Δεν είναι όλοι οι γερμανοί τυφλοί, ώστε να μη βλέπουν ότι η σκληρή λιτότητα, όχι μόνο δεν "βοηθάει" τους λαούς της νότιας Ευρώπης, αλλά τους καταστρέφει και, εκτός αυτού, διαλύει και τον όποιον συνδετικό κρίκο είχαν τα κράτη που συμμετέχουν στην Ευρωζώνη.
Η κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι κρίση χρέους
(του Ulrich Beck)
Η δημοσιονομική κρίση δημιούργησε ένα ρήγμα μεταξύ των κρατών του Βορρά και κρατών του Νότου της ΕΕ, ρήγμα που βαθαίνει ακόμα περισσότερο με τα κύματα προσφύγων και το κόστος που συνδέεται με την υποδοχή τους. Γιατί όλοι αυτοί που εγκαταλείπουν τη χώρα τους εξαιτίας των διώξεων, του εμφυλίου πολέμου ή του χάους δεν επιβαρύνουν την Ευρώπη συνολικά, αλλά κατά κύριο λόγο τους τελωνειακούς και συνοριακούς υπαλλήλους στα ήδη εξασθενημένα κράτη της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Πορτογαλίας. Στην κρατούσα συνοριακή τάξη της ΕΕ ισχύει ο εξής κανόνας: Το κράτος στο οποίο φτάνουν οι πρόσφυγες είναι και το κράτος στο οποίο θα πρέπει να ξεκινήσει και να ολοκληρωθεί η διαδικασία του ασύλου. Παρά το γεγονός ότι παίρνουν κάποια αποζημίωση από την ΕΕ, τα νοτιοευρωπαϊκά κράτη νιώθουν ότι τα εκμεταλλεύονται και αισθάνονται προδομένα. Καταλαβαίνουμε λοιπόν γιατί έχουμε, στα οικονομικά ασθενή συνοριακά κράτη της ΕΕ, συνεχή αύξηση της ξενοφοβίας και των επιθέσεων κατά των προσφύγων, που φτάνουν ακόμη και σε επεισόδια απροκάλυπτης βίας.
Ο Ulrich Beck, καθηγητής κοινωνιολογίας σε γερμανικά πανεπιστήμια, αλλά και στο London School of Economics, στο νέο βιβλίο του με τίτλο "Από τον Μακιαβέλλι στη Μερκιαβέλλι" περιγράφει τόσο ρεαλιστικά την κατάσταση που έχει επικρατήσει στην Ευρώπη, που απορεί κανείς, πώς μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι (ακόμα και στην Ελλάδα) που υποστηρίζουν τα αντίθετα.
Ένα δείγμα από το βιβλίο του, που αξίζει να το διαβάσει κάθε έλληνας, είναι το παρακάτω κεφάλαιο.
Η κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι κρίση χρέους (του Ulrich Beck)
Η δημοσιονομική κρίση δημιούργησε ένα ρήγμα μεταξύ των κρατών του Βορρά και κρατών του Νότου της ΕΕ, ρήγμα που βαθαίνει ακόμα περισσότερο με τα κύματα προσφύγων και το κόστος που συνδέεται με την υποδοχή τους. Γιατί όλοι αυτοί που εγκαταλείπουν τη χώρα τους εξαιτίας των διώξεων, του εμφυλίου πολέμου ή του χάους δεν επιβαρύνουν την Ευρώπη συνολικά, αλλά κατά κύριο λόγο τους τελωνειακούς και συνοριακούς υπαλλήλους στα ήδη εξασθενημένα κράτη της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Πορτογαλίας. Στην κρατούσα συνοριακή τάξη της ΕΕ ισχύει ο εξής κανόνας: Το κράτος στο οποίο φτάνουν οι πρόσφυγες είναι και το κράτος στο οποίο θα πρέπει να ξεκινήσει και να ολοκληρωθεί η διαδικασία του ασύλου. Παρά το γεγονός ότι παίρνουν κάποια αποζημίωση από την ΕΕ, τα νοτιοευρωπαϊκά κράτη νιώθουν ότι τα εκμεταλλεύονται και αισθάνονται προδομένα. Καταλαβαίνουμε λοιπόν γιατί έχουμε, στα οικονομικά ασθενή συνοριακά κράτη της ΕΕ, συνεχή αύξηση της ξενοφοβίας και των επιθέσεων κατά των προσφύγων, που φτάνουν ακόμη και σε επεισόδια απροκάλυπτης βίας.
