Οι Γερμανοί δεν φεύγουν

Σε συζητήσεις σχετικά με το αν έπρεπε η χώρα μας να βγει από το ευρώ, προκειμένου να ορθοποδήσει και να επιστρέψει στην ανάπτυξη, η αντίρρησή μου στην έξοδο (παρόλο που χρηματοοικονομικά θεωρούσα απαραίτητη την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα) δεν είχε να κάνει φυσικά με τα συνθηματολογικά «θα καταστραφούμε» (λες και δεν μας κατέστρεψαν τα αποτυχημένα μνημόνια), «δεν θα έχουμε φάρμακα» (λες και τώρα έχουμε ή δεν υπήρξε η ελληνική φαρμακοβιομηχανία ο στόχος του πρώτου μνημονίου), «δεν θα έχουμε βενζίνη» (λες και σήμερα βάζουμε όση βάζαμε προμνημονιακά ή σαν να μην μας απαγόρευσαν οι δανειστές να αγοράζουμε πετρέλαιο από φτηνές αγορές, όπως π.χ. το Ιράν). Η αντίρρησή μου προερχόταν από το φόβο του πολέμου (επικοινωνιακού και οικονομικού) που θα εξαπέλυε εναντίον μας η Γερμανία και τα συνεταιράκια της, προκειμένου να αποτρέψουν και άλλες διαρροές από την ευρωζώνη. Ιδιαίτερα μετά τον αντίστοιχο πόλεμο που εξαπέλυσαν εναντίον της Βρετανίας λόγω Brexit.
Διάβασα όμως στο άρθρο που αναδημοσιεύω στη συνέχεια, ότι, με τη λήξη του τρίτου μνημονίου, τα γερμανικά μέσα έχουν ήδη εξαπολύσει επίθεση κατά της χώρας μας, με σκοπό να την εμποδίσουν να ορθοποδήσει. Οπότε…;

Οι Γερμανοί ξανάρχονται!
του Μάκη Ανδρονόπουλου

Με αφορμή την ολοκλήρωση του ευρωπαϊκού προγράμματος βοήθειας προς στην Ελλάδα, το Βερολίνο δια του γερμανικού Τύπου έχει εξαπολύσει μία συστηματική επικοινωνιακή επίθεση υπονόμευσης ενός θετικού οικονομικού και πολιτικού κλίματος στην Ελλάδα. Προφανής στόχος του είναι η καθυστέρηση της ελληνικής εξόδου στις αγορές και η παρεμπόδιση ενός επιτυχούς δανεισμού από αυτές. Η στρατηγική αυτή μοιάζει να εκπορεύεται από το σύστημα Σόιμπλε και δεν αποκλείεται να προσβλέπει σε μια πολιτική αλλαγή που θα διασφαλίζει τα γερμανικά στρατηγικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της ανατολικής Μεσογείου.

Αλλεπάλληλα δημοσιεύματα του γερμανικού τύπου εστιάζουν στους υπαρκτούς αρνητικούς παράγοντες και σενάρια, παραβλέπουν ότι η «διάσωση» έγινε πρωτίστως για να καλυφθούν οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες που ήταν εκτεθειμένες στα ελληνικά ομόλογα. Παραβλέπουν επίσης τα τερατώδη λάθη των προγραμμάτων που οδήγησαν στην ύφεση την ελληνική οικονομία, στην ανεργία και στην εκθεμελίωση μεγάλου τμήματος του παραγωγικού ιστού και την ανθρωπιστική κρίση που προκάλεσαν. Πρόκειται για μια λυσσαλέα προσπάθεια για να μην αποκολληθεί η Ελλάδα από το γερμανικό άρμα, στόχος που φάνηκε από τη μίζερη ρύθμιση του χρέους που επέβαλε η Γερμανία.

Τι σημαίνει για την Ελλάδα η σύγκρουση των συμφερόντων ΗΠΑ-Γερμανίας;

Θεωρείται δεδομένο ότι οι παγκόσμιες γεωπολιτικές ισορροπίες, μετά και την εκλογή Τραμπ, θα αλλάξουν. Με ποιο τρόπο και προς ποια κατεύθυνση είναι δύσκολο να πει κάποιος ακόμα με βεβαιότητα. Διατυπώνονται διάφορες απόψεις και γίνονται ενδιαφέρουσες αναλύσεις κι έχει ενδιαφέρον να δούμε ποια από όλες θα επαληθευτεί.

Και η Ελλάδα; Μια ζωή αδύναμος κρίκος σε δήθεν συμμαχίες, τι μπορεί να περιμένει; μπορεί να κάνει κάτι;

Βρήκα ενδιαφέρον το άρθρο του διεθνολόγου Βασίλη Κοψαχείλη που αναδημοσιεύω στη συνέχεια και που περιγράφει με αρκετά ρεαλιστικό τρόπο τις ρευστές ακόμα ισορροπίες που διαμορφώνονται, από την κατάληξη των οποίων θα επηρεαστεί σίγουρα και η χώρα μας.

Τις τελευταίες δεκαετίες, η Ελληνική στρατηγική και διπλωματία βασίστηκε πάνω σε δύο πολύ ισχυρούς πυλώνες. Από τη μία, στον πυλώνα ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και από την άλλη και πιο πρόσφατα, στον πυλώνα Γερμανία – ΕΕ. Οι δύο αυτοί πυλώνες στηρίζουν τον ευρύτερο ευρωατλαντικό χώρο, μέρος του οποίου αποτελούν η Ελλάδα και η Τουρκία. 

Παράλληλα, κύριο πρόβλημα της Ελληνικής στρατηγικής και διπλωματίας ήταν και παραμένει ο Τουρκικός αναθεωρητισμός. Η εμπειρία έδειξε, πως ΝΑΤΟ και ΕΕ, δεν απετέλεσαν για τα Ελληνικά συμφέροντα ιδανικά εργαλεία τιθάσευσης του Τουρκικού αναθεωρητισμού, εντούτοις λειτούργησαν σε πολλές περιπτώσεις αποτρεπτικά ως προς την προοπτική κλιμάκωσης του Τουρκικού αναθεωρητισμού εναντίον της χώρα μας. Η αποτροπή αυτή προέκυπτε ως αποτέλεσμα της βούλησης των ΗΠΑ και της Γερμανίας να διατηρούν συνολικά το σύστημα σε συνεχή συνεργασία και ισορροπία, περιλαμβάνοντας όλο το φάσμα των πολιτικών, οικονομικών και στρατιωτικών σχέσεων, μεταξύ των κρατών-μελών των θεσμών του ευρωατλαντικού χώρου. 

