Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι....

Ακούμε πάλι να γίνεται κουβέντα για εκλογές (όχι ότι σταματάει ποτέ αυτή η συζήτηση...). Αναρωτιέμαι πόσο μπορεί να ενδιαφέρει τους μη ενταγμένους κομματικά πολίτες αυτό το θέμα, με τις διαμορφωμένες από την ξένη επιτήρηση συνθήκες, πέραν του ότι είναι ένα happening που δίνει μια ψευδαίσθηση ότι μπορεί ο ψηφοφόρος να αποφασίσει για τη ζωή του.

Στην πραγματικότητα όμως, οι εκλογές - ειδικά αυτά τα μνημονιακά χρόνια - απλά εναλλάσσουν στις υπουργικές και βουλευτικές καρέκλες τα πρόσωπα τα οποία θα καρπωθούν οφέλη που έχουν νομοθετηθεί κατά καιρούς υπέρ τους.

Αν σκεφτούμε ότι τα συμφέροντα εκείνων που βρίσκονται στις θέσεις της εξουσίας (αν και αυτά τα χρόνια δεν ασκούν καμία εξουσία, εφόσον εφαρμόζουν εντολές που τους έρχονται έξωθεν) διαφέρουν από τα συμφέροντα αυτών που τους ψηφίζουν, τότε οι όποιες νομοθετικές ρυθμίσεις ψηφίζονται από τη Βουλή ποιους θα ωφελούν;

Για να το δούμε και ιστορικά. Υπάρχει παράδειγμα καθεστώτος που να μην καταπίεζε η άρχουσα μειοψηφία την εργαζόμενη πλειοψηφία. Από τα φεουδαρχικά κράτη, όπου οι γαιοκτήμονες ξεζούμιζαν τους υποτελείς τους, στα δικτατορικά καθεστώτα, όπου μια μειοψηφία που είχε καταλάβει με βία την εξουσία καταπίεζε του πολίτες, μετά στα κομμουνιστικά κράτη όπου υπήρχε στέρηση ελευθεριών ώστε να μπορεί η κυβερνώσα νομενκλατούρα να επωφελείται από την εργασία των υπηκόων, μέχρι τα καπιταλιστικά καθεστώτα, όπου ευημερεί η οικονομική ελίτ διατηρώντας τη μεγάλη μάζα στη φτώχεια και εν πολλοίς στην εξαθλίωση.

Πρώτο σχόλιο του Paul Krugman για την εκλογή Donald Trump:

Μόλις έγινε γνωστό το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών και η επικράτηση του Donald Trump, o Paul Krugman δημοσίευσε το παρακάτω σχόλιο στη στήλη του στους New York Times.

Φαίνεται πως τώρα με Πρόεδρο τον Donald J. Trump, οι αγορές βυθίζονται. Πότε να περιμένουμε να ανακάμψουν;
Ειλικρινά, μου είναι πολύ δύσκολο να το προβλέψω, έστω κι αν αυτή είναι η ειδικότητά μου. Η καταστροφή για την Αμερική και όλον τον κόσμο έχει τόσες πολλές πτυχές, ώστε οι οικονομικές επιπτώσεις είναι πολύ κάτω στη λίστα μου με τα πράγματα που φοβάμαι.
Παρόλα αυτά, υποθέτω ότι όλοι θέλουν μια απάντηση: Αν η ερώτηση είναι, πότε θα ανακάμψουν οι αγορές, μια πρώτη απάντηση είναι ποτέ.
Υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, αν βάλεις ένα ανεύθυνο, ανίδεο άτομο, που ακολουθεί τις συμβουλές λάθος ανθρώπων, επικεφαλής του έθνους με τη σημαντικότερη οικονομία του κόσμου, δεν μπορεί παρά αυτά να είναι πολύ άσχημα νέα. Αυτό που το καθιστά ιδιαίτερα κακό αυτή τη στιγμή, ωστόσο, είναι η εξαιρετικά εύθραυστη κατάσταση στην οποία βρίσκεται ακόμα μεγάλο μέρος του κόσμου, οκτώ χρόνια μετά τη μεγάλη οικονομική κρίση.
Είναι αλήθεια ότι αυξάνονται οι θέσεις εργασίας με ένα αρκετά καλό ρυθμό και βρισκόμαστε πολύ κοντά στην πλήρη απασχόληση. Αλλά το έχουμε πετύχει μόνο χάρη στα εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια. Δεν υπάρχει τίποτα λάθος σ’αυτό από μόνο του. Τι γίνεται όμως αν συμβεί κάτι κακό και η οικονομία χρειάζεται μια ώθηση; Η Fed ουσιαστικά έχει πολύ μικρό περιθώριο για περαιτέρω μείωση των επιτοκίων, και, επομένως, πολύ μικρή ικανότητα να ανταποκριθεί σε ανεπιθύμητες παρενέργειες.

Οι αγώνες των πολιτικών και οικονομικών ελίτ για κυριαρχία

Από το ενδιαφέρον αλλά μακροσκελές άρθρο του καθηγητή Σωτήρη Αμάραντου με τίτλο "Οι αγώνες των ελίτ για κυριαρχία και η επιβεβλημένη δημοκρατική απάντηση" διαλέγω τα κεφάλαια με τίτλους "Το Ελληνικό Πρόβλημα" και "Η Δημοκρατική Απάντηση" που παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω της κατάστασης που βιώνουμε διαχρονικά στη χώρα μας.

Το ελληνικό πρόβλημα

Το ελληνικό κράτος είναι ο κεντρικός μηχανισμός μέσα από τον οποίο ασκούν διαχρονικά ηγεμονία, οι διάφορες εγχώριες πολιτικές και οικονομικές ελίτ. Παραδομένες σε μία άνευ λογικής εκμετάλλευση αυτής της ηγεμονίας, δεν δίστασαν να υπονομεύσουν ακόμη και τον ίδιο τον μηχανισμό από τον οποίο αντλούσαν τα προνόμιά τους, δηλαδή το κράτος, το οποίο ξεπέρασε τα συνήθη διεθνή (καπιταλιστικά και μη δημοκρατικά) «όρια» χρεοκοπίας, διαφθοράς και αναξιοκρατίας. 

Η οικονομική κρίση ως πνευματικό πρόβλημα

Μια διαφορετική διάσταση της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει στο παρακάτω άρθρο του ο Δρ Φιλοσοφίας Δημ.Μπαλτάς ξεφεύγοντας από την υλική διάσταση του προβλήματος.
Να σημειώσω μόνο - με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό - ότι το άρθρο γράφτηκε στις αρχές του 2009, ένα χρόνο περίπου πριν αρχίσει η περιπέτειά μας με τα μνημόνια.

