Πριν λίγες μέρες είχαμε διατυπώσει κάποιους προβληματισμούς, σχετικά με τις διαδικασίες που χρησιμοποιήθηκαν για τη δίωξη των στελεχών της Χρυσής Αυγής (εδώ). Στο παρακάτω άρθρο του ο κ.Σταύρος Λυγερός κινείται στο ίδιο κλίμα προβληματισμού, από το οποίο διαφαίνονται επιπλέον αφενός η κοντόφθαλμη ματιά του ΣΥΡΙΖΑ, που χειροκροτεί μεθόδους, που αργότερα ίσως χρησιμοποιηθούν και εναντίον του, αφετέρου η κοντόφθαλμη στρατηγική της κυβέρνησης, που αντί να πολεμήσει τις αιτίες που θέριεψαν το ακροδεξιό κόμμα, προβαίνει σε κινήσεις πρόσκαιρου εντυπωσιασμού (όπως είχα γράψει σε κάποιο twit προ ημερών, "καταστρέφει τους καρπούς και αφήνει απείραχτες τις ρίζες").
Οι κίνδυνοι που παραμονεύουν στη γωνία
Μπορεί η θεατρική σύλληψη των ηγετικών στελεχών της
Χρυσής Αυγής να χάιδεψε το αντιφασιστικό αίσθημα της
πλειονότητας των πολιτών, αλλά η όλη διαδικασία προκαλεί σοβαρά ερωτήματα. Οι δημοκρατικοί κανόνες δεν έχουν
εγκαθιδρυθεί για να εφαρμόζονται αλά καρτ και βεβαίως
ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Ούτε η δημοκρατική ευαισθησία μπορεί να έχει
ιδεολογικό πρόσημο. Με αυτή την έννοια είναι ιδιαιτέρως ανησυχητικό το γεγονός
ότι η κυρίαρχη τάση (ακόμα και στο χώρο της Αριστεράς που έχει επώδυνη πείρα)
είναι να παραβλέπει την εξόφθαλμη παραβίαση δημοκρατικών δικαιωμάτων, επειδή
αυτή στρέφεται εναντίον του νεοναζιστικού
κόμματος.
Είναι αξιοσημείωτο ότι κόμματα, ΜΜΕ και κοινωνία των
πολιτών πρακτικά αποδέχονται, π.χ., το ομολογημένο γεγονός ότι η ΕΥΠ παρακολουθούσε τις τηλεφωνικές
συνδιαλέξεις βουλευτών της Χρυσής Αυγής. Κι όλα αυτά πριν από τη δολοφονία κι
όταν κανένας δεν είχε εκφράσει τη θεωρία περί εγκληματικής οργάνωσης. Η
αποδοχή, όμως, ουσιαστικά παράνομων μεθόδων δημιουργεί ένα εξαιρετικά αρνητικό
προηγούμενο. Ο Βορίδης άλλωστε, έχει προαναγγείλει ότι η κατηγορία περί
εγκληματικής οργάνωσης δεν επιστρατεύτηκε για να χρησιμοποιηθεί μόνο εναντίον
της Χρυσής Αυγής.
