Η ανατομία του τρίτου μνημονίου (του Γ.Βαρουφάκη)

 Ότι θα υπάρξει και τρίτο μνημόνιο (ίσως και τέταρτο, πέμπτο κ.ο.κ.) επιβεβαιώνεται από τις εξελίξεις κάθε μέρα που περνάει. Αυτή η φάμπρικα που κάποιοι έχουν εφεύρει για να αυξάνουν τα κέρδη τους δεν πρόκειται να σταματήσει όσο έχουμε κυβερνήσεις υποτελείς σε αυτά τα (ξένα αλλά και ελληνικά) συμφέροντα. 
Εφόσον αυτή η εξέλιξη είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα θα συμβεί, το ερώτημα είναι πως θα ονομάσουν το νέο μνημόνιο, αφού αυτή η λέξη έχει καταντήσει ιδιαίτερα αποκρουστική. Το ελληνικό λεξιλόγιο είναι αρκετά πλούσιο, ώστε αυτό το θέμα να μην αποτελέσει πρόβλημα. 
Με το τρίτο μνημόνιο ασχολείται στο παρακάτω άρθρο του και ο Γ.Βαρουφάκης, φωτίζοντας διάφορες πτυχές του.

Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ
 
O Γκίκας Χαρδούβελης ήταν σαφής: «Τρίτο Μνημόνιο δεν υπογράφουμε!». Τον πιστεύω. Ο κ. Χαρδούβελης έχει δίκιο σε ένα πράγμα. Η ελληνική κυβέρνηση δεν θα υπογράψει τρίτο Μνημόνιο. Το τρίτο Μνημόνιο, που είναι αναπόφευκτο, θα το πουν κάπως αλλιώς, μόνο και μόνο επειδή η λέξη Μνημόνιο είναι πλέον επικοινωνιακά δηλητηριώδης. Μην ξεχνάμε ότι από την αρχή της κρίσης το 2010, η Ευρώπη έχει δείξει μεγάλες ικανότητες στην παραγωγή ευφημισμών: Την πτώχευση του ελληνικού δημοσίου την ονόμασαν «διάσωση». Την παταγώδη αποτυχία του πρώτου Μνημονίου την είπαν «υστέρηση». Το «κούρεμα» που ξόρκιζαν τόσο καιρό, όταν πλέον έπρεπε να το κάνουν την άνοιξη του 2012 το ονόμασαν «Συμμετοχή του Ιδιωτικού Τομέα» ή PSI. Την παραλίγο διάλυση του ευρώ το καλοκαίρι του 2012 ο Μάριο Ντράγκι την ονόμασε «κίνδυνο επαναπροσδιορισμού». Όταν έπρεπε να κάνουν δεύτερο «κούρεμα» μέσα στην ίδια χρονιά, στο 2012, το ονόμασαν «επαναγορά χρέους». Στο τρίτο Μνημόνιο θα κολλήσουν; Το έχουν σε τίποτα να το ονομάσουν «Συμφωνία Τερματισμού των Μνημονίων»; Όχι βέβαια. Όπως όμως και να το ονομάσουν, το τρίτο Μνημόνιο θα έρθει, καθώς η ελληνική κοινωνική οικονομία παραμένει βαθιά πτωχευμένη, ενώ τράπεζες, κράτος και ιδιωτικός τομέας σε μόνιμο, βαθύ εναγκαλισμό, βουλιάζουν στο τέλμα της χρεοκοπίας.

Κύπρος: Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, με εθνική αξιοπρέπεια, τουλάχιστον

Το θέμα με το κούρεμα των καταθέσεων στις Κυπριακές τράπεζες είναι δύσκολο να αναλυθεί τώρα, ώστε να πει κάποιος ποιά ήταν η ενδεδειγμένη λύση τη συγκεκριμένη στιγμή που τέθηκε.
Και αυτή τη στιγμή είναι άγνωστο πού θα καταλήξει. Λύση ανώδυνη δεν φαίνεται να υπάρχει. Ίσως οι Κύπριοι πολίτες να φθάσουν στο επίπεδο καταστροφής που έχουν φτάσει οι Έλληνες πολίτες. Αλλά με μια μεγάλη διαφορά: Θα έχουν διατηρήσει την εθνική τους αξιοπρέπεια.
Κι αυτό χάρη στους πολιτικούς τους που στάθηκαν όρθιοι μπροστά στους δανειστές και αντέτειναν ένα βροντερό ΟΧΙ απέναντι στις καταστροφικές προτάσεις των "δανειστών", έστω και αν δεν ήξεραν τί θα τους ξημερώσει την επόμενη μέρα (ίσως και μια άλλη καταστροφή!;).