Η σημερινή οικονομική κρίση δεν είναι ένα πρωτοφανές γεγονός. Είναι ίσως πιο τραγικό, επειδή ο άνθρωπος, ύστερα από τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, πίστεψε ότι δημιούργησε ένα κόσμο διαρκούς αναπτύξεως, οικονομικής σταθερότητας, κοινωνικής ισορροπίας και πολιτικής ειλικρίνειας.

Στην παρούσα αναφορά θα φανεί ότι η οικονομική κρίση σήμερα, όπως και άλλοτε, δεν είναι πρόβλημα της οικονομίας, καθ’ όσον η πολιτική κρίση δεν είναι απλώς και μόνον πρόβλημα της πολιτικής. Αντιθέτως αποτελούν προβλήματα του πνεύματος, άλυτα μέχρι σήμερα, παρά την τεχνολογική ανάπτυξη που έχει συντελεσθεί κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Επιπλέον θα επιχειρηθεί να προσδιορισθεί ποιά είναι η δέουσα συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι στην σημερινή οικονομική κρίση.

Περί της περιοδικότητας των οικονομικών κρίσεων (του Γ.Βαρουφάκη)

Γίνεται αποδεκτό από όλο και περισσότερους ότι σχεδόν όλα τα φαινόμενα τα χαρακτηρίζει μια περιοδικότητα. Οι οικονομικές δραστηριότητες και ο συγκεκριμένα ο καπιταλισμός δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Στο δυτικό κόσμο λοιπόν που η ελεύθερη οικονομία έχει επικρατήσει, θα πρέπει να περιμένουμε ότι η ευημερία αλλά και οι κρίσεις θα εναλλάσσονται κατά τακτά χρονικά διαστήματα. Ήταν, λοιπόν, αναμενόμενο ότι θα προέκυπτε η κρίση που εμφανίστηκε το 2008; Σύμφωνα με το παραπάνω σκεπτικό, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι θετική. 
Γι'αυτή την περιοδικότητα των κρίσεων γράφει ο "γνωστός" μας Γ.Βαρουφάκης στο κεφάλαιο με τίτλο "Συστημική Αποτυχία" που διάλεξα να αναδημοσιεύσω από το βιβλίο του "Παγκόσμιος Μινώταυρος".

Μήπως για το Κραχ δεν ευθυνόταν ούτε η ανθρώπινη φύση ούτε οι οικονομικές θεωρίες; Μήπως ο λόγος για τον οποίο έγινε το Κραχ δεν ήταν επειδή οι τραπεζίτες ήταν άπληστοι (έστω κι αν ήταν) ή επειδή χρησιμοποιήθηκαν τοξικές θεωρίες (έστω κι αν δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι χρησιμοποιήθηκαν), αλλά επει­δή ο καπιταλισμός πιάστηκε σε μια παγίδα από εκείνες που συ­νηθίζει να στήνει στον εαυτό του; Μήπως ο καπιταλισμός δεν εί­ναι ένα «φυσικό» σύστημα, αλλά ένα σύστημα που ρέπει προς τη συστημική αποτυχία;

Η κρίση του 1929 και η κρίση του 2008-9: Συγκριτική προσέγγιση

Δεν είναι λίγες οι φορές που συγκρίνουμε την πρόσφατη χρηματοοικονομική κρίση με εκείνη του 1929.
Ποιες είναι οι ομοιότητες και ποιες οι διαφορές τους, όμως; Την απάντηση δίνει το κείμενο που αναδημοσιεύω στη συνέχεια.
Πρόκειται για απόσπασμα από μια μελέτη που δημοσίευσε η Διεύθυνση Οικονομικών Μελετών της Τράπεζας της Ελλάδος το Νοέμβριο του 2009, λίγους μήνες δηλαδή, πριν ξεκινήσει η μνημονιακή περιπέτεια της Ελλάδας. Η σύγκριση αυτή, που αφορά όχι μόνο τα αίτια και τα βασικά χαρακτηριστικά των δυο κρίσεων, αλλά και ―πολύ περισσότερο― τον τρόπο αντίδρασης των οικονομικών αρχών, μας βοηθάει να δούμε και σε ποιο σημείο βρισκόταν οι οικονομίες των ανεπτυγμένων, κυρίως, χωρών εκείνη την κρίσιμη περίοδο.


Αν και οι ιστορικοί της οικονομίας αποδίδουν τη Μεγάλη Ύφεση στην ξαφνική και καθολική κατάρρευση (το “κραχ”) του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης την Τρίτη 29 Οκτωβρίου 1929 μετά τη διαμόρφωση των τιμών των μετοχών σε πολύ υψηλά επίπεδα το μήνα που είχε προηγηθεί, οι οικονομολόγοι θεωρούν την κατάρρευση των μετοχών σύμπτωμα και όχι βασικό αίτιο της κρίσης. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι, αμέσως μετά τη χρηματιστηριακή αναταραχή, κλίμα αισιοδοξίας επικράτησε για λίγο, τόσο στη κυβέρνηση όσο και στην αγορά.
Στις αρχές του 1930, το χρηματιστήριο ανέκαμψε προσωρινά και οι τιμές επέστρεψαν στα επίπεδα του Απριλίου του 1929. Αν και οι δημόσιες δαπάνες και οι ιδιωτικές επενδύσεις συνέχιζαν να αυξάνονται το πρώτο εξάμηνο του 1930, η καταναλωτική δαπάνη μειώθηκε σημαντικά εξαιτίας των μεγάλων απωλειών εισοδήματος από την πτώση των τιμών των μετοχών. Παράλληλα, ένα μεγάλο μέρος της γεωργικής παραγωγής καταστράφηκε εξαιτίας της μεγάλης ανομβρίας το καλοκαίρι του 1930, συμπιέζοντας ακόμη περισσότερο το εισόδημα των αγροτικών οικογενειών. Η μείωση επομένως της κατανάλωσης και η απροθυμία των νοικοκυριών να συνάψουν νέα δάνεια προκάλεσαν μείωση της συνολικής ενεργού ζήτησης, πτώση των τιμών, συσσώρευση αποθεμάτων, μείωση των πωλήσεων κυρίως των βιομηχανικών αγαθών και εν τέλει της συνολικής παραγωγής.

