Το έργο της φιλοσοφίας είναι η «εννοιολογική ανάλυση». Όμως, τόσο η διαφορά στον τρόπο δικαιολόγησης της στροφής του ενδιαφέροντος στην κοινή γλώσσα όσο και οι διαφορετικές πρακτικές των φιλοσόφων, που επικαλούνται αυτόν τον νέο ορισμό, καταδεικνύει το γεγονός ότι και η έννοια της «εννοιολογικής ανάλυσης» είναι μάλλον ασαφής. Δημιουργείται, λοιπόν, η υποψία ότι η έννοια αυτή χρησιμοποιείται μάλλον για να αντιπαρατεθεί με κάτι παρά για να ορίσει θετικά τη φιλοσοφική έρευνα. Και, συγκεκριμένα, ο όρος επιστρατεύεται προκειμένου να υπογραμμίσει έναν σαφή διαχωρισμό μεταξύ φιλοσοφικής και επιστημονικής έρευνας.
Σε μεγάλο βαθμό, το αίτημα αυτό για τη διάσωση της φιλοσοφίας ως αυτόνομου κλάδου προκύπτει ακριβώς μέσα από μια υπόρρητη, εν πολλοίς, σύγκριση της φιλοσοφίας με την επιστήμη. Η φιλοσοφία πρέπει να ανακτήσει το χαμένο της κύρος — το κύρος που τώρα έχει η επιστήμη. Οι φιλόσοφοι πρέπει να συμφωνήσουν — όπως συμφωνούν και οι επιστήμονες. Τα παραδοσιακά φιλοσοφικά προβλήματα είναι ψευδοπροβλήματα. Τόσοι αιώνες ενασχόλησης μαζί τους κι ακόμα δεν έχουν επιλυθεί. Η εκκίνηση, λοιπόν, αυτής της απόπειρας μετεξέλιξης της φιλοσοφίας σε κάτι νέο οφείλεται, εν πολλοίς, στο ότι αντιπαραθέτουν, ρητά ή άρρητα, τη φιλοσοφία με την επιστήμη και βρίσκουν την επιστήμη να υπερέχει.
Η γλωσσική στροφή γενικά ερμηνεύεται συχνά ως μια απόπειρα να διασωθεί το κύρος της φιλοσοφίας. Μετά την αλματώδη πρόοδο όλων των θετικών επιστημών, μετά την απόσπαση πολλών τομέων που παραδοσιακά εντάσσονταν στη φιλοσοφία και τη μετεξέλιξή τους σε αυτοτελή επιστήμη ή τη συγχώνευσή τους εντός άλλων επιμέρους επιστημών, η φιλοσοφία φαίνεται να χάνει τη σημασία που παλαιότερα είχε. Η αστρονομία, τα μαθηματικά, η ψυχολογία, ερευνητικοί τομείς που κάποτε ανήκαν στη φιλοσοφία, αποσπώνται ο ένας μετά τον άλλο και αποτελούν αυτόνομες επιστήμες. Προβλήματα που θεωρούνταν παραδοσιακά φιλοσοφικά ζητήματα, όπως αυτό της κατ’ αίσθηση αντίληψης ή της εμπειρικής γνώσης, θεωρούνται πλέον ως προβλήματα τα οποία μόνο η επιστήμη μπορεί να επιλύσει.
Η φιλοσοφία μοιάζει να χάνει την αυθεντία της. Μέσα σε αυτό το κλίμα η γλωσσική στροφή έρχεται να θέσει ως κέντρο του φιλοσοφικού στοχασμού τη γλώσσα και αποπειράται να στηρίξει όλα της τα συμπεράσματα σε αυτήν. Αυτό που μοιάζει να αναζητείται είναι μια γλώσσα, η οποία θα λύσει αυτομάτως — ή δεν θα αφήσει καν να εγερθούν — τα φιλοσοφικά προβλήματα. Για τον Russell, τους λογικούς ατομιστές και τους λογικούς θετικιστές, το ζητούμενο ήταν η επινόηση μιας ιδεατής γλώσσας, που θα απέκλειε διφορούμενα και αμφισημίες, και θα ήταν βοηθός της επιστήμης στην προοδευτική πορεία της. Για τη φιλοσοφία της κοινής γλώσσας, γλώσσα-πρότυπο είναι η καθημερινή γλώσσα. Αυτή θα πρέπει να αναλυθεί και βάσει αυτής θα πρέπει να ελεγχθεί κάθε φιλοσοφικό συμπέρασμα.
Η κοινή γλώσσα αντιμετωπίζεται ως το ελάχιστο κοινό έδαφος, το οποίο μπορεί να παράσχει ασφαλή «δεδομένα» στη φιλοσοφία και να οδηγήσει τους φιλοσόφους στην πολυπόθητη ομοφωνία. Η φιλοσοφία μοιάζει να αναζητεί στη γλώσσα μια «αντικειμενική» μέθοδο τεκμηρίωσης, μια μέθοδο τεκμηρίωσης, δηλαδή, που φαίνεται να έχει ως πρότυπο τις μεθόδους των επιστημών. Και ο Wittgenstein ισχυρίζεται ότι στηρίζει τις παρατηρήσεις του στην κοινή γλώσσα, στα δεδομένα που κανείς μπορεί να αντλήσει μέσα από την ανάλυση των γλωσσικών παιχνιδιών. Η φιλοσοφία του Austin, όμως, επιδιώκει πιο πεισματικά να συνδέσει κάθε φιλοσοφικό πρόβλημα με επιμέρους δεδομένα της γλωσσικής μας χρήσης. Απηχεί, έτσι, την αγωνία να δοθεί στη φιλοσοφία ένα ασφαλές κύρος παρόμοιο με αυτό των επιστημών.
