Οι δανειστές έρχονται, τα δύσκολα επιστρέφουν (του Στ.Λυγερού)

Μαζί με το φθινόπωρο αρχίζει και νέα περίοδος μαρτυρίου των Ελλήνων πολιτών. Ένας κατάλογος φόρων μας περιμένει, αλλά και μια ακόμα αξιολόγηση που θα δοκιμάσει τις αντοχές των τηλεθεατών κυρίως με τις συνεχόμενες απειλές για νέους φόρους και νέες περικοπές, που θα μας επισείουν τα κανάλια μέσα από τα τρομολαγνικά δελτία ειδήσεων. Οι κυβερνητικοί "αρμόδιοι" θα παίξουν το παιχνίδι της αντίστασης και στο τέλος θα υποκύψουν στις απαιτήσεις των επικυρίαρχων, αφού αυτό θα επιτάσσει η ..."σωτηρία της χώρας". Και η ύφεση θα βαθύνει...
Ο κυβερνητικός θίασος θα παίξει ρόλους εντός και εκτός συνόρων. Πρωταγωνιστικό στο εσωτερικό με βασική σκηνή τις επόμενες μέρες τη σκηνή της ΔΕΘ. Στο εξωτερικό, όπου και να εμφανιστεί, έχει το ρόλο του κομπάρσου, ως γνωστόν.
Μια ψύχραιμη και ενημερωτική περιγραφή του σκηνικού που στήνεται σε ελληνικό αλλά και σε ευρωπαϊκό περιβάλλον για τις μέρες που ακολουθούν παρουσιάζει στο άρθρο του που αναδημοσιεύω από το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ της περασμένης Κυριακής ο κ.Σταύρος Λυγερός.

Η ομαλή διεξαγωγή της διαδικασίας για τις τηλεοπτικές άδειες και ειδικότερα το μη αναμενόμενο υψηλό τίμημα των 246 εκατομμυρίων έχει προκαλέσει ενθουσιασμό στο πρωθυπουργικό περιβάλλον. Και βεβαίως έχει ενισχύσει περαιτέρω την ήδη ισχυρή θέση του υπουργού Επικρατείας Νίκου Παππά, ο οποίος και είχε την ευθύνη για τον σχεδιασμό και τον χειρισμό της ρύθμισης του τηλεοπτικού τοπίου.
Πηγή από το Μαξίμου μας υπογράμμιζε ότι «πρόκειται για επιτυχία με στρατηγικές διαστάσεις. Πρώτον, λόγω του υψηλού τιμήματος και της ομαλής ολοκλήρωσης της αδειοδότησης παρά τις λυσσαλέες αντιδράσεις. Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι ταυτίστηκαν με τους καναλάρχες, επαναβεβαιώνοντας ότι παραμένουν προσκολλημένοι στη λογική της διαπλοκής. Όμως, πέρα από αυτά υπάρχει και ένα μεγάλο κέρδος στο επίπεδο του πολιτικού συμβολισμού. Φάνηκε ότι κουμάντο στη χώρα κάνει η νόμιμη κυβέρνηση και όχι παράκεντρα εξουσίας, όπως πριν. Και μάλιστα κάνει κουμάντο με βάση νομοθετημένες διαδικασίες και κριτήρια. Το αποτέλεσμα, άλλωστε, έδειξε ότι εξασφάλισε άδεια όποιος πλήρωσε. Μην ξεχνάμε ότι την πρώτη άδεια πήρε ο Σκάι. Η θετική έκβαση της μάχης για τις τηλεοπτικές άδειες όχι μόνο θάβει οριστικά τη φιλολογία περί αριστερής παρένθεσης, αλλά και εδραιώνει την εντύπωση στην κοινωνία ότι με τις παρεμβάσεις μας διαμορφώνουμε το θεσμικό πλαίσιο της νέας Ελλάδας».

Η μεγάλη αποτυχία της ευρωζώνης

Έχει αναφερθεί πολλές φορές -και από αυτή τη γωνιά- ότι δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις στον οικονομικό τομέα για να καταλάβει κανείς ότι οι ακολουθούμενες πολιτικές λιτότητας που επιβάλλονται από τους γερμανούς είναι ό,τι χειρότερο για την αντιμετώπιση της κρίσης και ακόμα χειρότερο όσον αφορά την επίτευξη της επιθυμητής ανάπτυξης.
Οι πιο επιφανείς οικονομολόγοι (οι μη εξαρτημένοι από συγκεκριμένα συμφέροντα) θεωρούν ότι οι μέρες της ευρωζώνης είναι μετρημένες. Το βιβλίο του φινλανδού καθηγητή διεθνούς πολιτικής και οικονομίας Heikki Patomäki με τίτλο "Η μεγάλη αποτυχία της ευρωζώνης" παρέχει πολλές αποδείξεις για τους λόγους της επερχόμενης κατάρρευσης του εγχειρήματος της οικονομικής ενοποίησης των ευρωπαϊκών κρατών.
Από αυτό το βιβλίο μεταφέρω στη συνέχεια ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα. 