Το σκωτζέζικο ντους της διαπραγμάτευσης

Σε σκωτζέζικο ντους έχει εξελιχθεί αυτή η παρατεινόμενη

διαπραγμάτευση ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και την πλευρά των "εξουσιαστών". Τη μια μέρα πληροφορίες μάς λένε ότι "είμαστε κοντά σε συμφωνία", την άλλη μέρα οι ειδήσεις δείχνουν ότι υπάρχει χάσμα ανάμεσα στις δυο πλευρές. Κάποιες φορές, μόλις δεχτούμε μια απαίτηση των "εταίρων", εκείνοι μας θέτουν μια νέα σκληρότερη απαίτηση, γεγονός που - στα δικά μου μάτια πάντως - δείχνει ότι δεν επιθυμούν μια λύση, τουλάχιστον αυτή τη χρονική στιγμή. Η προφανής απάντηση σε αυτό το συλλογισμό είναι ότι περιμένουν να στερέψουμε εντελώς από ρευστό, ώστε να υποκύψουμε σε κάθε εξωφρενική απαίτηση που θα μας θέσουν, εφόσον διαφορετικά δεν θα έχουμε τη δυνατότητα να εξυπηρετήσουμε τις δανειακές μας υποχρεώσεις, οι οποίες είναι μεγάλες το τρίμηνο Ιουνίου-Ιουλίου-Αυγούστου. Όλη η αντιπαράθεση βασίζεται στο αν θα αντέξουμε ως χώρα αυτές τις 90 μέρες. 
Η πλευρά των δανειστών εντείνοντας το στραγγαλισμό μας αρνείται να μας δώσει ακόμα και χρήματα δικά μας (το γνωστό 3,1 δισ. ευρώ), ενώ η ελληνική κυβέρνηση προέβη σε μια σοβαρή στρατηγική κίνηση, όπως είναι η ομαδοποίηση των δόσεων αυτού του μήνα προς το ΔΝΤ, η οποία περιέχει πολλαπλά μηνύματα, όσο και αν οι εγχώριοι υποστηρικτές των ξένων "εξουσιαστών" θέλουν να υποβαθμίσουν γελοιοποιώντας την, συγκρίνοντας αυτή την κίνηση με προηγούμενα άλλων χωρών - κυρίως τριτοκοσμικών - που όμως οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έγιναν εκείνες δεν μπορούν να συγκριθούν σε καμιά περίπτωση με τις παρούσες που αντιμετωπίζει η χώρα μας.

Το άρθρο του Αλέξη Τσίπρα στην Le Monde

Αν και αποφεύγω, όσο είναι δυνατόν, την ανάρτηση άρθρων εν ενεργεία πολιτικών, αυτή τη φορά θα αναδημοσιεύσω το άρθρο του πρωθυπουργού στη Le Monde, το οποίο φαίνεται πως αναζητούν οι αναγνώστες αυτού του blog, αφού άλλωστε αναφέρεται σε θέματα και γεγονότα που περιλαμβάνονται συχνά σε άρθρα που έχουν αναρτηθεί κατά το πρόσφατο παρελθόν σε αυτό το χώρο.

Η Ευρώπη βρίσκεται σε σταυροδρόμι

Στις 25 του περασμένου Γενάρη ο ελληνικός λαός πήρε μια γενναία απόφαση. Τόλμησε να αμφισβητήσει το μονόδρομο της σκληρής λιτότητας του μνημονίου και να επιδιώξει μια νέα συμφωνία. Μια νέα συμφωνία που επιτρέπει στην Ελλάδα να επιστρέψει στην ανάπτυξη εντός του ευρώ με ένα οικονομικό πρόγραμμα βιώσιμο, χωρίς τα λάθη του παρελθόντος.
Αυτά τα λάθη, άλλωστε, τα πλήρωσε ακριβά ο ελληνικός λαός, αφού μέσα σε πέντε χρόνια η ανεργία σκαρφάλωσε στο 28% (60% για τους νέους), το μέσο εισόδημα μειώθηκε κατά 40%, ενώ η Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, έγινε η χώρα της Ε.Ε. με τον υψηλότερο δείκτη κοινωνικής ανισότητας.
Και το χειρότερο: Το πρόγραμμα αυτό, παρά τα βαρύτατα πλήγματα στον κοινωνικό ιστό, δεν πέτυχε την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε από το 124% στο 180% του ΑΕΠ, η ελληνική οικονομία -παρά τις βαριές θυσίες του λαού της- παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα κλίμα διαρκούς αβεβαιότητας, που γεννούν οι ανέφικτοι στόχοι δημοσιονομικής εξισορρόπησης που την υποχρεώνουν να πορεύεται σε έναν φαύλο κύκλο λιτότητας και ύφεσης.

Έχουμε πέσει στα χέρια φανατικών τοκογλύφων (του Στ.Κούλογλου)

Η ομιλία του Στ. Κούλογλου στην διάσκεψη της CEDEP στο Παρίσι με θέμα «Φανατισμός και Δογματισμός» δεν περιέχει πληροφορίες που αγνοούν οι αναγνώστες αυτού του blog. Ο λόγος που την αναδημοσιεύω δεν είναι μόνο επειδή πιστεύω ότι η επανάληψη είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως, αλλά και για να θυμηθούν μερικά πράγματα όσοι τυχόν τα έχουν ξεχάσει, ενώ ρόλο έπαιξε και η ικανοποίηση που προξενεί η αναφορά μπροστά σε ξένο ακροατήριο των δήθεν λαθών που έγιναν εις βάρος της χώρας μας, με πραγματικό όμως σκοπό τη διάσωση των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών σε συνδυασμό με τον προσπορισμό ικανού κέρδους από τους δανειστές και κυρίως από τη Γερμανία!

Μου ζητήσατε να μιλήσω για τον νεοφιλελεύθερο φανατισμό στην Ελλάδα, ωστόσο αυτό τον φανατισμό πρέπει να τον κατανοήσουμε και να τον δούμε στις πραγματικές του διαστάσεις. Γιατί ο νεοφιλελευθερισμός στην Ελλάδα, όπως επιβλήθηκε από το ξέσπασμα της κρίσης το 2010 μέχρι σήμερα, αποτελεί ένα μείγμα ιδεολογικού φανατισμού και ωμού κυνισμού.

Ανάμεσα σε αυτούς που έχουν επιβάλει τα προγράμματα λιτότητας υπάρχουν ασφαλώς και φανατικοί. Ακόμα και αυτή τη στιγμή που μιλάμε και οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται, επιμένουν σ’ ένα πρόγραμμα, το οποίο έχει αποτύχει εντελώς.
Η διάσωση της Ελλάδας, την οποία επικαλούνται ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για τη διάσωση των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών, έχει αποτύχει πλήρως. Το ΑΕΠ της χώρας έχει μειωθεί κατά 25% κατά τα τελευταία 5 χρόνια, πρωτοφανές αρνητικό ρεκόρ εν καιρώ ειρήνης. Επιπλέον, η ανεργία έχει ξεπεράσει το 25%, με ένα ποσοστό 60% για τους νέους. Αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι ότι ο λόγος για τον οποίο ξεκίνησε όλη αυτή η τραγωδία, ήταν ότι το χρέος ήταν πολύ ανεβασμένο σε σχέση με το ΑΕΠ. Εκείνη την περίοδο, το χρέος ήταν στο 120% του ΑΕΠ, ενώ σήμερα έχει ξεπεράσει το 175%. Αλλά αυτοί επιμένουν να συνεχίσουμε την ίδια πολιτική.

