Η επέκταση των χωρικών υδάτων μας στο Ιόνιο

Άραγε, η κίνηση αυτή γίνεται ερήμην των ...εταίρων μας;

Λάθος η εξαίρεση του Αιγαίου από την επέκταση των χωρικών υδάτων

(του Άγγελου Συρίγου)*

Κατά την παράδοση-παραλαβή του υπουργείου Εξωτερικών ο απερχόμενος υπουργός Νίκος Κοτζιάς αναφέρθηκε (α) σε επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων ξεκινώντας από το Ιόνιο και (β) σε υιοθέτηση ευθειών γραμμών βάσεως και κλείσιμο κόλπων. Υπάρχουν πολλά σημεία που παραμένουν άγνωστα ως προς τον ακριβή σχεδιασμό. Πρέπει όμως να αναφερθούν κάποια σημεία:

Εδώ και πολλά χρόνια είμαστε η μοναδική χώρα του κόσμου που έχει χωρικά ύδατα 6 μιλίων. Όλες οι υπόλοιπες χώρες έχουν 12 μίλια. Ο λόγος που η Ελλάδα παραμένει στα 6 μίλια είναι πολύ απλά διότι σε περίπτωση επεκτάσεως, οι Τούρκοι απειλούν με πόλεμο. Επιπλέον, έχουν ντύσει με νομικό ένδυμα την απαίτησή τους να μην αυξηθούν τα ελληνικά χωρικά ύδατα στο Αιγαίο. Λένε ότι ολόκληρο το Αιγαίο είναι μια θάλασσα όπου επικρατούν «ειδικές περιστάσεις».
Επομένως, δεν επιτρέπεται επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων.
Το επιχείρημα είναι αστείο από πλευράς διεθνούς δικαίου. Σε όλο τον κόσμο έχουν αυξηθεί τα χωρικά ύδατα των κρατών σε 12 μίλια. Σε τελική ανάλυση, το Αιγαίο δεν μπορεί να έχει πιο στρατηγική σημασία από το θαλάσσιο στενό του Ορμούζ, από το οποίο περνά καθημερινώς ο μεγαλύτερος όγκος πετρελαίου προς τη Δύση. Το στενό του Ορμούζ ανήκει καθ’ ολοκληρίαν στα χωρικά ύδατα του Ιράν και του Ομάν. Όταν το Ιράν και το Ομάν επέκτειναν το 1978 τα χωρικά τους ύδατα στα 12 μίλια κανείς δεν εναντιώθηκε σε αυτή την κίνηση.

Στη Συρία εφαρμόζεται η γνωστή αμερικανική μέθοδος επέμβασης

Το ίδιο έργο το έχουμε ξαναδεί στο Ιράκ. Τότε το ΝΑΤΟ προσπαθούσε να πείσει τον κόσμο ότι ο Σαντάμ διέθετε χημικά, βιολογικά και, γενικά, ποικίλα όπλα μαζικής καταστροφής. Με αυτή την πρόφαση έγινε η εισβολή στη χώρα, χωρίς να βρεθούν βέβαια τα φοβερά αυτά όπλα. Αλλά ποιός θα ασχολούταν πια, αφού η δουλειά που έπρεπε να γίνει, είχε γίνει.

Όταν ένα κόλπο πιάνει μια φορά, γιατί να μην ξαναχρησιμοποιηθεί; Επόμενο θύμα η Συρία! Ίδια είναι η μεθοδολογία, πρωτόγονη κατά τη γνώμη μου σε σχέση με την εφαρμοζόμενη από τους γερμανούς, δηλαδή την κατάληψη μιας χώρας με τη μέθοδο της σωτηρίας από το υπερβολικό δημόσιο χρέος. Βέβαια, η γερμανική είναι πιο χρονοβόρα, αφού θα πρέπει να σε φορτώσουν δανεικά, να φουσκώσει το χρέος σου, ώστε να έλθουν μετά να σε "σώσουν". Η αμερικανική μέθοδος είναι πιο γρήγορη: κατηγορούν τη χώρα-στόχο ότι είναι πιθανόν να διαθέτει επικίνδυνα όπλα και εισβάλλει σ'αυτή για να την αποτρέψει να τα χρησιμοποιήσει. Αν ο ισχυρισμός τους αποδειχθεί αληθινός, εναπόκειται στο μέλλον. Αλλά και να αποδειχτεί ότι δεν είχαν δίκιο, ποιος θα τους ψέξει;

Είναι φανερό πια, ότι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, το  βάρος της γερμανοαμερικανικής αντιπαράθεσης πέφτει στο χώρο της ανατολικής Μεσογείου.