Η ηθικολογία σχετικά με τις υπερχρεωμένες χώρες της Ευ­ρωζώνης προάγει μια συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα. Οι απαιτήσεις απέναντι στις υπερχρεωμένες χώρες δεν αφορούν την «προσαρμογή» σε κάποιες τεχνικές προδιαγραφές, αλλά αποτελούν ηθικές και πολιτικές επιλογές. Αν η βασική παραδο­χή είναι ότι οι χρεωμένες χώρες ευθύνονται οι ίδιες για τα χρέη τους, και αν ο σωστός τρόπος αποκατάστασης της οικονομικής ισορροπίας είναι η περικοπή των δημόσιων δαπανών, τότε ο στόχος που υιοθετείται είναι οι ιδιωτικοποιήσεις και η αποδόμηση του κράτους πρόνοιας μέσα από μειώσεις των δημόσιων υπηρεσιών, των μισθών και των συντάξεων, και την ανακατα­νομή του πλούτου υπέρ των ευπόρων. Ενώ εφαρμόζονται πακέ­τα διάσωσης για να αποκατασταθεί η κερδοφορία του τραπεζικού τομέα, και δίνονται μπόνους σε επενδυτές και ανώτερα εται­ρικά στελέχη, ταυτόχρονα τιμωρούνται οι πιο ανυπεράσπιστοι πολίτες των χρεωμένων χωρών. Συνήθως, τα πακέτα βοήθειας που έχουν χρησιμοποιηθεί περιλαμβάνουν επίσης φορολογικές μειώσεις για τις ιδιωτικές εταιρείες και αλλαγές της εργατικής νομοθεσίας, που ευνοούν τους εργοδότες. Αυτή η εξασθένηση των συνδικαλιστικών ενώσεων, με τη σειρά της, συνήθως οδη­γεί σε μεγαλύτερες μισθολογικές μειώσεις για τους εργαζομέ­νους. Έτσι, τα πακέτα διάσωσης αντιστοιχούν λογικά με ένα συ­γκεκριμένο είδος πολιτικού προγράμματος. Είναι λιγότερο σα­φές, αλλά είναι αληθές, ότι οι οικονομικές πολιτικές αυτού του είδους συνήθως τείνουν να είναι αυτοματαιωτικές.

Η μετάλλαξη του Αλέξη (του Στ.Λυγερού) - μέρος 2o

Μετά την ανάρτηση του 1ου μέρους του άρθρου του κ.Στ.Λυγερού που δημοσιεύτηκε στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ στις αρχές του μήνα, σήμερα ολοκληρώνω με το 2ο (και τελευταίο) μέρος. 
Σε αυτό το τμήμα παρατίθενται από τον αρθρογράφο αποσπάσματα από την υπεράσπιση και τις δικαιολογίες του Αλέξη Τσίπρα για την ψήφιση του "δικού του" μνημονίου, τα οποία ο κ.Στ.Λυγερός κριτικάρει, ενώ παραθέτω σε παρένθεση και κάποια δικά μου συμπληρωματικά σχόλια, τα οποία θεωρώ ότι δεν διαφοροποιούνται από το πνεύμα του άρθρου.

Τα επιχειρήματα του Τσίπρα για την ψήφιση του 3ου μνημονίου

Η καλλιεργούμενη δημόσια εικόνα ενός πρωθυπουργού που διαπραγματεύθηκε σκληρά και τελικώς υπέκυψε στον εκβιασμό του ευρωιερατείου για να αποτρέψει τον στραγγαλισμό της Ελλάδας, αποσιωπά τις πολλές και μεγάλες ευθύνες του. Αντιθέτως, προσφέρει μία όχι αβάσιμη δικαιολογία για την αποδοχή του 3^ου Μνημονίου. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για την έκβαση της εν εξελίξει εσωκομματικής σύγκρουσης, αλλά και για τον τρόπο που τον αντιμετωπίζουν οι ψηφοφόροι του και διεθνείς αριστεροί κύκλοι.
Μπορεί ο Τσίπρας να μην αποδέχεται την ιδιοκτησία του 3^ου Μνημονίου, αλλά το υπερασπίζεται σθεναρά. Δεν περιορίζεται μόνο στην υπόσχεση για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους μέχρι το τέλος του 2015. «Εάν δεν υπήρχε πολιτική αλλαγή, η Ελλάδα ήταν υποχρεωμένη να έχει πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του 2015 και 4,5% από το 2016 και μετά… Σήμερα έχει την υποχρεώση να φτάσει το 2018 σε 3,5%. Το 2015 μπορεί να έχει και μηδέν και μείον και το 2016 να έχει 1%, το 2017 να έχει 1,5-2,5% ανάλογα με την οικονομική κατάσταση… Η διαπραγμάτευση γλύτωσε την ελληνική οικονομία πάνω από 15 δις». (Σημ.Π.Σ.: Πόσα όμως επιπλέον τη φόρτωσε;!)

Η μετάλλαξη του Αλέξη (του Στ.Λυγερού) - μέρος 1o

Είναι γεγονός ότι η πρόσφατη συμφωνία με τους δανειστές και η ψήφιση του τρίτου μνημονίου έχουν από ελάχιστη έως καμία σχέση με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, με βάση το οποίο ψηφίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ για να κυβερνήσει. Η απογοήτευση των πολιτών που βασίστηκαν στα λεγόμενα (και την εικόνα) του Αλ.Τσίπρα είναι εμφανής. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να εξηγηθεί/δικαιολογηθεί μια τόσο μεγάλη μεταστροφή από φιλολαϊκές θέσεις σε μνημονιακές, υφεσιακές και τελικά καταστροφικές για τους πολίτες πολιτικές.
Ο κ.Σταύρος Λυγερός προσπαθεί να ανιχνεύσει αυτή τη μεταστροφή σε ένα άρθρο του που γράφτηκε, μεν, αρκετές μέρες πριν την προκήρυξη των εκλογών, παραμένει όμως επίκαιρο, αφού προσπαθεί να ρίξει φως στην αλλαγή στάσης του Αλ.Τσίπρα.
Λόγω της έκτασης του άρθρου θα το αναδημοσιεύσω σε δυο μέρη. Σήμερα το 1ο μέρος. 

