Περί Μπαλτάκου και των ψήφων της Χρυσής Αυγής

Έχει διαπιστωθεί τόσες φορές ότι πολλοί έλληνες πολίτες έχουν μνήμη χρυσόψαρου, όσον αφορά τα πολιτικά πράγματα, που δεν με παραξενεύει η έκταση που δίνεται (με την προπογανδιστική τακτική της κυβέρνησης που αναπαράγεται κατά κόρον από τα συστημικά μέσα) στο θέμα των ψήφων των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής. 
Δεν έχει περάσει δα, πολύς καιρός από την αποκάλυψη (με τη βοήθεια του περιβόητου βίντεο) των συζητήσεων της κυβέρνησης - μέσω Μπαλτάκου - με κορυφαία στελέχη του φιλοναζιστικού κόμματος, ώστε να παριστάνουν ότι τους ..."ξενίζει" η αναφορά από άλλα κόμματα σε αυτές τις ψήφους. 
 
Και γιατί θα ήταν αρνητική εξέλιξη, ψηφοφόροι που - ανεξάρτητα για ποιό λόγο - διαμαρτυρόμενοι, παρασυρμένοι (όπως θέλετε πέστε το) κατέληξαν να ψηφίζουν τέτοιου είδους αντιδημοκρατικά μορφώματα, να ξεφύγουν και να δώσουν την ψήφο τους σε κάποιο δημοκρατικό κόμμα;

Το σκάνδαλο με τα δάνεια των κομμάτων

Το θέμα με τα δάνεια των κομμάτων - ιδιαίτερα των δυο υπερχρεωμένων που κυβέρνησαν μεταπολιτευτικά - και των μεθοδεύσεων που μετέρχονται προκειμένου να αποφύγουν την εξόφλησή τους, είναι χαρακτηριστικό της ηθικής που διέπει τους επικεφαλής τους, αλλά και τους βουλευτές που έχουν αποδειχτεί πρόθυμοι να στηρίξουν νομοθετικά οτιδήποτε τους φέρουν προς ψήφιση. 
Ειδικά σε μια περίοδο που σέρνονται στις φυλακές πτωχοποιημένοι πολίτες επειδή αδυνατούν να εξυπηρετήσουν οφειλές έστω και λίγων ευρώ, δεν υπάρχει μεγαλύτερη πρόκληση εκ μέρους των κομμάτων που οδήγησαν τη χώρα σε αυτή την κατάσταση (και ζητούν την ψήφο των πολιτών για να τη σώσουν από την καταστροφή που τα ίδια προκάλεσαν) από το να φέρονται ως κοινοί μπαταχτσήδες.
Το παρακάτω άρθρο είναι αποκαλυπτικό των διαστάσεων που τείνει να προσλάβει αυτό το σκάνδαλο.

Τι συμβαίνει με τα δάνεια των κομμάτων;
Η στρατηγική «μαγικής» εξαφάνισης των κομματικών χρεών
(του Μιχάλη Κόκκινου)

Ένα από τα πράγματα που η Κρίση μάς επέτρεψε να αντιληφθούμε, είναι το πόσο επιπόλαια ταυτίσαμε τη Δημοκρατία με την ευημερία. Δηλαδή με το πολίτευμα εκείνο που απλώς διανέμει σε όλους –έστω και άνισα– τον παραγόμενο πλούτο. Μοιραία, το τέλος της ευημερίας έφερε και την αμφισβήτηση στο δημοκρατικό πολίτευμα.
Η φοβερή κρίση που βιώσαμε και βιώνουμε μπορεί να μην γκρέμισε το πολίτευμά μας, αλλά κατάφερε σίγουρα να το κλονίσει. Παρόλα αυτά, θα ήταν κανείς υπερβολικά επιεικής αν δεν παρατηρούσε ότι το πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα των τελευταίων μηνών ταυτίζεται και με ένα ευδιάκριτο πρωτογενές έλλειμμα δημοκρατίας. Το Υπουργικό Συμβούλιο δεν συνεδριάζει πια ποτέ, οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου διαδέχονται η μία την άλλη και οι μείζονες πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται από μια κλειστή ομάδα ανθρώπων στο Μέγαρο Μαξίμου. Εκεί αποφασίστηκε μέχρι και η αλλαγή του ε­κλογικού νόμου, μόλις λίγες εβδομάδες πριν από τη διεξαγωγή των ευρωεκλογών, εκεί «έλυνε και έδενε» μέχρι πρόσφατα και ο κύριος Μπαλτάκος, τον οποίο όλοι σήμερα κάνουν ότι δεν γνώριζαν.