Η γερμανική διαστροφή οδηγεί στη διάλυση της ευρωζώνης;

Πριν λίγες μέρες ανέβασα ένα post με τίτλο "Η Αυτοκτονία της Ελλάδας". Επρόκειτο για το πρώτο μέρος ενός άρθρου, του οποίου το δεύτερο και τελευταίο μέρος αναδημοσιεύω σήμερα και που αφορά τον τρόπο που η Γερμανία δημιουργεί πλεονάσματα σε βάρος των άλλων χωρών και ιδιαίτερα των εταίρων.
Οι ανισσοροπίες που δημιουργούνται καθιστούν αναπόφευκτη τη διάλυση της ευρωζώνης για λόγους που αναλύονται επαρκώς στο άρθρο που ακολουθεί.

Η γερμανική διαστροφή

Το δεύτερο τρίμηνο του 2016 το ΑΕΠ της Γερμανίας αυξήθηκε με μεγαλύτερο ρυθμό, από αυτόν που αναμενόταν – σε πραγματικό και εποχιακά εκκαθαρισμένο ποσοστό της τάξης του 0,4% από 0,7% το πρώτο τρίμηνο, αυξημένο όμως κατά 1,8% σε σχέση με την αντίστοιχη χρονική περίοδο του προηγουμένου έτους. Το συγκεκριμένο ποσοστό δεν είναι βέβαια εντυπωσιακό, αλλά πολύ ισχυρό, συγκρινόμενο ακόμη και με αυτό των Η.Π.Α. – όπου ήταν 0,3% και 0,2% αντιστοίχως.

Σημαντικό είναι επίσης το γεγονός ότι, ο αριθμός των νέων θέσεων εργασίας, παρά το ότι αυξανόταν συνεχώς κατά 1% την προηγούμενη περίοδο, είχε μία ακόμη πιο ανοδική πορεία – με τις τιμές καταναλωτή να κλιμακώνονται κατά 1,7%, κάτι που αποτελεί έναν σχεδόν ιδανικό συνδυασμό. Όσον αφορά δε όλους τους υπόλοιπους οικονομικούς δείκτες, εξελίσσονται επίσης πολύ θετικά – ενώ το μοναδικό μειονέκτημα της χώρας είναι το ότι, η ανάπτυξη της στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στις εξαγωγές (μερκαντιλισμός).

Όφελος πάνω από € 100 δισ. αποκόμισε η Γερμανία από την ελληνική κρίση

Είναι φανερό ότι το οικονομικό περιβάλλον είναι τόσο σύνθετο, που δεν είναι δυνατό να υπολογιστούν τα οφέλη ή οι ζημιές από μια οικονομική κρίση με "μπακαλίστικο" τρόπο. Δηλαδή τόσα δώσαμε (ή πήραμε) τόσος ήταν ο τόκος, άρα τόσο ήταν το κέρδος ή η ζημιά. Η οικονομία μιας χώρας εκτείνεται σε πολλά επίπεδα και επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες (ακόμα και από δηλώσεις πολιτικών προσώπων), ώστε χρειάζεται μια προσεκτική επιστημονική μελέτη για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε τα αποτελέσματα μιας κατάστασης, όπως είναι μια οικονομική κρίση.

Μια τέτοια μελέτη εκπόνησε το γερμανικό ινστιτούτο οικονομικών ερευνών Halle Institute και τα συμπεράσματά του ομολογώ ότι δεν με εξέπληξαν, όπως, πιστεύω, δεν θα εκπλήξουν και κανέναν τακτικό αναγνώστη αυτής της σελίδας. Η Γερμανία κέρδισε πάνω από €100 δισ. και - φυσικά - θα συνεχίσει να κερδίζει όσο δεχόμαστε να εφαρμόζουμε τα μνημόνια που μας επιβάλλει.

Παρακάτω αναδημοσιεύω* μια περίληψη των αποτελεσμάτων αυτής της μελέτης. Οι αγγλομαθείς μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη μελέτη εδώ και το συμπέρασμά της εδώ. 

 

Η Γερμανία ωφελήθηκε ουσιαστικά από την ελληνική κρίση

 

Έκθεση φωτιά στα επιχειρήματα του Βερολίνου δημοσιεύει γερμανικό ινστιτούτο, το οποίο ισχυρίζεται πως ακόμη και αν η Ελλάδα δεν πλήρωνε ποτέ τα χρέη της, η Γερμανία έχει ήδη βγει κατά πολύ κερδισμένη οικονομικά από την κρίση του Νότου.  

Η συζήτηση για το χρέος στην Ευρώπη και ποιους εξυπηρετεί είναι παλιά πλέον υπόθεση και πολλοί, μετά και τις τελευταίες εξελίξεις θα τη θεωρούσαν ίσως και ανεπίκαιρη. Όταν όμως οι διαβεβαιώσεις πως η διατήρηση αυτής της ανισότητας χρέους και της οικονομικής κρίσης στο Νότο, για την μακροημέρευση του βορά αποδεικνύεται από την ίδια τη Γερμανία, το θέμα παίρνει άλλες διαστάσεις. Το Halle Institute, είναι γερμανικό ινστιτούτο οικονομικών ερευνών και σύμφωνα με έκθεσή του που έχει ημερομηνία 10 Αυγούστου 2015 "η Γερμανία επωφελήθηκε από την ελληνική κρίση". Σύμφωνα με υπολογισμούς του Ινστιτούτου Οικονομικής Έρευνας του Λάιμπνιτς (IWH), η Γερμανία έχει μπορέσει να πραγματοποιήσει εξοικονόμηση δημοσιονομικών πόρων ύψους περίπου 100 δισεκατομμυρίων ευρώ από την έναρξη της ελληνικής κρίσης το 2010, ήτοι πάνω από 3% του ΑΕΠ.
"Αντιμέτωποι με την κρίση, οι επενδυτές αναζητούν ασφαλείς επενδύσεις (μεταναστεύουν σε ασφαλή περιβάλλοντα. Κατά τη διάρκεια της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη, η Γερμανία επωφελήθηκε σε εντελώς δυσανάλογο βαθμό από αυτό το φαινόμενο. Κάθε φορά που προέκυπταν άσχημα νέα από την Ελλάδα, το γερμανικό ομόλογο έπεφτε και κάθε φορά που τα νέα ήταν καλά για την Ελλάδα, το ίδιο ομόλογο ανέβαινε" σημειώνει χαρακτηριστικά η έκθεση. 

Ο πραγματικός λόγος της αδιαλλαξίας των γερμανών

Πολλές αντιδράσεις των δανειστών μάς έχουν φανεί περίεργες κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, τόσο με την παρούσα κυβέρνηση όσο και με τις προηγούμενες. Αρκετοί είναι οι αναλυτές που θεωρούν ότι υπάρχουν άλλοι λόγοι για αυτή την ακαμψία τους. Μπορεί δηλαδή, να μην είναι μόνο η ατολμία, η έλλειψη αξιόλογου πολιτικού προσωπικού, αλλά ούτε οι λάθος υπολογισμοί που μας αντιμετωπίζουν τόσο άτεγκτα.
Το παρακάτω άρθρο του Μιχ.Γιαννεσκή μπορεί να εξηγήσει, ίσως, κάποιες πτυχές της αδιαλλαξίας των "εταίρων" μας.