Ο Τσίπρας στο δρόμο του μνημονίου

Μέχρι πριν λίγο καιρό η ρητορική του Τσίπρα αντανακλούσε την προσωπική ιδεολογική αντίφασή του: με το ένα πόδι συνέχιζε να λειτουργεί σαν αριστερός ακτιβιστής, σαν επικεφαλής ενός κόμματος διαμαρτυρίας και με το άλλο σαν κυβερνήτης, ο οποίος βρίσκεται αντιμέτωπος με την πιο επώδυνη και δύσκολη (στην επίλυσή της) κρίση της μεταπολεμικής Ελλάδας.
Η συμφωνία στη σύνοδο κορυφής της Ευρωζώνης συνιστά εκ των πραγμάτων όχι μόνο μία πολιτική στροφή, αλλά και το σημείο μη επιστροφής στη διαδικασία μετάλλαξης του ίδιου και του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αληθές ότι και πριν από αυτή την ημερομηνία ο πρωθυπουργός είχε προτείνει σχέδια συμφωνίας, τα οποία παραβίαζαν βάναυσα τις πάλαι ποτέ κόκκινες γραμμές. Η υπογραφή, όμως, μπήκε το πρωί της 13^ης Ιουλίου. Και από τότε τίποτα δεν μπορεί να είναι όπως πριν.
Η πολιτική δυναμική που προκάλεσε εκείνη η συμφωνία ήταν εξαρχής δεδομένο πως θα οδηγήσει σε απόσχιση την Αριστερή Πλατφόρμα και άλλους διαφωνούντες. Δεν πρόκειται, όμως, μόνο γι’ αυτό. Η κυβέρνηση Τσίπρα αυτοπροβάλλεται ως θύμα εκβιασμού και δεν αποδέχεται την ιδιοκτησία του 3^ου Μνημονίου, αλλά δηλώνει αποφασισμένη να το εφαρμόσει. Αυτό εκ των πραγμάτων θα μεταλλάξει ιδεολογικοπολιτικά και τον ίδιο τον πρωθυπουργό και τον εκκαθαρισμένο από τους διαφωνούντες ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Αλέξης, οι πιστωτές και ο “συμβιβασμός-γέφυρα” (του Στ. Λυγερού)

Είναι πολλά αυτά που συνέβησαν τις τελευταίες μέρες. Ο κ.Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του που αναδημοσιεύω σήμερα από το κυριακάτικο Πρώτο Θέμα ανακεφαλαιώνει αυτά τα γεγονότα και αναλύει την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στις σχέσεις της χώρας μας με τη γερμανική ευρωζώνη.

Ο Αλέξης, οι πιστωτές και ο “συμβιβασμός-γέφυρα”

Αντιμέτωποι με το φάσμα των ανεξέλεγκτων επιπτώσεων ενός ναυαγίου τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και το ευρωιερατείο, υποχρεώθηκαν να κάνουν τις αναγκαίες υποχωρήσεις ώστε το Eurogroup της Παρασκευής να καταλήξει σε μία αρχική συμφωνία, η οποία αποτυπώθηκε στην κοινή ανακοίνωση. Η αρχική αυτή συμφωνία κατέστη λειτουργική, όταν χθες Δευτέρα η Αθήνα κατέθεσε έναν κατάλογο με τις μεταρρυθμίσεις, τις οποίες προτίθεται να εφαρμόσει κατά τη διάρκεια του τετραμήνου της παράτασης.
Ο ελληνικός κατάλογος περιλαμβάνει όλες τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες είναι επιθυμητές και από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Παρά τις διαφωνίες που έχουν μαζί της, τα αφεντικά της ΕΕ έχουν συνειδητοποιήσει ότι μόνο αυτή, λόγω της απουσίας εξαρτήσεων, έχει την πολιτική βούληση και ως εκ τούτου πιθανότητες να καθαρίσει την κόπρο του Αυγείου σε κρίσιμους τομείς, όπως είναι η καταπολέμηση της διαπλοκής, της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής.

Η αδιάκοπη γερμανοκρατία στην Ελλάδα

Με πολλά παραμύθια μας γεμίζουν κάθε μέρα όλη μέρα οι εκπρόσωποι των γερμανικών συμφερόντων που παριστάνουν την ...ελληνική κυβέρνηση μέσω των εξαρτημένων και συγγενικών συμφερόντων ΜΜΕ.
Σε αυτή τη γωνιά προσπαθώ να αναδημοσιεύω άρθρα που βασισμένα σε αδιαμφισβήτητα στοιχεία από επίσημες πηγές φανερώνουν αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Δυστυχώς, τόσο μέσα από συζητήσεις με συμπολίτες μας, όσο και παρακολουθώντας ανταλλαγή απόψεων σε κανάλια ανάμεσα σε άτομα καλών προθέσεων (υπάρχουν και τέτοια) διαπιστώνω ότι η τροϊκανή/κυβερνητική προπαγάνδα επηρεάζει και άτομα πληροφορημένα σε ικανοποιητικό βαθμό. Γι'αυτό θα συνεχίζω να αναρτώ κείμενα που βασιζόμενα σε στοιχεία θα φανερώνουν την πραγματικότητα, με την ελπίδα να τα διαβάζουν και να ενημερώνονται όλο και περισσότερα καλοπροαίρετα άτομα.
Όπως το παρακάτω κείμενο του Γιώργου Δελαστίκ, που δανείζομαι από τον πρόλογό του στο βιβλίο του Μιχάλη Ψύλου "Από τον Ράιχενμπαχ του Όθωνα στον Ράιχενμπαχ της Μέρκελ", ένα βιβλίο που παρουσιάζει τη συνεχή επί 180 χρόνια υποταγή της Ελλάδας σε ξένα συμφέροντα από την απελευθέρωση από τους Τούρκους μέχρι σήμερα.