Ο ρόλος του ΔΝΤ και της ΕΚΤ στην αποδυνάμωση του ευρώ

Το τελευταίο δεκαήμερο έχουμε ασχοληθεί σε δυο σημειώματα με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το καπιταλιστικό μοντέλο λόγω της εκφυλιστικής επίδρασης του νεοφιλελευθερισμού επάνω του.
Έπαιξαν κάποιο ρόλο οργανισμοί όπως το ΔΝΤ και η ΕΚΤ; Υπάρχει περίπτωση να μακροημερεύσει το ευρώ σε μια ευρωζώνη που λειτουργεί με απερίσκεπτους κανόνες, αλλά και με παντελή έλλειψη σχεδίου αντιμετώπισης κρίσεων;
Γι'αυτά τα θέματα μιλάει ο ακαδημαϊκός Gérard Duménil στο παρακάτω απόσπασμα από μια συνέντευξή του στους Αρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη.

Επιπτώσεις από τη δράση του ΔΝΤ και της ΕΚΤ στις χώρες της Ευρώπης και στο ευρώ

 Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ΔΝΤ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού σε παγκόσμιο επίπεδο. Έχουμε, λόγου χάρη, τα παραδείγματα των κρίσεων που σημειώθηκαν στο τέλος της δεκαετίας του ’90 στην Ασία, την κρίση του Μεξικού το 1994, αλλά και την κρίση του 2001 στην Αργεντινή. Το ΔΝΤ υποστήριζε με όλες του τις δυνάμεις πολιτικές οι οποίες δεν ήταν βιώσιμες. Γενικότερα, το ΔΝΤ είναι ξεκάθαρα εκπρόσωπος της αμερικανικής ισχύος στον κόσμο, όπως είναι και ξεκάθαρα εκπρόσωπος του νεοφιλελευθερισμού. Δηλαδή, εκπρόσωπος των ανώτερων στρωμάτων στο νεοφιλελεύθερο εγχείρημα. Στόχος ήταν να αυξήσει το εισόδημά τους σε τρομακτικό βαθμό. Γεγονός που οδήγησε στη σημερινή κρίση. Το ΔΝΤ, λοιπόν, έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη.

Αντίστοιχα και η ΕΚΤ ήταν όργανο επιβολής νεοφιλελεύθερων πολιτικών στην Ευρώπη. Για την ακρίβεια, δημιουργήθηκε γι’ αυτό το λόγο. Οι στόχοι που έθεσε η ΕΚΤ κατά τη δημιουργία της αποτελούν τμήμα της προσπάθειας επιβολής του νεοφιλελευθερισμού.

Κορυφαίοι οικονομολόγοι για το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ

Μετά την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ στις εθνικές εκλογές και τις πρώτες κινήσεις από τον νέο πρωθυπουργό και τους αρμόδιους υπουργούς για τα οικονομικά θέματα έχει ξεκινήσει μια πλατιά συζήτηση σχετικά με την ελληνική κρίση. Έχουμε διαβάσει αυτές τις πρώτες μέρες διάφορες δηλώσεις και σχόλια από γνωστούς παγκοσμίως οικονομολόγους. Στο άρθρο του Άρη Χατζηστεφάνου που αναδημοσιεύω στη συνέχεια βρίσκονται συγκεντρωμένα τα βασικά σχόλια των εν λόγω οικονομολόγων. 

ΠΩΣ ΤΟΠΟΘΕΤΗΘΗΚΑΝ ΚΡΟΥΓΚΜΑΝ, ΣΤΙΓΚΛΙΤΖ, ΓΚΑΛΜΠΡΕΙΘ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ

Πριν ακόμη ανακοινωθούν τα τελικά αποτελέσματα επικρατείας το βράδυ των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου, ορισμένοι από τους σημαντικότερους οικονομολόγους του πλανήτη κάθισαν μπροστά από τον υπολογιστή τους, καταγράφοντας τις πρώτες τους σκέψεις. Οι πιο ανυπόμονοι άρχισαν να στέλνουν σύντομα μηνύματα και εκτιμήσεις από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και κυρίως το twitter, ενώ οι υπόλοιποι ετοίμαζαν μεγαλύτερα κείμενα.

Το φαινομενικά παράδοξο ήταν ότι αρκετοί από τους εκφραστές της «ορθόδοξης» οικονομικής σκέψης, που αναμενόταν να ασκήσουν σκληρή κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ, έσπευσαν να χαιρετίσουν το αποτέλεσμα, ενώ οι «δεδηλωμένοι» υποστηρικτές της νέας κυβέρνησης άσκησαν καλοπροαίρετη «κριτική» - με την έννοια ότι καλούσαν για ακόμη πιο ριζοσπαστικές κινήσεις από την πλευρά του νέου οικονομικού επιτελείου.

Το βραβείο ταχύτερης αντίδρασης ανήκει στο Κέντρο Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών

CERP και τον συνιδρυτή του Mark Weisbrot, ο οποίος παρακολουθεί εδώ και χρόνια την ελληνική κρίση. Αφού παρουσιάζει τις καταστροφικές συνέπειες της μέχρι σήμερα ακολουθούμενης πολιτικής -κυρίως την εκτόξευση της ανεργίας και την απώλεια άνω του 25% του ΑΕΠ-, ο Weisbrot επισημαίνει ότι «τα κεφάλαια που χρειάζεται η Ελλάδα για να ανακάμψει είναι αμελητέα για τα ευρωπαϊκά δεδομένα». Ο ίδιος εξηγούσε, λίγα εικοσιτετράωρα πριν ανοίξουν οι κάλπες, ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο το Βερολίνο φοβάται το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη είναι ότι μπορεί να προσφέρει τόσο ταχεία ανάκαμψη, ώστε αρκετές ακόμη χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας να θελήσουν να αποχωρήσουν από τη νομισματική ένωση. «Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ», καταλήγει ο Weisbrot, "πετύχει να στηρίξει την οικονομία και να επαναφέρει τις θέσεις εργασίας, οι Ισπανοί ψηφοφόροι θα το καταλάβουν πριν προσέλθουν κι αυτοί στις κάλπες».