Και με το νόμο οι έλληνες πολιτικοί στο απυρόβλητο

Είχα αναφερθεί και πριν 5 μέρες στην ανησυχία που προκαλεί η απαγόρευση της παρουσίασης αποδεικτικών στοιχείων για ύποπτες συναλλαγές πολιτικών προσώπων. Γιατί, ουσιαστικά, σε αυτό αποσκοπεί η εισαγγελική εντολή για κίνηση αυτόφωρης διαδικασίας σε περίπτωση παρουσίασης/χρήσης παρανόμως κτηθέντος οπτικοακουστικού υλικού. Δηλαδή, ενώ, όταν κατηγορούνται πολιτικά πρόσωπα για χρηματισμό ή άλλες ύποπτες συνδιαλλαγές, απαιτούν την προσκόμιση στοιχείων, όταν αυτά θα προσκομίζονται, αφού θα έχουν ληφθεί με τον μοναδικό εφικτό/ρεαλιστικό τρόπο, τα στοιχεία θα χαρακτηρίζονται παράνομα. Έτσι, κανείς πολιτικός ποτέ δεν θα μπορεί να κατηγορηθεί για το παραμικρό με προσκόμιση στοιχείων. Αυτή είναι η Ελλάδα των ελλήνων πολιτικών!
Το ίδιο θέμα παρουσιάζει στο άρθρο που αναδημοσιεύω πιο κάτω ο Γ.Δελαστίκ με το δικό του γνωστό αναλυτικό τρόπο.

Ανατριχιαστική η συνειδητοποίηση της λογοκρισίας 

Απολύτως αντιληπτό είναι το να προσπαθεί ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας να προφυλάξει τους υπουργούς της κυβέρνησης Σαμαρά από πρόσθετες αποκαλύψεις για τις στενές σχέσεις ορισμένων από αυτούς με βουλευτές της Χρυσής Αυγής, στέλνοντας τη γνωστή επιστολή στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Ο υπουργός έχει άλλωστε ιδία πείρα για την πολιτική ζημιά που μπορεί να υποστεί κυβερνητικό στέλεχος από τη δημοσιοποίηση συνομιλιών νεοδημοκρατικών στελεχών με χρυσαυγίτες, όπως έγινε με το διαβόητο βίντεο του διαλόγου Μπαλτάκου - Κασιδιάρη. Λογικό είναι να θέλει ένας υπουργός να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να διασώσει την κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει.

Το σκάνδαλο Μπαλτάκου και η άμυνα του Μαξίμου (του Σταύρου Λυγερού)

Η κυβέρνηση προσπαθεί να απομακρύνει την κουβέντα από το θέμα Μπαλτάκου (τα συστημικά κανάλια αναφέρονται πλέον από ελάχιστα έως καθόλου σε αυτό) προβάλλοντας κατά κόρον το θέμα "της εξόδου στις αγορές" και τη σημερινή επίσκεψη της Μέρκελ στη χώρα μας (αυτό το γεγονός το θεωρούν θετικό;)
Όταν όμως θα έχει κοπάσει ο απόηχος του πυροτεχνήματος της εξόδου, θα συνεχίσει να υποβόσκει το θέμα των επαφών της ΝΔ με τη Χρυσή Αυγή, για να δείχνει μέχρι πού θα μπορούσε να φτάσει το κυβερνών κόμμα, προκειμένου να διατηρηθεί στην εξουσία.
Αλλά τις δικές μου απόψεις για αυτά τα δυο θέματα τις εξέθεσα στο χθεσινό post. Σήμερα ας διαβάσουμε τί γράφει ο κ. Σταύρος Λυγερός για αυτά.

Το σκάνδαλο Μπαλτάκου και η αμυντική γραμμή Μαξίμου

Όλα δείχνουν ότι η ΝΔ θα πάει στις ευρωεκλογές έχοντας πάνω απ' το κεφάλι της τον πέλεκυ νέων αποκαλύψεων για τις σχέσεις της με τη Χρυσή Αυγή - και όχι μόνο. Οι απαντήσεις του Μπαλτάκου στις σχετικές ερωτήσεις του Χατζηνικολάου δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι η υπόθεση θα έχει συνέχεια. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του Μαξίμου να την κλείσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και ανώδυνα, το μείζονος σημασίας αυτό ζήτημα δεν πρόκειται να εκτοπιστεί από την πρώτη γραμμή της δημοσιότητας. Η κυβέρνηση, με την αμέριστη βοήθεια των κατεστημένων ΜΜΕ, προβάλλει δύο ισχυρισμούς. Ο πρώτος είναι ότι ο Μπαλτάκος δεν ήταν στον πυρήνα της εξουσίας, αλλά ένας νομικός που απλώς έλεγχε τα νομοσχέδια! Και ο πιο άπειρος πολιτικός και κοινοβουλευτικός συντάκτης όμως γνωρίζει ότι ο μέχρι πρότινος γενικός γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου δεν ήταν μόνο ένας από τους δυο τρεις παλαιότερους και στενότερους συνεργάτες του Σαμαρά, αλλά και ότι στην πράξη ασκούσε πολύ ευρύτερες αρμοδιότητες απ' όσες προβλέπει το συγκεκριμένο αξίωμα. Ο δεύτερος ισχυρισμός είναι ότι ο Μπαλτάκος έκανε επαφές με τη Χρυσή Αυγή αποκλειστικά με δική του πρωτοβουλία και σε πλήρη αντίθεση με την πολιτική της κυβέρνησης. Ως εκ τούτου, η μόνη ευθύνη που μπορεί να έχει ο πρωθυπουργός είναι ότι είχε επί δεκαετίες δίπλα του λάθος άνθρωπο. Η αλήθεια όμως είναι πολύ διαφορετική.