Καμιά χώρα της νότιας Ευρώπης δεν «εξαπάτησε» τους Γερμανούς μέσω του δανεισμού της με χαμηλά επιτόκια του ευρώ, σπαταλώντας τα χρήματα που δανειζόταν. Απολύτως συνειδητά το Βερολίνο ενθάρρυνε το δανεισμό και την επακόλουθη ιλιγγιώδη αύξηση των τιμών σε όλες σχεδόν τις υπόλοιπες χώρες-μέλη της Ευρωζώνης με στόχο να φτάσουν όλες οι τιμές των προϊόντων σε όλα τα κράτη του ευρώ σε επίπεδα εφάμιλλα των γερμανικών, όπως και έγινε. Αποτέλεσμα αυτού είναι από εκεί που η Γερμανία εξήγε στις ευρωπαϊκές χώρες πρωτίστως αυτοκίνητα, οικιακές συσκευές, εργαλεία και εν γένει προϊόντα τεχνολογίας, τώρα να μας εξάγει τα πάντα: από χαρτί υγείας έως... φασόλια Πακιστάν που αγοράζουν μερικοί Γερμανοί «σούπερ-χονδρέμποροι» και προμηθεύουν τους χονδρεμπόρους όλης της Ευρώπης. Μέχρι αγροτικά προϊόντα δηλαδή πουλάνε οι Γερμανοί σε όλη την Ευρώπη!
 
Η γερμανική πολιτική πέτυχε. Μία μία οι χώρες-μέλη της Ευρωζώνης υποτάσσονται στο Βερολίνο. Τα Μνημόνια που υπογράφουν σήμερα οι κυβερνήσεις είναι το οικονομικό ισοδύναμο των συνθηκών παράδοσης που υπέγραφαν τα διάφορα κράτη κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μετά την ήττα τους από τα ναζιστικά στρατεύματα.

Το 1% ζει εις βάρος του 99% της κοινωνίας (του Κ.Βεργόπουλου)

Απόψεις που έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς από αυτό το blog με διάφορα κείμενα και σχόλια συγκεντρώνονται στο άρθρο που αναδημοσιεύω σήμερα. Για μια ακόμα φορά γίνεται φανερό ότι η κρίση δεν οφείλεται στον υπερδανεισμό των χωρών, αλλά είναι μια μέθοδος να μεταφερθούν πόροι από τους πολλούς κι ανίσχυρους στους λίγους και ισχυρούς.
Εξάλλου με βάση τα κριτήρια που καθιέρωσαν με τη συνθήκη του Μάαστριχτ εκείνοι που πρώτοι τα καταστρατήγησαν, πάμπολλες χώρες θεωρούνται προβληματικές, αλλά "εξυγίανση" επιβλήθηκε στις ασθενέστερες με πρώτη και ...χειρότερη τη δική μας.
Με την εφαρμοζόμενη πολιτική οι οικονομίες, αντί να πάνε μπροστά, πηγαίνουν πίσω σε εκείνες τις εποχές που οι πολλοί δεν είχαν δικαιώματα και ήταν όμηροι στα χέρια των εχόντων την εξουσία και κατεχόντων τον πλούτο. Μέλλον δεν μπορεί να υπάρξει με μια γενιά χωρίς δουλειά, χωρίς προοπτική. 
Φως δεν φαίνεται, αφού αξιόλογοι πολιτικοί παγκοσμίως (σε περίπτωση που υπάρχουν τέτοιοι) έχουν παραγκωνιστεί και τη θέση τους έχουν πάρει υποχείρια του 1% που διαχειρίζεται κάθε προσοδοφόρα πηγή.

Η νέα χαμένη γενιά ή πως το 1% ζει εις βάρος του 99% της κοινωνίας

Με τη σημερινή κρίση και κοινωνική κατάρρευση, οι επιπτώσεις δεν κατανέμονται εξ ίσου μεταξύ των κατηγοριών του πληθυσμού. Η πλειοψηφία απορρίπτεται στην ανεργία και ένδεια, ενώ κάποιοι εξακολουθούν να συσσωρεύουν εισοδήματα και περιουσίες. Στη μελέτη «Το κεφάλαιο στον 21ο αιώνα», ο Γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί διαπιστώνει ότι το πλουσιότερο 1% αποκομίζει όλο και περισσότερα οφέλη εις βάρος του 99% της κοινωνίας.

Με τις αυταρχικές περικοπές δαπανών και εισοδημάτων, η οικονομία καταρρέει, αλλά η διαχείρισή της αποφέρει πρόσθετα οφέλη στους ανθρώπους του τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού κόσμου. Οι τελευταίοι επιβάλλουν λιτότητα και μαζική ανεργία, ενώ ταυτόχρονα οι ίδιοι διασώζονται με χρήματα των θυμάτων τους, του Δημοσίου και των φορολογουμένων. Τα χρηματιστικά εισοδήματα εκτινάσσονται, ενώ όσα συνδέονται με την παραγωγή συρρικνώνονται χωρίς τέλος.