 Ο Βόλφκανγκ Σόιμπλε και η γερμανική ηγεσία της Ευρωζώνης έχουν σοβαρούς λόγους να ανησυχούν και να διατηρούν μία αδιάλλακτη στάση στις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα. Όμως η αποπληρωμή του ελληνικού χρέους που ανέρχεται σε 317 δισεκατομμύρια ευρώ  δεν είναι ένας από τους πιο σημαντικούς. Το ελληνικό χρέος είναι αμελητέας σημασίας, σε σύγκριση με το χρηματοπιστωτικό δυναμίτη των γερμανικών (και άλλων) τραπεζών, ο οποίος τους τελευταίους μήνες δίνει καθημερινά περισσότερα σημάδια ανάφλεξης.

Διαφαινόμενη επιτυχία στην πρώτη κρίσιμη μάχη (του Στ.Λυγερού)

Από την επομένη των εκλογών και μετά τον άμεσο σχηματισμό κυβέρνησης άρχισαν οι κινήσεις της ελληνικής πλευράς για αναζήτηση συμμάχων με σκοπό την επαναδιαπραγμάτευση των δεσμεύσεων που είχε αναλάβει η προηγούμενη κυβέρνηση απέναντι στους αυτοαποκαλούμενους εταίρους μας, ουσιαστικά στα αφεντικά της Ευρώπης, τους γερμανούς.
Αρχικά, φάνηκε ότι βρίσκαμε "ευήκοα ώτα" στις πρώτες επαφές των στελεχών της κυβέρνησης. Στη συνέχεια όμως, και μόλις δραστηριοποιήθηκε η γερμανική πλευρά ασκώντας -άγνωστο μέχρι αυτή τη στιγμή- ποιές πιέσεις, οι πρώτοι συνομιλητές μας φάνηκαν να αλλάζουν στάση και να επαναλαμβάνουν εν χορώ το γερμανικό ρεφραίν "πρέπει να τηρήσετε τις δεσμεύσεις σας". Το ίδιο αυτό τροπάριο επανέλαβε και η αμερικανική αντιπροσωπεία που επισκέφτηκε τις προηγούμενες μέρες τη χώρα μας, επίσκεψη που ακολούθησε μια πρώτη ευνοϊκή για την Ελλάδα παρότρυνση του προέδρου των ΗΠΑ Ομπάμα προς τα αφεντικά της Ευρώπης, που γρήγορα φάνηκε να ξεχνιέται.
Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και καθημερινές, γι' αυτό και το άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού που αναδημοσιεύω πιο κάτω από τα τελευταία ΕΠΙΚΑΙΡΑ -και που λογικά γράφτηκε στις αρχές της εβδομάδας- σε κάποια σημεία του, και συγκεκριμένα σε αυτά που αναφέρεται στις θετικές αρχικά αντιδράσεις των ξένων συνομιλητών, που διαφοροποιήθηκαν στη συνέχεια, φαίνονται να έχουν ξεπεραστεί. Όμως, οι διαπιστώσεις και επισημάνσεις του για το περιβάλλον που διαμορφώνεται λόγω της σθεναρής και σταθερής μέχρι τώρα στάσης της κυβέρνησης, στάσης που μπορεί να προκαλέσει -λόγω της άτεγκτης και κοντόφθαλμης αντιμετώπισης της κατάστασης από τους γερμανούς και τα τσιράκια τους- παρενέργειες τόσο στον οικονομικό όσο και στον γεωπολιτικό τομέα, είναι όπως πάντα ιδιαίτερα εύστοχες.   

Η μεγάλη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και ο γρήγορος σχηματισμός κυβέρνησης με τους αντιμνημονιακούς ΑΝΕΛ έκλεισαν τον δρόμο στο σενάριο που ήθελε τον Τσίπρα πολιτικά όμηρο του Ποταμιού και ως εκ τούτου διαπραγματευτικά γυμνό έναντι του ευρωιερατείου. Έχοντας εξασφαλίσει τα νώτα της, η νέα ελληνική κυβέρνηση έκανε αυτό που είχαμε εδώ και καιρό προαναγγείλει από αυτή εδώ τη στήλη: ενταφίασε το προηγούμενο μνημονιακό πρόγραμμα και την τρόικα ως μηχανισμό ελέγχου, ζητώντας διαπραγματεύσεις από μηδενική βάση με σκοπό μια νέα συμφωνία-πακέτο.
Όλα δείχνουν ότι η Αθήνα είναι πολύ κοντά στο να κερδίσει την πρώτη, αλλά κρίσιμη αυτή μάχη. Το δίδυμο Μέρκελ - Σόιμπλε έδειξε ότι είχε πρόθεση να περάσει τη θηλιά στον λαιμό της κυβέρνησης Τσίπρα, αλλά η σκληρή γραμμή του Βερολίνου προσκρούει σε εμπόδια. Η γαλλική και η ιταλική κυβέρνηση εξέφρασαν αρχικά την πρόθεσή τους να ωθήσουν τα πράγματα προς την κατεύθυνση των διαπραγματεύσεων και του συμβιβασμού. 

H Γερμανία είναι το πρόβλημα της Ευρώπης

Δείτε αυτό το απόσπασμα από μια συνέντευξη της
Τζαγιάτι Γκος στο The Real News Network στις 22-04-2010:
 
Το πρόβλημα στην Ευρώπη δεν είναι ότι η Ελλάδα δεν ήταν φρόνιμη ή ότι η οικονομία της Ισπανίας βρίσκεται σε μαύρα χάλια. Το πρόβλημα είναι ότι η Γερμανία κάνει αυτό ακριβώς για το οποίο κατηγορούσαμε και την Κίνα.
Διατηρεί δηλαδή πολύ μεγάλο εμπορικό πλεόνασμα. Επιτυγχάνει πολύ υψηλή παραγωγικότητα χωρίς να αυξάνει τους πραγματικούς μισθούς. Και έτσι κάνει ολόκληρη την υπόλοιπη Ευρώπη λιγότερο ανταγωνιστική απέναντι στη Γερμανία. Κανονικά το πρόβλημα θα αντιμετωπιζόταν με τα επιτόκια. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει λόγω της νομισματικής ενοποίησης. Λένε, λοιπόν, ότι η Ελλάδα ήταν άσωτη, ενώ το πραγματικό πρόβλημα ήταν ότι δεχόταν πολύ μεγάλες εισροές κεφαλαίου. Αυτό οδήγησε σε αυξήσεις των τιμών πολύ μεγαλύτερες από αυτές που είχαμε στη Γερμανία. Και έτσι η Ελλάδα έγινε λιγότερο ανταγωνιστική...