Οι Γερμανοί έκαναν ήδη την επόμενη κίνησή τους καταλαμβάνοντας και την Κύπρο με τη γνωστή πια μέθοδο της διάσωσης, αφού την είχαν πρώτα δυσφημίσει με τον αστείο (αφού οι γερμανοί είναι πολύ μπροστά και σε αυτόν τον τομέα, όπως και στον τομέα λαδώματος πολιτικών) και ανυπόστατο (όπως πιστεύω θα αποδειχτεί πολύ σύντομα, τουλάχιστον στο βαθμό που την κατηγορούν ότι το έκανε) ισχυρισμό του ξεπλύματος χρήματος.

Η σειρά των αμερικανών τώρα να κάνουν τη δική τους κίνηση και να πατήσουν πόδι σε μια χώρα της περιοχής. Κι εφόσον οι χώρες που είναι μέλη της Ε.Ε. είναι γερμανικής επιρροής/κυριαρχίας, οι αμερικανοί βάζουν στο στόχαστρο χώρες του ισλαμικού κόσμου, με άλλοθι που έχουν υφάνει συστηματικά από την περίφημη μέρα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Οι εξελίξεις μπορούν εύκολα να προβλεφθούν από όποιον παρακολουθεί, έστω και λίγο, τον τρόπο που ενεργούν οι μεγάλες δυνάμεις του 21^ου αιώνα.

Το θέμα είναι, ότι οι εξελίξεις μας αφορούν άμεσα. Και όλα αυτά τυχαίνουν στην άσχημη για μας συγκυρία, που η ιθαγενής τρικομματική κυβέρνηση και οι βουλευτές της είναι υποχείρια των γερμανών. Οπότε μόνο ο θεός της Ελλάδας μπορεί να μας γλυτώσει.

To "WIN-WIN" του Ερντογάν (του Σταύρου Λυγερού)

Το άρθρο του κ.Σταύρου Λυγερού, που δημοσιεύεται αυτή την εβδομάδα στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ, άπτεται ενός πολύ λεπτού θέματος: της εθνικής κυριαρχίας. Αναφέρεται στις κινήσεις της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας να σπρώξουν την αντίστοιχη ελληνική πλευρά σε συμφωνία για συνεκμετάλλευση του όποιου υποθαλάσσιου πλούτου βρεθεί σε περιοχές που οι τούρκοι θεωρούν αμφισβητούμενες ή/και διεκδικήσιμες.
Αλλοίμονο αν καταφέρουν να κατεβάσουν τις δικές μας κυβερνήσεις σε αυτό το γήπεδο! Δεδομένης της διαφοράς ικανοτήτων, αλλά και εθνικής συνείδησης των πολιτικών ηγεσιών των δυο χωρών, η πανωλεθρία της "ομάδας" μας είναι βέβαιη.
Το παρακάτω άρθρο διερευνά τις πτυχές και τα επακόλουθα για τη χώρα μας, αν οι τούρκοι καταφέρουν να εγκλωβίσουν την ελληνική κυβέρνηση σε διμερείς συζητήσεις αποφεύγοντας την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου.

To "WIN-WIN" του Ερντογάν ή αλλιώς ο Δούρειος Ίππος της συνεκμετάλλευσης

του Σταύρου Λυγερού

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο Ερντογάν έχει πάρει κάτι από τη διπλωματική κομψό­τητα του Γιώργου Παπανδρέου. Μόνο που ο πρώτος χρησιμοποίη­σε το «win-win» για να προωθήσει τις επεκτα­τικές διεκδικήσεις της χώρας του, ενώ ο δεύτερος για να χρυσώσει το χάπι. Το σενάριο της συνεκμετάλλευσης, άλλωστε, είναι παλιό. Η Άγκυρα το σερβίριζε σαν εναλλακτική λύση στη διμερή διαφωνία για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.