Οι "θυσίες" μας έσωσαν μερικούς από τους πλουσιότερους της Ευρώπης

Η άποψη του καθηγητή πολιτικής οικονομίας Mark Blyth (*) είναι πως η λιτότητα είναι μια πολύ επικίνδυνη ιδέα. Και γίνεται πιο επικίνδυνη από τη στιγμή που χρησιμοποιείται ως φάρμακο για την κρίση, από αυτούς ακριβώς που τη δημιούργησαν. 
Πιο κάτω αναδημοσιεύω την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε στο τελευταίο Hot Doc, στην οποία μιλάει για την ιστορική αποτυχία της λιτότη­τας και την λανθασμένη αντιμετώπιση της κρίσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Mark Blyth: Σώσαμε μερικούς από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Ευρώπης σε βάρος της Ελλάδας

Πόσο παλιά ιστορία είναι η πολιτική της λιτότητας;

Πρέπει να γυρίσουμε στη γέννηση της θεωρίας του καπιταλισμού, στην εποχή του Τζον Λοκ και της αγγλικής επανά­στασης του 17ου αιώνα. Εκείνη την εποχή υπήρχαν κάποιοι που αποφάσι­σαν ότι το ιερό δικαίωμα του βασιλιά δεν επαρκούσε πια και ήθελαν να αναδιανείμουν τη γη μεταξύ τους. Για να το κατορθώσουν αυτό, το παράδοξο ήταν πως έπρεπε να αναλάβουν την εξου­σία και τον έλεγχο του κράτους. Το βρόμικο μυστικό του φιλελευθερισμού είναι ότι οι αγορές δεν δημιουργούνται από μόνες τους, αλλά από το κράτος ή με τη βοήθειά του. Μετά όμως υπάρ­χει πρόβλημα, επειδή ένα κράτος που είναι αρκετά ισχυρό για να σε υπερα­σπίσει εναντίον εκείνων που θέλουν να πάρουν τη γη σου, είναι επίσης αρκετά ισχυρό για να πάρει το ίδιο τη γη σου! Έτσι, ο φιλελευθερισμός πάντα είχε μια σχέση αγάπης-μίσους με το κράτος. Δεν το εμπιστεύεται αλλά ταυτόχρονα το χρειάζεται. Από αυτές τις αμφιβολίες δημιουργείται η ιδέα της οικονομικής λιτότητας. Η θεωρία λέει πως, όποτε υπάρχει οικονομική κρίση και χρειά­ζονται περικοπές, αντί να κοπούν οι υπερβολές που δημιούργησαν τη φού­σκα, είναι οι κρατικές δαπάνες που πρέπει να μειωθούν.

Ευρώπη υπό αποδόμηση (του Λεωνίδα Βατικιώτη)

Με τα αποτελέσματα του πιο πρόσφατου Ευρωβαρόμετρου έχουμε ασχοληθεί κι άλλη φορά από αυτή εδώ τη γωνιά. Σήμερα αναδημοσιεύω μεγάλο τμήμα από ένα άρθρο του Λ.Βατικιώτη που σχολιάζει τα εν λόγω αποτελέσματα από μια άλλη οπτική γωνία. 
Το γεγονός πάντως είναι ότι με την ακολουθούμενη πολιτική από αυτούς που κινούν τα οικονομικά νήματα στην Ευρώπη, ο ευρωσκεπτικισμός θα συνεχίσει να φουντώνει. 

Το χαστούκι του Ευρωβαρόμετρου και το αμφιλεγόμενο διατλαντικό εμπόριο 
(του Λεωνίδα Βατικιώτη)

.............
Η πολιτική στάση των Ευρωπαίων πολιτών καταγράφηκε πιστά στο Ευρωβαρόμετρο, την έρευνα που πραγματοποιείται σε όλη την ΕΕ δύο φορές τον χρόνο. Η πιο πρόσφατη, του φθινοπώρου του 2013 που διεξήχθη τον Νοέμβριο, περιείχε ευρήματα που θα έπρεπε να ανησυχήσουν πολλούς από τους αργυρώνητους γραφειοκράτες της ΕΕ, καθώς δείχνουν ότι οι λαοί της Ευρώ­πης απορρίπτουν την πολιτική της λιτότητας, πίσω από την οποία έχουν στοιχηθεί όχι μόνο τα όργανα της ΕΕ, αλλά και τα μεγαλύτερα κόμματα της Δεξιάς και της σοσιαλδημοκρατίας.

Αρκούν ορισμένα στοιχεία. Στο ερώτημα, για παράδειγμα, αν «εμπιστεύεστε την ΕΕ» θετικά απαντάει μόνο το 31%, ενώ το 58% απαντάει πως δεν την εμπιστεύεται. Οι αρνητικές απαντή­σεις ξεπερνούν σημαντικά το μέσο όρο στις χώρες της ευρω­παϊκής περιφέρειας, που βρίσκονται στο επίκεντρο της κρίσης. Έτσι, στην Ελλάδα απαντάει αρνητικά το 77%, στην Κύπρο το 75%, στην Ισπανία το 71%, στην Πορτογαλία το 68%, στην Ιτα­λία το 62% κ.ο.κ. Ο λόγος της αποστροφής τους στην ΕΕ είναι προφανής: Αυτές οι χώρες βίωσαν το αποκρουστικό πρόσωπο των Βρυξελλών, καθώς η πολιτική του ξεπουλήματος της δη­μόσιας περιουσίας και της οικονομικής κατοχής που επέβαλε το Τέταρτο Ράιχ εφαρμόστηκε με πολιορκητικό κριό την ΕΕ.

Η κυβερνητική παραμυθία τns εξόδου από το τούνελ (του Σταύρου Λυγερού)

Η εφαρμοζόμενη υπερφορολόγηση των πολιτών μπορεί να οδηγήσει σε αναπτυξιακή πορεία τη χώρα;

Η κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας είναι η απάντηση στην επίθεση που δέχτηκε το ασφαλιστικό σύστημα από το "Βενιζελικό" PSI και τη ληστεία των ταμείων;

Υπάρχει κάποιο σχέδιο για τη μελλοντική πορεία της χώρας;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που επιχειρεί να απαντήσει ο κ.Σταύρος Λυγερός με το άρθρο του που αναδημοσιεύω πιο κάτω.