Οι επιπτώσεις της διάλυσης της ευρωζώνης

Ας τα πούμε απλά. Όλοι οι πόλεμοι γίνονται με όπλα. Τα όπλα στους οικονομικούς πολέμους είναι τα νομίσματα. Στη χώρα μας, όπως είναι φυσικό, οι συζητήσεις επικεντρώνονται στο ευρώ. Όμως, μαίνονται και πόλεμοι με άλλα νομίσματα. Στην Ευρώπη, πρόσφατη είναι η κίνηση των ελβετών με την απελευθέρωση του νομίσματός τους. Οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία έχουν τη δυνατότητα ρύθμισης της κυκλοφορίας των νομισμάτων τους, την οποία δυνατότητα χρησιμοποιούν κατά το δοκούν.
Στην ευρωζώνη με την επικράτηση της γερμανικής λογικής, η απαγόρευση αύξησης της κυκλοφορίας χρήματος (την οποία προσπαθεί να "απαλύνει" η ΕΚΤ με πρόσφατες κινήσεις της) έχει βαθύνει και διαιωνίσει την κρίση. Η διάλυση της ευρωζώνης είναι πιθανότερη από όσο προσπαθούν να μας πείσουν τα συστημικά ευρωπαϊκά ΜΜΕ και όχι οπωσδήποτε εξαιτίας της χώρας μας. Είναι πιθανή η αποχώρηση μιας οποιασδήποτε χώρας και κύρια αιτία είναι οι εμμονές της Γερμανίας σε συνδυασμό με τους άβουλους κυβερνήτες των υπόλοιπων χωρών της ευρωζώνης.
Πρακτικά τι σημαίνει η διάλυση της ευρωζώνης; Το παρακάτω άρθρο του Βασίλη Παζόπουλου είναι άκρως διαφωτιστικό.

Οι επιπτώσεις της διάλυσης του ευρώ

Το τελευταίο διάστημα γινόμαστε μάρτυρες τεκτονικών ανατροπών στο χώρο των νομισματικών ισοτιμιών. Ανατροπών που έχουν αιφνιδιάσει ακόμα και τους πιο μυημένους.
Λίγες μόλις ώρες μετά την προγραμματισμένη εξαγγελία του τέλους της πολιτικής της αμερικάνικης ποσοτικής χαλάρωσης, αιφνίδια ανακοινώθηκε αντίστοιχο  πρόγραμμα από την Ιαπωνική Κεντρική Τράπεζα.
Τις προηγούμενες ημέρες είχαμε ακόμα μεγαλύτερο αιφνιδιασμό από πλευράς Ελβετών που άφησαν ελεύθερη την ανατίμηση το νόμισμα τους. Θεώρησαν πως δεν συνέφερε να το στηρίζουν άλλο σε χαμηλά επίπεδα. Όλα αυτά λίγες ημέρες πριν ανακοινωθεί το ευρωπαϊκό πρόγραμμα πιστωτικής επέκτασης, παρά την σθεναρή αντίδραση των Γερμανών.
Η απόφαση αυτή όχι μόνο ξάφνιασε ακόμα και τους πιο έμπειρους traders του forex, αλλά οδήγησε στην χρεοκοπία μεγάλες εταιρίες του χώρου.
Η Citi και η Deutsche Bank έπαθαν ζημιές 150 εκατομμυρίων δολαρίων η κάθε μία. Πολλά γνωστά hedge funds είχαν επίσης μεγάλες απώλειες.
Ο συγχρονισμός των μεγάλων Κεντρικών Τραπεζών δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφιβολίας. Είμαστε μάρτυρες ενός νομισματικού πολέμου, του οποίου κανείς δεν ξέρει πως πρόκειται να τελειώσει.

To νέο τείχος της Μέρκελ και η Ελλάδα (του Στ.Κούλογλου)

O λόγος που αναδημοσιεύω αυτό το άρθρο του Στέλιου Κούλογλου είναι επειδή περιγράφει τόσο χαρακτηριστικά (και αναλυτικά θα έλεγα, παρά το σχετικά συνοπτικό περιεχόμενό του) το χαρακτήρα και τη νοοτροπία της κυρίαρχης πολιτικής φυσιογνωμίας της Ευρώπης, την πολιτικό που μέσω των υπάκουων Σαμαρά και Βενιζέλου (και των άβουλων βουλευτών των κομμάτων τους φυσικά) καθορίζει τις τύχες της χώρας μας.
Θλίψη θα γεμίσει τον αναγνώστη που θα κάνει σύγκριση του σημερινού αφεντικού της Ευρώπης με σημαντικές προσωπικότητες της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής κατά το όχι και πολύ μακρινό παρελθόν.

Η Γερμανία γιόρτασε πανηγυρικά την 25η επέτειο της πτώσης του τείχους και με το δίκιο της: η επανένωση τής έδωσε την ευκαιρία να ξαναγίνει η κυρίαρχη δύναμη στην Ευρώπη. Ένα πρόσφατο άρθρο της γαλλικής Liberation που είχε τίτλο "Bερολίνο, νέα πρωτεύουσα της Ευρώπης" ξεκινούσε με την διαπίστωση ότι, όταν πρόκειται να ζητήσουν επιείκεια για τις πολιτικές λιτότητας που καλούνται να εφαρμόσουν, ο Γάλλος πρωθυπουργός και ο υπουργός του των Οικονομικών δεν ταξιδεύουν πλέον στις Βρυξέλλες, αλλά στο Βερολίνο. (Σημ.Π.Σ.: Σχετικά είχα ασχοληθεί σε αυτό το post)

Η παλιά ισορροπία ανάμεσα στην Γαλλία και την Γερμανία έχει πλήρως ανατραπεί. Από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή μέχρι την Ευρωβουλή, όλα τα βασικά πόστα έχουν καταληφθεί από τους Γερμανούς, με καθοριστικό ρόλο στις αποφάσεις για όλα τα κρίσιμα θέματα. "Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει γίνει σχεδόν η τρίτη Βουλή της Γερμανίας", ήταν το μελαγχολικό συμπέρασμα του άρθρου.
Η Άνγκελα Μέρκελ ήταν ευτυχισμένη στους εορτασμούς για την πτώση, επίσης με το δίκιο της: μια άσημη φυσικός από την Ανατολική Γερμανία που δεν είχε καμία ανάμιξη στο δημοκρατικό κίνημα, ενώ την μέρα που οι συμπατριώτες της έριχναν το τείχος προτίμησε να πάει στη σάουνα, είναι σήμερα η ισχυρότερη γυναίκα του πλανήτη. Ο καιροσκοπισμός της, η τάση της να αναβάλλει τις αποφάσεις μέχρι να δει προς τα που γέρνουν τα πράγματα, μετατράπηκε σε στρατηγικό πλεονέκτημα όταν, με το ξέσπασμα της κρίσης το 2008, η Γερμανία βρέθηκε να έχει τα περισσότερα χρήματα και η επιβίωση κρατών, όπως η Ελλάδα το 2009-10, να εξαρτάται από ένα νεύμα της.