Ανταγωνιστικότητα, Μύθοι και Πραγματικότητα

Τα τελευταία αυτά χρόνια της κρίσης, μας βομβαρδίζουν όλοι οι μνημονιακοί πολιτικοί και τα όργανά τους, με "επιχειρήματα" του τύπου "πρέπει να μειωθούν οι μισθοί για να είναι οι ελληνικές επιχειρήσεις ανταγωνιστικές". Πόση αλήθεια υπάρχει σ'αυτό; 
Δεν θα αναφερθώ εδώ στο γεγονός ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν η μια μετά την άλλη, για το λόγο ακριβώς των περικοπών σε μισθούς και συντάξεις - αφού τους στερούν το αγοραστικό κοινό - κάτι που είναι αυτονόητο σε όλους, πλήν αυτών που παίρνουν τις αποφάσεις, αλλά θα αναδημοσιεύσω το μεγαλύτερο μέρος άρθρου, το οποίο έχει γράψει ο Αυγ.Χατζηχρυσός, άνθρωπος του εμπορίου, που απομυθοποιεί όλα αυτά τα προπαγανδιστικά, ότι δήθεν για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα πρέπει να μειωθούν οι μισθοί.
Και θα τονίσω αυτό που αναφέρεται προς το τέλος ότι "Μια σοβαρή Οικονομία δεν αντιμετωπίζει τον εργαζόμενο ως δαπάνη, αλλά ως επένδυση". 

Τι είναι «Ανταγωνιστικότητα»;

Μια πρώτη αυθαιρεσία που κάνουν όσοι μιλούν για μείωση μι­σθών είναι ότι μεταφράζουν την «αποτελεσματικότητα της ερ­γασίας» σε «κόστος εργασίας» - δύο αντικείμενα τελείως δια­φορετικά. Τι είναι, όμως, αυτό που θα μας κάνει ανταγωνιστικούς, αν όχι η μείωση του μισθολογικού κόστους;

Κατ’ αρχάς, το κόστος παραγωγής κυμαίνεται ανάλογα με τον τομέα στον οποίο δραστηριοποιείται μια επιχείρηση και δεν είναι σταθερό. Περιληπτικά, σε αυτό συμπεριλαμβάνονται η Ενέργεια (ρεύμα, πετρέλαιο, φυσικό αέριο), οι πρώτες ύλες, οι μεταφορές, οι εξοπλισμοί (μηχανήματα, ανταλλακτικά), το φορολογικό περιβάλλον και η γραφειοκρατία. Ενώ, λοιπόν, υπάρχει τέτοια σπουδή στη μείωση μόνο του μισθολογικού κό­στους, οι... σωτήρες της χώρας αυξάνουν όλους τους άλλους παράγοντες κόστους!

… (στη συνέχεια ο αρθρογράφος αναφέρει τις αυξήσεις της ΔΕΗ συν το χαράτσι, τις αυξήσεις στην τιμή των καυσίμων, τις αυξήσεις στα διόδια, στους φόρους κλπ, που λόγω χώρου παραλείπω, αφού μας είναι άλλωστε γνωστά)…

Ωστόσο, κανένα από τα παραπάνω δεν αρκεί, από μόνο του, ακόμη κι αν καταργηθεί, για να κάνει ένα προϊόν ανταγωνι­στικό, Η αύξηση της παραγωγικότητας και των ανταγωνιστι­κών χαρακτηριστικών δεν σχετίζονται μόνο με το κόστος, αλλά τις περισσότερες φορές οφείλονται σε αυτό. Αν βάλουμε στόχο να γίνουμε ανταγωνιστικοί μόνο μέσω της τιμής του προϊόντος, υπάρχει με­γάλη πιθανότητα να καταλήξουμε στη φθήνια και όχι στην πολυπόθητη ποιότητα προϊόντων ή υπηρεσιών.

