Θέλει να μείνει στην εξουσία πάση θυσία (του Στ.Λυγερού)

Και να που φτάσαμε στο σημείο να παρακολουθούμε τις προσπάθειες της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να κρατηθούν στην εξουσία, ώστε να εφαρμόσουν το 3ο μνημόνιο, το δικό τους μνημόνιο, που είναι φτιαγμένο με τέτοιο τρόπο για να αποτελέσει την ταφόπλακα της ελληνικής οικονομίας. Κι όμως ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αποτελέσει την τελευταία ελπίδα των απελπισμένων ανέργων, συνταξιούχων και φτωχοποιημένων εργαζομένων για να σταματήσει το κυνήγι που είχε εξαπολυθεί εναντίον τους με εντολή των δανειστών.
Μεγάλο τμήμα των πολιτών που τον ψήφισε τον Ιανουάριο, τον ξαναψήφισε το Σεπτέμβριο ελπίζοντας σε μια προσπάθειά του να μετριαστούν οι επιθέσεις εναντίον τους. Αλλά αντί γι'αυτό παρακολουθούν εξουθενωμένοι της προσπάθειες της "αριστερής" κυβέρνησης, όχι να υπερασπιστεί τα δίκαια των αδυνάτων, αλλά να αγκιστρώνεται στην εξουσία προκειμένου να εφαρμόσει τις επιταγές των δανειστών, όπως, δηλαδή, έκαναν και οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις.
Στο παρακάτω άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού περιγράφονται γλαφυρά οι ανησυχίες της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μήπως χάσουν την εξουσία ή έστω μήπως υποχρεωθούν να τη μοιραστούν με άλλους.


Plan B "για να μην πέσουμε"

Τα γεγονότα έχουν αποδείξει ότι το μνημόνιο τρώει τους υπηρέτες του. Η παραίτηση του Σακελλαρίδη και η μείωση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας στους 153 είναι μία πρώτη ένδειξη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝ.ΕΛ. δεν θα αποτελέσουν εξαίρεση στον κανόνα. Το βαρύ κλίμα που επικρατεί στους κόλπους και των δύο Κοινοβουλευτικών Ομάδων της συμπολίτευσης είναι μία πρόσθετη ένδειξη.
Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι επίκεινται και άλλα ρήγματα. Η αποτυχία της Λαϊκής Ενότητας να εισέλθει στη Βουλή λειτουργεί αποτρεπτικά ακόμα και για βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που εάν τα πράγματα είχαν εξελιχθεί αλλιώς θα το σκεφτόντουσαν. Η περίπτωση του Παναγούλη, άλλωστε, είναι ειδική.

Η εκλογική δυναμική και η επόμενη ημέρα (του Σταύρου Λυγερού)

Δεν νομίζω ότι και μετά το δεύτερο ντιμπέιτ που έγινε μεταξύ των αρχηγών των δυο μεγαλύτερων κομμάτων, οι αναποφάσιστοι κατάφεραν να διακρίνουν κάποια διαφορά στην πολιτική που προτίθεται να ασκήσει το καθένα από τα δυο μεγάλα κόμματα (μεγάλα, σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα). Βέβαια, φταίει και ο τρόπος που συμφωνείται να γίνεται το ντιμπέιτ, που αναγκάζει τους συμμετέχοντες να "παίζουν" αμυντικά, έχοντας στο νου τους μόνο πώς θα αποφύγουν τα λάθη.
Το 3ο μνημόνιο που ψηφίστηκε πριν από ένα μήνα δεν αφήνει ιδιαίτερα περιθώρια ελιγμών στον τρόπο εφαρμογής του. Αυτός είναι ο κυριότερος λόγος που οι πολιτικοί αρχηγοί απέφυγαν τις συνήθεις μεγαλόστομες εξαγγελίες. Ένας άλλος λόγος είναι ότι δεν έχουν απομείνει πολλοί αφελείς πολίτες που θα τους πίστευαν και τα κόμματα το έχουν καταλάβει, όπως φαίνεται.
Πού βρισκόμαστε λοιπόν και τι πρόκειται να ακολουθήσει; Η συνετή ματιά του κ. Σταύρου Λυγερού είναι η πλέον κατάλληλη να μας διαφωτίσει.


Τα ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών δεν επηρέασαν κατά τρόπο αξιόλογο τον εκλογικό συσχετισμό δυνάμεων, δεδομένου ότι δεν υπήρξαν καθαροί νικητές και ηττημένοι. Κατέδειξε, ωστόσο, πόσο στείρο είναι το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα. Κατά τη διάρκειά τους δεν ακούστηκε ούτε μία καινοτόμα πρόταση, ούτε μία νέα ιδέα για τον τρόπο, με τον οποίο η Ελλάδα θα ξανασταθεί στα πόδια της.
Δεν πρόκειται μόνο για ανικανότητα των κομματικών επιτελείων. Είναι κάτι ακόμα χειρότερο. Δεν νοιώθουν καν την ανάγκη να προτείνουν κάτι καινούριο. Πολύ περισσότερο να επεξεργασθούν ένα ρεαλιστικό εθνικό σχέδιο που να είναι συμβατό με τις μνημονιακές υποχρεώσεις και να δεσμευθούν για την εφαρμογή του. Εάν το ένοιωθαν θα μπορούσαν τουλάχιστον να καλύψουν τη δική τους ανεπάρκεια και να απευθυνθούν σε εμπειρογνώμονες και σε ανθρώπους της αγοράς για να αλιεύσουν πρωτότυπες ιδέες.