To νέο τείχος της Μέρκελ και η Ελλάδα (του Στ.Κούλογλου)

O λόγος που αναδημοσιεύω αυτό το άρθρο του Στέλιου Κούλογλου είναι επειδή περιγράφει τόσο χαρακτηριστικά (και αναλυτικά θα έλεγα, παρά το σχετικά συνοπτικό περιεχόμενό του) το χαρακτήρα και τη νοοτροπία της κυρίαρχης πολιτικής φυσιογνωμίας της Ευρώπης, την πολιτικό που μέσω των υπάκουων Σαμαρά και Βενιζέλου (και των άβουλων βουλευτών των κομμάτων τους φυσικά) καθορίζει τις τύχες της χώρας μας.
Θλίψη θα γεμίσει τον αναγνώστη που θα κάνει σύγκριση του σημερινού αφεντικού της Ευρώπης με σημαντικές προσωπικότητες της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής κατά το όχι και πολύ μακρινό παρελθόν.

Η Γερμανία γιόρτασε πανηγυρικά την 25η επέτειο της πτώσης του τείχους και με το δίκιο της: η επανένωση τής έδωσε την ευκαιρία να ξαναγίνει η κυρίαρχη δύναμη στην Ευρώπη. Ένα πρόσφατο άρθρο της γαλλικής Liberation που είχε τίτλο "Bερολίνο, νέα πρωτεύουσα της Ευρώπης" ξεκινούσε με την διαπίστωση ότι, όταν πρόκειται να ζητήσουν επιείκεια για τις πολιτικές λιτότητας που καλούνται να εφαρμόσουν, ο Γάλλος πρωθυπουργός και ο υπουργός του των Οικονομικών δεν ταξιδεύουν πλέον στις Βρυξέλλες, αλλά στο Βερολίνο. (Σημ.Π.Σ.: Σχετικά είχα ασχοληθεί σε αυτό το post)

Η παλιά ισορροπία ανάμεσα στην Γαλλία και την Γερμανία έχει πλήρως ανατραπεί. Από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή μέχρι την Ευρωβουλή, όλα τα βασικά πόστα έχουν καταληφθεί από τους Γερμανούς, με καθοριστικό ρόλο στις αποφάσεις για όλα τα κρίσιμα θέματα. "Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει γίνει σχεδόν η τρίτη Βουλή της Γερμανίας", ήταν το μελαγχολικό συμπέρασμα του άρθρου.
Η Άνγκελα Μέρκελ ήταν ευτυχισμένη στους εορτασμούς για την πτώση, επίσης με το δίκιο της: μια άσημη φυσικός από την Ανατολική Γερμανία που δεν είχε καμία ανάμιξη στο δημοκρατικό κίνημα, ενώ την μέρα που οι συμπατριώτες της έριχναν το τείχος προτίμησε να πάει στη σάουνα, είναι σήμερα η ισχυρότερη γυναίκα του πλανήτη. Ο καιροσκοπισμός της, η τάση της να αναβάλλει τις αποφάσεις μέχρι να δει προς τα που γέρνουν τα πράγματα, μετατράπηκε σε στρατηγικό πλεονέκτημα όταν, με το ξέσπασμα της κρίσης το 2008, η Γερμανία βρέθηκε να έχει τα περισσότερα χρήματα και η επιβίωση κρατών, όπως η Ελλάδα το 2009-10, να εξαρτάται από ένα νεύμα της.

Γιατί η Γερμανία επιμένει ότι η Ελλάδα είναι «ειδική περίπτωση»

Μετά το χθεσινό Eurogroup επιβεβαιώθηκε για μια ακόμα φορά ότι δεν είναι ορατή η ημερομηνία που θα γλυτώσουμε από τη στενή εποπτεία των ξένων και τη σκληρή λιτότητα. Όχι τουλάχιστον όσο στην κυβέρνηση της χώρας βρίσκονται τα δυο κόμματα που ευθύνονται για την κατάσταση που έχει βρεθεί η χώρα τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Χωρίς βέβαια, να είναι δεδομένο ότι και μια άλλη κυβέρνηση θα μπορέσει να αντιδράσει ουσιαστικά.
Το κείμενο της Βασιλικής Σιούτη που αναδημοσιεύω στη συνέχεια από το Press Project το είχα διαβάσει 6-7 μέρες πριν, αλλά πιστεύω ότι αποκτάει μια πιο ολοκληρωμένη διάσταση κάτω από το φως των τελευταίων εξελίξεων.

Είναι ίσως ενδεικτικό της κατάστασης, ότι οι δύο χώρες της Ευρωζώνης που έχουν ως στόχο τους το περίφημο  «μαύρο μηδέν» (στα γερμανικά  «Schwarze Null», δηλαδή ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός που περιλαμβάνει και την εξυπηρέτηση του χρέους) είναι η πιο δυνατή  (Γερμανία) και η πιο αδύναμη (Ελλάδα).  

Ο Σόιμπλε πάντως, δέχεται έντονη κριτική από αρκετούς στη Γερμανία για το «μαύρο μηδέν» που επιδιώκει  με τον προϋπολογισμό του 2015.  Ακόμα και «σοφοί» σύμβουλοι της γερμανικής κυβέρνησης,  όπως  ο οικονομολόγος Πέτερ Μπόφινγκερ,  δηλώνουν ότι το «μαύρο μηδέν» είναι η απόδειξη ότι ο Σόιμπλε δεν έχει ιδέα από οικονομικά. Αλλά αυτό  δεν πτοεί τον έλληνα πρωθυπουργό που θέλει κι αυτός να το πετύχει στο επόμενο στάδιο. Στόχος που  επιτυγχάνεται μόνο με ακραία λιτότητα και δημοσιονομική πειθαρχία.

Μια Ευρώπη πολύ γερμανική! (από άρθρο της Liberation)

Όχι πως αμφιβάλλαμε, ότι η Ευρώπη είναι υπό γερμανική κατοχή. Το ερώτημα είναι γιατί δέχονται τα υπόλοιπα κράτη αυτήν την κυριαρχία. Εντάξει, ρητορικό είναι το ερώτημα. Γεγονός όμως είναι ότι κάποιες φωνές και κάποιες κινήσεις αρχίζουν δειλά δειλά να εμφανίζονται. 
Σε πρόσφατο άρθρο της Liberation σχετικό με τη γερμανική κυριαρχία αναφέρεται το άρθρο της ιστοσελίδας NewMoney.gr που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.
Οι γαλλομαθείς μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο της γαλλικής εφημερίδας εδώ.

Μήπως η Ευρώπη είναι πολύ γερμανική; Αυτό διερωτάται η γαλλική εφημερίδα  Liberation σε άρθρο της για την ολοένα και αυξανόμενη κυριαρχία της Γερμανίας στην Ευρωζώνη.
Ο ένας μετά τον άλλο, οι Γάλλο αξιωματούχοι μεταβαίνουν στο Βερολίνο αντί για τις Βρυξέλλες για να πείσουν την Άνγκελα Μέρκελ για την ακολουθούμενη οικονομική πολιτική της Γαλλίας.
Κανείς από την ηγεσία της Γαλλίας δεν σκέφτηκε να μεταβεί στις Βρυξέλλες, ενώ εκεί χτυπά, υποτίθεται, η καρδιά της Ευρωζώνης, γράφει η Liberation.

