Σήμερα κλείνουν 20 χρόνια από τη μέρα που ο Μάνος Χατζιδάκις, ένας από τους κορυφαίους έλληνες υπηρέτες της τέχνης αλλά και της διανόησης πέρασε στην αθανασία.
Κείμενά του έχουν φιλοξενηθεί και άλλη φορά σε αυτό το blog. Θα ήταν παράλειψή μου λοιπόν, αν δεν φιλοξενούσα κάτι δικό του και με την ευκαιρία αυτής της επετείου μνήμης.
Από ένα (μεγάλης έκτασης) editorial του περιοδικού Τέταρτο, κατά την περίοδο που ο Χατζιδάκις ήταν εκδότης-διευθυντής του, διάλεξα ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα, στο οποίο ο μεγάλος καλλιτέχνης, προκειμένου να κατανοήσουμε την αληθινή φυσιογνωμία της τέχνης, διηγείται (εν είδει παραβολής, όπως έκαναν οι σοφοί από την αρχαιότητα) μια σύντομη ιστορία.
.... Είτε το θέμε είτε όχι, η τέχνη υπήρξε πάντοτε ένα αποτέλεσμα ευαίσθητων λεπτών διεργασιών μέσα στον χρόνο και όχι εντυπώσεων μιας οποιασδήποτε ιστορικής στιγμής, κι εκπροσωπεί την ευαισθησία μας κι όχι τις συνήθειές μας ή τις καθημερινές μας ανάγκες. Οι συνήθειές μας και οι ανάγκες μας αλλάζουν. Η ευαισθησία μας παραμένει και συνεχίζεται αναλλοίωτη μέσα στους καιρούς.
Κι αυτήν καλείται η Τέχνη να εκπροσωπήσει καταγράφοντάς την, σε πείσμα των γεγονότων και της παντοδυναμίας των λεγόμενων «ιστορικών στιγμών». Αυτή είναι η μόνη και η αληθινή όψη της Τέχνης σ’ όλους τους καιρούς.
Και αξίζει εδώ να σας αφηγηθώ μια σύντομη ινδική ιστορία που αποσαφηνίζει μοναδικά την αληθινή όψη αυτού που αποκαλούμε Τέχνη. Κάποτε, πολύ παλιά, ένας Ινδός και νεαρός πρίγκιπας ερωτεύτηκε μια πανέμορφη Ινδή και νεαρά πριγκίπισσα γειτονικού κρατιδίου. Εμπόδιο δεν υπήρξε κι έτσι ενυμφεύθη την πανέμορφη νεαρή Ινδή πριγκίπισσα ο πρίγκιψ. Οι χρονικογράφοι εκείνων των καιρών με περισσή επιμονή καταγράφουν την ευτυχία του ζεύγους και την επί εικοσιτετραώρου βάσεως άσκηση του ερωτικού των πάθους.
Κείμενά του έχουν φιλοξενηθεί και άλλη φορά σε αυτό το blog. Θα ήταν παράλειψή μου λοιπόν, αν δεν φιλοξενούσα κάτι δικό του και με την ευκαιρία αυτής της επετείου μνήμης.
Από ένα (μεγάλης έκτασης) editorial του περιοδικού Τέταρτο, κατά την περίοδο που ο Χατζιδάκις ήταν εκδότης-διευθυντής του, διάλεξα ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα, στο οποίο ο μεγάλος καλλιτέχνης, προκειμένου να κατανοήσουμε την αληθινή φυσιογνωμία της τέχνης, διηγείται (εν είδει παραβολής, όπως έκαναν οι σοφοί από την αρχαιότητα) μια σύντομη ιστορία.
Και αξίζει εδώ να σας αφηγηθώ μια σύντομη ινδική ιστορία που αποσαφηνίζει μοναδικά την αληθινή όψη αυτού που αποκαλούμε Τέχνη. Κάποτε, πολύ παλιά, ένας Ινδός και νεαρός πρίγκιπας ερωτεύτηκε μια πανέμορφη Ινδή και νεαρά πριγκίπισσα γειτονικού κρατιδίου. Εμπόδιο δεν υπήρξε κι έτσι ενυμφεύθη την πανέμορφη νεαρή Ινδή πριγκίπισσα ο πρίγκιψ. Οι χρονικογράφοι εκείνων των καιρών με περισσή επιμονή καταγράφουν την ευτυχία του ζεύγους και την επί εικοσιτετραώρου βάσεως άσκηση του ερωτικού των πάθους.