Μπαλτακιάδα και "έξοδος στις αγορές"

Αν μη τι άλλο, σε αυτή τη χώρα δεν βαριόμαστε ποτέ. Η επικαιρότητα έχει πάντα γεγονότα, ώστε και τα κανάλια να έχουν θέματα να γεμίζουν το πρόγραμμά τους!

Σήμερα είχαμε και την έκρηξη βόμβας μέσα σε παγιδευμένο αυτοκίνητο στο κέντρο της Αθήνας. Αλλά δεν θα αφήσουμε αυτό το γεγονός να μας παρασύρει μακριά από τις δυο άλλες βόμβες. Η μια δεν είναι άλλη από το βίντεο με τον Μπαλτάκο, που δεν άφηνε αμφιβολίες για τις (έστω εγκαταλειμμένες σήμερα) προθέσεις της ΝΔ προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία να συνεργαστεί ακόμα και με το διάβολο, στη συγκεκριμένη περίπτωση με τη Χρυσή Αυγή. Η άλλη βόμβα είναι η περιβόητη και πολυδιαφημισμένη «έξοδος στις αγορές».

Ας αρχίσουμε με την «Μπαλτακιάδα». Έχουν γραφεί ήδη πάρα πολλά που δεν έχει νόημα να αναφερθούμε αναλυτικά σε αυτά που ακούσαμε στο βίντεο από τον εκπρόσωπο του πρωθυπουργού στο Υπουργικό Συμβούλιο και όχι μόνο.
Εδώ θα σταθώ σε δυο σημεία που θα ήθελα να τονίσω.

Αναζητείται πατριωτική ευθιξία (του Χρήστου Πασαλάρη)

Μια περίεργη εβδομάδα διανύουμε. Ο απόηχος της υπόθεσης Μπαλτάκου, όπως είναι φυσικό, δεν κοπάζει. Το προεκλογικό πυροτέχνημα της "εξόδου στις αγορές" με εφάπαξ έκδοση ομολόγου πυροδοτεί αντιπαραθέσεις. Και την Παρασκευή έρχεται το αφεντικό της κυβέρνησης, που φιλοδοξεί να γίνει και αφεντικό όλης της Ευρώπης.
Το κείμενο του Χρήστου Πασαλάρη που αναδημοσιεύω περιγράφει - κάνοντας ενδιαφέροντες ιστορικούς συνειρμούς - την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί αυτές τις μέρες σε μια χώρα, που παραδίδεται σε αυτούς που την επιβουλεύονται, επειδή δεν γεννάει πλέον ήρωες!

ΤΗΝ ΕΡΧΟΜΕΝΗ Παρασκευή, 11 Απριλίου (με την ανεξιχνίαστη προβοκάτσια Μπαλτάκου να πλανάται, παραμονές εξόδου της Ελλάδας στις αγορές), επελαύνει για δεύτερη φορά στην Αθήνα η καγκελάριος Μέρκελ, σαν για να μας υπενθυμίσει ότι είναι το αυταρχικό αλλά και… πονόψυχο αφεντικό μας! Ποιος, όμως, αφελής επέλεξε αυτή την ημερομηνία; Αμείλικτη η ιστορία μας θυμίζει ότι σαν σήμερα, στις 6 Απριλίου του 1941, κάπου 200.000 χιτλερικοί, με 500 άρματα μάχης και 1.000 αεροπλάνα, εισέβαλαν στη ματωμένη Ελλάδα, τη μόνη σύμμαχο της Αγγλίας, αφού η τότε Ευρώπη (σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση) είχε υποκύψει σχεδόν αμαχητί στα νύχια του Χίτλερ...
Η «ΑΜΕΙΛΙΚΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ» μάς θυμίζει επίσης ότι στις 11 Απριλίου εκείνου του έτους οι Γερμανοί αξιωματικοί χαιρετούσαν ευλαβικά στο Ρούπελ τους πεσόντες γενναίους Έλληνες πολεμιστές. Και ότι λίγες μέρες αργότερα ο ίδιος ο Χίτλερ δήλωνε επί λέξει στο Ράιχσταγκ ότι «μόνον οι Έλληνες εξ όλων των αντιπάλων μου πολέμησαν με παράτολμο θάρρος και ύψιστη περιφρόνηση προς τον θάνατο»! Τις ίδιες ημέρες, ο έτερος πολέμαρχος της εποχής, ο Βρετανός πρωθυπουργός Τσώρτσιλ, δήλωνε επί λέξει: «Από εδώ και πέρα δεν θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες»!..