Ανταγωνιστικό προϊόν δεν είναι το φθηνό, ανταγωνιστικό είναι το προϊόν που πωλείται και έχει κέρδος - είτε είναι φθηνό, είτε ακριβό. Αλλιώς θα μπορούσαμε να εκτινάξουμε τις εξαγωγές π.χ. των εσπεριδοειδών, απλώς χαρίζοντάς τα! Για παράδειγμα, ένα γερμανικό αυτοκίνητο είναι ελκυστικό, αν και κοστίζει έως και τέσσερις φορές περισσότερο από ένα κο­ρεατικό. Ο δε αγοραστής του είναι πρόθυμος να καταβάλει το αντίστοιχο ποσό, και είναι κι ευχαριστημένος από την επι­λογή του, ενώ στη χαμηλότερη γκάμα τιμών ακόμη και μια αύ­ξηση των 1.000 ευρώ στην τιμή του αυτοκινήτου μπορεί να προκαλέσει τη δυσαρέσκεια του πελάτη! Κέρδος έχουν όλοι, αλλά το υψηλότερο θα κατευθυνθεί σε αυτόν που επένδυσε πε­ρισσότερα.

Σχόλια ξένων οικονομολόγων για την κρίση το 2013

Στο τεύχος του HOT DOC που κυκλοφορεί, δημοσιεύονται σχόλια κορυφαίων ξένων οικονομολόγων και αναλυτών, διαφορετικών ιδεολογικών αφετηριών, σχετικά με την ελληνική πραγματικότητα, κάνοντας και τις προβλέψεις τους τόσο για την ελληνική όσο και για την παγκόσμια οικονομία.
Το γεγονός ότι όλοι αυτοί δεν ζουν στη χώρα μας αποτελεί πλεονέκτημα αλλά και μειονέκτημα, ωστόσο έχει μεγάλο ενδιαφέρον να πληροφορηθούμε τις απόψεις τους.
Αντιρρήσεις έχω πολλές για αρκετά από τα γραφόμενά τους (όπως συμβαίνει πάντα όταν οι οικονομολόγοι μιλούν μόνο για αριθμούς, μη λαμβάνοντας υπόψη τις ανθρώπινες ψυχές), όμως δικαιολογώ τις απόψεις τους επειδή δεν ζουν στη χώρα μας και σε πολλές περιπτώσεις δείχνουν να έχουν ελλιπή πληροφόρηση για το τι πράγματι συμβαίνει στην Ελλάδα.
Σεβόμαστε όμως κάθε γνώμη κι ας διαφέρει από τη δική μας.

ERWIN LOTTER

(Γερμανός βουλευτής του Ελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος στη Γερμανία)
«Όταν η τύχη είναι άστατη, ένας πιστός φίλος βρίσκε­ται», έγραψε κάποτε ο ρω­μαίος ρήτορας Κικέρωνας πριν από 2.000 χρόνια. Σε μια εποχή κρίσης και αναστά­τωσης σαν τη σημερινή, τα λόγια του είναι πιο επίκαιρα από ποτέ.

Εμείς οι Γερμανοί ακολουθούμε τους Έλληνες στο μονοπάτι που πρέπει να διαβούν με προσοχή και μεγάλο σεβασμό. Γνωρίζω από συζητήσεις με έλληνες φίλους μου ότι είναι ένα σκληρό και δύσβατο μονο­πάτι που απαιτεί θυσίες από τους ανθρώπους στην Ελλάδα αλλά και στη Γερμανία. Και θα απαιτηθούν κι άλλες. Παρ’ όλα αυτά, όσο βαριά κι αν είναι τα τραύματα και οι πλη­γές, οι Έλληνες μπορούν να στηριχτούν στη Γερμανία όπως θα στηριζόντουσαν σ’ ένα πιστό φίλο ο οποίος θα στέκεται στο πλάι τους.

Με την πρόσφατη υπερψήφιση της δημοσιονο­μικής προσαρμογής και του πακέτου βοήθειας στην Ελλάδα, που για μια ακόμα φορά έτυχε της αποδοχής των κυβερνητικών εταίρων, η γερμανική Βουλή, παρά τις ανησυχίες της, έλαβε επαρκείς αποδείξεις για την αλληλεγγύη που δείχνουν οι Έλληνες στη δύσκολη αυτή περίοδο που διανύουμε.