Ο Νταβούτογλου το ξανασερβίρισε προ καιρού, έχοντας δεδομένη την υποστήρι­ξη της Ουάσιγκτον. Ο αρμόδιος για θέμα­τα ενέργειας Αμερικανός αξιωματούχος Ρίτσαρντ Μόρνινγκσταρ έχει δηλώσει ότι, εάν δεν μπορεί να προκύψει συμφω­νία οριοθέτησης, «μπορώ να φανταστώ μία περίπτωση, στο Αιγαίο ή σε κάποια άλλη αμφισβητούμενη περιοχή, όπου το οικονομικό όφελος είναι και για τις δύο χώρες τόσο μεγάλο, που τις συμφέρει να καταλήξουν σε μια επιχειρηματική λύση, ακόμη και εάν δεν συμφωνούν στα συ­γκεκριμένα όρια».

Εξαιρετικά εύγλωττη είναι και η παρακά­τω παρότρυνση του Τούρκου υπουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Μπαγίς: «Στις διαφιλονικούμενες περιοχές πρέπει να φτιάξουμε πλατφόρμες άντλησης πετρε­λαίου και αυτές να γίνουν πλατφόρμες επίλυσης των διαφορών... Η Τουρκία είναι πάντα έτοιμη για τη μεγάλη λύση, αλλά ίσως πρέπει πρώτα να επιλύσουμε κάτι μικρό, που θα οδηγήσει στη μεγάλη λύση, σε μια λύση-πακέτο».

Σχολή της Χάλκης (του Mehmet Ali Birand)

Αναδύθηκε πάλι το θέμα του ανοίγματος της Σχολής της Χάλκης, μετά τη συνάντηση των πρωθυπουργών Ελλάδας και Τουρκίας στο Κατάρ. Πολλές σχετικές δηλώσεις έχουν γίνει τον τελευταίο καιρό από την τουρκική πλευρά, που φανερώνουν μια θετική προσέγγιση από τη μεριά τους, όμως περιμένουμε και τις αντίστοιχες πράξεις.
Υπάρχουν σοβαρές παρουσίες στο δημοσιογραφικό χώρο στην Τουρκία. Μία από αυτές είναι ο Mehmet Ali Birand, που έγραψε πριν λίγες μέρες σχετικά με αυτό το θέμα στην Hurriyet, το παρακάτω άρθρο. Πιστεύω ότι διαβάζοντάς το, έχουμε τη δυνατότητα να αντιληφθούμε το θέμα σφαιρικά, γι'αυτό το μετέφρασα και το αναδημοσιεύω.

Σχολή της Χάλκης

του Mehmet Ali Birand
Σίγουρα προσέξατε το θέμα που αναδύθηκε την προηγούμενη βδομάδα.

Το δασάκι που υπήρχε γύρω από τη Σχολή της Χάλκης, γύρω στα 190 εκτάρια, επεστράφη στον ιδιοκτήτη του, το ίδρυμα της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδας. Η Σχολή είχε κλείσει το 1971 στα πλαίσια μιας κίνησης ενάντια στις θρησκευτικές σχολές. Όχι μόνο η Σχολή, αλλά και όλη η περιουσία των τοπικών ελληνικών ιδρυμάτων κατασχέθηκαν. Κτίρια και γη δόθηκαν ή πουλήθηκαν σε Τούρκους. Δεν κατέστη δυνατό να διορθωθεί αυτή η αδικία μέχρι που ήρθε στην κυβέρνηση το κόμμα ΑΚ. Αυτή η κυβέρνηση έκανε αξιοσημείωτα βήματα όσον αφορά τις μειονότητες. Δικαστικές υποθέσεις που εκκρεμούσαν για 40 χρόνια, τελεσιδίκησαν. Περιουσίες επιστράφηκαν στους προηγούμενους και πραγματικούς ιδιοκτήτες.

Μπορείτε να φανταστείτε πόσο δύσκολη δουλειά είναι αυτή. Αυτή η τελευταία περίπτωση επιβεβαίωσε ότι η Άγκυρα τώρα αντιμετωπίζει τα θέματα των μειονοτήτων με εντελώς διαφορετικό τρόπο.

Αλλά η Σχολή της Χάλκης παραμένει κλειστή. Η κυβέρνηση του ΑΚ που έχει ξεπεράσει τέτοιες δυσκολίες, δεν έχει ανοίξει ακόμα τη Σχολή.

