Η δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα φαίνεται ότι μέλλει να αλλάξει πολλά στους συσχετισμούς δυνάμεων που είχαν διαμορφωθεί μέχρι πρόσφατα.
Μια νέα υπερδύναμη δείχνει να αναδύεται, αυτή των BRICS, και το πρώτο βήμα για την εδραίωσή τους ως ισότιμων αντιπάλων των ΗΠΑ, Ε.Ε. και Ιαπωνίας είναι η ανακοίνωση για τη δημιουργία εκ μέρους τους μιας αναπτυξιακής Τράπεζας.
Αυτή τη φορά το ΔΝΤ - που τόσα δεινά έχει προκαλέσει στις χώρες που έχει προσφέρει τη "βοήθειά" του - φαίνεται να βρίσκει έναν υπολογίσιμο αντίπαλο. Και όχι μόνο το ΔΝΤ, αλλά και η Παγκόσμια Τράπεζα, οπωσδήποτε.
Το σίγουρο είναι ότι η εικόνα που θα παρουσιάζει η παγκόσμια οικονομία στο τέλος της δεκαετίας που διανύουμε δεν θα έχει πολλές ομοιότητες με την εικόνα της στην αρχή της δεκαετίας.
Το παρακάτω άρθρο του Λεωνίδα Βατικιώτη μας παρουσιάζει με εμπεριστατωμένο τρόπο την αύξηση επιρροής των BRICS, καθώς και τα σχέδιά τους για το μέλλον.
Μια νέα υπερδύναμη δείχνει να αναδύεται, αυτή των BRICS, και το πρώτο βήμα για την εδραίωσή τους ως ισότιμων αντιπάλων των ΗΠΑ, Ε.Ε. και Ιαπωνίας είναι η ανακοίνωση για τη δημιουργία εκ μέρους τους μιας αναπτυξιακής Τράπεζας.
Αυτή τη φορά το ΔΝΤ - που τόσα δεινά έχει προκαλέσει στις χώρες που έχει προσφέρει τη "βοήθειά" του - φαίνεται να βρίσκει έναν υπολογίσιμο αντίπαλο. Και όχι μόνο το ΔΝΤ, αλλά και η Παγκόσμια Τράπεζα, οπωσδήποτε.
Το σίγουρο είναι ότι η εικόνα που θα παρουσιάζει η παγκόσμια οικονομία στο τέλος της δεκαετίας που διανύουμε δεν θα έχει πολλές ομοιότητες με την εικόνα της στην αρχή της δεκαετίας.
Το παρακάτω άρθρο του Λεωνίδα Βατικιώτη μας παρουσιάζει με εμπεριστατωμένο τρόπο την αύξηση επιρροής των BRICS, καθώς και τα σχέδιά τους για το μέλλον.
BRICS εναντίον... όλων
Έρχεται το αντίπαλον δέος ΔΝΤ και Παγκόσμιας
Τράπεζας!
(του Λεωνίδα Βατικιώτη)
Το μονοπώλιο της Παγκόσμιας Τράπεζας και του
Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου εμφανίζει τριγμούς! Η ανακοίνωση των ηγετών της
Βραζιλίας, της Ρωσίας, της Ινδίας, της Κίνας και της Νότιας Αφρικής, στις 26
Μαρτίου 2013, από την πόλη Ντέρμπαν της χώρας του Νέλσον Μαντέλα για τη
δημιουργία μιας αναπτυξιακής τράπεζας τάραξε τα νερά. Κι αυτό διότι για πρώτη
φορά τα «δίδυμα του Μπρέττον Γουντς» (όπως αποκαλούνται το ΔΝΤ και η Παγκόσμια
Τράπεζα που δημιουργήθηκαν στις ΗΠΑ το 1944, για να εγγυηθούν την παγκόσμια χρηματοοικονομική
σταθερότητα) δέχονται μια τόσο σοβαρή πρόκληση από πέντε χώρες, οι οποίες
διαθέτουν άπειρη ρευστότητα, που μπορεί να ανταγωνιστεί τις πηγές πλούτου της
Δύσης και της λεγόμενης «Αγίας Τριάδας»: ΗΠΑ, ΕΕ και Ιαπωνίας.
Σημαντικές λεπτομέρειες δεν δόθηκαν στη δημοσιότητα
για τη δράση ή τη δομή της. Αυτό που ανακοινώθηκε είναι ότι η νέα αναπτυξιακή
τράπεζα θα αναλάβει δράση το 2015 και θα ξεκινήσει με ένα κεφάλαιο ύψους 100
δισ. δολαρίων, με τη συνδρομή της Κίνας να ανέρχεται στα 41 δισ. δολάρια, τη
Ρωσία, τη Βραζιλία και την Ινδία να συνεισφέρουν από 18 δισ., και τη Νότια
Αφρική που εντάχθηκε στο «κλαμπ» μόλις το 2011, δύο χρόνια δηλαδή μετά τη
συγκρότησή του, να συμβάλλει με 5 δισ. δολάρια.
Νέα αναπτυξιακή τράπεζα
Δεν είναι η πρώτη φορά με την αναπτυξιακή τράπεζα
των BRICS που αμφισβητείται ειδικά η παντοκρατορία της Παγκόσμιας Τράπεζας. Κι
άλλες φορές στο παρελθόν, στο πλαίσιο περιφερειακών ολοκληρώσεων, έχει
επιχειρηθεί η δημιουργία χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων με αρμοδιότητες που
σχετίζονται με εκείνες των «διδύμων του Μπρέττον Γουντς». Οι πιο
χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι δύο - η μία στην Ασία και η άλλη στη Λατινική
Αμερική.
Η πρώτη, μάλιστα, με την επωνυμία Πολυμερής
Πρωτοβουλία Τσιανγκ Μάι (CMIM), στο πλαίσιο του ASEAN+3, συμφώνησε τον Μάιο
του 2012 να διπλασιάσει το ενεργητικό της, κάνοντας έτσι σαφή την πρόθεση
επέκτασης της ακτίνας δράσης της. Στην αμερικανική υπο-ήπειρο, η Τράπεζα του
Νότου (Banco del Sur) έχει ως στόχο να αποτελέσει τον χρηματοδοτικό βραχίονα
των προσπαθειών ολοκλήρωσης της Λατινικής Αμερικής, δίνοντας έτσι υλική
υπόσταση στο όραμα του Σιμόν Μπολιβάρ. Η ίδρυσή της ανακοινώθηκε για πρώτη φορά
το 2007, ενώ επίσημα συμφωνήθηκε το 2009 μεταξύ τεσσάρων κρατών: της
Βενεζουέλας, της Αργεντινής, του Ισημερινού και της Βολιβίας. Έκτοτε προστέθηκε
η Ουρουγουάη, που εντάχθηκε επίσημα τον Μάρτιο του 2012, ενώ η συμμετοχή της
Βραζιλίας έχει «κολλήσει» στη Βουλή. Η δε κατ’ αρχήν συμφωνία της Παραγουάης
να πάρει μέρος έμεινε μετέωρη μετά την απομάκρυνση του προέδρου Φερνάρντο
Λούγκο, τον Ιούνιο του 2012.