Έχοντας ως κοινή πεποίθηση ότι μια σταθερή Ευρώπη είναι αδύνατη χωρίς την Ελλάδα, εμείς στη Γερμανία θαυμάζουμε τις προσπάθειες για μεταρρυθμίσεις που έχουν κάνει οι Έλληνες και θα συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε τον ελληνικό λαό σε αυτές τις προσπάθειες. Υπάρχουν πολλά βήματα που πρέπει να γίνουν, με απαραίτητο τον εξορθολογισμό της δημόσιας διοίκησης, τις ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις στο κτηματολόγιο και το μεγαλύτερο επίπεδο διαφάνειας στο φορολογικό σύστημα. Ο νεπο­τισμός, η ευνοιοκρατία, τα παράνομα έσοδα και οι απάτες δεν αξίζουν σε ένα κράτος που αυτοαποκαλείται «λίκνο της δημοκρατίας». Είναι ανεπίτρεπτο να πλουτίζουν κάποιοι πολιτικοί και θεσμικοί κύκλοι εις βάρος του ελληνικού λαού. Είναι σαφές ότι όλες αυτές οι προκλήσεις δεν θα λυθούν εν μία νυκτί. Αλλά είναι επί­σης ξεκάθαρο ότι αυτές οι προκλήσεις πρέπει να λυθούν! Και όσο συντομότερα, τόσο καλύ­τερα. Όπως και στο παρελθόν, η Γερμανία θα σταθεί πλάι στην ελληνική κοινωνία παραμένοντας ένας αξιόπιστος εταίρος.

Η συνταγή είναι λάθος, αλλά πρέπει να εφαρμοστεί (του Σταύρου Λυγερού)

Ένα ερώτημα έχουν όλοι οι προβληματισμένοι και θιγόμενοι πολίτες, που όμως, μόνο ακροθιγώς και αστραπιαία θίγεται από τα αχαρακτήριστα ΜΜΕ. Αφού παραδέχονται και αυτοί ακόμα που μας επέβαλαν τα μνημόνια ότι έκαναν λάθος, γιατί οι ντόπιοι υπάλληλοί τους επιμένουν να τα εφαρμόζουν απαρέκκλιτα; Γιατί, ενώ υποτίθεται πως οι κυβερνώντες έχουν εκλεγεί για να υποστηρίξουν τα δίκαια των ελλήνων πολιτών, εξακολουθούν να στηρίζουν τα συμφέροντα των δανειστών; 
Στο άρθρο του στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ αυτής της εβδομάδας ο κ. Σταύρος Λυγερός σχολιάζει με το δικό του ρεαλιστικό τρόπο τα παραπάνω ερωτήματα.

Η συνταγή είναι λάθος, αλλά πρέπει να εφαρμοστεί

Μετά από τρία χρό­νια εφαρμογής της πολιτικής του Μνημονίου, τα αποτελέσματα μιλάνε από μόνα τους. Η Ελλάδα βυθίζεται στην ύφεση. Το ΑΕΠ έχει μειωθεί περίπου 25% και η κατολίσθηση θα συνεχιστεί και το 2013. Ακόμα και παράγοντες του ΔΝΤ και της Ευρωζώνης ομολογούν πια δη­μοσίως ότι η συνταγή έχει αποτύχει. Μόνο που αυτές οι ομολογίες δεν έχουν «διά ταύτα»· δεν οδηγούν στην αναθεώρηση της αποτυ­χημένης αυτής πολιτικής.

Μέχρι πέρσι, τόσο το ευρωιερατείο όσο και το ΔΝΤ ισχυρίζονταν ότι δεν φταίει η συνταγή, αλλά ο τρόπος που οι ελληνικές κυβερνήσεις την εφάρμοσαν. Το ίδιο επαναλάμβαναν και, μά­λιστα, σε πιο απόλυτους τόνους οι εγχώριοι σταυροφόροι του Μνημονίου. Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι τον ισχυρισμό αυτό δεν πρόβαλαν μόνο κύκλοι της επιχειρηματικής ελίτ και των καθεστωτικών ΜΜΕ. Τον πρόβαλαν και στελέχη των κυβερνήσεων που εφάρμοσαν τη συνταγή, χωρίς, βε­βαίως, να κάνουν αυτοκριτική.