Η κυβερνητική παραμυθία τns εξόδου από το τούνελ

Τα όσα ακολούθησαν τις γερμανικές εκλογές του περασμέ­νου Σεπτεμβρίου διέλυ­σαν τις ψευδαισθήσεις του διδύμου Σαμαρά - Βενιζέλου για άμεση δρομολόγηση της ανα­διάρθρωσης του ελλη­νικού χρέους. Δεν στάθηκαν ικανά όμως να τους ωθήσουν σε αλλαγή πλεύσης. Ο ισχυρισμός ότι το Μνημόνιο είναι μονόδρο­μος χρησιμοποιήθηκε ως προπαγανδιστικό επιχείρημα, αλλά τελικώς αντανακλά και το δικό τους εγκλωβισμό στο μονόδρομο που έχει χαράξει η τρόικα. Αυτός είναι και ο λό­γος που δεν έχουν περιθώρια ουσιαστικής διαπραγμάτευσης. Το μόνο που έκαναν όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν να δια­πραγματεύονται το βαθμό οξύτητας της μο­νοδιάστατης λιτότητας. Αλλά και σε αυτό το επίπεδο ελάχιστα επέτυχαν.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η ασκού­μενη πολιτική, αντί να ξαναστήσει την Ελλά­δα στα πόδια της, συσσωρεύει οικονομικά και κοινωνικά ερείπια. Η κυβέρνηση Σα­μαρά έχει κάνει σημαία της το πρωτογενές πλεόνασμα. Δεν είναι μόνο ότι αυτό είναι πλασματικό, λόγω του γεγονότος ότι το Δη­μόσιο χρωστά πάνω από 6 δις σε ιδιώτες. Είναι και ο τρόπος που προέκυψαν αυτά τα δημοσιονομικά αποτελέσματα. 

Άρθρο του Paul Krugman για τους συμφεροντολόγους Γερμανούς

Στο προχθεσινό του άρθρο στους New York Times o Paul Krugman ασκεί κριτική στη γερμανική πολιτική. Όλοι ξέρουμε, βέβαια, για τα οικονομικά και γεωπολιτικά παιχνίδια που παίζονται αυτόν τον καιρό ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Γερμανία, όμως το κείμενο του βραβευμένου οικονομολόγου, ακόμα και αν χαρακτηριστεί μονόπλευρο, είναι σωστό, όσον αφορά τη γερμανική συμπεριφορά.  

Those Depressing Germans

By PAUL KRUGMAN

Οι Γερμανοί αξιωματούχοι είναι έξαλλοι με την Αμερική και όχι μόνο εξαιτίας της ιστορίας με το κινητό της Άνγκελα Μέρκελ. Αυτό που τους έχει εξοργίσει τώρα είναι μια (μακροσκελής) παράγραφος σε μια έκθεση του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ για την εξωτερική οικονομική και νομισματική πολιτική. Σε αυτή την παράγραφο, το υπουργείο υποστηρίζει ότι το τεράστιο πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας – ένα ευρύ μέτρο του εμπορικού ισοζυγίου – είναι επιβλαβές, δημιουργώντας «μια αποπληθωριστική διαστρέβλωση στην ευρωζώνη, καθώς και στην παγκόσμια οικονομία».

Οι Γερμανοί χαρακτήρισαν θυμωμένα αυτό το επιχείρημα «ακατανόητο». «Δεν υπάρχουν ανισορροπίες στη Γερμανία, που να απαιτούν τη διόρθωση της φιλικής προς την ανάπτυξη οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής μας», δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών της χώρας. 

Τι θα έπρεπε να διαπραγματεύεται η κυβέρνηση (του Κώστα Λαπαβίτσα)

Ο καθηγητής Κώστας Λαπαβίτσας έχει γνωστές θέσεις για την πολιτική και την οικονομία, μερικές από τις οποίες δεν ασπάζομαι, όπως και αρκετοί άλλοι. Όμως, υπάρχουν και απόψεις του με τις οποίες συμφωνώ, σαν αυτές που αναφέρει στο παρακάτω άρθρο του, το οποίο καθίσταται επίκαιρο μετά την εκ νέου άφιξη της τρόικας.
Το γενικό συμπέρασμα που βγαίνει, τόσο από αυτό το άρθρο, όσο και από άλλα που έχω αναδημοσιεύσει  σε αυτό το blog, μπορεί να συμπυκνωθεί στη φράση του Κ.Λαπαβίτσα, που αναφέρεται προς το μέσον του κειμένου: "Η χώρα χρειάζεται επειγόντως απαλλαγή από την αυτοκτονική πολιτική που της έχει επιβάλλει η τρόικα".
Το άρθρο παρουσιάζει ενδιαφέρον, αφού δεν κάνει μόνο διαπιστώσεις, αλλά και προτάσεις, συνοπτικά μεν, καίριες δε! 

Τι θα έπρεπε να διαπραγματεύεται η κυβέρνηση

Πολεμικός πυρετός εμφανίστηκε στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, καθώς έρχονται οι εχθροί - και σωτήρες - της τρόικας. Κόκκινες γραμμές αναγγέλλονται, αλλά δεν ξέρουμε που θα χαραχτούν. Πώς να ξέρουμε, αφού δεν υπάρχει στρατηγική εξόδου από την κρίση εκτός από αυτήν της τρόικας; Η Ελλάδα δεν έχει δικιά της.