Ο Χρ.Γιανναράς για την κρίση: Υπήρχε εναλλακτική λύση

Οι απόψεις του Χρήστου Γιανναρά διαβάζονται με ενδιαφέρον ακόμα κι από αυτούς που δεν κινούνται στο ίδιο με το δικό του μήκος κύματος θέασης των συμβαινόντων.
Διάβασα στην Ημερησία μια σχετικά σύντομη, αλλά ιδιαίτερα περιεκτική συνέντευξή* του και θεώρησα απαραίτητο να την περιλάβω σε αυτή την αρχειοθέτηση ενδιαφερόντων κειμένων που φιλοδοξεί να αποτελεί αυτό το blog.


Κύριε Γιανναρά, υπάρχει η αίσθηση ότι σήμερα βιώνουμε το τέλος μιας εποχής. Ποιες είναι οι συνέπειες στην Ελλάδα; 

Τις συνέπειες τις βιώνουμε, με οδύνη και πανικό κάθε μέρα.  

Αλλά ο περιγραφικός εντοπισμός τους μάλλον κουράζει και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να τις ανα­χαιτίσει.
 
Πώς αντιλαμβάνεστε την οικονομική κρίση που μας έπληξε το τελευταία χρόνια; Υπήρχε, άραγε, εναλλακτική λύση;

Πιστεύω ότι υπήρχε εναλλακτική λύση. Αυτή θα μπο­ρούσε να είναι η επικέντρωση όλων των προσπαθειών στην «κατά κεφαλήν καλλιέργεια», αλλά και στη συνειδητοποίηση των κριτηρίων «ποιότητας» της ζωής. Γιατί τη Φινλανδία ή την Ελβετία δεν τις διαλύει η «κρίση»;

Τις προηγούμενες δεκαετίες είχε επικρατήσει ευρέως η «φι­γούρα» και η υπερκατανάλωση. Πιστεύετε ότι η κρίση μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά σε επίπεδο αξιών;

Η ζωή προχωρεί με βάση τις ανάγκες των ανθρώπων, όχι τις αφηρημένες «αξίες». Στις προηγούμενες δεκαε­τίες, ανάγκη των Ελλαδιτών ήταν η φιγούρα και η κατα­ναλωτική απληστία. Και κάπως έτσι φτάσαμε στη σημε­ρινή καταστροφή: στον πρωτογονισμό της εξουσίας με ανυπαρξία λαϊκής αντίδρασης.

Το 1% ζει εις βάρος του 99% της κοινωνίας (του Κ.Βεργόπουλου)

Απόψεις που έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς από αυτό το blog με διάφορα κείμενα και σχόλια συγκεντρώνονται στο άρθρο που αναδημοσιεύω σήμερα. Για μια ακόμα φορά γίνεται φανερό ότι η κρίση δεν οφείλεται στον υπερδανεισμό των χωρών, αλλά είναι μια μέθοδος να μεταφερθούν πόροι από τους πολλούς κι ανίσχυρους στους λίγους και ισχυρούς.
Εξάλλου με βάση τα κριτήρια που καθιέρωσαν με τη συνθήκη του Μάαστριχτ εκείνοι που πρώτοι τα καταστρατήγησαν, πάμπολλες χώρες θεωρούνται προβληματικές, αλλά "εξυγίανση" επιβλήθηκε στις ασθενέστερες με πρώτη και ...χειρότερη τη δική μας.
Με την εφαρμοζόμενη πολιτική οι οικονομίες, αντί να πάνε μπροστά, πηγαίνουν πίσω σε εκείνες τις εποχές που οι πολλοί δεν είχαν δικαιώματα και ήταν όμηροι στα χέρια των εχόντων την εξουσία και κατεχόντων τον πλούτο. Μέλλον δεν μπορεί να υπάρξει με μια γενιά χωρίς δουλειά, χωρίς προοπτική. 
Φως δεν φαίνεται, αφού αξιόλογοι πολιτικοί παγκοσμίως (σε περίπτωση που υπάρχουν τέτοιοι) έχουν παραγκωνιστεί και τη θέση τους έχουν πάρει υποχείρια του 1% που διαχειρίζεται κάθε προσοδοφόρα πηγή.

Η νέα χαμένη γενιά ή πως το 1% ζει εις βάρος του 99% της κοινωνίας

Με τη σημερινή κρίση και κοινωνική κατάρρευση, οι επιπτώσεις δεν κατανέμονται εξ ίσου μεταξύ των κατηγοριών του πληθυσμού. Η πλειοψηφία απορρίπτεται στην ανεργία και ένδεια, ενώ κάποιοι εξακολουθούν να συσσωρεύουν εισοδήματα και περιουσίες. Στη μελέτη «Το κεφάλαιο στον 21ο αιώνα», ο Γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί διαπιστώνει ότι το πλουσιότερο 1% αποκομίζει όλο και περισσότερα οφέλη εις βάρος του 99% της κοινωνίας.

Με τις αυταρχικές περικοπές δαπανών και εισοδημάτων, η οικονομία καταρρέει, αλλά η διαχείρισή της αποφέρει πρόσθετα οφέλη στους ανθρώπους του τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού κόσμου. Οι τελευταίοι επιβάλλουν λιτότητα και μαζική ανεργία, ενώ ταυτόχρονα οι ίδιοι διασώζονται με χρήματα των θυμάτων τους, του Δημοσίου και των φορολογουμένων. Τα χρηματιστικά εισοδήματα εκτινάσσονται, ενώ όσα συνδέονται με την παραγωγή συρρικνώνονται χωρίς τέλος.

Η ατροφική Ελιά και το θολό Ποτάμι (του Σταύρου Λυγερού)

Πού θα πάνε οι ψήφοι των τέως ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ είναι η μεγάλη ανησυχία των κυβερνώντων και των ξένων αφεντικών τους. Έτσι δοκιμάζουν να δημιουργήσουν νέα κόμματα που θα εγκλωβίσουν τις ψήφους αυτές, πριν πάνε σε κόμματα που θα δημιουργήσουν πρόβλημα στους "δανειστες". Περισσότερα όμως για τις δικές μου απόψεις θα γράψω αύριο. 
Σήμερα προτείνω να διαβάσουμε το σχετικό άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού, που αναδημοσιεύω πιο κάτω, στο οποίο περιγράφει με τη γνωστή σαφήνειά του την κατάσταση και το ...πρόβλημα.