Η αδιάκοπη γερμανοκρατία στην Ελλάδα

Με πολλά παραμύθια μας γεμίζουν κάθε μέρα όλη μέρα οι εκπρόσωποι των γερμανικών συμφερόντων που παριστάνουν την ...ελληνική κυβέρνηση μέσω των εξαρτημένων και συγγενικών συμφερόντων ΜΜΕ.
Σε αυτή τη γωνιά προσπαθώ να αναδημοσιεύω άρθρα που βασισμένα σε αδιαμφισβήτητα στοιχεία από επίσημες πηγές φανερώνουν αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Δυστυχώς, τόσο μέσα από συζητήσεις με συμπολίτες μας, όσο και παρακολουθώντας ανταλλαγή απόψεων σε κανάλια ανάμεσα σε άτομα καλών προθέσεων (υπάρχουν και τέτοια) διαπιστώνω ότι η τροϊκανή/κυβερνητική προπαγάνδα επηρεάζει και άτομα πληροφορημένα σε ικανοποιητικό βαθμό. Γι'αυτό θα συνεχίζω να αναρτώ κείμενα που βασιζόμενα σε στοιχεία θα φανερώνουν την πραγματικότητα, με την ελπίδα να τα διαβάζουν και να ενημερώνονται όλο και περισσότερα καλοπροαίρετα άτομα.
Όπως το παρακάτω κείμενο του Γιώργου Δελαστίκ, που δανείζομαι από τον πρόλογό του στο βιβλίο του Μιχάλη Ψύλου "Από τον Ράιχενμπαχ του Όθωνα στον Ράιχενμπαχ της Μέρκελ", ένα βιβλίο που παρουσιάζει τη συνεχή επί 180 χρόνια υποταγή της Ελλάδας σε ξένα συμφέροντα από την απελευθέρωση από τους Τούρκους μέχρι σήμερα.

Καμιά χώρα της νότιας Ευρώπης δεν «εξαπάτησε» τους Γερμανούς μέσω του δανεισμού της με χαμηλά επιτόκια του ευρώ, σπαταλώντας τα χρήματα που δανειζόταν. Απολύτως συνειδητά το Βερολίνο ενθάρρυνε το δανεισμό και την επακόλουθη ιλιγγιώδη αύξηση των τιμών σε όλες σχεδόν τις υπόλοιπες χώρες-μέλη της Ευρωζώνης με στόχο να φτάσουν όλες οι τιμές των προϊόντων σε όλα τα κράτη του ευρώ σε επίπεδα εφάμιλλα των γερμανικών, όπως και έγινε. Αποτέλεσμα αυτού είναι από εκεί που η Γερμανία εξήγε στις ευρωπαϊκές χώρες πρωτίστως αυτοκίνητα, οικιακές συσκευές, εργαλεία και εν γένει προϊόντα τεχνολογίας, τώρα να μας εξάγει τα πάντα: από χαρτί υγείας έως... φασόλια Πακιστάν που αγοράζουν μερικοί Γερμανοί «σούπερ-χονδρέμποροι» και προμηθεύουν τους χονδρεμπόρους όλης της Ευρώπης. Μέχρι αγροτικά προϊόντα δηλαδή πουλάνε οι Γερμανοί σε όλη την Ευρώπη!
 
Η γερμανική πολιτική πέτυχε. Μία μία οι χώρες-μέλη της Ευρωζώνης υποτάσσονται στο Βερολίνο. Τα Μνημόνια που υπογράφουν σήμερα οι κυβερνήσεις είναι το οικονομικό ισοδύναμο των συνθηκών παράδοσης που υπέγραφαν τα διάφορα κράτη κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μετά την ήττα τους από τα ναζιστικά στρατεύματα.

Τι συμβαίνει αυτές τις μέρες στην Εσπερία... (του Γ.Βαρουφάκη)

Σε τέσσερεις μέρες έχουμε εκλογές σε όλη την Ευρώπη. Πρόκειται για τις πιο ενδιαφέρουσες εκλογές, πιστεύω, από τη δημιουργία της Ε.Ε. Από το αποτέλεσμά τους θα καταλάβουμε αν οι ευρωπαίοι πολίτες είναι ικανοποιημένοι από τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα, ή αν επιθυμούν κάποιες αλλαγές στην πορεία της. 
Για την Ελλάδα τα γράφουμε και τα διαβάζουμε συνεχώς. Ας δούμε όμως τι γίνεται και σε κάποια άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Μας ξεναγεί ο Γιάννης Βαρουφάκης.

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ ΣΤΗΝ ΕΣΠΕΡΙΑ
 
Είναι φυσιολογικό, με τόσα προβλήματα που μας ταλανίζουν, να ασχολούμαστε με τα δεινά του οίκου μας. Όμως, καθώς πλησιάζουν ευρωπαϊκού βεληνεκούς εκλογές, έχει σημασία να ρίξουμε μια ματιά στο τι γίνεται στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Οι ειδήσεις εξ Εσπερίας που ακολουθούν θέτουν τα εγκλήματα που επιτελούνται στην Ελλάδα σε ένα γενικότερο πλαίσιο, βοηθώντας μας να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί το ευρωπαϊκό κατεστημένο: Με πρόγραμμα και συντονισμένα εναντίον όλων των ευρωπαίων ταυτόχρονα!
 
Ισπανία
Όποια εφημερίδα διαβάσουμε θα μας πει ότι η Ισπανία ξέφυγε από την κρίση και βρίσκεται σε φάση ανάκαμψης. Η ανεργία έχει μειωθεί, έστω και λίγο, ενώ το ΑΕΠ της χώρας σταμάτησε να μειώνεται και αυξάνεται ξανά αργά αλλά σταθερά. Η λιτότητα, το ισπανικό μνημόνιο και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών πέτυχαν (σας θυμίζει κάτι αυτό;).

Γιατί σωπαίνει το Παρίσι; (του Γιάννη Βαρουφάκη)

Πολλοί είναι εκείνοι που απορούν για την απόσυρση της γαλλικής κυβέρνησης από το προσκήνιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και για την παρατεταμένη σιωπή της, που διαρκεί σχεδόν τέσσερα χρόνια.
Αν απορείτε κι εσείς για ποιό λόγο η Γαλλία έχει αφήσει τα ηνία στη Γερμανία, διαβάστε την απάντηση που έχει ο Γιάννης Βαρουφάκης και την εξήγηση που δίνει για τη στάση του Σαρκοζί αρχικά και του Ολάντ στη συνέχεια.

Γιατί σωπαίνει το Παρίσι;

Από την αρχή της κρίσης, το 2010, πολλοί προσέβλεπαν στο Παρίσι για αρωγή στις δύσκολες στιγμές της Ελλάδας. Δεδομένου ότι η Γαλλία, υποτίθεται, ήθελε διακαώς μια πιο συνεκτική Ευρώπη, και ότι η κρίση έδινε ισχυρά επιχειρήματα σε όλους εκείνους που μιλούσαν για «περισσότερη Ευρώπη», η προσδοκία ότι το Παρίσι θα βοηθούσε την Αθήνα, π.χ. επιχειρηματολογώντας υπέρ ευρωομόλογων, είχε μια λογική.