Στην ουσία η κυβέρνηση κάνει τακτικούς ελιγμούς επειδή στα ταμεία υπάρχουν χρήματα που της δίνουν ένα περιθώριο μηνών. Ελπίζει να πετύχει κάποια ελάφρυνση της δημοσιονομικής λιτότητας, έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι θα υπαναχωρήσει σε ήδη συμφωνημένα μέτρα, όπως για το ασφαλιστικό. Νομίζει ότι έτσι προετοιμάζει το έδαφος για την πολυπόθητη λύση στο χρέος, αλλά και για άλλη δημοσιονομική πορεία, που ίσως έχουν την καλοσύνη να μας παραχωρήσουν οι δανειστές μετά τις ευρωεκλογές, μιας και οι γερμανικές εκλογές αποδείχτηκαν απατηλό ορόσημο. Πέφτει έξω γιατί το πρόβλημα της Ελλάδας δε λύνεται με τακτικισμούς. Απαιτεί διαφορετική στρατηγική.

Ο γερμανικός ηγεμονισμός, οι ευρωπαϊκές άρχουσες ελίτ και η Ελλάδα (του Σταύρου Λυγερού)

Είναι χαρακτηριστικό το πώς τα εβδομαδιαία σχόλια του κ.Στ.Λυγερού που αναδημοσιεύουμε, έχουν μια συνέχεια και μοιάζουν με ένα σήριαλ, όπου κάθε νέο επεισόδιο καταδείχνει με ολοένα και πιο φανερό τρόπο την πτωτική πορεία αυτής της κυβέρνησης. Κάθε βδομάδα κι ένα σκαλί πιο κάτω. Και η μόνη αγωνία των πολιτών είναι πότε θα φτάσει στο τελευταίο σκαλί για να ξέρουμε ότι δεν πάει πιο κάτω.
Σχεδόν κάθε βδομάδα το "γραφείο της αλήθειας" της ΝΔ μας σερβίρει μέσω των δουλικών της ΜΜΕ ένα καινούριο αισιόδοξο σενάριο, το οποίο - μετά την επαφή του πρωθυπουργού με τους δανειστές ή τους υπαλλήλους τους - καταλήγει σε γελοιοποίησή της.
Και το δούλεμα των δυο τής συγκυβέρνησης από τα αφεντικά τους πάει σύννεφο. Όπως αυτό με τις συνεχείς αναβολές της συζήτησης για την αναδιάρθρωση του χρέους. Τους έλεγαν να περιμένουν να γίνουν οι γερμανικές εκλογές, περίμεναν, τώρα τους λένε να περιμένουν να περάσουν οι ευρωεκλογές, περιμένουν, μετά θα τους πουν να περιμένουν επειδή θα έχουν περιφερειακές εκλογές κάπου στη Γερμανία, θα περιμένουν ...και το μαρτύριο των ελλήνων πολιτών θα συνεχίζεται.
Αλλά και το άλλο με τον Τοτό και το "όχι άλλα μέτρα" το ξέρετε;
Τι να περιμένει όμως κανείς; Αυτό δεν χαρακτηρίζει τις μαριονέτες;
Ας διαβάσουμε πάντως το άρθρο του κ.Στ.Λυγερού, που εξετάζει τις τελευταίες εξελίξεις σε βάθος.

Ο γερμανικός ηγεμονισμός, οι ευρωπαϊκές άρχουσες ελίτ και η Ελλάδα

Αν και σε τηλεφωνική επικοινωνία με τη Μέρκελ πριν από τη Σύνοδο Κορυφής ο Σαμαράς είχε πάρει το μήνυμα, πήγε στις Βρυξέλλες με τις ψευδαισθήσεις του ακόμα ζωντανές. Το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο. Η καγκελάριος δεν περιορίστηκε μόνο να απορρίψει κάθε συζήτηση για πολιτική διαπραγμάτευση, αλλά φρόντισε και να «αδειάσει» τον Έλληνα ομόλογό της κατά τρόπο που μάλλον δεν έχει προηγούμενο. Δήλωσε ότι η συνάντηση διήρκεσε πέντε λεπτά (!) και όχι είκοσι, όπως είχε ισχυριστεί η ελληνική πλευρά.

Το χειρότερο είναι ότι η συζήτηση -όχι η απόφαση- για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους παραπέμπεται οριστικά στο καλοκαίρι του 2014, γεγονός που σημαίνει ότι μέχρι τότε η ελληνική οικονομία θα «σέρνεται». Η διαφωνία της Ευρωζώνης με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για την αναδιάρθρωση, όμως δεν τους εμποδίζει να ασκούν συντονισμένες ασφυκτικές πιέσεις για την εντατικοποίηση της μονοδιάστατης λιτότητας.

Η όψιμη κυβερνητική δημοκρατική ευαισθησία και κάποιοι προβληματισμοί

Με το πρόσχημα της διόγκωσης της επιρροής της Χρυσής Αυγής, η κυβέρνηση βρήκε την ευκαιρία να κάνει επίδειξη δημοκρατικής ευαισθησίας. Πρόκειται για την ίδια κυβέρνηση που δείχνει τη γνωστή ευαισθησία όταν αυτοκτονούν σχεδόν καθημερινά συμπολίτες μας, όταν τα ΜΑΤ ρίχνουν δακρυγόνα και ξυλοκοπούν τα γεροντάκια στο Σύνταγμα, που δεν μπόρεσε να συλλάβει τους δολοφόνους των τριών υπαλλήλων της MARFIN, που δεν μπορεί να συλλάβει τους μπαχαλάκηδες που διαλύουν με τα μολότωφ τους κάθε αξιόλογη απεργιακή κινητοποίηση, που κυβερνάει με αλλεπάλληλα νομοθετικά διατάγματα, που… που.. Ναι! Αυτή η κυβέρνηση έχει πραγματικά δημοκρατική ευαισθησία!

