Στο
κείμενό του που έχω ξεχωρίσει από το βιβλίο του "Ένας κόσμος ανάποδα"*, ο
Εδουάρδο Γκαλεάνο σχολιάζει το θέμα της ατιμωρησίας των κατόχων της
εξουσίας, παίρνοντας ως παράδειγμα γεγονότα που έχουν συμβεί σε χώρες
της Λατινικής Αμερικής. Διαβάζοντάς το όμως θα βρείτε πολλές ομοιότητες
με εμπειρίες - κυρίως πρόσφατες - που έχουμε κι εμείς στη χώρα μας. Και
αυτό μας δημιουργεί πολλές σκέψεις ...
Το κείμενο είναι το μεγαλύτερο μέρος από το κεφάλαιο με τίτλο "Η ατιμωρησία των κυνηγών κεφαλών".
Όλοι
είμαστε ίσοι απέναντι στο νόμο. Απέναντι σε ποιο νόμο; Μήπως το θείο
νόμο; Επειδή απέναντι στον επίγειο νόμο η ισότητα χάνεται ολοένα
περισσότερο, σε όλα τα μέρη της γης, αφού η εξουσία έχει την κακή
συνήθεια να κάθεται πάνω σε ένα από τα δυο τάσια της ζυγαριάς που
κρατάει η δικαιοσύνη.
Η πραγματική ιστορία του ανθρώπινου γένους ήταν και είναι γεμάτη από ανισότητες απέναντι στο νόμο, ωστόσο η επίσημη ιστορία δε γράφεται από τη μνήμη αλλά από τη λήθη.
Κατά κανόνα οι πολιτικές κυβερνήσεις περιορίζονται στη διαχείριση της αδικίας, διαψεύδοντας τις ελπίδες για αλλαγή σε χώρες όπου η δημοκρατία προσκρούει συνεχώς πάνω στο τείχος των εχθρικών προς τη δημοκρατία οικονομικών και κοινωνικών δομών.
Το κείμενο είναι το μεγαλύτερο μέρος από το κεφάλαιο με τίτλο "Η ατιμωρησία των κυνηγών κεφαλών".
Η πραγματική ιστορία του ανθρώπινου γένους ήταν και είναι γεμάτη από ανισότητες απέναντι στο νόμο, ωστόσο η επίσημη ιστορία δε γράφεται από τη μνήμη αλλά από τη λήθη.
Κατά κανόνα οι πολιτικές κυβερνήσεις περιορίζονται στη διαχείριση της αδικίας, διαψεύδοντας τις ελπίδες για αλλαγή σε χώρες όπου η δημοκρατία προσκρούει συνεχώς πάνω στο τείχος των εχθρικών προς τη δημοκρατία οικονομικών και κοινωνικών δομών.