Στην αρχή, τους πρώτους μήνες του 2οιο, ο Νικολά Σαρκοζί προ­σπάθησε να διαφοροποιηθεί από την Άνγκελα Μέρκελ, εκφράζοντας την άποψη ότι η Ελλάδα πρέπει να βοηθηθεί χωρίς τιμωρητικά μέτρα που να καταστρέψουν τον παραγωγικό ιστό της χώρας, και συνεπώς τη δυνατότητά της να παράξει τον πλούτο που απαιτείται για να αποπληρώσει, αν μη τι άλλο, τα χρέη της. Πολύ γρήγορα όμως, με το που η κα Μέρκελ άρχισε να βροντοφωνάζει το ένα nein μετά το άλλο, ο κ. Σαρκοζί αναδι­πλώθηκε και έγινε μερκελικότερος της κας Μέρκελ - τουλάχιστον όσον αφορά τη χώρα μας.

Η Μετάλλαξη της Ευρώπης Τροφοδοτεί το Νέο Ευρωσκεπτικισμό (του Στ.Λυγερού)

Ακόμα και τα συστημικά μέσα δεν μπορούν πλέον να κρύψουν το κύμα του ευρωσκεπτικισμού, που εξαπλώνεται στην ευρωζώνη, έχοντας ξεκινήσει φυσικά από το νότο. Όσο και να το ήθελαν, πώς να το κρύψουν, όταν φοβούνται ότι οι επερχόμενες ευρωεκλογές θα το φανερώσουν με ηχηρό τρόπο;
Στο άρθρο του κ.Στ.Λυγερού που αναδημοσιεύω στη συνέχεια, περιγράφονται οι αιτίες της αυξανόμενης δυσπιστίας των ευρωπαϊκών λαών για το κοινό νόμισμα, δυσπιστία που τρέφεται από τη συνεχιζόμενη - γερμανικής έμπνευσης - επιβολή της λιτότητας στα ασθενή οικονομικά κράτη (αφού πρώτα εφαρμόστηκε το πείραμα στη χώρα μας με "επιτυχία"), που, όμως, δείχνει να εξαπλώνεται και στην υπόλοιπη ευρωζώνη.

Η Μετάλλαξη της Ευρώπης Τροφοδοτεί το Νέο Ευρωσκεπτικισμό

Οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν ότι ο ευρωσκεπτικισμός επελαύνει στη Γηραιό Ήπειρο. Το γεγονός αυ­τό είναι αλάνθαστο ση­μάδι πως η Ευρωζώνη έχει εισέλθει σε περίο­δο όχι μόνο οικονομι­κής αλλά και υπαρξιακής κρίσης. Αξίζει να υπογραμμιστεί ότι ο νέος ευρωσκεπτικισμός είναι πολύ διαφορετικός από τον παραδοσιακό ευρωσκεπτικισμό των Βρετανών. Αναπτύσσεται δε με ραγδαίο ρυθμό σε χώρες-μέλη οι οποίες μέχρι πρότινος εμφάνιζαν τεράστια ποσοστά υποστήριξης του ευρωπαϊκού ενοποιητικού εγχειρήματος.

Η κρίση της Ευρωζώνης απέδειξε ότι οι συνεκτικοί δεσμοί είναι πιο αβαθείς απ' όσο κατά κανόνα θεωρούνταν. Το απο- δεικνύει η ταχύτητα και η ένταση με την οποία επανήλθαν και κυριάρχησαν αρνη­τικά στερεότυπα μεταξύ των ευρωπαϊκών εθνών που πολλοί πίστευαν ότι έχουν πεταχτεί οριστικά στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Είναι αξιοσημείωτο, μάλιστα ότι την αρχή την έκαναν οι γερμανικές άρχουσες ελίτ και τα γερμανικά MMΕ. Το 2010 μετέτρεψαν συνειδητά την Ελλάδα σε μαύρο πρόβατο ακριβώς για να επικαλύψουν το γεγονός ότι η ελληνική κρίση δεν ήταν παρά η κορυφή του παγόβουνου. Και το παγόβουνο ήταν και παραμένει η κρίση του ευρώ.

Έναν αιώνα μετά την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου...

Με την ευκαιρία συμπλήρωσης ενός αιώνα από την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918) και σε συνδυασμό με όσα βιώνει, όχι μόνο η χώρα μας, αλλά και πολλά άλλα κράτη της Ευρώπης για μια ακόμα φορά, με ευθύνη του ίδιου πάντα λαού, είδα την παρακάτω φωτογραφία σε ένα άρθρο του NEXUS και σκέφτηκα να την αναρτήσω, επειδή έχει μια λεζάντα που τα λέει όλα:

Να θυμίσω εν συντομία πώς ξεκίνησε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Στις 28 Ιουνίου 1914 δολοφονήθηκε στο Σαράγεβο της Βοσνίας (επαρχία της Αυστροουγγαρίας) ο αρχιδούκας διάδοχος της Αυστρίας Φερδινάνδος και η σύζυγός του, Σοφία φον Τσότεκ, από το νεαρό σπουδαστή Γαβριήλ Πρίντσιπ, φανατικό οπαδό της πανσλαβικής εθνικιστικής κίνησης, η οποία διευθυνόταν από υψηλά ιστάμενα πρόσωπα της Σερβίας. Το γεγονός αυτό έδωσε την αφορμή στην Αυστροουγγαρία να στείλει στη Σερβία τελεσίγραφο, με το οποίο την καθιστούσε υπεύθυνη για τη δολοφονία και της έθετε όρους απαράδεκτους. Στις 25 Ιουλίου η Σερβία απάντησε ότι αποδεχόταν όλους σχεδόν τους όρους, αλλά η απάντησή της αγνοήθηκε. Έχοντας η Αυστροουγγαρία την υποστήριξη της Γερμανίας διέταξε γενική επιστράτευση, κήρυξε τον πόλεμο (28 Ιουλίου) κατά της Σερβίας και βομβάρδισε το Βελιγράδι. Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, ο πόλεμος γενικεύτηκε...