Η ατροφική Ελιά και το θολό Ποτάμι
 
Οι επικείμενες ευρωεκλογές βρίσκουν τον άλλοτε κεντροαριστερό πυλώνα του πολιτικού συστήματος όχι μόνο κατακερματισμένο, αλλά και αποδεκατισμένο. Η ταύτιση του ΠΑΣΟΚ με το Μνημόνιο και τη μονοδιάστατη λιτότητα, που συσσωρεύει οικονομικά και κοινωνικά ερείπια, το οδή­γησε στην εκλογική κατάρρευση και τώρα πλέον στα πρόθυρα της πολιτικής εξαφάνι­σης. Η Κεντροαριστερά δεν έπαψε να είναι ένας από τους δύο μεγάλους ιδεολογικοπο­λιτικούς χώρους. Απλώς οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι έπαψαν να θεωρούν το ΠΑΣΟΚ προνομιακό πολιτικοκομματικό εκφραστή τους, όπως συνέβαινε καθ' όλη τη διάρκεια της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Οι "θυσίες" μας έσωσαν μερικούς από τους πλουσιότερους της Ευρώπης

Η άποψη του καθηγητή πολιτικής οικονομίας Mark Blyth (*) είναι πως η λιτότητα είναι μια πολύ επικίνδυνη ιδέα. Και γίνεται πιο επικίνδυνη από τη στιγμή που χρησιμοποιείται ως φάρμακο για την κρίση, από αυτούς ακριβώς που τη δημιούργησαν. 
Πιο κάτω αναδημοσιεύω την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε στο τελευταίο Hot Doc, στην οποία μιλάει για την ιστορική αποτυχία της λιτότη­τας και την λανθασμένη αντιμετώπιση της κρίσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Mark Blyth: Σώσαμε μερικούς από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Ευρώπης σε βάρος της Ελλάδας

Πόσο παλιά ιστορία είναι η πολιτική της λιτότητας;

Πρέπει να γυρίσουμε στη γέννηση της θεωρίας του καπιταλισμού, στην εποχή του Τζον Λοκ και της αγγλικής επανά­στασης του 17ου αιώνα. Εκείνη την εποχή υπήρχαν κάποιοι που αποφάσι­σαν ότι το ιερό δικαίωμα του βασιλιά δεν επαρκούσε πια και ήθελαν να αναδιανείμουν τη γη μεταξύ τους. Για να το κατορθώσουν αυτό, το παράδοξο ήταν πως έπρεπε να αναλάβουν την εξου­σία και τον έλεγχο του κράτους. Το βρόμικο μυστικό του φιλελευθερισμού είναι ότι οι αγορές δεν δημιουργούνται από μόνες τους, αλλά από το κράτος ή με τη βοήθειά του. Μετά όμως υπάρ­χει πρόβλημα, επειδή ένα κράτος που είναι αρκετά ισχυρό για να σε υπερα­σπίσει εναντίον εκείνων που θέλουν να πάρουν τη γη σου, είναι επίσης αρκετά ισχυρό για να πάρει το ίδιο τη γη σου! Έτσι, ο φιλελευθερισμός πάντα είχε μια σχέση αγάπης-μίσους με το κράτος. Δεν το εμπιστεύεται αλλά ταυτόχρονα το χρειάζεται. Από αυτές τις αμφιβολίες δημιουργείται η ιδέα της οικονομικής λιτότητας. Η θεωρία λέει πως, όποτε υπάρχει οικονομική κρίση και χρειά­ζονται περικοπές, αντί να κοπούν οι υπερβολές που δημιούργησαν τη φού­σκα, είναι οι κρατικές δαπάνες που πρέπει να μειωθούν.

Ο Μαρκ Μαζάουερ για τη ελληνική κρίση

Οι περισσότεροι από εσάς πιστεύω ότι γνωρίζετε τον Άγγλο ιστορικό Mark Mazower, ο οποίος ειδικεύεται στα της περιοχής μας (Ελλάδα και γενικότερα στα Βαλκάνια). Ως εκ τούτου παρακολουθεί συνεχώς τα τεκταινόμενα στη χώρα μας και γράφει συχνά άρθρα που μας αφορούν.
Τον Απρίλη του 2013 δημοσιεύτηκε στο περιοδικό 'Nation' άρθρο του με τίτλο "No Exit? Greece's Ongoing Crisis", στο οποίο αναφέρεται στην ελληνική κρίση λαμβάνοντας ως πηγές άρθρα και βιβλία γραμμένα από Έλληνες αρθρογράφους, οικονομολόγους και μελετητές. Το εν λόγω άρθρο του Mazower μεταφράστηκε από τον Κώστα Αγιαννιτόπουλο για λογαριασμό του online περιοδικού ΧΡΟΝΟΣ και - λόγω της σχετικά μεγάλης έκτασής του - αναδημοσιεύω παρακάτω μερικά μόνο αποσπάσματα.

 

Αδιέξοδο; η εξέλιξη της ελληνικής κρίσης

Η σημερινή κρίση έφερε στο φως μια εντελώς διαφορετική όψη της «μετάβασης στη δημοκρατία» και όσων την ακολούθησαν

Η εσφαλμένη διάγνωση και η εσφαλμένη θεραπεία

Παρότι η Ελλάδα υπέφερε πάντοτε από ένα χρόνιο έλλειμμα στο ισοζύγιο πληρωμών, η μεγάλη επέκταση του δημοσίου τομέα ξεκίνησε μόνο μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Και παρόλο που το φορολογικό σύστημα της χώρας παρέμεινε άδικο και οπισθοδρομικό γιατί στηριζόταν στην έμμεση φορολογία, αυτή η καινούρια σχέση μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού τομέα δημιούργησε νέα προβλήματα σε ένα κράτος με έτσι κι αλλιώς περιορισμένη ικανότητα συλλογής φόρων, προβλήματα που τελικά αποδείχτηκαν ανυπέρβλητα. Την περίοδο της δραχμής, ο συνδυασμός στασιμότητας των δημοσίων εσόδων και αύξησης των κοινωνικών προσδοκιών –η επιθυμία να συγκλίνει η Ελλάδα προς το επίπεδο κοινωνικής πρόνοιας, υγειονομικής περίθαλψης και παιδείας που είχε κατακτηθεί στη μεταπολεμική Ευρώπη– απαιτούσε συνεχείς υποτιμήσεις του νομίσματος και εξωτερικό δανεισμό, με αποτέλεσμα έναν χρόνιο πληθωρισμό. Συνεπώς, οι ρίζες των σημερινών προβλημάτων φτάνουν πιο πίσω από την περίοδο του ενιαίου νομίσματος και της εγκαθίδρυσης ενός νέου συστήματος σταθερών ισοτιμιών, πράγμα που αποδείχτηκε πιο δεσμευτικό για τα ευρωπαϊκά κράτη απ’ ό,τι ο παλαιότερος κανόνας του χρυσού. Η αποβιομηχάνιση που συντελέστηκε στη δεκαετία του 1990 χειροτέρεψε ακόμα περισσότερο τα πράγματα, καθώς προκάλεσε συν τοις άλλοις μια επιστροφή σε μια παραγωγική βάση που χαρακτηριζόταν από χαμηλό τεχνολογικό επίπεδο, όπως η επεξεργασία τροφίμων και η χειροτεχνία.

