μέρκελ-Σόιμπλε.
Βέβαια, δεν υπάρχει αμφιβολία για την απάντηση που θα δώσουμε όλοι μας. (Εκτός αν κάποιοι πιστεύουν ότι η Μέρκελ τον δέχτηκε ως πρόεδρο της κομισιόν, παρά τις αρχικές αντιρρήσεις της, χωρίς να λάβει διαβεβαιώσεις για ανταλλάγματα).

Το πρώτο τεστ του Γιούνκερ

Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ πέρασε από σαράντα κύματα έως ότου, εν τέλει, πειστεί η Άνγκελα Μέρκελ να τον προτείνει για την θέση του προέδρου της Κομισιόν. Οι σχέσεις τους τα τέσσερα χρόνια της κρίσης του ευρώ δεν ήταν ποτέ καλές καθώς ο τ. πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου και πρόεδρος του Eurogroup, παρά το γεγονός ότι ήταν και παραμένει ομοϊδεάτης της καγκελαρίου, που και που δεν άντεχε και ψέλλιζε την αλήθεια. (*)