Η κυρία Σακελλαροπούλου και το Ελληνικό στοιχείο

'Ολο αυτό το διάστημα που η κα Σακελλαροπούλου βρίσκεται στην κορυφή της Προεδρίας της Ελληνικής Δημοκρατίας διαβάζω για κάποιες περίεργες κινήσεις της - διακοσμητικού κυρίως χαρακτήρα, αλλά οπωσδήποτε και σημειολογικού - που φανερώνουν μια πρόθεσή της να εξαφανίσει το ελληνικό στοιχείο από το Προεδρικό Μέγαρο. Κι επειδή πρόκειται για μια σειρά τέτοιων πράξεων, δεν μπορούν να θεωρηθούν τυχαίες. Αναρωτιέμαι - και δεν ξέρω αν κάποιος δημοσιογράφος γνωρίζει την απάντηση - αν η κα Σακελλαροπούλου ήταν πράγματι επιλογή του Πρωθυπουργού ή του την πρότειναν/επέβαλλαν ξένα κέντρα, και εννοώ αυτά που διαχειρίζονται τα της χώρας μας.

Ένα ακόμα δημοσίευμα που με προβλημάτισε είναι αυτό από το προχθεσινό φύλλο της συντηρητικής εφημερίδας ΕΣΤΙΑ που αναδημοσιεύω.

(Στο τέλος του άρθρου έχω και νεότερο από το φύλλο της 2/1/2021)

Νέο ἔπος Σακελλαροπούλου: Ξήλωσε τά «καριοφίλια» τοῦ 1821

Τό ἔτος στό ὁποῖο πρόκειται νά εἰσέλθουμε ἐντός τῶν ἑπομένων ἡμερῶν εἶναι τό 2021.

Τό ἔτος κατά τό ὁποῖο συμπληρώνονται 200 χρόνια ἀπό τήν ἐθνεγερσία. Ἀπό τήν ἡμέρα πού οἱ Ἕλληνες πῆραν τά ὅπλα καί σήκωσαν τά λάβαρα τοῦ ἀγῶνος κατά τοῦ κατακτητοῦ. Καί ἀπό αὐτά τά ὅπλα, ἀπό αὐτά τά λάβαρα, ἡ Ἑλλάς ἀνεγεννήθη. Θά ἔπρεπε νά τά τιμᾶ. Ὀργανώνουμε ἐκδηλώσεις καί δράσεις γιά νά τιμήσουμε τό 1821 καί ἴσως κάποιοι λησμονοῦν πώς δέν ἦταν μόνον τό αἷμα τῶν ἡρώων πού ἐξέθρεψε τό δένδρο τῆς Ἐλευθερίας. Ἦσαν καί τά ὅπλα τῶν ἡρώων. Κάποιος πρέπει νά τό πεῖ αὐτό στήν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας, ἡ ὁποία τά ἀπεμάκρυνε ἀπό τό γραφεῖο της.

Στήν μία φωτογραφία βλέπουμε πίσω ἀπό τόν Πρόεδρο Προκόπιο Παυλόπουλο δύο πιστόλες τοῦ ἀγῶνος τοῦ 1821 νά κοσμοῦν τήν βιβλιοθήκη του. Δέν τίς ἔφερε ὅμως ἐκεῖ ὁ τέως Πρόεδρος. Τίς βρῆκε. Ἀπό τήν ἐποχή πού ὁ ἀείμνηστος Κωνσταντῖνος Τσάτσος ἀνέλαβε καθήκοντα Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, οἱ πιστόλες ἦσαν ἐκεῖ. Εἶχαν μεταφερθεῖ τό 1975 ἀπό τό Μουσεῖο τοῦ Ἀγῶνος μέ ἀπόφαση τοῦ τότε Προέδρου καί τῆς συζύγου του Ἰωάννας. Εἶναι παρακαταθήκη τῶν ἀγώνων τοῦ Ἔθνους. Κειμήλια ζώσης ἱστορίας. Στήν δεύτερη φωτογραφία βλέπουμε πώς ἡ Αἰκατερίνη Σακελλαροπούλου τά ἀπεμάκρυνε. Τά ἀντικατέστησε μέ κάποια ἄχαρα καί ἀνούσια διακοσμητικά. Ἔκανε κάτι πού οὐδείς Πρόεδρος εἶχε πρίν ἀπό αὐτήν διανοηθεῖ. Θά θέλαμε νά πιστεύουμε ὅτι τό ἔπραξε ἀπό ἀνευθυνότητα. Ὅτι ἡ κληρονομία τοῦ ἑλληνισμοῦ δέν τῆς προκαλεῖ ἀπέχθεια. Ὅτι δέν ἀντελήφθη τί ἀκριβῶς ἔκανε ὅταν ἀπεφάσιζε νά «ἀνανεώσει» τήν διακόσμηση τοῦ γραφείου της. Διερωτώμεθα ὅμως: Ἦσαν μόνον τά ὅπλα; Τόν πίνακα πού κοσμοῦσε ἐκείνην τήν γωνιά τῆς βιβλιοθήκης γιατί τόν ἀπεμάκρυνε;

Νά σημειώσουμε ὅτι πρόκειται γιά πίνακα τοῦ διασήμου Γερμανοῦ ζωγράφου Peter von Hess, πού ζωγράφισε πολλούς πίνακες γιά τόν Ἀγῶνα. Ὁ τίτλος τοῦ συγκεκριμένου πίνακος εἶναι «Παλληκάρια ἀτενίζοντας τήν Ἀκρόπολη». Θέλουμε καί πάλι νά πιστεύουμε πώς οὔτε ἡ θέα τῆς Ἀκροπόλεως ἐνοχλοῦσε τήν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας οὔτε ὁ συμβολισμός τῶν μαχητῶν τῆς Ἐλευθερίας πού προσέβλεπαν στό ἀρχαῖο, ἱερό σύμβολο τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Προτιμᾶμε νά θεωροῦμε πώς καί πάλι δέν ἀντελήφθη τί ἀκριβῶς ἔκανε.

