Είναι γεγονός ότι τον μήνα που πέρασε - όπως και κάθε μήνα άλλωστε -
δεν έλειψαν τα γεγονότα στη χώρα μας.
Ο Ιούνιος σίγουρα σημαδεύτηκε από το κλείσιμο της ΕΡΤ. Βέβαια όχι τόσο
από το γεγονός καθαυτό, όσο από τον τρόπο που έγινε. Έναν τρόπο που χαρακτηρίζει
άλλου τύπου καθεστώτα, που ελάχιστη σχέση έχουν με τη δημοκρατία. ‘Έναν τρόπο
που δεν είχαν τολμήσει να ακολουθήσουν στο παρελθόν στη χώρα μας ούτε
δικτατορικά καθεστώτα!
Για το λόγο που η κυβέρνηση – για την ακρίβεια ο πρωθυπουργός –
προχώρησε σ’αυτή την ενέργεια έχουν γραφεί διάφορα. Πάντως,
· είτε φταίνε οι απεργίες
των εργαζομένων σε ημερομηνίες που η κυβέρνηση θα ήθελε την ΕΡΤ σε λειτουργεία,
· είτε φάνηκε η εύκολη λύση
προκειμένου να μειωθούν οι υπάλληλοι του δημοσίου (είναι δημόσιοι υπάλληλοι οι
της ΕΡΤ;) κατά έναν αριθμό που είχε απαιτηθεί από την τρόικα (πέσαμε όλοι στην
παγίδα να μην βλέπουμε πια τους εργαζόμενους ή τους άνεργους σαν ανθρώπινες
ψυχές, αλλά σαν αριθμούς),
· είτε επειδή η κυβέρνηση
δεν χρειάζεται κρατικό κανάλι για να προπαγανδίζει το – ανύπαρκτο - έργο της,
εφόσον υπάρχουν 3-4 κανάλια που κάνουν πολύ καλά αυτή τη δουλειά,
· είτε για κάποιους
πολιτικούς λόγους, αφού οικονομικοί λόγοι έχει αποδειχθεί ότι δεν υπήρχαν,
εφόσον η ΕΡΤ ήταν πλεονασματική,
η κίνηση αυτή περισσότερο από τις οθόνες στα σπίτια μας αμαύρωσε την
εικόνα του πρωθυπουργού.