Η χρονιά τnς αλήθειας για την Ελλάδα και την Ευρώπη (του Στ. Λυγερού)

Στο γεγονός ότι το 2014 θα είναι κρίσιμο έτος τόσο για την γενικότερη πορεία της Ελλάδας, όσο και για τη θέση της στον ευρωπαϊκό χώρο, επικεντρώνεται το άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού που αναδημοσιεύω σήμερα. Επίσης, σε αυτό διαφαίνεται η αναβλητικότητα των ξένων παραγόντων για τη λήψη ουσιαστικών αποφάσεων για το θέμα του ελληνικού χρέους, εφόσον, λόγω της υποχώρησης των ποσοστών των δυο συγκυβερνώντων κομμάτων, θεωρούν ότι η κατοχή της (όποιας) εξουσίας τους είναι υπό προθεσμία. 
Ακόμα διατυπώνεται η ανησυχία - που ούτως ή άλλως εκδηλώνεται από πολλές πλευρές τον τελευταίο καιρό - για το μέλλον του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος. Με ευθύνη, φυσικά, της Γερμανίας που με πρόσχημα την κρίση βρήκε την ευκαιρία να προωθήσει για μια ακόμα φορά τις ηγεμονικές της τάσεις, θέτοντας  στο περιθώριο την - καταστατική - ισοτιμία των κρατών που συμμετέχουν στο ευρωπαϊκό εγχείρημα. 

 

Η χρονιά τnς αλήθειας για  την  Ελλάδα  και  την  Ευρώπη

Πριν αλέκτωρ φωνήσαι, κορυφαίοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι διέψευσαν την πλασμα­τική εικόνα που ο Σαμα­ράς φιλοτέχνησε στο μή­νυμά του για τη νέα χρο­νιά. Η αντίθεση αυτή δεν είναι τυχαία. Με ενέσεις αισιοδοξίας ο πρωθυπουργός προσπαθεί να αγοράσει πολιτικό χρόνο και να φτάσει χωρίς μεγάλες απώλειες μέχρι τις ευρωεκλογές του Μαΐου. Το ευρωιερατείο, όμως, δεν έχει λόγο να συμμεριστεί τις πολιτικές σκοπιμότητες του Έλληνα πρωθυπουργού. Για την ακρίβεια, φροντίζει από τώρα να μετατοπίσει τις ευθύ­νες στην Αθήνα. Δεν είναι τυχαίο ότι επανεμ­φανίστηκαν επικριτικά δημοσιεύματα και ότι επανέρχεται στο προσκήνιο ο παλαιότερος ισχυρισμός-δικαιολσγία ότι «το Μνημόνιο ήταν σωστό, αλλά δεν εφαρμόστηκε όπως έπρεπε». Το περιοδικό Der Spiegel, μάλιστα, έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει την Ελ­λάδα «κατά φαντασίαν θεραπευμένη».

Ευρωπαϊκός επαρχιωτισμός και «γερμανική Ευρώπη» (του Σταύρου Λυγερού)

Ότι η περίφημη ισοτιμία των κρατών που θα μετείχαν στην ενωμένη Ευρώπη έχει πάει περίπατο, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανένα λογικό άνθρωπο. Ότι το καθεστώς της γερμανικής Ευρώπης το στηρίζουν, εκτός από τις κατά τόπους υποτελείς κυβερνήσεις και οι άρχουσες ελίτ, είναι επίσης γεγονός. Κι ακόμα, μια αποικία χρέους, μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει δημοκρατικό πολίτευμα;
Αυτά τα θέματα αναδεικνύει το άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού, που αναδημοσιεύω σήμερα. Αυτό που μένει είναι να απαντηθεί το ερώτημα: κάτω από αυτές τις συνθήκες η ευρωζώνη και κατ'επέκτασιν η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει μέλλον;

Ευρωπαϊκός επαρχιωτισμός και «γερμανική Ευρώπη»

Ο τρόπος που το ευρωιερατείο συνεχίζει να αντιμετωπίζει την Ελλάδα επιβεβαιώνει την αποφασιστικότητά του να επιβάλει το δόγμα της μονοδιάστατης λιτότητας χωρίς εκπτώσεις και αδιαφορώντας για τα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια που προκαλεί στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Είναι αξιοσημείωτο ότι η εμμονή αυτή προκαλεί αντιδράσεις ακό­μα και στο Ευρωκοινοβούλιο, το οποίο τον περασμένο Οκτώβριο αποφάσισε τη σύσταση επιτροπής για την εξέταση του ρόλου της τρόικας στην Ελλάδα, την Πορ­τογαλία και την Ιρλανδία. Όπως φάνηκε στο διάστημα που μεσο­λάβησε, η παρέμβαση του Ευρωκοινοβου­λίου εξελίσσεται αργά και κατά τρόπο που δεν μπορεί να λειτουργήσει σαν πολιτικό ανάχωμα και μοχλός για αλλαγή πολιτικής. Πιθανότατα δεν θα είχε καν εκδηλωθεί, εάν δεν είχαμε ευρωεκλογές τον ερχόμενο Μάιο. Κι αυτό παρότι είναι δεδομένο πως τα Μνημόνια και η πρακτική της τρόικας εγείρουν μείζονα θεσμικά ζητήματα. 

Τα Οικονομικά της Γερμανίας του Μεσοπολέμου

Η ιστορία διδάσκει. 
Τα τελευταία τρία χρόνια ακούγεται πολύ συχνά η σύγκριση της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας με τη γερμανική Δημοκρατία της Βαϊμάρης.
Πολλοί είναι αυτοί που δεν ξέρουν τί ακριβώς συνέβαινε εκείνα τα χρόνια, που ακολούθησαν την ήττα της Γερμανίας στο Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Βρήκα ένα άρθρο του Γιώργου Καρακατσάνη που περιγράφει πολύ συνοπτικά την οικονομική κατάσταση της Γερμανίας μεταξύ 1919 και 1933. Το αναδημοσιεύω για όσους δεν αρέσκονται στις λεπτομερείς ιστορικές εξιστορήσεις.

Ανάμεσα στις άλλες σκέψεις που μου γεννήθηκαν ξαναδιαβάζοντας για εκείνη την περίοδο, είναι και αυτή: "Η Γερμανία τότε ηττήθηκε σε έναν πόλεμο που η ίδια προκάλεσε και γι'αυτό αναγκάστηκε να αποζημιώσει τους νικητές για την οικονομική ζημιά που τους είχε προκαλέσει. Σήμερα, πάλι η Γερμανία έχει προκαλέσει έναν (οικονομικό) πόλεμο που έχει καταστρέψει τα κράτη της νότιας Ευρώπης, μέχρι στιγμής. Όταν θα ηττηθεί και σ'αυτόν τον πόλεμο, θα κληθεί να αποζημιώσει τα κράτη που κατέστρεψε;" Τι ρωτάω; σκέφτεστε τώρα. 'Ονειρα φθινοπωρινής νυκτός.   
Και μια άλλη σκέψη: "Η Γερμανία έζησε αυτή την "περιπέτεια", επειδή έχασε έναν πόλεμο. Η Ελλάδα ποιόν πόλεμο έχασε; Ο δικός της πόλεμος ήταν η εναλλαγή στην εξουσία του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, τα δυο κόμματα που συνεχίζουν το έργο τους ενωμένα πλέον".
Και μην πει κάποιος ότι τα μνημόνια είναι αποτέλεσμα της παγκόσμιας κρίσης, γιατί υπάρχουν και άλλα κράτη που αντιμετωπίζουν τις ίδιες "δυσκολίες", αλλά δεν τους έχουν επιβληθεί μνημόνια υποτέλειας.
Ας δούμε, όμως, τι γράφει στο άρθρο του ο Γ.Καρακατσάνης...