Θα κάνουν την Ελλάδα, την κατώτερη κάστα στην Ευρώπη;

Τι θα γίνει η Ελλάδα, Βουλγαρία ή Ινδία;
Διάβασα ένα άρθρο του οικονομολόγου Θανάση Χατζή, από αυτά που, ενώ εκ πρώτης όψεως μου φαίνονται "τραβηγμένα", με κάνουν στη συνέχεια να καθίσω να σκεφτώ μήπως -αν όχι όλα τα αναγραφόμενα- τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος από αυτά στηρίζονται σε πραγματικά γεγονότα.
Προτείνω να διαβάσετε το άρθρο αυτό με κριτική ματιά, όπως πάντα, ας παραβλέψετε εκφράσεις που μπορεί να σας ξενίσουν, όπως έκανα κι εγώ, και κρατήστε τις απόψεις του αρθρογράφου στο πίσω μέρος του κεφαλιού σας, περιμένοντας να δείτε - να δούμε όλοι μαζί, αν θα επιβεβαιωθούν.  

Προς ένα ευρωπαϊκό Σύστημα Καστών

Βάσει σχεδίου, η Ελλάδα κατώτερη κάστα της Ε.Ε.! 

(του Θανάση Χατζή) 

«Δεν είμαστε Ινδία και ούτε πρόκειται να γίνουμε». Αν κάποιες αποφθεγματικές φράσεις έχουν μείνει σήμερα ιστορικές μόνο και μόνο επειδή τις ξεστόμισαν στο πα­ρελθόν Έλληνες πρωθυπουργοί, αναμφίβολα μία από αυτές είναι και η παραπάνω δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου, στις 3 Οκτωβρίου του 2011, κατά τη διάρκεια συνάντησής του με βουλευτές της Κεντρικής Μακεδονίας. Αφορμή αυτής της δή­λωσης ήταν η απαίτηση της τρόικας για μεγάλες μειώσεις των κατώτατων μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Η πλήρης φράση ήταν: «Στην Ελλάδα έχουμε Εθνικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και θεσμούς που προστατεύουν τους εργαζόμενους. Δεν είμα­στε "Ινδία" και ούτε πρόκειται να γίνουμε!»

Η τοξικότητα των πτωχεύσεων (άρθρο του Γ.Βαρουφάκη στο ΗΟΤ DOC)

Στο τεύχος νο 17 του HOT DOC ο Γιάννης Βαρουφάκης προσπαθεί με απλά λόγια, ώστε να γίνει κατανοητός από όλους, να εξηγήσει τη διαδικασία πτώχευσης στην οποία έχει εισέλθει η χώρα μας.

Η τοξικότητα των πτωχεύσεων

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από την ημέρα που ο φίλος μου ο Κώστας, τότε που ζούσα στην Αυστραλία, γύρισε σπίτι αναστατωμένος, κομίζοντας την είδηση ότι η εταιρία υψηλής τεχνολογίας στην οποία εργαζόταν φαλίρισε. Τις μέρες που ακολούθησαν βρέθηκε αντιμέτωπος, και μέσω εκείνου κι εγώ, με την τοξικότητα του νομικού πλαισίου όσον αφορά την πτωχευτική διαδικασία.

Στην προκειμένη περίπτωση, το δικαστήριο όρισε κάποιον διαχειριστή τής υπό πτώχευση εταιρίας, με εντολή να δει ποιες είναι οι οφειλές της και να τις ιεραρχήσει. Δεδομένου ότι επρόκειτο για πτώχευση, τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρίας δεν επαρκούσαν, ακόμη και μετά τη ρευστοποίησή τους, π.χ. την πώληση πατεντών, μηχανημάτων, ακι­νήτων κλπ.), για να αποπληρωθούν όλες οι οφειλές. Οπότε, η ιεράρχηση των οφειλών ουσιαστικά προσδιόριζε ποιά οφειλή θα αποπληρωνόταν και ποιά όχι. Σύμφωνα με τον νόμο, ο διαχειριστής του πρώην εργοδότη τού Κώστα προσδιόρισε ότι έπρεπε να αποπληρωθούν κατά σειρά προτεραιότητας: οι τράπεζες πρώτες, το κράτος δεύτερο (απλήρωτοι φόροι), οι προμηθευτές τρίτοι, και οι εργαζόμενοι τελευταίοι και καταϊδρωμένοι. Προφανώς, ο Κώστας και οι συνάδελφοί του δεν είδαν δεκάρα ούτε για τους μισθούς, αλλά ούτε και για τις ασφαλι­στικές τους υποχρεώσεις.