Τα δυο πρώτα δάνεια του Ελληνικού κράτους έδειχναν τι θα ακολουθούσε

Η κατάσταση που ζούμε στην πατρίδα μας αυτά τα μνημονιακά χρόνια δεν είναι πρωτοφανής. Αντίθετα, είναι η διαρκής επαναλαμβανόμενη ιστορία της Ελλάδας. Η εξάρτησή της από χώρες που παριστάνουν τις φιλικές φουσκώνοντάς μας με δάνεια, ενώ απώτερος σκοπός τους είναι να ελέγχουν τη χώρα και τα όποια περιουσιακά της στοιχεία, χρονολογείται από τα πρώτα χρόνια της απελευθερωτικής από τον τουρκικό ζυγό Επανάστασης που ξεκίνησε το 1821 και πριν ακόμα η Ελλάδα γίνει ανεξάρτητο κράτος.
Στη συνέχεια καταγράφω τις συνθήκες κάτω από τις οποίες χρεώθηκε η χώρα μας για πρώτη φορά μετά την επί τέσσερεις σχεδόν αιώνες τουρκική κατοχή, κατοχή η οποία ουσιαστικά δεν διακόπηκε ποτέ, απλά άλλαξε επικυρίαρχους. Διαβάζοντας λοιπόν τη συνέχεια, θα εκπλαγείτε διαπιστώνοντας πόσες ομοιότητες έχει η σημερινή κατάσταση, όσον αφορά τις λεπτομέρειες δανεισμού της χώρας, με εκείνη της δεκαετίας του 1820. Ιδιαίτερα διαφωτιστική είναι η περιγραφή των συνθηκών με τις οποίες πήραμε το δεύτερο δάνειο.

Η διαπίστωση δανειακών αναγκών

Η Επανάσταση του 1821, ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας που ο­δήγησε στην εθνική μας ανεξαρτησία ύστερα από εκατόμβες θυ­σιών και ποταμούς αίματος, ξεκίνησε με μεγάλο ενθουσιασμό και μεγάλες προσδοκίες. Με αληθινή κατάπληξη έβλεπαν οι Ευρωπαίοι τους Έλληνες να μάχονται για την ελευθερία της πατρίδας τους, μέσα σ' ένα διεθνές πολιτικό κλίμα που όχι μόνο δεν ήταν ευνοϊκό, αλλά ήταν σαφώς εχθρικό ή, στην καλύτερη περίπτωση, αντίθετο ή υποκριτικά «ουδέτερο».
Αλλά οι επαναστατικοί αγώνες - όπως άλλωστε και κάθε είδους αγώ­νας - δεν κερδίζονται μόνο με την αυτοθυσία και τον ενθουσιασμό, αλλά απαιτείται και η συνδρομή άλλων παραγόντων, όπως η διπλωματία και η ύπαρξη υλικής υποστήριξης. Στη συνέχεια θα δούμε τις προσπάθειες που έγιναν για την ενίσχυση του Αγώνα μέσω δανείων, πράγμα που θα αποκαλύψει πολύ από το σκοτεινό παρασκήνιο της εποχής.
Είναι γνωστό ότι η Φιλική Εταιρεία δεν πρόσφερε σχεδόν καθόλου υλική υποστήριξη, ενώ οι προσφορές των ευπορότερων εξαντλήθηκαν νωρίς. Τα λάφυρα και οι ποικίλες λείες ανακούφιζαν προσω­ρινά τους αγωνιστές, όχι όμως τόσο την ηγεσία του επαναστατημένου έ­θνους, η οποία έστρεψε τα βλέμματά της προς πιστωτικούς οίκους του ε­ξωτερικού, προκειμένου να καλύψει τις χρηματοδοτικές ανάγκες του Αγώνα με τη σύναψη των απαραίτητων δανείων.

Ήδη από το Νοέμβριο του 1821, η τοπική εξουσία της Ανατολικής Στερε­άς «Άρειος Πάγος», έστειλε στη Γερμανία τον Θεοχάρη Κεφαλά και τον X. Δροσινό για να διαπραγματευθούν δάνειο 150.000 φλορινίων.
Ο φιλέλληνας καθηγητής στο Μόναχο Ειρηναίος Θείρσιος είχε υποδεί­ξει με επιστολή του ότι θα μπορούσαν να βρεθούν χρήματα στη Γερμανία, γι' αυτό κι αποφασίστηκε η αποστολή των δύο ανωτέρω, οι οποίοι επέ­στρεψαν στο τέλος του 1822, έχοντας συνομολογήσει δύο δάνεια: ένα στη Ζυρίχη (40.000 φλορίνια) κι ένα στη Μασσαλία (62.000 φλορίνια). Δεν ξέρουμε αν έφερε χρήματα ο Κεφάλας στην Κυβέρνηση (μάλλον όχι), η οποία πάντως επικύρωσε την οφειλή!