Για το θέμα της διόγκωσης της Χρυσής Αυγής έχω αναφέρει την άποψή μου, που δεν είναι μόνο άποψη, είναι θέμα παρατήρησης. Είναι φανερό πως προέκυψε από την εφαρμογή/επιβολή του "Δουβλίνο ΙΙ" και θέριεψε ως αποτέλεσμα της πολιτικής της λιτότητας. Όσοι μιλάμε με κόσμο και δεν ακούμε μόνο τα κανάλια, ξέρουμε περιπτώσεις ατόμων που την ψήφισαν χωρίς να έχουν φασιστικές αντιλήψεις. Απλά (απλά;) ήταν μια –λανθασμένη οπωσδήποτε- ανάγκη εκδήλωσης της διαμαρτυρίας τους για την πολιτική που στρέφονταν αποκλειστικά εις βάρος τους, εις βάρος των μικρομεσαίων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Πρόθεσή τους ήταν να εκδικηθούν το πολιτικό σύστημα που, ενώ χρέωσε τη χώρα με τεράστια ποσά, τα οποία σε μεγάλο βαθμό καρπώθηκε το ίδιο, και που, όταν δεν πήγαινε άλλο, έβαλε τους πολίτες να εξοφλήσουν τα δανεικά. Αυτοί οι πολίτες που -σχεδόν όλοι- είναι μισθωτοί, συνταξιούχοι ή άνεργοι (τα γνωστά μόνιμα υποζύγια που τροφοδοτούν σε πολύ μεγάλο βαθμό τα δημόσια ταμεία με τους φόρους που πληρώνουν), αλλά και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες που η "κρίση" τούς στέρησε την πελατεία, βυθισμένοι στην εξαθλίωση, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι μαχαίρωναν τη - δεχόμενη πολλαπλά κτυπήματα κι από πολλές ακόμα πλευρές - ταλαίπωρη Δημοκρατία μας, προχώρησαν για λόγους εκδίκησης στη χειρότερη δυνατή επιλογή. Εναλλακτικές επιλογές υπήρχαν; Ναι, υπήρχαν! Αλλά με αυτές θα ασχοληθούμε σε προσεχές σημείωμά μας. Προς το παρόν θα ήθελα να ασχοληθώ με αυτά που συμβαίνουν αυτές τις μέρες.

Για τη δολοφονία του Π.Φύσσα από τον οπαδό της Χρυσής Αυγής δεν θα πω κάτι, επειδή - στο δικό μου μυαλό τουλάχιστον - υπάρχουν μερικά σκοτεινά σημεία, γι’αυτό θα περιμένω να διευκρινιστούν από την ανάκριση, αν και δεν είμαι πολύ αισιόδοξος.

Θέλω να αναφερθώ σε δυο σημεία που με ανησυχούν: στο θέμα των εκλογών και στον τρόπο σύλληψης των επικεφαλής κόμματος (επικίνδυνου οπωσδήποτε για την κοινωνία, αλλά που εισήλθε στη Βουλή με νόμιμο τρόπο).

Οι Ευρωπαϊκές Αξίες Καταρρέουν (του Ulrich Beck)

Δεν είναι όλοι οι γερμανοί τυφλοί, ώστε να μη βλέπουν ότι η σκληρή λιτότητα, όχι μόνο δεν "βοηθάει" τους λαούς της νότιας Ευρώπης, αλλά τους καταστρέφει και, εκτός αυτού, διαλύει και τον όποιον συνδετικό κρίκο είχαν τα κράτη που συμμετέχουν στην Ευρωζώνη.

Ο Ulrich Beck, καθηγητής κοινωνιολογίας σε γερμανικά πανεπιστήμια, αλλά και στο London School of Economics, στο νέο βιβλίο του με τίτλο "Από τον Μακιαβέλλι στη Μερκιαβέλλι" περιγράφει τόσο ρεαλιστικά την κατάσταση που έχει επικρατήσει στην Ευρώπη, που απορεί κανείς, πώς μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι (ακόμα και στην Ελλάδα) που υποστηρίζουν τα αντίθετα.

Ένα δείγμα από το βιβλίο του, που αξίζει να το διαβάσει κάθε έλληνας, είναι το παρακάτω κεφάλαιο.

Η κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι κρίση χρέους 
(του Ulrich Beck)

Η δημοσιονομική κρίση δημιούργησε ένα ρήγμα μεταξύ των κρατών του Βορρά και κρατών του Νότου της ΕΕ, ρήγμα που βαθαίνει ακόμα περισ­σότερο με τα κύματα προσφύγων και το κόστος που συνδέεται με την υποδοχή τους. Γιατί όλοι αυτοί που εγκαταλείπουν τη χώρα τους εξαιτίας των διώξεων, του εμφυλίου πολέμου ή του χάους δεν επιβαρύνουν την Ευρώπη συνολικά, αλλά κατά κύριο λόγο τους τελωνειακούς και συνοριακούς υπαλλήλους στα ήδη εξασθενημένα κράτη της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Πορτογαλίας. Στην κρατούσα συνοριακή τάξη της ΕΕ ισχύει ο εξής κανόνας: Το κράτος στο οποίο φτάνουν οι πρόσφυγες είναι και το κρά­τος στο οποίο θα πρέπει να ξεκινήσει και να ολοκληρωθεί η διαδικασία του ασύλου. Παρά το γεγονός ότι παίρνουν κάποια αποζημίωση από την ΕΕ, τα νοτιοευρωπαϊκά κράτη νιώθουν ότι τα εκμεταλλεύονται και αισθάνονται προδομένα. Καταλαβαίνουμε λοιπόν γιατί έχουμε, στα οικο­νομικά ασθενή συνοριακά κράτη της ΕΕ, συνεχή αύξηση της ξενοφοβίας και των επιθέσεων κατά των προσφύγων, που φτάνουν ακόμη και σε επει­σόδια απροκάλυπτης βίας.