Πολιτιστικός εκβαρβαρισμός και η επίθεση κατά της γλώσσας

Καταπιεσμένοι από τα οικονομικά και πολιτικά προβλήματά μας, παραβλέπουμε άλλα θέματα που παίζουν βασικό ρόλο, προκειμένου να επιβιώσουμε ως έθνος.
Πρωταρχικής σημασίας είναι φυσικά η ελληνική γλώσσα. Αυτή η τόσο περιεκτική γλώσσα που υπήρξε θεμελιακό συστατικό στην οικοδόμηση του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού, που αποτελεί σημαντικό τμήμα όλων των γλωσσών που ομιλούνται στο δυτικό κόσμο και που είναι σεβαστή από τους εκπροσώπους του πνευματικού κόσμου σε ανατολή και δύση και που μόνο ένας λαός δεν της δίνει τη σημασία που της αξίζει. Ξέρετε ποιός!
Στο σημαντικό άρθρο που παραθέτω στη συνέχεια, ο καθηγητής κ.Βασ.Φίλιας αναλύει και μας θυμίζει αυτό το παραμελημένο συστατικό της ύπαρξής μας.

Πολιτιστικός εκβαρβαρισμός και η επίθεση κατά της γλώσσας

του καθηγητή Βασίλη Φίλια *

Η βαθύτατη οικονομική κρίση που διανύει η χώρα έχει ως «παράπλευρη» απώλεια οδηγήσει στην τοποθέτηση του πολιτισμού και της γλώσσας σε δεύτερη μοίρα από πλευράς «προτεραιοτήτων».

Ωστόσο, με τον τρόπο αυτόν παραβλέπεται ότι υπάρχει μια σχέση συγκοινωνούντων δοχείων μεταξύ οικονομικής κρίσης και πολιτιστικής παρακμής.

Η αμάθεια και η αγραμματοσύνη των πολιτικών ηγεσιών, που είναι συνέπεια της πολιτιστικής παρακμής, άνοιξε διά­πλατα την πύλη του Ρωμανού, από την οποία εισέδυσε το διε­θνές χρηματοπιστωτικό και τοκογλυφικό κεφάλαιο που λεη­λατεί τη χώρα και αποσυνθέτει συστηματικά τον κοινωνικό ιστό του λαού μας.

Αμαθείς και αγοραίοι χρεωκόποι κυβέρνησαν αυτή τη χώρα τα τελευταία σαράντα χρόνια και ευθύνονται στο ακέραιο για την εμφάνιση πρωτοφανών μορφών παθογένειας της ελληνι­κής κοινωνίας. Μορφών παθογένειας, που Θα ήταν αδύνατο να πάρουν την έκταση που πήραν, αν είχαν λειτουργήσει ανα­χώματα όπως ο πολιτισμός, η παράδοση, η γλώσσα, η συνεί­δηση εθνικής ταυτότητας και συμφέροντος. Το ότι δεν λειτούρ­γησαν οφείλεται στην ανεπάρκεια της άλλης μεγάλης κατηγο­ρίας ηγεσιών - των καλούμενων πνευματικών και των Μ.Μ.Ε.

Μια γενικευμένη αντίληψη ασυδοσίας και επιτρεπτικότητας, που καλλιέργησαν αυτές οι ηγεσίες προλείανε το πεδίο για τη σχετικοποίηση της έννοιας της διαφθοράς στην αντίληψη του μέσου ανθρώπου, δηλαδή σε τελευταία ανάλυση υπονόμευσε το ηθικό ανοσοποιητικό του σύστημα.

Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η απαξίωση της Ιστορίας. Ανιστόρητοι «ιστορικοί» επιδόθηκαν συστηματικά στην αποδόμηση της ελληνικής Ιστορίας, ιδιαίτερα της νεότε­ρης, από την επανάσταση του 1821 μέχρι σήμερα. Άλλοι του λεγάμενου «κοσμοπολίτικου» κυκλώματος έκαναν ό,τι μπο­ρούσαν για να «αποδείξουν» ότι Βλάχοι, Αρβανίτες, Πομάκοι και Σαρακατσάνοι δεν είναι 'Ελληνες, αλλά ιδιαίτερες «εθνότη­τες», ενώ μία τρίτη κατηγορία, οι Δυτικοφρενείς, διακήρυξαν ότι δεν υπάρχει ελληνική ετερότητα, αλλά ότι ο σημερινός ελ­ληνικός λαός είναι ένα ακαθόριστο υποπροϊόν της Δυτικής κουλτούρας.

Ακριβώς γι' αυτό στη μεταδικτατορική Ελλάδα λειτούργησε η αποτελεσματικότερη ίσως παγκοσμιοποιητική πέμπτη φά­λαγγα, που ενστερνίζεται τα «ιδεώδη» της παγκοσμιοποίησης: υπέρβαση της έννοιας του έθνους, πολιτισμική ισοπέδωση, γλωσσική εξομοίωση κ.ο.κ., ώστε να διευκολυνθεί η παγκυριαρχία του ζωογόνου και δυναμικά αναπτυξιακού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου (το κατά πόσον είναι ζωογόνο και δυ­ναμικά αναπτυξιακό «αποδεικνύει» η σημερινή ευρωπαϊκή κρίση και η υφέρπουσα παγκόσμια κρίση!)