Έχουν γίνει επαναλαμβανόμενες δηλώσεις ότι «θα έπρεπε να ανοίξει», ότι «θα ανοίξει», αλλά ακόμα τίποτα.

Με κάποιον τρόπο δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε τον όρο της «αμοιβαιότητας». Όταν κάνουμε κάτι, περιμένουμε να το ανταποδώσει και η Ελλάδα με τον ίδιο τρόπο. Πάντως, η Σχολή είναι ένα κομμάτι αυτής της χώρας. Οι κληρικοί που έχουν σπουδάσει εκεί είναι δικοί μας πολίτες. Το να περιμένεις αμοιβαιότητα είναι μια εξαιρετικά λανθασμένη προσέγγιση.

Εξωτερική Πολιτική ...ποιός ασχολείται;

Με το άρθρο του που δημοσιεύεται στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ αυτής της εβδομάδας, ο Κων. Αγγελόπουλος ασχολείται με ένα θέμα, με το οποίο κανείς από αυτούς που έπρεπε δεν ασχολείται και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τα δυσμενή για τη χώρα μας αποτελέσματα που μπορεί να έχει αυτή η απάθεια των ελληνικών κυβερνήσεων.

Εξωτερική πολιτική, Δεξια και Αριστερά...

Οι ηγεσίες των κομμάτων της συγκυ­βέρνησης και τα δημοκρατικά κόμ­ματα της αντιπολίτευσης θα πρέπει κάποια στιγμή να ξεκολλήσουν από τους μονόδρομους της οικονομίας και να ασχολη­θούν ολίγον με τα ζητήματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Ο τομέας αυτός που λειτουργεί υποτονικά από το 2009, είναι φορ­τωμένος πλέον με μεγάλα ελλείμματα πολιτι­κής. Οι πολιτικές ηγεσίες της τελευταίας διετίας φαίνεται να θεωρούν αυτά τα ελλείμματα περίπου ως αναπόφευκτες «παράπλευρες απώλειες» στη σκηνή της οξείας οικονομικής κρίσης. Μένουν ακίνητες λοιπόν, περιοριζόμενες σε κινήσεις διπλωματικής ρουτίνας πιο πολύ για λόγους κάποιων «εντυπώσεων». Όμως η αδράνεια των ελληνικών κυβερνήσε­ων αφήνει κενά, τα οποία ήδη επιχειρούν να εκμεταλλευτούν κυβερνήσεις τρίτων χωρών. Αν η Ελλάδα δεν φροντίζει για την αξιοποίηση των γεωπολιτικών πλεονεκτημάτων που διαθέτει στο περιβάλλον της, αν δεν αξιοποιεί τη στρατηγική Θέση που κατέχει στο ευρωατλαντικό αμυντικό σύστημα, τότε άλλοι θα κινηθούν στους χώρους που δημιουργούν τα ελληνικά κενά. Και ήδη αυτό συμβαίνει.