«Δεν υπάρχει νόμος που να απαγορεύει να εκμεταλλευτείς τον µ...»

Ο Νίκος Μπογιόπουλος είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις κομμουνιστών που μιλούν την πραγματική γλώσσα, αυτή που μιλάει ο μέσος έλληνας και όχι την ξύλινη που έχουν μάθει και μιλούν σχεδόν όλοι οι ομοϊδεάτες του, μια γλώσσα που αποθαρρύνει τους πολίτες να ακολουθήσουν το ΚΚΕ.
Και το σπουδαιότερο, όταν γράφει κάτι, το υποστηρίζει με συγκεκριμένα και αδιάψευστα στοιχεία, αυτό που εκτιμάει αυτό το blog και προσπαθεί να προβάλλει.
Το παρακάτω άρθρο του - που αφορά το ύψος των φόρων που έχει πληρώσει ο ελληνικός λαός (όχι όλος) κατά την τελευταία δεκαετία - απαντάει και στο ερώτημα "που θα βρείτε τα λεφτά;" που υποβάλλουν οι κατευθυνόμενοι τηλεπαπαγάλοι στους καλεσμένους τους, όταν αυτοί προσπαθούν να προτείνουν ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση και τα μνημόνια.
Δείτε λοιπόν πού μπορούν να βρεθούν τα λεφτά... 

«Δεν υπάρχει νόμος που να απαγορεύει να εκμεταλλευτείς τον µαλάκα» (*)…

(του Ν.Μπογιόπουλου) 

(*) Θα φανεί στη συνέχεια του κειμένου, αλλά το διευκρινίζουμε και εξ’ αρχής: Η δήλωση αυτή ανήκει σε χρηματιστή. Αντιθέτως, ο κ.Σαμαράς απευθυνόμενος στον ελληνικό λαό μετά την ψήφιση του προϋπολογισμού, του είπε το εξής: Ο προϋπολογισμός – δήλωσε – είναι ένας «προϋπολογισμός ανάκαμψης, προοπτικής και ελπίδας».

Και τώρα στο θέμα μας:  

   Μέσα στο 2014 έρχονται να προστεθούν φόροι ύψους 45,7 δισ. ευρώ που ως συνήθως στη συντριπτική τους πλειοψηφία βαραίνουν τα λαϊκά στρώματα. Από το σύνολο των φορολογικών εσόδων της επόμενης χρονιάς, τα 42 δισ. ευρώ θα προέλθουν από μισθωτούς, από συνταξιούχους, από μικρομεσαία στρώματα και από την έμμεση φορολογία. Από τα Νομικά Πρόσωπα, δηλαδή από τις πολυεθνικές, τα μονοπώλια και από τις μεγάλες επιχειρήσεις που λειτουργούν στη χώρα, το ποσό που έχει προϋπολογιστεί να εισπραχτεί με τη μορφή φόρων δεν ξεπερνά τα 3,7 δισ. ευρώ… Αυτό στη γλώσσα του κ.Στουρνάρα και όλων των προκατόχων του λέγεται «φορολογική δικαιοσύνη» απέναντι σε ένα λαό που «υποφορολογείται»!

 

  

Η παιδεία, στήριγμα του πολίτη σε περιόδους κρίσης

Το παρακάτω κείμενο αποδεικνύει πόσο θεμελιώδη ρόλο στη ζωή είναι πολίτη διαδραματίζει η Παιδεία και ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης. 
Ξεκινώντας από τη Θεωρία των Αναγκών, όπως διατυπώθηκε από τον ψυχολόγο Α.Maslow, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η παιδεία αποτελεί το θεμέλιο, πάνω στο οποίο μπορεί να στηριχτεί ο πολίτης για να ικανοποιήσει οποιαδήποτε άλλη ανάγκη.

Μία άλλη προσέγγιση της Θεωρίας των Αναγκών 

(του Γιώργου Κ. Γάκη, BSC, M.B.A.)

Η παρακίνηση είναι μία διαδικασία μέσω της οποίας προτρέπεται κάποιος να προχωρήσει σε μία ενέργεια. Για να λάβει χώρα η διαδικασία αυτή πρέπει να υπάρχει μία εμφανής ή μη εμφανής αιτία, το κίνητρο.

Σύμφωνα με έναν από τους ορισμούς που έχουν δοθεί, «κίνητρο είναι κάθε παράγοντας που επιτρέπει να κινητοποιεί μια συγκεκριμένη πορεία δράσης, ή υφίσταται ως αιτία, για την προτίμηση μίας επιλογής από άλλες εναλλακτικές λύσεις. Πρόκειται για μια προσδοκία που ενθαρρύνει τους ανθρώπους να συμπεριφέρονται με έναν ορισμένο τρόπο».

Πώς διαμορφώνεται όμως ένα κίνητρο;
Οι περισσότερες από τις σύγχρονες θεωρίες συνδέουν το κίνητρο με την ανάγκη.
Πώς ορίζεται όμως η ανάγκη;

ανάγκη, η: 1. κατάσταση που επιβάλλεται από πιεστικές συνθήκες 2. καθετί που χρειαζόμαστε ή επιθυμούμε έντονα.

Η Ανάγκη, κατά την αρχαία ελληνική μυθολογία, ήταν θεά και συμβόλιζε αυτό ακριβώς που εννοούμε και σήμερα, ενώ ο Διογένης ο Λαέρτιος στο έργο του Βίοι Φιλοσόφων αναφέρει πως ο φιλόσοφος, και ένας από τους επτά σοφούς Πιττακός είχε πει πως «Ανάγκα ουδέ θεοί μάχονται» (εναντίον της Ανάγκης ούτε οι θεοί μπορούν να δώσουν μάχη).

Η ανάγκη απασχόλησε πολλούς φιλοσόφους, τον Πυθαγόρα, τον Σόλωνα, τον Δημόκριτο, τον Ξενοφώντα, τον Θαλή, τον Φιλόλαο, τον Αισχύλο, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη κ.ά.
Η σύγχρονη επιστημονική σκέψη ασχολήθηκε εμπεριστατωμένα τόσο με τις ανάγκες όσο και με τα κίνητρα.