Η κρίση που περνάει η χώρα περιγράφεται από πολλούς σαν πρωτόγνωρη και συγκρίνεται μόνο με την καταστροφή που επιφέρει ένας πόλεμος. Η Ελλάδα παρουσιάζεται σαν τον αδύναμο κρίκο της Ευρωζώνης. Μια χώρα πλήρως αφερέγγυα και ανάξια της εμπιστοσύνης των εταίρων της. Τα χρέη της χώρας είναι αδύνατο να αποπληρωθούν και οι δανειστές μας αναγκάζονται να επιβάλλουν αποικιοκρατικούς όρους για να εισπράξουν τα χρήματα που τους οφείλονται. Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα έχει βρεθεί σε παρόμοια θέση πολλές φορές στο παρελθόν. Δεν είναι όμως μόνο η Ελλάδα που έχει βρεθεί σε παρόμοια δύσκολη θέση. Ακόμα και η Γερμανία, η οποία σήμερα κρατάει τα σκήπτρα της ηθικής στην Ευρώπη και είναι υπέρμαχος της σωστής δημοσιονομικής διαχείρισης έχει βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση στο παρελθόν. Οι ομοιότητες μάλιστα με τη σημερινή Ελλάδα είναι συγκλονιστικές.

Άρθρο του Paul Krugman για τους συμφεροντολόγους Γερμανούς

Στο προχθεσινό του άρθρο στους New York Times o Paul Krugman ασκεί κριτική στη γερμανική πολιτική. Όλοι ξέρουμε, βέβαια, για τα οικονομικά και γεωπολιτικά παιχνίδια που παίζονται αυτόν τον καιρό ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Γερμανία, όμως το κείμενο του βραβευμένου οικονομολόγου, ακόμα και αν χαρακτηριστεί μονόπλευρο, είναι σωστό, όσον αφορά τη γερμανική συμπεριφορά.  

Those Depressing Germans

By PAUL KRUGMAN

Οι Γερμανοί αξιωματούχοι είναι έξαλλοι με την Αμερική και όχι μόνο εξαιτίας της ιστορίας με το κινητό της Άνγκελα Μέρκελ. Αυτό που τους έχει εξοργίσει τώρα είναι μια (μακροσκελής) παράγραφος σε μια έκθεση του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ για την εξωτερική οικονομική και νομισματική πολιτική. Σε αυτή την παράγραφο, το υπουργείο υποστηρίζει ότι το τεράστιο πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας – ένα ευρύ μέτρο του εμπορικού ισοζυγίου – είναι επιβλαβές, δημιουργώντας «μια αποπληθωριστική διαστρέβλωση στην ευρωζώνη, καθώς και στην παγκόσμια οικονομία».

Οι Γερμανοί χαρακτήρισαν θυμωμένα αυτό το επιχείρημα «ακατανόητο». «Δεν υπάρχουν ανισορροπίες στη Γερμανία, που να απαιτούν τη διόρθωση της φιλικής προς την ανάπτυξη οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής μας», δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών της χώρας. 

Ο γερμανικός ηγεμονισμός, οι ευρωπαϊκές άρχουσες ελίτ και η Ελλάδα (του Σταύρου Λυγερού)

Είναι χαρακτηριστικό το πώς τα εβδομαδιαία σχόλια του κ.Στ.Λυγερού που αναδημοσιεύουμε, έχουν μια συνέχεια και μοιάζουν με ένα σήριαλ, όπου κάθε νέο επεισόδιο καταδείχνει με ολοένα και πιο φανερό τρόπο την πτωτική πορεία αυτής της κυβέρνησης. Κάθε βδομάδα κι ένα σκαλί πιο κάτω. Και η μόνη αγωνία των πολιτών είναι πότε θα φτάσει στο τελευταίο σκαλί για να ξέρουμε ότι δεν πάει πιο κάτω.
Σχεδόν κάθε βδομάδα το "γραφείο της αλήθειας" της ΝΔ μας σερβίρει μέσω των δουλικών της ΜΜΕ ένα καινούριο αισιόδοξο σενάριο, το οποίο - μετά την επαφή του πρωθυπουργού με τους δανειστές ή τους υπαλλήλους τους - καταλήγει σε γελοιοποίησή της.
Και το δούλεμα των δυο τής συγκυβέρνησης από τα αφεντικά τους πάει σύννεφο. Όπως αυτό με τις συνεχείς αναβολές της συζήτησης για την αναδιάρθρωση του χρέους. Τους έλεγαν να περιμένουν να γίνουν οι γερμανικές εκλογές, περίμεναν, τώρα τους λένε να περιμένουν να περάσουν οι ευρωεκλογές, περιμένουν, μετά θα τους πουν να περιμένουν επειδή θα έχουν περιφερειακές εκλογές κάπου στη Γερμανία, θα περιμένουν ...και το μαρτύριο των ελλήνων πολιτών θα συνεχίζεται.
Αλλά και το άλλο με τον Τοτό και το "όχι άλλα μέτρα" το ξέρετε;
Τι να περιμένει όμως κανείς; Αυτό δεν χαρακτηρίζει τις μαριονέτες;
Ας διαβάσουμε πάντως το άρθρο του κ.Στ.Λυγερού, που εξετάζει τις τελευταίες εξελίξεις σε βάθος.

Ο γερμανικός ηγεμονισμός, οι ευρωπαϊκές άρχουσες ελίτ και η Ελλάδα

Αν και σε τηλεφωνική επικοινωνία με τη Μέρκελ πριν από τη Σύνοδο Κορυφής ο Σαμαράς είχε πάρει το μήνυμα, πήγε στις Βρυξέλλες με τις ψευδαισθήσεις του ακόμα ζωντανές. Το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο. Η καγκελάριος δεν περιορίστηκε μόνο να απορρίψει κάθε συζήτηση για πολιτική διαπραγμάτευση, αλλά φρόντισε και να «αδειάσει» τον Έλληνα ομόλογό της κατά τρόπο που μάλλον δεν έχει προηγούμενο. Δήλωσε ότι η συνάντηση διήρκεσε πέντε λεπτά (!) και όχι είκοσι, όπως είχε ισχυριστεί η ελληνική πλευρά.

Το χειρότερο είναι ότι η συζήτηση -όχι η απόφαση- για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους παραπέμπεται οριστικά στο καλοκαίρι του 2014, γεγονός που σημαίνει ότι μέχρι τότε η ελληνική οικονομία θα «σέρνεται». Η διαφωνία της Ευρωζώνης με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για την αναδιάρθρωση, όμως δεν τους εμποδίζει να ασκούν συντονισμένες ασφυκτικές πιέσεις για την εντατικοποίηση της μονοδιάστατης λιτότητας.