Η ελληνική αδράνεια έχει να κάνει και με κάποιες εμμονές των κυβερνήσεων που διαχειρί­ζονται θέματα εξωτερικής πολιτικής και εθνι­κής ασφάλειας: Η Αθήνα συνηθίζει να υποτιμά τις επιθετικές πολιτικές που ακολουθούν απέναντί της ορισμένες βαλκανικές χώρες επειδή αυτές θεωρούνται «μικρές» και άρα κάποιες επιθετικές κινήσεις τους δεν αξίζουν ιδιαίτε­ρης προσοχής. Η Αθήνα εδώ και πολλά χρόνια υποτίμησε τις έντονες δραστηριότητες που ανέπτυξε -από τη δεκαετία '50...- η Τουρκία στη Θράκη, περιορίζοντας τη μείζονος ενδια­φέροντος αυτή υπόθεση σε χαμηλό επίπεδο («ρουτίνας» μυστικών υπηρεσιών και εκλο­γικών «αναγκών») και με μοναδικό «οδηγό» τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923. Σήμερα αυτό πληρώνεται ακριβά. Η Αθήνα υποτίμησε την τελευταία εικοσαετία τις σύνθετες πολι­τικές που ανέπτυξε στο Αιγαίο η Τουρκία, με πάγια υπερεκτίμηση της νομικής βάσης των ελληνικών «δικαίων» σε αυτή τη θάλασσα και με πειθαρχία στην αμερικανική θέση, ότι προέχει στην περιοχή μας η «συνοχή» του ΝΑΤΟ, πράγμα που υπαγορεύει και την αποφυγή ελληνοτουρκικών «εντάσεων». Η Αθήνα συ­στηματικά υπερτίμησε την παρελθούσα εικο­σαετία τη δυνατότητα της Τουρκίας για τη δη­μιουργία όρων στρατιωτικής σύγκρουσης με τη χώρα μας κι έτσι υποχώρησε με τον καιρό -σε κάποιες περιπτώσεις αθορύβως- σε όλα  τα μέτωπα της τουρκικής πίεσης –προσφάτως και στην υπόθεση της υφαλοκρηπίδας του Καστελόριζου (ΑΟΖ). Η Αθήνα, για να μην «μπλέξει», εγκατέλειψε βιαστικά προ ετών (υπό την πίεση ΗΠΑ και Τουρκίας) κάθε σχέδιο ή σκέψη για στρατηγική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και μαζί άφησε τη Λευκωσία μόνη, αμυντικά ακάλυπτη -χωρίς την «ομπρέλα» των S-300- να αγωνίζεται έκτοτε στη διεθνή σκηνή για να αποφύγει λύσεις του Κυπριακού «αλά τούρκα»,

Λόγω της ελληνικής αδράνειας η Τουρκία έχει επιβάλει μια σειρά «απαγορεύσεις» στην Ελλάδα, τα δε Σκόπια κινούνται πλέον με εξα­σφαλισμένες «φιλίες» στη διεθνή σκηνή, χωρίς να υπολογίζουν την Αθήνα και το «Μακεδονι­κό» (της). Μόλις προσφάτως - με καθυστέρηση σαράντα ετών - η Αθήνα «αντελήφθη» ότι το τουρκικό γενικό προξενείο στην Κομοτηνή θέ­λει -και καταφέρνει- να κάνει «κουμάντο» σε δύο νομούς της Θράκης κι έτσι η κυβέρνηση …διαμαρτυρήθηκε εντόνως και αυστηρώς προς την Άγκυρα. Στο Ιόνιο, η στρατηγική παρουσία της Ελλάδας έχει εκμηδενιστεί, με την Τουρκία να έχει «εγκατασταθεί» εκεί, πετυχαίνοντας επι­κερδείς γι'αυτή συμφωνίες με την Αλβανία. Και στα Τίρανα ο αλβανικός εθνικισμός θεριεύει, με την υπόθεση της «Μεγάλης Αλβανίας» -που «πιάνει» και την Ελλάδα- να συνδέεται με μια σειρά «ανοιχτών» (ακόμη) ζητημάτων γεωστρατηγικής μεταμόρφωσης στα Βαλκάνια

Πλανώνται οικτρώς οι πολιτικές παρατάξεις της χώρας αν νομίζουν ότι ποτέ δεν θα υπο­χρεωθούν να λογοδοτήσουν στον ελληνικό λαό για την αδιαφορία που επιδεικνύουν στην υπόθεση της υπεράσπισης των εθνικών συμ­φερόντων στα πεδία της εξωτερικής πολιτικής. Οι κυβερνήσεις των αστικών κομμάτων είναι γνωστές πλέον για τη νωθρότητά τους και για την υποταγή τους στα «τετελεσμένα» που τους επιβάλλουν χρόνια τώρα ο «ξένος παρά­γων» και η Άγκυρα. Αλλά τι έχει, άραγε, κατά νουν για τα ζητήματα αυτά ο «ανερχόμενος» ΣΥΡΙΖΑ, που σήμερα δεν φαίνεται να πολυσκοτίζεται για την κατάσταση των εξωτερικών υποθέσεων της χώρας; «Έτοιμος να κυβερνή­σει», χωρίς καθαρές θέσεις και στρατηγικούς στόχους εξωτερικής πολιτικής. Επηρεάζεται μήπως η ηγεσία του από τους εθνοφοβικούς της Αριστερός που θεωρούν ότι η αναζήτηση εθνικής στρατηγικής είναι πρωτίστως υπόθε­ση της «Δεξιάς»; Η συνέχεια θα δείξει.